Mensen gaan massaal over hun grenzen heen. Half Nederland zit voor mijn gevoel thuis met een burn-out. Hier zijn legio redenen voor, en allemaal zijn ze wat mij betreft legitiem. Het feit dat zoveel mensen last hebben van burn-out klachten geeft enkel aan hoe groot de mismatch is tussen ons mensen en de samenleving met bijbehorende verwachtingen die wij hebben ingericht. Het moet anders, zoveel is duidelijk. Voor de meeste mensen is het wel duidelijk dat het thema grenzen vaak een rol speelt. Maar laatst viel me op hoe subtiel dit thema tot uiting kan komen in de dagelijkse gang van zaken, waardoor we beetje bij beetje verleren om die grenzen goed te bewaken voor onszelf.

Luie sporter

Zo was ik gaan sporten vandaag, een lesje crossfit. Soms staan er trainingen op het programma die behoorlijk imponerend zijn. Maar ik heb in de jaren geleerd dat ik me niet gek laat maken door wat er ook op het bord staat, omdat ik sport voor mijn plezier en zeker in de winter niet altijd gemotiveerd ben om keihard te trainen. Een beetje een luie sporter misschien. Maar bij cross-fit is dat lastig, omdat het zo opzwepend is en je toch wordt uitgedaagd tot het gaatje te gaan. en daar ligt wat mij betreft een hele lastige grens. Dat merkte ik in deze les, waarbij een medesporter wat kreunde tijdens een lesje, en ik hem hoorde mompelen dat hij pijn in zijn voet had, waarna ik hem even een rekoefening zag doen. maar tegelijkertijd riep de trainer, goed bedoeld uiteraard, ‘kom op jongen, nog 1 minuut vol gas, geef alles!’, waarna ik de betreffende sporter weer verder zag strompelen en die minuut inderdaad nog alles gaf.

Comfort zone oprekken, of grenzen overgaan?

Wat leren we op zulke momenten? Dat we onze signalen die ons lichaam geeft moeten wegdrukken en toch door moeten gaan? of is het juist dat extra zetje om uit die comfort zone te komen en jezelf te leren dat je meer kunt dan je dacht? Ik heb namelijk ook weleens trainingen gedaan waarbij ik achteraf concludeerde dat het eigenlijk te gemakkelijk ging, dat ik het mezelf stiekem toch te makkelijk had gemaakt en die uitdaging uit de weg was gegaan. Hier ligt een lastig grijs gebied: hoe weet je nou of je je eigen grenzen goed bewaakt?

Opmerken van subtiele lichamelijke sensaties

Ik heb hier op de terugweg over nagedacht en denk dat het neerkomt op het goed leren voelen. Wanneer je je lichaam goed kent, en weet wanneer het welke signalen geeft, kun je een betere inschatting maken wanneer het veilig is of onverstandig om iets te doen. Het goed leren voelen is een vaardigheid die veel mensen niet meer goed kunnen. Ik ben zelf ook hard aan het oefenen om hier steeds beter in te worden, en het helpt dat het in de meditatielessen toevallig (of niet) ook hierover gaat. Voor de meeste mensen is het wel te doen om te voelen als je pijn in je rug hebt, jeuk aan je neus, of een slapende voet. Maar de veel genuanceerdere sensaties, de opbouw naar pijn of stress is veel lastiger om te merken. Een blessure is er niet ineens. Een burn-out evenmin. Die heeft zich in de tijd ervoor allang kenbaar gemaakt en ons lichaam laat al talloze rode vlaggen zien, maar we horen de signalen niet. Het is daarom een kunst om in stilte en rust de aandacht en tijd te nemen om te luisteren naar ons lichaam, naar de boodschap die onze lichamelijke sensaties hebben. en daar tijdig naar te handelen.

Oefenen in opmerkzaamheid

In de cross-fit kan dit het verschil maken tussen spieropbouw of een blessure oplopen. In je werk tussen een uitdaging aangaan en een burn-out krijgen. Door meer in contact te zijn met je lijf, krijg je meer opties om te handelen op een manier waarop je jezelf verder helpt, op welke manier dan ook. Mijn uitdaging van de komende tijd is om actief een bodyscan te doen tijdens mijn lunchpauze, om op te merken hoe met name mijn benen en knieën voelen. Ik heb namelijk al vaker knieblessures gehad en wil verstandig trainen. Ik wil meer vertrouwen krijgen in mijn lichaam en voorkomen dat ik teveel ga vermijden vanuit angst.

Het bericht Balanceren tussen grenzen bewaken en uitdaging aangaan verscheen eerst op Michelle Houtman.

In de winter heb ik altijd een beetje een dip. De laatste jaren merk ik dit steeds duidelijker, maar kan ik er tegelijkertijd ook meer vrede mee hebben. sinds ik me meer heb verdiept in de seizoenen, hun kenmerken en effecten op ons bioritme en daarmee ons leven, kan ik veel beter plaatsen waarom ik me voel zoals ik me voel en waarom ik doe zoals ik doe. Natuurlijk heb je daar voor het grootste gedeelte zelf wat over te zeggen en kun je daar ook zelf verandering in brengen, maar voor een ander gedeelte is het ook simpelweg een natuurwet.

Natuurwetten

De wet van cycli, van komen en gaan, ontstaan en vergaan. De zomer wordt altijd gevolgd door de herfst en tenslotte de winter. Waar de zomer het seizoen is van energie, naar buiten gericht zijn, contact zoeken en maken, ondernemen en veel doen, is de winter juist het tegenovergestelde. De dieren trekken zich terug in hun hol voor een lange winterslaap. Ze eten zich eerst nog even rond voor een goede vetreserve om het warm te houden in de koude maanden. Wij mensen zijn niet veel anders. In de winter staat er niet voor niets stevige stamppot boerenkool met vette worst op tafel. We hebben meer behoefte om te cocoonen, ons terug te trekken bij de haard. We verzinnen excuusjes om onder verplichte sociale activiteiten uit te komen, omdat we veel liever een boek lezen met een dampende mok thee. Schaam je niet, het is de normale cyclus van de seizoenen. We zijn echter vergeten om hier naar te luisteren en om hier respectvol mee om te gaan. In plaats daarvan proberen we alle dagen, weken, maanden en seizoenen hetzelfde te laten zijn en dwingen we onze lichamen in eenzelfde toestand, ongeacht welke dag van het jaar het is.

Reflecteren en terugtrekken

Dat probeer ik nu anders te bekijken. Ik heb in de donkere maanden inderdaad veel meer behoefte om me terug te trekken. Het is ook het seizoen van reflecteren, mijmeren, terugkijken op zaken en daar lessen of conclusies uit trekken. In de lente komt er juist voor nieuwe plannen en ideeën. Wat dat betreft is het moment van oud&nieuw met de goede voornemens ook totaal niet ideaal. Die kun je beter in de lente maken. In de winter lees ik graag veel, en ben ik minder gemotiveerd om te sporten, hoe leuk ik dat op andere momenten ook vind. Voorheen voelde ik me hier schuldig en rot over. Ik vond dat ik een voorbeeldfunctie had en dat ik vooral moest doorzetten en volhouden. Daarin ben ik milder geworden. In plaats van mezelf nog eens een extra rotgevoel aan te praten, zoek ik juist naar waar ik wél motivatie voor voel. In de winter komt dat vaak neer op wandelen en cross fit, omdat dit binnen is. Het werkt voor mij ook heel goed om rond de feestdagen minstens een week vrij te nemen, om écht uit te rusten. Gewoon bij de open haard een boekje lezen, luisteren naar de top2000, spelletjes doen en een grote legpuzzel maken.

