Het was me het maandje wel. Ik mag van geluk spreken dat ik nu herstellend thuis zit en daardoor de tijd heb om zaken te regelen. Want ik had niet geweten hoe ik dat had moeten doen zonder die “vrije” dagen. Ik heb niet het idee dat ik echt vrij heb gehad, want er waren zoveel zaken die mijn aandacht vroegen. Als starter is er sowieso al een heleboel te regelen. Maar nu ik een bestaand bedrijf overneem en aankomend jaar min of meer ga samenwerken (wat betreft huur en kosten) met mijn voormalig werkgever, maakt dat de zaken extra complex.

Jeugdzorg anno 2018

Daar komt nog bij dat het beleid van de jeugdzorg bepaald niet voorspelbaar verloopt. Precies nu, met de aanloop naar 2018, gaat de hele regelgeving en het betalingsverkeer op de schop. Het is nog zeer onduidelijk hoe de zorg voor kinderen en jeugd binnen de GGZ nu gaat verlopen en de laatste informatiebijeenkomst riep meer vragen op dan dat het antwoorden gaf. Ondanks dat, wordt er wel van alle zorgaanbieder verwacht dat zij zich inschrijven op van alles, contracten ondertekenen, kwaliteitsbewijzen aanleveren en wat al niet meer.

Raar beleid

Het is soms te gek om los te lopen. Om überhaupt in aanmerking te komen voor een budget van de gemeente, moet je een contract ondertekenen waarvan alle bijlages nog geschreven moeten worden. In deze bijlages komt bijvoorbeeld de tarievenlijst, de manier van verwijzen en aanmelden. Je moet dus akkoord gaan met alle voorwaarden, terwijl je nog niet weet welke dat zijn. En graag of niet, want teken je niet, dan heb je geen inkomsten. De deadlines zijn daarnaast ook niet mals. Met ziekenhuisopnames en operaties houden ze geen rekening.

De gemeente bepaalt

Gelukkig kwam ik er snel genoeg achter, nadat de mist van de narcose amper was opgetrokken. Op de valreep leverde ik mijn documenten aan, met wat bezwaren hier en daar, want de voorwaarden tarten dikwijls de grenzen van de wet. Ik haalde half december dan ook opgelucht adem toen ik de mededeling kreeg dat ik gelukkig een contract kreeg en dus mijn werk mag voortzetten. Dat ik volgens de gemeente, die zich blijkbaar even boven de wet verheft, ineens niet meer bevoegd zou zijn om diagnostiek uit te mogen voeren, heb ik voorlopig maar even naast me neer gelegd.

Regelzaken

De eerste hobbel was daarmee genomen. Maar er waren er afgelopen weken nog velen te gaan. Voorlichting over verzekeringen, vervolgens het zoeken van de juiste verzekeringen. De benodigde mensen niet te pakken krijgen en daardoor vertraging oplopen. Het opstellen van een overeenkomst voor de overname, die heel wat tijd en aandacht vraagt. De kwestie personeel overnemen, de loonadministratie. De kostenverdeling voor aankomend jaar. Door wie ik de boekhouding laat doen, het uitzoeken van alle mogelijkheden hierin. Het achter de broek aan zitten om die o zo belangrijke overeenkomsten nou eens rond te krijgen. Het heen en weer ping pongen tussen ons en adviseurs hierover, en vervolgens tussen ons en mijn voormalig werkgever. Dit weer door fiscalisten onder de loep laten nemen. En ondertussen wachten, wachten, wachten…

Privacy wetgeving

Ik heb me de afgelopen tijd verdiept in de nieuwe privacywetgeving die in mei 2018 actief wordt, wat nogal wat consequenties heeft voor mijn werkuitvoering. Ik vrees bijvoorbeeld dat hiermee de website, het agenda gebruik en mailgebruik totaal op zijn kop wordt gezet en anders moet. Mijn hoofd tolt als ik alleen al denk aan alle consequenties wat dit heeft. Sowieso moest ik allerlei documenten aanpassen, een nieuwe folder ontwikkelen, formats herschrijven en de website bijwerken.

