Het is juni 2019, inmiddels zijn we al bijna 2 jaar aan het verbouwen en ben ik al 1,5 jaar ondernemer en praktijkhouder, waarvan sinds het laatste halfjaar aan huis! Er is veel gebeurd, en ik schrok toen ik even keek wanneer ik mijn laatste berichtje heb gepost: december 2018! Het wordt intussen bijna een dooddoener, maar er is zoveel gebeurd in de tussentijd, dat het me simpelweg niet lukte om te blijven schrijven.

Eindelijk: praktijk aan huis

Kerstvakantie 2018 was voor ons werkvakantie. Scheelt tenslotte maar een paar letters. We hebben non-stop gebuffeld, met dankbare hulp van vrienden en familie, die onze grauwe gezichtjes van vermoeidheid weer deden opklaren. En wat zijn we onwijs trots voor het resultaat dat er nu al is. Natuurlijk is het nog lang niet af, en dat gaat voorlopig ook niet snel afkomen. Die illusie heb ik intussen wel van me afgeschud. Maar het geeft niet, we kunnen er werken, en met plezier. En in de loop van de tijd wordt het gewoon steeds een beetje mooier en beter.

Impact op het gezin

Op privé gebied heeft het veel impact gehad: als gezin moesten we ook een nieuw ritme vinden en duidelijke regels opstellen over bijvoorbeeld het gebruiken van de praktijkruimtes, hoe we binnenkomen (stil), hoe we reageren op cliënten, etc. Inmiddels hebben we -thank god!!- eindelijk 2 kinderkamers min of meer af, en konden de kinderen dus naar boven verhuizen. Daar voelen ze nu veel meer vrijheid en privacy in het spelen en meebrengen van vriendjes en vriendinnetjes, en andersom is het minder storend voor de praktijk.

Interne verhuizingen

We zijn in de afgelopen maanden ook weer talloze keren intern aan het versjouwen geweest: wat eerst onze ‘kledingkast’ was, is nu ineens een kast in de praktijk, en wat daar een boekenkast was, voldoet nu ineens als opbergkast in de kinderkamer. Onze voormalig eettafel is gepromoveerd tot praktijktafel, en andere meubels moesten het bekopen met een enkeltje kringloop. Achja, aan alles komt een eind tenslotte.

Steef weer aan het werk

Omdat Steef de boel thuis intussen ook wel een beetje gezien had, heeft hij sinds april ook weer een baan aangenomen, wat betekent dat we na precies een jaar ‘hoera, mijn man is klusser!’ weer opnieuw in het circus van tijdgebrek en keuzestress terecht komen qua gezin, werk en verbouwing. We hebben toen wel met onszelf afgesproken dat we dan toch echt een aannemer in de hand moeten nemen. Niet omdat Steef het niet kan (integendeel), maar omdat na 2 jaar verbouwen nu toch eindelijk ook weleens een beetje schot in de zaak mag komen.

Nog meer cliënten

Nadat het ergste stof was neergedaald van onze woeste klusavonturen in de kerstvakantie, vonden we langzaamaan onze draai in onze nieuwe, toffe praktijk. De leuke reacties en nieuwsgierige blikken van de cliënten waren zeer welkom, na alle inspanningen. We hadden er een beetje rekening mee gehouden dat het misschien wat rustiger zou worden, omdat we onze cliënten uit de regio Papendrecht misschien zouden verliezen. Het tegendeel blijkt waar: het wordt steeds drukker, de wachtlijst groeit en mensen zijn positief over de gemakkelijke bereikbaarheid met de trein en waterbus.

Nieuwe collega

Hartstikke leuk, en het maakte me ook trots, maar we merkten al snel dat de taken zich opstapelden. Helaas nam ook de stress toe en zag ik mijn toch al spaarzame vrije tijd als sneeuw voor de zon verdwijnen. Ik besloot daarom mijn stoute schoenen aan te doen en een vacature te plaatsen voor een administratief medewerkster. Nooit had ik verwacht dat er zoveel animo voor was, en nog minder had ik verwacht hoe dit zou leiden tot de fijne werksituatie die we nu hebben!

Weer (schrijf)tijd?