Meer eten, minder sporten

De meeste moeite heb ik met dagen dat het zwaar grijs bewolkt is en maar blijft regenen of miezeren. Het donkere weer drukt zwaar op mijn stemming als dit langer aanhoud. Gek genoeg maak ik vaak lange wandelingen in dit weer, alsof ik toch af en toe snak naar een glimpje zonlicht of die vitamine D. Als ik dan een dagje buiten ben geweest voel ik me beter om de donkere dagen die volgen aan te komen. Intussen heb ik geleerd dit niet teveel te analyseren, maar vooral de behoefte te volgen. In de winter snoep en eet ik ook meer. Een beetje zoals die beer die zich volpropt voordat hij in winterslaap gaat. Ook hier probeer ik me niet meer zo druk om te maken. Het is nu eenmaal zo, en ik weet ook dat dit in de lente altijd weer goed komt. Ik ken mezelf intussen om dit vertrouwen te hebben.

Lente en nieuwe motivatie

En nu de luchten weer openbreken en de hemel weer blauw kleurt, de kleuren in de natuur ineens weer feller en sprankelender worden, voel ik ook weer iets openbreken in mijzelf. Alsof er iets nieuws wordt aangeboord van binnen, wat het licht zoekt en tot bloei wil komen. Alsof ook de zaadjes in mij beginnen te ontkiemen. Ik voel me lichter, vrolijker, heb vaker een glimlach en kijk meer de wereld in, in plaats van ingedoken van de kou naar beneden te kijken. Het is bijzonder om te merken hoeveel effect dit heeft op me, en hoe verbonden we uiteindelijk allemaal zijn met de natuur om ons heen.

Kunstmatig ingericht leven

Als ik zie hoe kunstmatig en geforceerd we ons leven allemaal proberen in te richten en vorm te geven, ligt hier volgens mij nog een hele grote kans voor mensen: wanneer we zouden leren meer in sync met de seizoenen en ons bioritme te leven, zou het leven veel natuurlijker en moeitelozer verlopen. We zouden meer van onszelf begrijpen en beter afgestemd zijn op de wereld om ons heen. We zouden daarbij stoppen met veroordelen van onszelf en minder last hebben van negatieve gedachtes of belemmerende overtuigingen aangaande ons gedrag. Uiteindelijk gaat dit ook over jezelf beter leren kennen, jezelf meer leren aanvoelen en opnieuw leren afstemmen op de natuur en zijn wetten. We staan er tenslotte niet boven, we zijn slechts onderdeel van het geheel.

Het bericht De invloed van seizoenen op ons verscheen eerst op Michelle Houtman.

Je denkt misschien: wat heeft dit nou met je werk te maken? Nou, meer dan je denkt. En ik zal uitleggen waarom. Ik zal niet liegen als ik zeg dat ik dit boek puur vanuit mijn eigen interesse ben gaan lezen. Maar de raakvlakken met mijn werk zijn er niet minder om. Neem alleen al het feit dat de schrijver van dit boek (Koen de Jong) ook één van de docenten van de opleiding voor Runningtherapie is. En dat is niet voor niks. Runningtherapie is ook ons aanbod, wat steeds verder vorm krijgt, maar nog meer aandacht verdient. Het lezen van dit boek, én het schrijven van de review, dient dan ook meerdere doelen.

Hoewel de titel misschien anders doet vermoeden, is dit boek niet enkel voor (wannabe) sporters bedoeld. Het maakt vooral duidelijk dat simpele leefstijlveranderingen voor soms grote veranderingen in je welzijn kunnen zorgen. Het gaat om een investering in je toekomst. Wel de moeite waard dus, en ook vooral waar ik meer naartoe wil: de preventie van problemen. Want soms hoeven goeie oplossingen niet ingewikkeld te zijn.

De feiten

• Titel: De Hardloop Revolutie. Meer vet verbranden door training op hartslag en goed ademen.
• Auteurs: Stans van der Poel en Koen de Jong
• Uitgever: Lucht
• Publicatiedatum: vierde druk, november 2018
• Aantal pagina’s: 299
• Prijs: €22,50 (softcover)

Algemeen

Het betreft een softcover boek die feitelijk bestaat uit twee boeken die later zijn samengevoegd, te weten: ‘De marathonrevolutie’ en ‘Ik, hardloper’. Stans van der Poel is inspanningsfysioloog, longfunctieanalist en sportdocent. Ze is gespecialiseerd in de relatie tussen ademhaling, hartslag en inspanning, vooral om psychische klachten te verminderen. Koen de Jong heeft samengewerkt met Stans van der Poel, en is bekend van de methode Sportrusten, en heeft samen met Stans van der Poel het 14k schema bedacht voor het trainen voor de marathon.

Hun gedeelde visie bestaat er uit dat ademhaling en daarbij dus ook ademhalingsoefeningen, bijdragen aan een beter welzijn. Door simpele ademhalingsoefeningen dagelijks uit te voeren, kun je klachten van o.a. vermoeidheid, stress, slaapproblemen, depressie en angst verminderen. Als je dit combineert met matig sporten (in hun geval hardlopen), dan kun je je lichaam zowel fysiek als mentaal gezond houden (of maken).

Het boek is makkelijk weg te lezen. Ik deed er ongeveer een week over, wat behoorlijk snel is in een drukke werkweek met 3 kinderen om me heen. Koen schrijft op een fijne, toegankelijke manier, waardoor het boek goed te volgen is. De schrijvers zijn helder in hun uitleg, en gebruiken grafieken of tabellen om van alles te verduidelijken. Ook heeft het boek verschillende schema’s, bijvoorbeeld om te beginnen met hardlopen met overgewicht, of een PR trainen op de 10 kilometer. Hierdoor is het boek ook vlug gevuld, maar ook gemakkelijker erbij te pakken wanneer je daadwerkelijk een schema wil gaan gebruiken.

De pluspunten

• Het boek is gemakkelijk leesbaar, vlot geschreven en met een heldere boodschap. Het is goed te volgen en je kunt gemakkelijk kleine stukjes per keer lezen.
• Ik vind het persoonlijk heel belangrijk dat er meer aandacht is voor preventie van psychische problemen door ‘simpele’ huis-tuin-en-keuken oplossingen. Het doen van ademhalingsoefeningen, het inbouwen van voldoende rust, gezond eten en voldoende beweging is waarschijnlijk te simpel of voor de hand liggend dat het niet wordt uitgedragen of gepropageerd door de (huis)artsen en psychologen, maar eigenlijk is dat een gemiste kans. Hiermee kun je al zowel winst boeken, en ook zoveel problemen voorkomen, dat het zeker de moeite waard is om hierin te investeren.
• Het boek is super praktisch: kant en klare schema’s, allerlei tabellen en manieren waarop je bijvoorbeeld kunt leren trainen op je eigen hartslag. Fijn om er later bij te kunnen pakken.
• Het boek nodigt uit voor verdieping, via andere boeken en websites. Je kunt het nog praktischer maken door bepaalde programma’s te volgen.
• Het boek is optimistisch. Je krijgt zin om aan de slag te gaan, en ook een hoge leeftijd of medische beperkingen zijn geen beperking om aan de gang te gaan.