Op de valreep

Ik had zo graag alles snel op orde gehad, maar helaas kun je je bij de kvk maar een week voor tot een week na de startdatum van je onderneming inschrijven. Ik schreef me in op de vroegste datum, 27 december, direct na kerst. Daarna kon ik me inschrijven bij de bank voor een zakelijke rekening. Met die gegevens zou ik de belangrijkste zaken direct kunnen doorvoeren, vooral naar de gemeente toe. Tsja, het blijven toch ambtenaren, en ik heb zo’n angstig vermoeden dat zij minder prioriteit voelen dan ik, om alles in kannen en kruiken te hebben voor de aanvang van het nieuwe jaar.

Afhankelijk van anderen

Helaas had de beste bank een storing (of course) en werden mijn plannen ook in dat opzicht weer noodgedwongen verder uitgesteld. Dus zit ik duimen draaiend te wachten op noodzakelijke nummertjes om weer andere schakels in gang te kunnen zetten. In de tussen tijd vermaak ik me prima met het inplannen van maandelijkse of viermaandelijkse activiteiten, het nogmaals nakijken van mijn financieel plan of het toesturen van documenten naar de gemeente, die ze schijnbaar zijn kwijtgeraakt in alle commotie.

Een doener

Nee, 6 weken rust is het niet bepaald. En weet je, ik vind het niet erg. Ik ben nu eenmaal een doener, een bezig bij. Een ondernemer. Mijn hoofd staat nooit stil, en ik frustreer me als ik afhankelijk ben van de zetten van een ander, omdat ik het zo anders zou doen. Het zijn zoveel zaken die nu op me af komen, om te regelen. Noem het perfectionisme, controledwang of ambitie, maar ik wil graag mijn zaakjes op orde hebben. Ik weet dat ik mijn werk best prima doe, maar het ondernemen is nieuw voor me. Dan wil ik wel graag de zekerheid hebben dat ik niks over het hoofd zie.

Een goed team

Ik mag van geluk spreken met Steef naast me. Hoe impulsief, gemakzuchtig of wispelturig ik kan zijn, zo voorzichtig, bedachtzaam en weloverwogen is hij. En héél handig met cijfers, waar ik mijn rekenmachine nog moet pakken om uit te rekenen hoe oud ik precies ben. Een goeie match. Eentje van de inhoud, en eentje van de cijfers. Zo voelt het ook echt, dat we dit helemaal samen doen. Het is zo gaaf om dit samen, als een team aan te gaan, en ik vind het zo bijzonder dat hij dit allemaal voor mij overheeft!

De laatste loodjes

De komende dagen stort ik me op de laatste regeldingen. Ik smacht echt naar het moment dat dan EIN-DE-LIJK onze handtekeningen onder de overeenkomst van de overname komen, en ik dan écht ga beginnen. Wanneer begint dat? Ik ben al ondernemer, ik heb mijn baan al opgezegd en de eerste afspraken staan al in de agenda. Misschien als ik mijn eerste geld verdien als ondernemer? Of mijn eerste werkdag? Ik laat het jullie weten. Nu eerst nog maar eens een zakelijke mobiel regelen, en de puntjes op de i zetten. Er is genoeg te doen.

Het bericht De laatste voorbereidingen als ondernemer verscheen eerst op Michelle Houtman.

Eind 2015 was het dan eindelijk zover: mijn registratie was binnen!  Ik was ein-de-lijk klaar met dat jarenlange opleidingstraject. Hallelujah! Eindelijk weer tijd voor mijn gezin, sociale leven en mezelf. Wat een rijkdom. Maar ook eindelijk tijd om de plannen voor het ondernemerschap verder vorm te geven. Al vóór de start van het registratietraject had ik gesprekken met mijn collega, de praktijkhouder. Zij was op leeftijd en wilde op termijn gaan stoppen. Ik was jong en ambitieus en wilde op termijn mijn eigen praktijk. Het was daarom al in een heel vroeg stadium duidelijk wat we wilden: we gingen er naartoe werken dat ik de praktijk zou overnemen. Kind en jeugd in ieder geval, want daar ligt mijn hart.