Ik schrijf dit stuk trouwens op mijn allereerste vrije ochtend sinds ik kinderen kreeg, want Signe is 4 jaar geworden en gaat sinds kort dus naar school! Hoera voor haar en voor de vrije uurtjes die ik nu terugkrijg, en waar ik heel dankbaar gebruik van ga maken. En dan kom ik misschien ook wel wat meer toe aan schrijven.

Het bericht Update in vogelvlucht verscheen eerst op Michelle Houtman.

Keihard werken we, met alle hulp die we aangeboden krijgen, in de vorm van handjes of oppas. Helaas schrijf ik dit berichtje niet omdat ik tijd over heb, maar omdat uiteindelijk de griep me heeft ingehaald en ik vandaag noodgedwongen moest afhaken. Mijn hele lijf doet zeer van de spierpijn van afgelopen dagen, en de koorts is helaas niet meer te ontkennen. Komt nooit gelegen om ziek te zijn, maar nu is het een ronduit waardeloos tijdstip.

We maken dagen van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat, waar we soms pas rond 23u de kwasten uit gaan spoelen. Met kerst zaten we niet aan de kalkoen, maar snoven we liters terpentine dampen op van alle schilderpraktijken. Ik zie zowel wit van alle verf, als van het slaaptekort en gebrek aan daglicht. Het blijkt maar weer eens dat je op adrenaline echt prima heel lang door kunt gaan. 

We moeten ook wel, want 7 januari, de maandag na de vakantie, staat de hele dag alweer volgepland met afspraken. En dan moeten we toch fatsoenlijk ergens kunnen werken. Ik ben zo dankbaar voor alle hulp deze weken, wat hebben we veel mensen over de vloer gehad, die even een paar uurtjes in ons project stopten. Fantastisch!

De behandelkamer in de ‘oudbouw’. Met de mooie sierlijsten en ornamentenplafond. Hier hebben we het plafond gewit.

Hier hebben we de grauwe kleur vervangen door een gewaagd kleurtje: koraalroze. Bleek dat toevallig ook nog eens de kleur van 2019 te zijn. Heb ik er toch oog voor haha.

Als je nu in de kamer komt, dan zie je dit niet meer. Dit waren namelijk de tuindeuren, die nu verstopt zitten achter een muur. Aan de andere kant zit de behandelkamer in de nieuwbouw. Deze deuren hebben we dus weggewerkt, je kijkt hier tegen het isolatiemateriaal aan van de nieuwbouw (achter de ramen). 

Hier plaatsen we de platen en het isolatiemateriaal, om de deuren weg te werken en de muren zo geluidsdicht mogelijk te krijgen.

Beetje onscherpe foto (zal de vermoeidheid wel zijn geweest), maar hier zijn de platen geplaatst, is alles afgewerkt en zit de eerste laag grondverf er tegenaan. 

Ohja, tussendoor hingen we ook alvast onze kekke lamp op. En tegen de muur zie je de stapels tegels liggen: dat wordt de definitieve vloer (visgraat tegels in houtmotief), maar dat gaat door tijdgebrek niet meer lukken om nu te plaatsen. Alle pakken zware tegels moesten we dus weer naar de kelder sjouwen. 

Menig mens verklaarde ons voor gek met de knalkleur op de muur. Ik vind het geniaal. Het is vrolijk en gezellig, en straks met de lijstjesmuur wordt de kleur ook wat meer gebroken. Het wit van de lijst erboven breekt ook mooi. Alle posten en deuren worden ook stralend wit. 

Al een heel eind, de posten zijn al wit, de deuren nog niet. 

De posten worden één voor één onder handen genomen. Balen van de lange droogtijd steeds ertussen.

De post tussen de wachtkamer en de hal. Wat een ander gezicht met het wit. 

Doorkijk van de hal de wachtkamer in.

Meters maken, ook op de plafonds, waar de tape van ellende weer naar beneden komt, en je weer regelmatig opnieuw kunt beginnen. Spierballen kweken met boven je macht verven. En nóg een keer, want het dekt nooit in één keer.

Denk je wat voorbereidingen te treffen door alvast de balken van het plafond af te tapen: dat heeft dus geen zin. Dit is de behandelkamer in de nieuwbouw. Met op de schraag een sinterklaassurprise, want die moesten tussendoor ook nog gemaakt worden (dit was nog vóór 5 december).