De minpunten

• De ondertitel ‘meer vet verbranden’ vind ik wat misleidend. Er wordt niet uitgebreid ingegaan op dit stuk. De achterliggende gedachte is dat door een rustige ademhaling, je meer leunt op je vetverbranding dan op je suikerverbranding. Dit mag van mij echter wel wat meer verdieping krijgen. Of een andere ondertitel.
• Het meten van je omslagpunt is wat lastig om zelf te doen. Dit is echter wel nodig om met de schema’s uit het boek uit de voeten te kunnen. Het zou fijn zijn als er wat meer mogelijkheden werden genoemd om dit te bepalen.
• Er wordt in het boek gesproken over ‘kilometers per uur’ als tempobepaling bij het hardlopen. Bij de meeste sporthorloges wordt echter de pace aangegeven: ‘minuten per kilometer’. Het zou fijn zijn als deze ook werden genoemd, zodat je niet alles om hoeft te rekenen.

De eerste indruk

Het betreft een klein boekje, dat gemakkelijk in de hand ligt, maar niet open blijft liggen. Ik hou van deze opmaak: veel wit en een prettig, speels lettertype, met afwisseling tussen vetgedrukt en normaal gedrukte tekst, regelmatige opsommingen in moderne jasjes. Ook zijn er regelmatig tabellen, schema’s, grafieken of afbeeldingen waardoor het snel en gemakkelijk weg leest, maar ook gestructureerd overkomt.

Opbouw van het boek

Het boek bestaat zoals eerder genoemd, uit twee samengevoegde boeken. Daar is tijdens het lezen echter weinig van te merken: het geheel is een logisch opgebouwd geheel. Er zijn drie delen in het boek. Deel 1 richt zich op informatie die voor iedere hardloper goed is om te weten. Het duikt in het nut van een rustige ademhaling, het voorkomen van blessures door matig te trainen en wat sporten kan betekenen voor je welzijn. Ook wordt uitgelegd waarom trainen op je eigen hartslagzones zo belangrijk is. Deel 2 en 3 richten zich veel meer op de schema’s voor het trainen voor o.a. 10 kilometer of een (halve) marathon.

Vooral deel 1 heeft veel raakvlakken met de praktijk. Het toepassen van ademhalingsoefeningen is iets dat nog meer aan de orde mag komen bij ons, en wat prima past binnen mindfulness en meditatie. Het is één van de richtlijnen voor o.a. angst en depressie, maar ook geschikt als je last hebt van chronische stress.

Het trainen op je eigen hartslagzones klinkt misschien wat abstract, maar wat ik hier vooral uit haal, is dat het heel belangrijk is dat je je lichaamseigen signalen leert herkennen, en dat je op tijd je grenzen bewaakt. Door gericht op je hartslag te trainen, voorkom je dat je over je eigen grens gaat, en leer je je eigen grens letterlijk kennen. Dit is voor veel jongeren een belangrijk behandeldoel.

Vertaalslag naar de praktijk

Na het lezen van dit boek, ben ik nog meer gemotiveerd om actief aan de slag te gaan met het toepassen van ademhalingstechnieken, het aanleren van deze technieken, en meer aandacht voor preventie in het algemeen. We bieden nu runningtherapie, maar dit mag nog meer een prominente plek innemen in ons behandelaanbod, met een bredere doelgroep, dus gaan we aan de slag om te bekijken hoe we dit nog meer op de kaart kunnen zetten.

De andere kant van de vertaalslag betreft mijzelf. Ik ben nog meer gemotiveerd om met deze methodiek te werken. Dus aan de slag met ademhalingsoefeningen, gericht trainen op hartslag en mijn omslagpunt gaan bepalen. Binnenkort ga ik dit doen, dus een vervolg hierop zal dan ook zeker te lezen zijn.

Conclusie

Ook enthousiast geworden om aan je psychische klachten te gaan werken door middel van runningtherapie? Of wil je vanuit andere redenen meer verdiepen in het gedoseerd trainen op je eigen hartslag i.c.m. rustige ademhaling? Dan raad ik je zeker aan om dit boek te lezen en/of contact met ons op te nemen om mee te doen aan een nieuwe reeks runningtherapie.

Het bericht Review: “De Hardloop Revolutie” verscheen eerst op Michelle Houtman.

Laatst deed ik een lezing, samen met Teun van der Klis van NatuurlijkSportief, voor de Rotary Club van Alblasserdam en Papendrecht. Over het belang van bewegen voor kinderen, en hoe zij daarin een bijdrage kunnen leveren. Niet alleen vanwege de fysieke gezondheidsvoordelen, maar ook (misschien wel voornamelijk) vanwege de psychische voordelen van bewegen.

Bewegen goed voor je brein

Iedereen snapt dat bewegen goed is voor je. De meeste mensen weten ook dat dit is omdat je conditie erop vooruit gaat en je minder kans hebt op allerlei ziektes en aandoeningen. De meeste mensen weten ook dat niet sporten slecht is voor je. Dat je er dik en slap van word, of dat je conditie achteruit gaat. Maar bijna niemand weet wat er nou precies in je brein gebeurt tijdens bewegen. Terwijl beweging zo natuurlijk is voor mensen, iets dat we tot voor kort (tot 40 jaar geleden ongeveer) zo vanzelfsprekend deden.

Noodzaak tot bewegen

Want toen was er nog geen wasmachine, spoelde je luiers nog met de hand uit, moest je een eind lopen of fietsen naar een buurtsuper in plaats van de Appie die tot in je keuken bezorgd. Toen was er nog geen ‘schermtijd’, maar deed je aan wandelen en onderhield je sociale contacten door er naartoe te gaan, in plaats van een duimpje op Facebook te geven. Je moest, in andere woorden, aan de bak om iets voor elkaar te krijgen.

Collectief gemakzuchtig

Natuurlijk wil ik niet beweren dat vroeger alles beter was, zeker niet, dan klink ik net als die ouwe zuurpruim uit de bejaardenflat. Maar feit is wel dat we pas heel kort collectief gemakzuchtig en passief zijn gemaakt. Denk aan alle afstandsbedieningen (ik kan mijn serie verder kijken op Netflix op mijn smartphone, terwijl ik op de wc zit), alle apparatuur en techniek (vaatwasser, wasmachine of de auto pakken) en alle services (boodschappen tot in de keuken, autowasstraat en de schoonmaakster).

Gebrek aan beweging voor je brein

Dat daar ook nog verstrekkende gevolgen aan vast kleven voor klachten in de trant van stress, depressie, angst, paniek, piekeren, burn-out, slecht kunnen plannen en andere zwakke executieve functies, dat is al een stuk minder bekend. Terwijl het antwoord zo simpel is: kom in beweging! Laat dat hart pompen, span die spieren aan en werk jezelf in het zweet! Dat je fit en sterk wordt is mooi meegenomen, maar dat je jezelf een burn-out bespaart is natuurlijk nog veel belangrijker.