Filosoferen over de toekomst

Met mijn papiertje op zak werd het tijd om eens serieus na te denken over het hoe en wat. Er volgde een spannend en langdurig traject, waarin heel veel nadenkwerk kwam kijken. Als eerste moest ik voor mijzelf bepalen wat ik graag wilde. Met vrienden en familie filosofeerde en brainstormde ik er op los. Hoe wilde ik het liefste mijn toekomst vormgeven, binnen de mogelijkheden die er zijn? Het werd me al snel duidelijk: mijn droom is een praktijk aan huis.

Verhuizen

Maar een praktijk aan huis, dat betekende verhuizen. En eigenlijk wilden we dat niet. Zoals je misschien al eerder hebt gelezen, hebben we uiteindelijk toch de stap genomen. De gok gewaagd. Een plons in het diepe, verlaten wat je kent en wat zo veilig en vertrouwd is, om in te ruilen voor het onbekende. Voor we uiteindelijk deze beslissing namen, zijn er heel wat maanden wikken en wegen aan vooraf gegaan. Toen we ons huis uiteindelijk te koop zette, hadden we ook geen haast. We woonden er immers nog prima.

Veel denk- en regelwerk

Maar vóór we überhaupt de stap maakten om volle bak te gaan voor mijn ultieme droom van een praktijk aan huis, hebben we nog heel veel andere zaken onder de loep genomen. Wanneer wilde ik zelfstandig ondernemen? Wat ging ik dan doen? Hoe ging ik mijn werkdagen vullen? Hoe moesten we dit regelen met het personeel dat op dat moment in dienst was? Met stagiaires? Hoe zorgde ik ervoor dat ik de verwijzers kon vasthouden, mijn doelgroep kon blijven bereiken, als ik me uiteindelijk ergens anders vestigde? Hoe ging ik het financieel redden? Waar moest ik in vredesnaam allemaal rekening mee houden op juridisch, financieel en ander gebied?

Goed voorbereiden

Ik kan mijn werk best goed, maar ik ben niet opgeleid tot accountant, boekhouder, pr-man, of manager. En toch worden al deze facetten wel ineens van me verwacht als ik straks onderneem. Omdat ik een bestaand bedrijf dat al ruim 25 jaar loopt overneem, is er geen sprake van “rustig opstarten”. Nee, het bedrijf gaat in dezelfde versnelling door, en ik moet me daaraan aanpassen. Een goede voorbereiding was dus essentieel.

Advies en informatie inwinnen

Gelukkig is er veel informatie beschikbaar, bij de KVK en verschillende bedrijven en websites die zich richten op het ondernemerschap, de vrijgevestigden in de zorg of specifiek op overnames van bedrijven. Maar als je niet bent ingewijd in deze wereld, blijft veel toch hocuspocus en abracadabra. Toen we zeer onverwachts ineens een tweede aanbod voor een overname van een praktijk kregen, werd het toch een beetje teveel van het goed voor ons. We besloten om hulp in te schakelen van een extern adviesbureau, om met ons mee te denken en ervoor te zorgen dat we niks over het hoofd zagen.

Ondernemingsplan

Dat was een nieuwe stap. Ineens voelde alles wel heel officieel, en kreeg het voor mijn gevoel meer handen en voeten. Intussen was ik ook al gestart met het schrijven van een ondernemingsplan. Dit is voor een bank vaak nodig om een financiering rond te krijgen. Maar ik begon ermee, om mezelf een zo gedegen mogelijke voorbereiding op later te geven.