M’n lieve schoonzus helpt met het verven van de muur in de nieuwbouw.

M’n zwager en ik storten ons op het verven van de deuren en posten. Links is het resultaat, rechts moet nog.

Ik kan echt genieten van de oude materialen zoals deze paneeldeuren, zoveel karakter!

En ook in de derde behandelkamer/kantoor zit alle verf er inmiddels tegenaan.

Ik ga gauw op zoek naar de volgende foto’s om een volgend verslag te schrijven. Er is gelukkig genoeg voortgang om te delen.

Het bericht De verbouwing: deel 23 verscheen eerst op Michelle Houtman.

Nog een paar dagen…

Je zou het bijna vergeten, maar we hebben 1,5 jaar zonder vaatwasser gedaan en ruim een jaar zonder verwarming. Tot 4 december: toen ging eindelijk de verwarming (voor zover deze er lag) aan! Heaven! Warme voetjes en zeesterren maken op de grond. We waren bijna vergeten hoe het voelt om in comfort te leven, en wat waarderen we de warmte dan ook enorm. Als er nu mensen over de vloer komen, hoeven we ons in ieder geval niet bezwaard te voelen over de temperaturen.

Véél werk

Het nieuwe jaar nadert met rappe schreden, en helaas gaan de vorderingen niet in gelijke tred daarmee op. We werken ons echt uit de naad, waarbij we elk vrij moment, elke avond, elk uurtje dat de kinderen zichzelf vermaken of de jongste slaapt, gebruiken. Schuren, schoonmaken, lakken, nog eens schuren, schoonmaken en lakken. Uren droogtijd, stofvrij maken, duizend tripjes naar de bouwmarkt, een workshop volgen voor het leggen van een smeervloer, en tussendoor nog voor een gezin en een eigen onderneming zorgen.

Maar ook zichtwerk!

Het is hard werken, en ik voel de deadline van 1 januari steeds meer in mijn nek hijgen. Onwijs dankbaar ben ik daarom, voor alle hulp die we krijgen. Van lieve familie en vrienden en ook mijn lieve collega, die soms meerdere keren hun vrije uurtjes opofferen voor ons project. Ondanks dat lijken de klussen zich soms eerder te verveelvoudigen, dan dat ze afnemen. Aan de andere kant is er ook veel zichtwerk gekomen in de afwerking, en dat maakt me dan weer blij en trots, en houd de moed erin.

We nemen je mee door de vorderingen van afgelopen tijd. Binnenkort volgt deel 23, met de laatste broodnodige vorderingen vóór de verhuizing van de praktijk in januari.

De verdeler van de vloerverwarming voor de begane grond wordt geïnstalleerd.

Beetje jammer dat het nét een tikkie uitsteekt langs de muur. Maar een kastje omheen bouwen, zodat het netjes wordt weggewerkt.

Dan een grote klus: de gang. Wat een ellende, overal waar je kijkt is het eigenlijk ellende.

Het plafond hebben we eruit gesloopt, en er liep van alles aan bedrading en leidingen, op de meest vreemde wijzes (dwars door een deurpost bijvoorbeeld), en zelfs nog een oude PTT kabel. Tijd voor modernisering dus, en tijd voor een afgewerkt plafond.

Hier zijn net nieuwe rachels geplaatst. Isolatie tussen het rachelwerk en ook de nodige elektra wordt daarin weggewerkt.

Uit eigenbelang helpen de kinderen een handje mee. En dat is fijn, want het is een rotklus: vliesbehang van de muren steken.

Helaas is steken niet genoeg, sommige stukken behang zitten múúrvast! Dus hebben we een stoommachine gehuurd en heb ik wat avondjes stoomsessies met de gangmuurtjes gehouden.

Wat een ellende komt er dan van die muren af. Natte plakzooi, en uiteindelijk zien de muren er eigenlijk nog steeds niet uit.

Op naar een volgende klus: de vloer in de eetkamer/keuken uitvlakken. Zie je die spaanplaten rechts op de foto? Tot zo hoog moest de vloer worden uitgevlakt om het waterpas te maken. Zo hoog, dat Steef er een trapje in heeft gemaakt naar de woonkamer toe.