Makkelijker is niet beter

De prikkel of noodzaak om in beweging te komen is volledig weggenomen. Sterker nog, het lijkt wel alsof we massaal het idee omarmd hebben dat ‘makkelijker’ ook gelijk staat aan ‘beter’. Onzin. Maar ja, ga dat maar eens duidelijk maken aan iedereen. Dat was met name de taak voor deze avond voor de Rotary Club: duidelijk maken hoe raar we eigenlijk bezig zijn met z’n allen. Dat we weer gewoon eens van ons luie gat moeten komen, en gaan sjouwen met die boodschappentassen, de trap naar de 4e verdieping op stampen of gewoon de fiets pakken als het 6km verderop is.

Geen woorden, maar daden

En enthousiast gemaakt door alle voorbereidingen samen met Teun werd steeds meer duidelijk: hier moeten we meer mee doen. Dit is een belangrijke boodschap die we veel breder moeten verkondigen. Geen woorden, zogezegd, maar daden. Of ‘handen uit de mouwen’ in Rotary taal. Een boodschap en een missie om aan de man te brengen bij de jeugd, de ouders en de mensen die met deze kinderen en ouders werken. Dus zoek ik naar de samenwerking. Met verwijzers, professionals in de jeugd, fysiotherapeuten, voedingsdeskundigen en andere paramedici. Want voorkomen is immers beter dan genezen.

Het bericht Kom in beweging! verscheen eerst op Michelle Houtman.

Zo leuk! Ik mag me sinds kort ook NatuurlijkSportief trainer noemen. Van je hobby je werk maken, is iets waar veel mensen van dromen. Sommige mensen doen het, en daar heb ik veel bewondering voor. Sinds Signes geboorte sport ik bij Natuurlijk Sportief, waar ik mijn passie helemaal heb gevonden. Ik wist niet dat sporten zó leuk kon zijn! En nu, 3 jaar later, ben ik zelf ook trainer van deze mooie sport. Met een missie.

Bewegen en sporten met een missie

Niet alleen was het buiten zijn, het bewegen en gewoon het contact met anderen veel leuker dan alle andere sportervaringen die ik ooit had, ik merkte ook dat er van alles veranderde. Zoals veel vrouwen na de zwangerschap wilde ik graag weer een beetje mijn figuur terug en de kilo´s kwijt. Ik had al jaren niet meer gesport, dus na de eerste keer trainen kon ik 4 dagen m´n shirt amper over m´n hoofd heen trekken van de spierpijn (maar ik was dan ook niks gewend).

In een deuk tijdens de training

Maar waar ik eerste nog een hele training liep, rende ik de week erop al een paar meter. En de maand erna rende ik zelfs al een paar honderd meter. Ik genoot van het gevoel na de training dat mijn lijf hard had gewerkt. Ik voelde me helemaal ontspannen en loom, maar tegelijkertijd heel helder en alert. Al heel snel merkte ik veranderingen in hoe ik in mijn vel zat. Regelmatig lag ik in een deuk tijdens een training. Of het nou vanwege flauwe grapjes was of omdat we de meest absurde spelletjes deden, die ik voor het laatst deed op de basisschool. Als ik wegfietste van mijn werk, werd ik al enthousiast van het idee dat ik ´s avonds weer mocht sporten. Een totaal nieuwe ervaring.

Toen sporten nog een ´moetje´ was…

Het is zo fijn om te merken dat je prestaties verbeteren. Ik heb nooit echt gesport, ik heb van alles gedaan, van jazz ballet en zumba tot zwemmen en kickboksen, en jarenlang in muffe fitnesszalen mijn tijd uitzitten. Ik kon het nooit lang volhouden, want ik ben te snel uitgekeken en bovendien was de sfeer niet uitnodigend. Bedompte zalen, geschreeuw door een microfoon of in de rij staan voor je een apparaat kon gebruiken. Sporten deed ik omdat het moest, niet omdat het leuk was. Tot een paar jaar geleden dus…

NatuurlijkSportief

De beste uitvindingen zijn kinderlijk eenvoudig. Zo heeft Teun, de oprichter van NatuurlijkSportief, ook een belachelijk eenvoudig concept neergezet, dat zo goed aanslaat, dat het zelfs in het buitenland wordt overgenomen. Buiten zijn, sporten met wat je hebt, gebruik maken van je eigen kracht en die van anderen, en zo sterk en fit worden. Je gaat met de seizoenen mee: zwemmen in de zomer, bladerhopen maken in de herfst en elkaars bloemen afpakken in de lente. In de tijd waarin mindfulness zo hoog op de agenda staat, past dit concept er naadloos in.

Bewegen binnen je behandeling

En als je dan merkt, als onsportieve, slappe persoon zoals ik was toen ik begon, dat het lukt om te veranderen, echt te genieten van het sporten en je daar lichamelijk maar vooral mentaal zoveel beter door te gaan voelen, trek je al snel de conclusie: dit kan zoveel mensen helpen. Toen groeide het idee om het aan te bieden als aanvulling op onze behandelmogelijkheden. Want naar buiten gaan, in beweging komen, en gewoon onder de mensen zijn, of aandacht hebben voor wat je doet, is voor veel mensen helaas geen vanzelfsprekendheid.

Voordelen van buiten sporten en bewegen

Als NatuurlijkSportief trainer kunnen we dat nu samen aanpakken. Want dat bewegen goed voor je is, dat weet iedereen. Maar dat dit concept ook bijdraagt aan ontzettend veel andere vaardigheden, wist je misschien nog niet. Ik noem hieronder enkele thema´s waaraan gewerkt kan worden binnen behandeling met NatuurlijkSportief:

• Zelfbeeld. De meeste kinderen en jongeren die bij mij komen hebben een slecht zelfbeeld. Ze twijfelen aan hun uiterlijk, vinden zichzelf dom of denken dat anderen hen raar vinden. Vaak kloppen deze beelden van zichzelf niet. Met het trainen werk je aan meer zelfvertrouwen door een positieve en motiverende begeleiding. Er wordt gekeken wat je wél kan, en wat wél lukt, en elke keer lukt er een beetje meer. Dat geeft succeservaringen en zelfvertrouwen waardoor je zelfbeeld uiteindelijk wordt bijgesteld naar een meer realistisch zelfbeeld.
• Opkomen voor jezelf en assertiviteit. In onze maatschappij en Nederlandse cultuur is het inmiddels bijna essentieel dat je voor jezelf kunt opkomen en je zegje kunt doen als je het ergens niet mee eens bent. Er worden veel kinderen gepest, of buitengesloten en veel kinderen voelen zich onvoldoende weerbaar tegen ´kattenkoppen´. Met het trainen werk je (uiteindelijk) ook met oefeningen waarin je 1 op 1 spelletjes doet, en letterlijk voor jezelf leert opkomen. Je leert je houding verbeteren, je lichaam te gebruiken, en je voelt je daardoor sterker en zekerder van jezelf. Het helpt je om steviger in je schoenen te staan en voor jezelf op te komen.
• Grenzen stellen en bewaken. Burn-out komt helaas steeds vaker voor, en wordt ook steeds regelmatiger bij jonge kinderen gezien. Het bewaken van je eigen grenzen, voelen wanneer het voor jou genoeg is, en hier op anticiperen, is een belangrijke vaardigheid. In het trainen leer je je eigen grenzen kennen. Je merkt wat er kan en lukt, en zal merken dat je, doordat je sterker en fitter wordt, ook je grenzen kunt verleggen. Maar zoals veel ambitieuze en perfectionistische jongeren, ga je soms (te snel) over je eigen grenzen heen. We willen te snel en te veel en nemen onvoldoende rust of luisteren onvoldoende naar de signalen van ons lichaam. Tijdens de training leer je weer aandacht hebben voor wat ons lichaam vertelt, en hier rekening mee te houden.
• Beter leren en concentreren. Wist je dat je door beweging beter kunt leren? Soms doen scholen het al: tafels springen, of vingeroefeningen en even dansen tussen de lessen door. Stilzitten is het nieuwe roken. Door ´meerdere kanalen´ te gebruiken, wordt informatie beter opgeslagen. Door stilzitten, roesten belangrijke breinfuncties vast. Als we in beweging komen, worden onze executieve functies weer geactiveerd. De vaardigheden die we zo hard nodig hebben om bijvoorbeeld te plannen, organiseren, overzicht te houden en te blijven concentreren. Niet voor niets zeggen mensen dat ze ´even hun hoofd leeg maken´ met sporten. Het maakt je helder, alert, en je slaat informatie beter op.
• Sociale angst. Meer dan je misschien denkt, zijn heel veel kinderen en jongeren angstig. En de meesten daarvan hebben last van sociale angst: zich in nieuwe situaties begeven, met nieuwe mensen, en vooral met leeftijdsgenoten samen zijn. Ze maken zich zorgen over wat anderen van hen denken of vinden, en durven zich niet goed te uiten. Gevolg is dat veel kinderen en jongeren deze situaties gaan vermijden. Sommigen van hen zitten zelfs thuis. Belangrijk dus om het vertrouwen terug te krijgen dat ze goed zijn zoals ze zijn, en merken dat het vooral erg leuk kan zijn met anderen. In een veilige omgeving met gelijkgestemden wordt gewerkt aan het overwinnen van je angst en vergroten van zelfvertrouwen. Er wordt gewerkt met oefeningen op basis van vertrouwen en bijvoorbeeld groepsspelletjes, waarin plezier delen voorop staat.
• Gezondere levensstijl. Voor de hand liggend, maar niet minder belangrijk. We zijn met z´n allen op weg naar een obese samenleving. Steeds meer kinderen zijn te zwaar, en helaas gaat dat in rap tempo door: ongezonde voeding, te weinig beweging en ongezonde leefgewoontes zijn hier de oorzaak van. Met het trainen bij NatuurlijkSportief wordt bijgedragen aan een kantelpunt hierin. Je haalt voldoening uit bewegen, buiten zijn, andere gewoontes, plezier maken, en natuurlijk merken dat je fit wordt. Je hoort misschien wel eens dat sporten verslavend kan werken? Dat klopt. En in combinatie met goede voeding kan je een groot verschil maken, wat ik als gewichtsconsulente direct aanpak als dat je wens is.
• Speelsheid, plezier en genieten van het leven. Niet zelden liggen we helemaal in een deuk door de grappige spelletjes die we doen, en de speelsheid en lichtheid die we ervaren tijdens de trainingen. Wanneer klim je nou in een boom, of doe je nog tikkertje? Waar je als kind je plezier uit putte, ervaar je nu opnieuw. Een zeer onderschatte behoefte van de moderne mens en heel belangrijk voor het genezen en voorkomen van depressieve gevoelens.

Buiten sporten als middel

Deze lijst is lang niet volledig. Samen met jou (en je ouders) bekijken we hoe het trainen kan bijdragen aan je hulpvragen en behandeldoelen. Niet het sporten staat voorop, maar jouw psychische welbevinden. Het bewegen  is een middel op weg naar jouw doelen.

Benieuwd op welke manier ik jou hierin kan helpen? Neem even contact op, zodat we een plan kunnen maken voor voeding, beweging en psychisch welbevinden.

Het bericht Als trainer van NatuurlijkSportief aan de slag! verscheen eerst op Michelle Houtman.

De laatste tijd heb ik niet echt stilgezeten. “Zit jij überhaupt wel eens stil?” vragen sommige mensen om me heen. Ja hoor, om deze blogjes te schrijven of een beetje wezenloos te Netflixen. Maar nog veel leuker vind ik het om te bewegen. Eerder schreef ik al eens over over de voordelen van sporten en hoe ik dat zelf aan den lijven heb ondervonden. Van een luie donder, naar een stuk gezonder. Sterker nog, het is veruit mijn grootste passie in mijn leven! Wie had dat ooit gedacht.

Alleen nog doen wat me blij maakt

Ik heb sinds 2010 jarenlang alleen maar geïnvesteerd in leren en presteren. Diploma´s, cursussen en supervisie tot het werkelijk m´n strot uit kwam. Het laatste jaar van mijn registratietraject heb ik mezelf echt erdoorheen moeten trekken, want ik vond het allang niet leuk meer. Maar stoppen was geen optie, omdat ik dan alles voor niks had geïnvesteerd. Toen ik in 2017 de overname en mijn ondernemersschap voorbereidde, sprak ik om die reden iets heel essentieels met mezelf af: Ik ga alleen nog maar doen wat me blij en gelukkig maakt.

Alleen maar meer, meer, meer?

Zo gezegd, zo gedaan. Het klinkt heel simpel, en in feite is dat het ook wel. Bij elke beslissing stel ik mijzelf de vraag: word ik hier blij van? Meestal is dat zo, en kan ik gewoon op dezelfde voet verder. Maar om de een of andere reden voel ik toch nog altijd een soort opgelegde druk om meer te doen. Het is ook de bureaucratie die het afdwingt: heb je ik-weet-niet-hoeveel jaar aan extra opleidingen, mag je nog niet alles behandelen. Om gék van te worden. Als je dan die en die titel hebt, mag het wél. Het wordt een soort heilige graal. Zo dacht ik tot voor kort: psychotherapeut worden, dat wil ik uiteindelijk.

Waar word ik wél blij van?

Tot ik me van de week ineens de vraag stelde: word ik daar blij van? Ik verdiepte me in het opleidingsprogramma. Kortweg: bakken met geld, zeeën van tijd en vreselijk veel energie gaat me dat kosten. Nee. Daar kijk ik absoluut niet naar uit. Waar word ik dan wel blij van?

Psyche, voeding en sport

Toevallig had ik afgelopen weken de afronding van de opleiding gewichtsconsulente. Het was nou niet direct mijn ambitie om een carrière switch te overwegen. Begin 2017 zaten we met de praktijk met het probleem dat het budget voor vergoede zorg al op was voor we überhaupt begonnen waren. Ik zag het al gebeuren dat ik in juni werkloos kwam thuis te zitten, en dat wilde ik voorkomen. Ik wist dat er beroepsverenigingen zijn, binnen de alternatieve geneeswijzen bijvoorbeeld, die ook (een deel van) de behandeling vergoeden. Vreemd eigenlijk: voor deze vormen van hulpverlening is vaak een veel soepelere regeling dan voor (voor mijn gevoel) veel urgentere zorg zoals GGZ.

Denken in mogelijkheden

Ik ben iemand die denkt in mogelijkheden, dus ging ik op zoek naar een opleiding waarmee ik mij gemakkelijk bij zo´n beroepsgroep kon aansluiten. Zo kwam ik al snel bij gewichtsconsulente uit. Ik houd van eten, van koken en vooral van sporten, dus sprak me dit in die zin wel aan. Toen ik afgelopen weken het examen en de praktijkdag deed, kreeg ik ineens hele andere inzichten. Dit was een beroepsvereniging met een veel lagere standaard. In de zin van: het is gewoon prima zoals je het doet, voel je vrij en volg je eigen koers.