Alles onder de loep

In een ondernemingsplan schrijf je je doelen, op de korte en lange termijn. Je maakt een analyse van je sterktes en zwaktes, je ontwikkelingsmogelijkheden. Je schat in of wat je wilt ook rendabel genoeg is. Ik maakte een inschatting van de concurrentie en waarin je jezelf eventueel kunt onderscheiden. Het zet je aan het denken over hoe je je doelgroep bereikt en wat je nodig hebt om je werk uit te kunnen voeren. Het dwingt je min of meer van je roze wolk te stappen en kritisch naar de haalbaarheid van je plannen te kijken. Als je je ondernemingsplan gebruikt om een financiering van een bank los te krijgen, moet je daarnaast ook een goed uitgedacht financieel plan kunnen neerleggen.

Niks vergeten

Ik heb veel gehad aan het schrijven van het plan en de kritische bevraging vanuit het adviesbureau. Het zet de zaken in een ander perspectief en biedt mogelijkheden waaraan je zelf nog niet hebt gedacht, omdat je daar de kennis van zaken niet van hebt. Bovendien geeft het een veilig gevoel dat mensen met je meedenken die de juiste kennis in huis hebben en ervoor zorgen dat je niks over het hoofd ziet.

Bijna zover…

Inmiddels zijn er behoorlijk wat gesprekken gevoerd. Ook wel lastige gesprekken, omdat je met een dubbelrol zit: je praat als vrienden of collega’s, maar tegelijkertijd maak je zakelijke afspraken en wil je alles wel ‘waterdicht’ hebben zodat je straks niet voor vervelende verrassingen komt te staan als het zover is. Dat kost energie en vraagt flexibiliteit en dwingt je soms tot compromissen. Intussen zijn we zo ver, dat er een handtekening van beiden kanten staat onder een concept overeenkomst. De volgende afspraak wordt er eentje om te proosten, op de officiële overname!

Het bericht Stappen richting overname verscheen eerst op Michelle Houtman.

Morgen is het zover: D-day voor mij. Ik word geopereerd. Een ingrijpende buikoperatie, waarbij ze een dermoidcyste gaan verwijderen met de afmeting van een kleine volleybal (woorden van de gyneacoloog). Bij nader inzien heeft het meer de vorm van een rugbybal, want het is ongeveer 15x11x10cm. Het is zo groot dat het klem is gegroeid in mijn hele bekken. Mijn blaas is in de verdrukking gekomen wat de afgelopen maanden veel problemen heeft gegeven. En heel eerlijk, ik heb het idee dat het nog steeds door groeit.

Lange hersteltijd

Morgen word ik hopelijk verlost van de bron van ellende, maar daarmee is de ellende zeker nog niet afgelopen. Helaas. Waarschijnlijk wordt het een verticale snee, mogelijk tot boven mijn navel, afhankelijk van hoeveel ruimte ze nodig hebben en of ze de cyste los kunnen krijgen. Ik weet pas met wakker worden wat het is geworden. Godzijdank is er wel recent vastgesteld dat er geen verhoogde tumorwaardes in mijn bloed zitten en dat de cyste hoogstwaarschijnlijk goedaardig is.

Somber, verdrietig en gefrustreerd

Ik zie als een berg op tegen de operatie. Ik kan gewoon misselijk worden als ik er aan denk. De narcose vind ik doodeng, het idee dat er in me gesneden wordt en dat ik geen idee heb van de pijn en het herstel in de weken er na. Vandaag wordt er thuis een ziekenhuisbed afgeleverd. Af en aan loop ik met een verblijfskatheter. Momenteel ook weer sinds afgelopen maandag. Ik ben er helemaal klaar mee, met alle ellende en het gedonder. Het maakt me somber en verdrietig en gefrustreerd dat niet alleen ik hier de dupe van ben, maar ook mijn gezin en mijn volledige omgeving.

Dankbaar voor alle steun

Dit berichtje schrijf ik voor jullie, lieve vrienden, familie, collega’s en iedereen die zo meeleeft met me deze maanden. Jullie geven me de kracht en de moed, en het optimisme om niet bij de pakken neer te gaan zitten. Ik vind het ongelooflijk bijzonder en waardevol hoe jullie massaal hulp aanboden, om onze kinderen waar mogelijk op te vangen of op een andere manier praktische steun te geven. In korte tijd kon ik zowel voor doordeweeks als in de weekenden opvang regelen, zodat Steef deze weekenden door kan met verbouwen. Des te meer besef ik me weer, hoe belangrijk zo’n sociaal vangnet is, en hoeveel verschil de kleine dingen kunnen maken.