De voegen en schroefgaten van de gipsplaten moeten gevuld worden, geschuurd en nogmaals gevuld, om er uiteindelijk strakke muren van te kunnen maken.

De voegen zijn gevuld.

Steef schudt even een trapje uit zijn korte mouw…

En dan kunnen we beginnen met het uitvlakken. Het grove werk doen we met pir platen (ik leer heel wat nieuwe terminologie bij). Een soort stevig piepschuim, maar dan rete duur.

Fons had ooit de tip om lijntjes te spannen om de vloeren waterpas uit te kunnen vlakken, dus dat hebben we hier ook toegepast. Na de pirplaten, volgt een soort kattengrit, als ik het goed zeg zijn dat vermiculiet korrels. Deze vullen de gaten en kieren op, waarop de platen komen.

Daarna komen de noppenplaten voor de vloerverwarming.

En even wat gipsplaten als ‘staptegels’.

En dan is de vloerverwarming aan de beurt.

Ook hier is een enorme opstap gekomen om de kamer binnen te komen. Nog even over nadenken of we daar nog een tree in willen maken, of het zo laten.

Zie je dat de vloer nu tot aan de bovenkant van de trap komt?

En dan als laatste stap het neerleggen van de gipsplaten!

Nog geen vloer, maar wel vastliggende gipsplaten met inmiddels werkende verwarming. Wat een vooruitgang!

Heel blij met de keuken in wording.

En wederom een interne verhuizing. Meia krijgt een ander (tijdelijk) bed.

De voormalig kinderkamer, nu helemaal leeggehaald zodat er ook hier geklust kan worden.

Project wachtkamer. Zoals je ziet, ook hier is veel werk aan de winkel. Een jaar geleden gebruikten we deze ruimte nog als slaapkamertje. Ijskoud en tochtig, met regelmatig vallend gruis uit het plafond en de muur, en zelfs een keer een complete lekkage boven m’n bed.

De muur (rechts) is dichtgemaakt en afgewerkt. En ook het stuk muur boven de trap is dichtgemaakt, en klaar voor afwerking. Dan is nu het plafond aan de beurt.

Het slopen van het plafond gaf weer een enorme bende, en zelfs een gefossiliseerde muis, tot groot ontzag en enthousiasme van de kinderen. In rap tempo bracht Steef ook hier nieuwe rachels en isolatie aan. Elektra weer netjes weggewerkt in het plafond.

En dan zit er ineens een net wit plafond in de kamer, compleet met lichtpuntjes! Ik ben al blij met de bak licht die dat geeft.

M’n schoonvader komt een paar uurtjes helpen met het voorstrijken van de muren. Ik help mee, en sop alle muren af om ze stofvrij te maken.

Zo’n klusje waar veel tijd in zit, maar waar je letterlijk helemaal niks van terugziet. Het voelt soms bijna ondankbaar, maar dat is het niet! We prijzen ons iedere keer weer gelukkig met alle beetjes hulp die we krijgen!

Project deuren en posten schuren. Ik heb dagenlang kramp in mijn handen en armen gehad als ik dezelfde bewegingen maakte, en de blaren stonden op m’n vingers. Wát een takke klus. Al die mini randjes, waar je zelfs met de hand amper bijkomt… ronduit ellende.

Na dagen schuren, inclusief schuurmachine werk op de vlakke stukken, zien de deuren er zo uit.

Deze look schijnt tegenwoordig helemaal hip te zijn, je zou het bijna zo laten.

Close up van zo’n gruwelijke post met tig richels en randjes.

Hulptroepen arriveren! Uiteindelijk hebben we met 4 man sterk een hele ochtend en deel van de middag verder geschuurd.

Collega Sanne en haar vriend en twee vriendinnen kwamen helpen en brachten grof geschut mee in de vorm van nog meer schuurmachines en een ontembaar enthousiasme.

De en suite deuren van de behandelkamer worden onder handen genomen.

Sanne stort zich op de deur van de kinderkamer.

En een vriendinnetje maakt haar primeur (ja echt!) met schilderen! Ik voel me vereerd dat ik getuige was van dit bijzondere moment 😉

Girl power! Hoewel, als je goed kijkt, zie je ook een man bezig aan de andere kant van de muur…

…jawel! Hier neemt hij de posten onder handen.

