Fulltime slopen en verbouwen Steef heeft twee weken vrij genomen om full time te gaan klussen. Nouja klussen… Zoals een vriendin opmerkte: het is meer slopen. Inderdaad. Maar dat is wel het voorstadium van klussen. Een noodzakelijk kwaad. Of eigenlijk, als ik heel eerlijk ben, is het best heel erg lekker: raggen met een sloophamer en het hout voelen splijten onder druk van de koevoet. Ja, subtiliteit is nu eenmaal niet echt mijn ding, dus win ik tot nu toe…
Wandelen als vakantieritueel De zomervakantie is sinds wij kinderen kregen een beetje rommelige periode geweest. We hebben, toevallig, 3 zomerkindjes, waardoor ik dus driemaal beviel vlak voor of in de zomer. Die zomers zijn we niet op vakantie geweest. De vakanties ertussen werden gekenmerkt door herfstige temperaturen en stormachtige omstandigheden. Helaas voor ons, geen zon, zee, strand dus. Niet op vakantie En ook deze zomer loopt weer anders, nu we de sleutel van ons nieuwe huis kregen. Nu vind ik…
Slopen en klussen We zijn inmiddels een weekje bezig met klussen. Wat is de tijd gevlogen! Vrijdags kregen we de sleutel en de kinderen waren die 4 dagen ondergebracht bij onze ouders. Super! Zij genieten van de vakantie, terwijl wij de eerste stappen kunnen maken met klussen. Sleutel naar de toekomst Vrijdagavond was het dan zo ver: met onze sleutel zelf de deur van onze toekomst open doen. Wauw, wat een gaaf gevoel! Ik ben nog steeds iedere keer onder…
Zindelijk worden in de nachten Nog steeds is er sinds het schrijven van mijn eerdere artikel geen verschil te merken in de zindelijkheid ’s nachts bij onze kinderen. Nouja, Fosse heeft trouwens wel een paar keer achter elkaar een droge luier gehad. Maar bij Meia gaf het weinig hoop. Omdat ons intussen wel duidelijk was geworden dat er vanzelf niet direct iets zou veranderen, begonnen we serieus na te denken over een plaswekker. Geen goed startmoment In eerste instantie wilde…
Droomhuis gevonden Na zo lang zoeken, na 1,5 jaar mijn ochtend ritueel beginnen met het openen van de Funda app, na steeds achter het net te vissen en na meerdere teleurstellingen in de afgelopen maanden, is het dan uiteindelijk tóch gelukt: we hebben een huis gevonden! Weinig aanbod Het was behoorlijk spannend, want sinds een paar maanden is ook de huizenmarkt in Dordrecht behoorlijk onder spanning komen te staan. Omdat wij zo’n specifieke zoekopdracht hadden, was het aanbod schaars. Zodra…
Niet op vakantie? Genoeg te doen! We gaan deze zomer niet op vakantie. Balen? Nee eigenlijk niet. Natuurlijk ben ik stikjaloers op alle mooie plannen die mensen om ons heen gaan maken over de hele wereld, maar toch heb ik heel veel zin in deze zomer. Want met zo’n mooi klusproject waar we ons op storten, voelt elke dag dat we daarmee bezig zijn, als een stapje dichter bij ons doel. Bovendien gaan we ontzettend veel leuke dingen doen. Ik…
Deze is voor jou Het is niet voor niets een bekend spreekwoord in Afrika: ‘it takes a village to raise a child’. Ik werd er weer aan herinnerd toen laatst een moeder tegen mij zei: ‘we doen het toch allemaal een beetje samen’. Het zette me aan het denken. En hoe meer ik er over nadacht, hoe meer ik besefte dat het klopte. Een kind groot brengen kun je niet alleen. De steun van anderen is daarbij onmisbaar. Een ode…
De hoogtepunten van afgelopen jaar 🙂 Mijn blog bestaat deze maand alweer een jaar! Een mijlpaal die vraagt om even terug te blikken en vooruit te kijken. In juni 2016 begon ik mijn blog, als een soort logisch uitvloeisel aan mijn eeuwige behoefte te schrijven en te verwerken. Sindsdien heb ik ruim 85 artikelen geschreven en ben ik nog lang niet uitgeschreven. Er zijn een paar cijfers die ik met jullie wil delen vanuit de statistieken. Mijn eerste blog:…
Wachten tot het misgaat Er is iets heel ergs gaande in de jeugdzorg. Al sinds de invoering van de nieuwe jeugdwet in 2015 maak ik mij zorgen over de gevolgen voor de kinderen en gezinnen in de praktijk. Misschien denk je: ‘dat zegt me allemaal niks, het is een ver van mijn bedshow’. Think again. Want de werkelijkheid is dat we er in toenemende mate problemen in ervaren. En heel eerlijk: ik houd mijn hart vast hoe dit zich verder…
De belangrijkste opleidingen In mijn registratietraject, die grofweg vijf jaar besloeg, heb ik meerdere ontwikkelingen doorgemaakt. Ik heb ontdekt waar mijn interesses lagen, waar mijn sterktes en zwaktes lagen en misschien wel het belangrijkste: ik heb mijn visie ontwikkeld. Mijn visie op de hulpverlening, op de hulpverlener die ik wil zijn. Dat had, logischerwijs, wel even tijd nodig. De eerste opleiding Ik startte mijn traject door een van de vele nascholingsgidsen open te slaan en langs alle titels van de…