Ik hoef me niet te bewijzen

Geen overheid en allerlei instanties die in je nek hijgen, waar je verantwoording aan af moet leggen en jezelf keer op keer moet bewijzen dat je je werk mag doen. Ik dacht ineens: voor wie moet ik eigenlijk psychotherapeut worden? Andere mensen nemen ook met minder genoegen en hebben een prima baan die ze bovendien nog leuk vinden ook. Een groot nadeel van mijn vak, is dat het zittend werk is, en altijd binnen. Toen we op zoek waren naar een huis met praktijkruimte, hoopte ik altijd dat ik een praktijkruimte met bijvoorbeeld een serre of openslaande deuren zou vinden, zodat we met lekker weer (half) buiten konden zitten.

Psychologische hulp bij overgewicht

Toen ik begon met de opleiding gewichtsconsulente, wilde ik dit in eerste instantie als ´noodoplossing´ voor als het budget op was. Eenmaal bezig, bedacht ik dat ik het wellicht kon combineren. Niet zelden zie ik kinderen en jongeren met overgewicht of die gewoon ongezond eten en leven. Heel regelmatig geef ik als advies: ga naar buiten! Omdat ik weet hoeveel verschil dit kan uitmaken, en vitamine D tekort bijvoorbeeld tot depressieve gevoelens kan leiden. Maar zittend binnen komt dat advies toch minder sterk over dan het ervaren. Overtuigen werkt niet, het ervaren wel.

En naar buiten, bewegen!

Zo ontstond het idee voor een totaalpakket. Doen wat ik leuk vind is immers sporten, bewegen, buiten zijn en mensen helpen. Ik weet hoeveel de psyche samenhangt met het fysieke, en hoe mooi is het als ik die twee samen kan aanpakken! Door ook de leefstijl aan te pakken, en een andere dynamiek toe te voegen: niet alleen zittend praten, maar ook gewoon buiten bezig zijn in een ontspannen en ongedwongen sfeer. Handen omhoog voor degenen die al lopend de beste gesprekken hebben gevoerd.

Running Therapeut

Dus heb ik de daad bij het woord gevoegd. De opleiding tot gewichtsconsulente is bijna rond. Ik heb me ook reeds verdiept in de specialisatie voor kinderen en jongeren. Inmiddels ben ik opgeleid tot trainer bij Natuurlijk Sportief (waarover een andere keer meer) zodat ik lekker buiten aan de slag kan met mensen en binnenkort word ik ook opgeleid tot Running Therapeut. In de praktijk komen openslaande deuren en kunnen we lekker buiten zitten bij goed weer. Ik ga doen wat ik leuk vind: met jullie aan de slag naar totale gezondheid, zowel psychisch, fysiek als op het gebied van eten en levensstijl.

Een totaalpakket!

Heb je zin om aan de slag te gaan, of wil je graag meer weten over de mogelijkheden? Neem dan even contact met me op. Of reageer in een berichtje hieronder en ik vertel je er meer over!

Het bericht Van doen wat ik deed, naar doen wat ik leuk vind! verscheen eerst op Michelle Houtman.

Ik vind het belangrijk dat mijn kinderen op een sport gaan. Naar mijn idee zitten hier zoveel voordelen aan, dat ik niet terugdeins dit te stimuleren bij mijn kinderen. Gelukkig hebben we ook drie energieke aapjes, die zelf ook lieten blijken graag lekker te sporten. Toen Meia nog maar 2 jaar was, ben ik met haar al begonnen met peutergym. Fosse groeide daar in eerste instantie min of meer in mee. Toen hij de leeftijd had, ging hij dus samen met zijn grote zus klimmen en klauteren in de gymzaal.

Turnen met zijn grote zus

Maar toen kwam het moment dat Meia naar een oudere leeftijdsgroep doorverhuisde, en Fosse dus ‘alleen’ overbleef. Hoe leuk hij het ook vond, hij weigerde pertinent nog een voet in de gymzaal te zetten zonder zijn zus. Ja, hij was een behóórlijk koppige peuter op die leeftijd. Maarja, ik wilde eigenlijk wel graag dat hij ook lekker in beweging bleef en een sport zou vinden waar hij zich fijn in zou voelen, iets van hemzelf, iets anders dan zijn grote zus. Zeker omdat de valkuil om zich te gaan vergelijken ook op de loer lag.

Handbal

Fosse was goed in gooien en vangen en hield ervan om met de bal te spelen. Voetballen deed hij toen nog niet zo fanatiek, hij was meer van het zwemmen, fietsen en met de bal spelen. We besloten eens bij handbal te gaan kijken, en kort daarna ging hij wekelijks naar het groepje op de handbal. Helaas was de club echter zo klein, dat er geen volledig team voor zijn leeftijd bestond en ook niet op de korte termijn leek te komen. Dat was jammer, want hij vond het wel heel stoer om hier mee bezig te zijn.

Beweegkriebels

De handbalmiddagen bloedden helaas dood, waarmee opnieuw de zoektocht naar een sport ontstond. Er werd toen om de zoveel weken ook ‘beweegkriebels’ georganiseerd, vanuit DordtSport, juist om de kinderen onder de 4 jaar kennis te laten maken met allerlei soorten sporten, klimmen en klauteren. Omdat Fosse nog nét mee kon doen, besloot ik dit samen met hem te doen. Voor een gezellig één op één moment, en om eens te ontdekken wat er nog meer aan sportmogelijkheden waren voor hem, en wat hem aansprak hierbinnen.

Van judo tot ballet

Mijn stoere surfdude moest niet zoveel hebben van de judo proefles: elkaar opzettelijk omver duwen, dat kon hij niet zo goed begrijpen. Ballet daarentegen, daar kon hij geen genoeg van krijgen. Met grote sprongen huppelde hij door de zaal op de muziek, wat tot menig verbaasd en vertederd gezicht leidde. Toen ik echter de prijzen in handen gedrukt kreeg van deze balletschool, was mijn enthousiasme helaas direct een stuk minder. Maar even wachten wat nog meer volgde.

Korfbal

Halverwege de beweegkriebel serie was er een proefles korfbal. Omdat de gymzaal aan het korfbalcomplex grensde, konden de kinderen direct op het echte veld trainen. Tot grote lol van mijn wildebras. Dit was direct een succes! De pittenzakjes door de gaten gooien konden zijn aandacht niet vasthouden, dus richtte hij zich direct op de korven. En het lukte! Hij kreeg high fives van de trainster en Fosse glunderde van oor tot oor. Na de beweegkriebels besloot ik daarom om verder te gaan met korfbal.