Voorbereiden op de operatie

Ik besef me heel goed dat dit niet alleen een grote impact heeft op mij, maar ook of misschien vooral op de kinderen. Ik heb geprobeerd Meia en Fosse zo goed mogelijk uit te leggen hoe de komende tijd eruit zal zien, wat er zal gebeuren en hoe ik er uit zal zien na de operatie. Het beeld van een familielid in het ziekenhuis is namelijk per definitie heftig voor een kind, met al die slangetjes apparatuur en waarschijnlijk het familielid dat voor lello op dat bed lig. Toen ik dat beeld probeerde te beschrijven barstte Fosse in huilen uit en sindsdien is hij ontzettend aanhankelijk.

Verlatingsangst?

Elk moment grijpt hij aan om me te knuffelen, op mijn schoot te kruipen en wel 1000x per dag krijg ik te horen hoe lief hij me vindt. Lief natuurlijk, maar het geeft me zorgen. Mijn gevoelige ventje, nu al zo van slag. Nu al de dagen aan het aftellen tot de operatie. Het lijkt alsof hij bang is me te verliezen, en dat vind ik een rotidee. Al zit ik zelf ik het vak, ik weet gewoon niet wat de juiste manier is om dit in goede banen te leiden. En de dingen die ik wel weet, zijn niet altijd haalbaar.

Stabiliteit

Je hebt tenslotte ook te maken met je eigen mogelijkheden. Stabiliteit is een belangrijke factor om eventuele problemen te voorkomen, maar met wisselende opvang door verschillende mensen komende weken is de stabiliteit ver te zoeken. En die wetenschap doet me verdriet. Soms heb je gewoon geen grip op de zaak en wil je het zo goed mogelijk doen, maar gaat dat niet. Dat is ontzettend frustrerend. Het is zoeken naar wat er wél binnen de mogelijkheden ligt. In ons geval kan Steef gelukkig wat zorgverlof opnemen, zodat hij wat vaker thuis is, wat meer bij de kinderen in de buurt.

Veel onrust

Het zal voor iedereen wennen zijn, want afgelopen maanden was ik juist min of meer de full-time ouder. Dat ik nu per direct ‘uitgeschakeld’ ben zal zowel voor de kinderen, als voor mij en Steef weer wennen zijn. Ik maak me nu al druk hoe de kinderen ermee omgaan. Ik vond het al zo vervelend dat ze zoveel onrust met de verhuizingen en verbouwing voor hun kiezen kregen, en had gehoopt dat we nu in een rustiger vaarwater zouden komen. Toen ik in september die ochtend wakker werd en ineens niet kon plassen, had ik nooit kunnen bedenken dat dit het uiteindelijke gevolg zou zijn.

Het is wat het is

Maar het is wat het is. Ik prijs me gelukkig met alle steun en lieve berichtjes, en kijk uit naar de gezelligheid van jullie bezoekjes. Ik ga er het beste van maken, en de tijd nuttig besteden om me zo goed mogelijk voor te bereiden op het ondernemerschap van 2018. Misschien een geluk bij een ongeluk. Al had ik me mijn laatste werkdag in loondienst van 2017 toch wel echt anders voorgesteld dan halsoverkop de tent verlatend, met katheter. Ik ga de dagen in het ziekenhuis ongegeneerd genieten van Netflix kijken, schrijven en slapen. Ik heb mijn portie wel gehad.

Het bericht Een operatie en de gevolgen verscheen eerst op Michelle Houtman.