Kangaroes

Op zaterdagochtend trainde Fosse sindsdien bij de Kangaroes, waar de allerkleinsten in spelvorm allerlei basistechnieken van de korfbal trainden. De trainers waren enthousiast en tussen de kinderen was het gezellig, dus ging Fosse met veel plezier hier naartoe. Fosse is echter nogal groot voor zijn leeftijd en groeide in die periode ook doodleuk door, waardoor hij na een paar maanden een volledige kop groter was dan de andere kindjes. Wanneer hij ballen gooide, had de kleinste telg van het team de kans om zomaar omver gekegeld te worden. Met tikspelletjes, rende Fosse altijd de rest eruit met zijn lange benen. En zoals het Fosse betaamt: hij stopt dan gewoon zijn handen in zijn zakken en zit zijn tijd uit tot de rest bij is. Kortom, hij sloot niet helemaal aan bij de rest van zijn cluppie, vanwege zijn postuur.

De F-jes

Op advies van de trainster is Fosse toen alvast aangemeld bij de F-jes, zodat hij daar kon proefdraaien en kijken hoe dat beviel. Na de kerstvakantie zou hij dan ‘eindelijk’ mee mogen trainen daar. Fosse kon niet wachten! Vooral niet omdat een ander vriendje uit zijn team ook naar de F-jes ging. En een paar weken terug was het dan eenmaal zover. Op woensdagmiddag mocht hij voor het eerst in zijn gloednieuwe team meetrainen. Met nieuwe zaalschoenen, die hij op de valreep nog even met papa had gescoord, en kriebels in zijn buik ging hij van start.

Genieten van sporten

Hij vindt het heerlijk. Hij rent lange afstanden en wordt aan het werk gezet. Voor lanterfanten heeft hij weinig kans meer en qua lengte komt hij veel beter overeen met zijn ploeggenootjes. Het feit dat hij weet dat hij traint om uiteindelijk echte wedstrijdjes te gaan spelen, motiveert hem meer dan ooit. Met een fanatieke blik in zijn ogen zigzagt hij door de zaal en in de auto terug vertelt hij enthousiast wat hij heeft gedaan. Het is heerlijk als je kind het zo naar zijn zin heeft met een hobby of sport, en ik geniet daar dubbel van mee. Voorlopig houden we dit er in!

Het bericht Hoe Fosse voor korfbal ging verscheen eerst op Michelle Houtman.

Het licht stroomt door onze glas in lood ramen naar binnen en maakt veelkleurige vormpjes op de vloer. De zon lonkt, en ik kan niet wachten tot we naar buiten gaan. Ik geef mijn kinderen een kwartier om de kilometers kapla en tonnen playmobil weer in de dozen te scheppen, zodat we naar buiten kunnen gaan. Het komt helaas vaak voor dat ik een kans mis, omdat ik gefrustreerd op en neer sta te springen om dingen gedaan te krijgen door de kinderen (lees: hun vuile onderbroeken in de was, dekbed óp het bed, of mandarijnenschillen van de vloer halen), terwijl zij stoïcijns doorgaan met… nouja, ondefinieerbare activiteiten die voor hen blijkbaar veel hogere prioriteit hebben op dat moment.

Speelgoed opruimen

Vandaag liet ik dat niet meer gebeuren. Het was de afgelopen tijd somber weer en als je zelf 6 weken verplicht weinig tot niets hebt mogen doen, kriebelt het aan alle kanten om weer aan de gang te gaan. Ik riep naar ze dat ze 15 minuten hadden, de timer werd gezet en ik wachtte af. Gelukkig beschik ik over een escape in de weekenden, want Steef is toch gewoon thuis aan het klussen. Na 15 minuten trok ik m’n schoenen aan, en werd er nog een laatste sprintje getrokken door de kinderen om toch maar de spullen opgeruimd te krijgen. Blijkbaar viel toen pas het kwartje dat ik écht zou gaan. Ik streek over mijn hart (nouja, eigenlijk was het vooral mijn eigen wens natuurlijk) en gaf ze nog een laatste kans om mee te gaan.

Kinderboerderij

Daar was ik blij om. We hebben heerlijk uren buiten vertoefd. Eerst op kraambezoek bij de pasgeboren biggetjes in de kinderboerderij (echt té schattige, broekzakformaat biggen), even lunchen thuis en daarna weer naar buiten de zon in. Met de zon in ons gezicht hebben we een park bezocht waar we vrijwel nooit eerder geweest waren. Ik genoot van het weer en de oude bomen om me heen. Het geschater van mijn kinderen en hoe zij eindeloos in bomen kunnen klimmen. Er is zo weinig nodig om gelukkig te zijn, en iedere keer als ik buiten met ze ben besef ik me dat weer.

Preventie van depressie

Het is al langer bekend dat simpelweg buiten zijn al een enorme boost geeft aan ons humeur en preventief kan werken tegen depressie. Als je dat nog eens combineert met een wandelingetje of een andere lichamelijke activiteit, ben je helemaal goed bezig. Niet voor niets wordt nu bijvoorbeeld hardlopen ook ingezet als therapievorm voor o.a. depressie. Maar je hoeft geen geestelijke problemen te hebben om te voelen wat een wezenlijk verschil naar buiten gaan kan maken op je welzijn.

Snel tevreden

De kinderen rennen vooruit, verzamelen takken en zetten de route uit. De bruggetjes zijn spannend, ze komen klimbomen tegen en verstopplekjes in de bosjes. Fosse maakt een nieuw vriendje en Signe verwerft haar plekje tussen andere peuters in het speeltuintje. De kinderen zijn ontspannen en hebben niks nodig om zich te vermaken. Enkel elkaars gezelschap en de natuur om hen heen. Nouja, dat speeltuintje is natuurlijk wel heel fijn voor de jongste. En als ouder ben je ineens ‘vrij’.

Even vrij van thuis

Vrij van mopperen dat ze op moeten schieten, lief moeten zijn voor elkaar, of het opdweilen van omgevallen bekers melk. Je bent verplicht vrij van de taken die altijd op de loer liggen om je aandacht thuis af te leiden van de meest essentiële zaken: genieten van al dat moois dat er al is, je kinderen, de rijkdom, hun gezondheid, of wat het ook maar is dat je gelukkig en tevreden maakt. Terwijl ik pakkertje speel met Signe in het klimrek, vraagt een collega-vader me om de tijd: ‘ik heb mijn telefoon bewust thuis gelaten, dus ik weet de tijd niet’. Wat knap. Zou ik een voorbeeld aan kunnen nemen. Het kan voor ons geen kwaad om wat meer in het hier en nu te genieten van wat er is, in plaats van steeds maar bezig zijn met wat hierna komt.

Na inspanning volgt ontspanning

Eenmaal thuis zitten ze met gloeiende handen en rode wangen aan tafel, gebroederlijk te kleuren. Het actieve buiten spelen zorgt ervoor dat ontspanning ook weer mogelijk wordt, en de concentratie verhoogd. Ik geniet van dit gezicht en prijs mezelf gelukkig dat onze kinderen het zo goed vinden met elkaar (over het algemeen dan). En natuurlijk neem ik me voor dat ik vaker naar buiten moet. Want ik ben ervan overtuigd dat iedereen er baat bij heeft.

Het bericht Ga naar buiten!! verscheen eerst op Michelle Houtman.

Meia gaat naar de zomerschool. ‘Huh? Naar school in je vakantie? Wat doe je je kind aan?’ En toch is het super populair! Sinds vorig jaar is dit initiatief gestart in Dordrecht. Ik wist toen van het bestaan niet af en de school van onze kinderen deed er ook niet aan mee, dus het was ook niet aan de orde. Maar dit jaar kregen de kinderen vanaf groep 3 een briefje mee naar huis: of ze mee wilden doen aan de zomerschool.