Gelukkig ben ik ‘one of the lucky few’ die niet bang is voor de tandarts. Bij mij duurt een gemiddelde controle pakweg 12 seconden. Helaas is de “behandeling” van 40 minuten (als het die vriendelijke benaming mag dragen) bij de mondhygiëniste die eraan vooraf gaat, echter minder ontspannen. Lees: met een slijptol langs overgevoelige blootliggende tanden is garantie voor uitgelopen make-up en chemische brilreiniging achteraf. Afijn, daar gaat dit artikel vandaag niet over. Maar over kinderen mee naar de tandarts nemen.

Peuter in de tandartsstoel

Hebben jullie wel eens geprobeerd om een peuter in de tandartsstoel te krijgen? Bepaald geen gemakkelijke opgave kan ik je zeggen. Omdat het logistiek gezien niet anders kon, nam en neem ik mijn kinderen altijd mee als ik zelf op controle moet bij de tandarts. Dus komen ze al sinds ze in de maxi-cosi liggen mee naar binnen. Soms brullend (ligt niet bepaald relaxt op die stoel), soms slapend. Maar nog vaker met grote ogen kijkend naar alle witte jassen en zilveren instrumenten. Op veilige afstand uiteraard.

Voorbereiden

De tandarts prees het dat ik mijn kinderen altijd mee nam. Volgens hem is het heel verstandig om ze zo vroeg mogelijk kennis te laten maken met de controles, zodat het ook een gewoonte wordt. En omdat ik zelf ook niet bang ben (hoewel ik er liever andere hobby’s op nahoud), voorzag ik geen problemen met Fosse. Toen hij de leeftijd van bijna 3 jaar bereikte, brak de tijd aan dat hij ook ’tanden mocht tellen’ bij de tandarts. De afgelopen 2 keer dat Fosse verplicht meeging met mij, stond hij niet bepaald te springen, dus ik was zeer benieuwd.

“met een slijptol langs overgevoelige blootliggende tanden is garantie voor uitgelopen make-up en chemische brilreiniging achteraf”

De dagen ervoor bereidde ik hem langzaam voor. Als we tanden poetsten herinnerde ik hem eraan dat we binnenkort ook naar de tandarts gingen, dat we goed moesten poetsen, zodat hij kon laten zien hoe mooi zijn tanden waren. Dat hij dan bij mij op schoot mocht. En uiteraard had Fosse op die momenten de stoerste verhalen, dus dacht ik: ‘kat in het bakkie!’. Tot het eenmaal zover was.

Bang voor de tandarts

Fosse begon al te protesteren toen we ons ’s ochtends klaar maakten voor vertrek. Ik kalmeerde hem en pepte hem op voor vertrek. Eenmaal in de wachtkamer, begon Fosse steeds vaker te roepen: ‘ik wil niet!’. En toen we aan de beurt waren, stond hij inmiddels huilend achter mijn benen verstopt. Hoewel ik nog met zachte dwang probeerde hem over te halen in de stoel te gaan zitten, had Fosse al besloten: Ik. Ga. Niet.

Balend dat het me niet lukte hem te overtuigen, stelde de tandarts me gerust: als ze drie jaar zijn, willen ze niet, maar zodra ze vier jaar worden gaan ze op de stoel zitten. Ik geloofde er niks van. De angst die ik nu zag in Fosses ogen, de paniek die ontstond bij elke centimeter dichter bij de tandartsstoel, die kon niet zomaar overgaan! Toch?

Melktanden tellen

Maar van de week was het weer zover. Halfjaarlijkse controle. Met het hele gezin die kant op. En bofkont die ik ben, mag ik altijd als eerste naar de martelkamer annex mondhygiëniste, zodat het gezin ondertussen op controle kan. En geloof het of niet: toen ik klaar was, was het hele gezin al geweest. Inclusief een inmiddels vierjarige die als eerste (!) op de stoel wilde en vol trots twee rijen vol melktandjes liet zien. De stuiterbal die hij daarna kreeg, was meer dan verdiend. De wonderen zijn de wereld nog niet uit!

Het bericht Naar de tandarts met je peuter verscheen eerst op Michelle Houtman.