Gemotiveerd

De laatste 2 weken van de vakantie gaan de kinderen naar ‘school‘. Maar alléén als je echt gemotiveerd bent. Zo werd er op school een presentatie gegeven over wat de zomerschool inhield en moesten de kinderen op ‘sollicitatie’ met de organisatoren om aan te tonen dat zij echt wilden. Wat houdt het in? Kort gezegd is het 10 dagen lang een combinatie van spelen, sport en leren. ’s Ochtends worden er bijvoorbeeld spelletjes gedaan rondom taal, spelling of rekenen. Tussen de middag wordt er samen geluncht en daarna is er de hele middag tijd voor spelletjes en sporten om de stof van die ochtend te verwerken.

Lange vakantie

De kinderen komen van verschillende scholen, die samenkomen op één plek. In totaal is er in Dordrecht op 3 plekken een zomerschool dit jaar en ze hopen dit komende jaren verder uit te breiden. Zoals ik eerder schreef is deze zomervakantie weer een beetje rommelig. We gaan niet op vakantie, en dan duren 6 weken best lang. Normaal gesproken zijn zomervakanties voor ons een behoorlijke uitdaging. Andere ouders heb ik het wel eens ‘de vloek van de zomervakantie’ horen noemen. Want het is nu eenmaal zo dat de meeste kinderen behoefte hebben aan de structuur en het vanzelfsprekende dagritme, zoals ze die kennen van het naar school gaan. De 6 weken zonder deze structuur drijft menig ouder tot wanhoop met hun kind.

Bewegend leren

Dus was ik heel erg blij dat Meia zo enthousiast werd van het idee van de zomerschool. Ze houdt ontzettend van gym en sport en dat er tijdens de vakantie geen sport is, is dan ook een gemis. Dat was de grootste motivatie om hier aan mee te doen: lekker actief bezig zijn. Daarnaast kan de hersengymnastiek geen kwaad, want ook daar kan ze wat energie in kwijt. Gelukkig wordt er in samenwerking met de scholen waar de kinderen vandaan komen, gekeken hoe het lesprogramma van de zomerschool zoveel mogelijk op maat kan worden gemaakt. Zo krijgt Meia gelukkig voldoende uitdaging en haalt ze voldoening uit deze dagen.

Activiteiten voor ouders

Maandag was een feestelijke opening: de kinderen werden onthaald met muziek, een springkussen en een polo-shirt van de zomerschool. Toen Meia bekenden zag van haar eigen school, was het ijs zo gebroken. Wat een leuke toevoeging is, is dat er activiteiten worden georganiseerd waaraan ouders ook mee kunnen doen. Een tip voor de volgende keer is wel om deze eerder bekend te maken, zodat ouders hun eigen planning er beter op kunnen aanpassen.

Andere kinderen

Ik ben blij dat dit wordt georganiseerd in onze stad. Meia heeft een leuke daginvulling en zo komt er ook even wat tijd vrij voor de jongste twee. Het is namelijk voor Fosse, als middelste kind, ook wel heel erg lekker om af en toe even de oudste te kunnen zijn, en ongestoord je gang te kunnen gaan zonder bemoeienissen van je grote zus. Voor iedereen wat winst dus. En wie weet, volgend jaar weer?

Het bericht Zomerschool 2017 verscheen eerst op Michelle Houtman.

De zomervakantie is sinds wij kinderen kregen een beetje rommelige periode geweest. We hebben, toevallig, 3 zomerkindjes, waardoor ik dus driemaal beviel vlak voor of in de zomer. Die zomers zijn we niet op vakantie geweest. De vakanties ertussen werden gekenmerkt door herfstige temperaturen en stormachtige omstandigheden. Helaas voor ons, geen zon, zee, strand dus.

Niet op vakantie

En ook deze zomer loopt weer anders, nu we de sleutel van ons nieuwe huis kregen. Nu vind ik het natuurlijk helemaal niet erg dat we niet op vakantie kunnen, maar voor de kinderen vind ik het wel een beetje sneu. Vorig jaar hadden we eigenlijk voor het eerst een waanzinnig goeie vakantie, met goed weer en zonder moddervoeten in de tent die al doorzakt van de hoeveelheid regenwater die erop valt. En dat zou ik ons als gezin, maar vooral mijn kinderen vaker gunnen. Ze hebben het er nog steeds over.

Dagelijks naar buiten

Het is op de flat een kunst om dezelfde zomerervaringen voor ze te krijgen. Zon is er helaas al weken niet echt, en inmiddels is de temperatuur ook teruggezakt tot een magere 20 graden. Toch probeer ik de kinderen dagelijks buiten te laten spelen. Het helpt de energie kwijt te raken, ze doen vitamine D op en krijgen voldoende beweging. Ze hebben die ruimte ook nodig, nu alle sporten ook een zomerstop hebben.

Dus drink ik mijn koffie in de speeltuin naast de flat, wandel ik met ze door de straatjes naar de winkel en fietsen we naar het park, de speeltuin en de geitjes. Maar wat ik het allerfijnste ritueel vindt wat we nu hebben, is de avondwandeling.

Na het eten

Stiekem ben ik best wel gaar aan het einde van een dag met het zorgen voor de kinderen die in hoog tempo apenkooien door de woonkamer en met het proberen nog iets voor elkaar te krijgen op een dag. Om tijd te winnen, zorg ik dat het eten altijd klaar staat rond 17.00u, als Steef met een berenhonger thuiskomt van het klussen. Daardoor zijn we al vroeg klaar met eten en zijn de kinderen (volgens eigen zeggen) nog echt niet moe! Dan schuif ik alle vuile vaat de keuken in en hijs ik mezelf van de stoel, want: we gaan naar buiten!

De avondwandeling

Sinds de start van de vakantie gaan we, als het weer het toelaat, na het eten een avondwandeling maken. Gek genoeg is het rond dit tijdstip, ergens rond 18-19u, vaak erg mooi weer. Het lage avondzonnetje maakt het aangenaam en geeft de wereld mooie kleuren. Ik hijs de jongste in de draagzak, zodat ik daar geen omkijken naar heb en geniet van de kinderen die voor me uit rennen en op avontuur gaan door het hoge gras of langs de slingerpaadjes.

Relativeren

Het is even een moment om te relativeren. Van de beweging ontspan je, en in de buitenlucht zijn alle kleine en grote strijdjes van de dag ineens een stuk beter te overzien. De kinderen staan stil bij muizenholletjes, slakkenhuizen of andere ‘schatten’ langs de weg, die je dwingen om de aandacht naar het kleine geluk te brengen. Ze smokkelen bergen steentjes in hun zakken mee en maken allerlei plannen voor de komende dagen.

Fijne herinnering

De zon en het lopen maakt rozig, en als we dan weer moe thuis aankomen, is het naar bed gaan gelukkig ook een strijd minder. Vaak laat ik ze van tevoren al hun pyjamaatjes aantrekken en tanden poetsen, dan kunnen ze zo in bed worden geschoven. Geen verhaaltjes, zoals ik gewend was altijd te doen, maar ik weet zeker dat dit bijdraagt aan een fijne vakantieherinnering en een moment van ontspanning in alle hectiek.

Het bericht Avondwandeling verscheen eerst op Michelle Houtman.