Steef komt terug van een workshop boncire (voor de vloer in de praktijk), en helpt met stofvrij maken van het schuurwerk.

De eerste witte lagen worden aangebracht in de behandelkamers!

Met direct een bevredigend resultaat.

Ook hier is alles lekker wit.

Ik heb de smaak te pakken, en trek ’s avonds een blik gekleurde verf open: grijsgroen voor de kleine behandelkamer!

En heel blij met het resultaat!

De dagen en zelfs weken erna verven we bijna dagelijks wel muren, posten, kozijnen of deuren. Helaas moet alles 2x, dus het is een onwijs tijdrovende klus.

Maar wat knapt het op, van het frisse wit! Volgende keer zie je hoe de praktijkruimtes eruit zien, de kleurtjes en hopelijk al iets van de inrichting!

Het is helaas al duidelijk dat we de vloer niet op tijd af krijgen, dus moeten we het met een tijdelijke vloer doen bij de start van de overgang naar Dordrecht.

Het bericht De verbouwing: deel 22 verscheen eerst op Michelle Houtman.

Nog minder dan 2 maanden, dan moet de praktijk over zijn. Als ik er te lang over nadenk, dan breekt het zweet me uit. Er moet nog zoveel gebeuren! Maar tegelijkertijd word ik zo ontzettend enthousiast van de vorderingen die we maken. Er zit echt schot in de zaak, en elke week zijn we weer een stukje verder.

Een eigen kamer

De kinderen beginnen (eigenlijk nu pas) te mopperen dat ze hun eigen kamer missen, en dat ze het zat zijn de rommel van een ander op te moeten ruimen. Geef ze eens ongelijk. Met z´n drieën op één kamer is supergezellig, maar heeft ook wel z´n beperkingen. Je nek breken over het poppenservies van je zusje, of wakker worden van het nachtlampje van je grote zus terwijl je probeert te slapen. Tsja, het leven gaat soms niet over rozen.

Nog een interne verhuizing

Reden genoeg voor mij om direct te zwelgen in schuldgevoel naar mijn kroost toe, want ja, het was tenslotte mijn idee. Dus heb ik unaniem besloten dat we weer een interne verhuizing gaan doen. Zodra de vloer in de keuken is uitgevlakt, maken we daar onze woonkamer. Om je alvast even voor te zijn: nee, het is daar nog lang niet klaar. Maar de vloer is recht en de keuken werkt, en wat wil een mens nog meer? Nouja, een eigen kamer dus.

Kinderkamers

Dus gaan we de kamer (onze toekomstige slaapkamer) die nu dienst doet als woonkamer opsplitsen in 2 gedeeltes: dat worden de kinderkamers, samen met de kamer die ze nu al hebben. Dat is alvast een kleine vooruitgang, want het feit dat de kinderkamers de minste prioriteit hebben om af te krijgen, zullen ze vast niet graag horen van ons.

Veel werk verzet

Nog steeds is er veel werk verzet in de nieuwe aanbouw. Vrienden zijn een dagje komen helpen, de vloerverwarming is gelegd, de muren klaargemaakt voor de afwerking en inmiddels is zelfs het beton over de vloerverwarming gestort. Volgende week wordt de CV ketel geïnstalleerd en kunnen we het ´stookprotocol´ kan starten, als voorbereiding op het afwerken van de vloer. Omdat we in die periode de vloer niet mogen betreden, richten we ons op de gang en het toilet.

Fotoverslag

Hieronder weer een fotoverslag van de afgelopen weken. En voor alle mensen die vorig jaar riepen ´bel maar als er geschilderd moet worden´: die tijd is nu aangebroken! We maken heel graag en gretig gebruik van alle mogelijke hulp, met de deadline van januari hijgend in onze nek.

Op de woonetage komen gipsplaten tegen de muren. Hierachter zitten spaanplaten, en daarachter is het nodige herstelwerk gedaan. Weet je nog, dat in een ver verleden hier een schouw stond en inbouwkasten…?

Hier zie je hoe de muren er kaal uitzagen. Hier zie je ook de leidingen die gelegd zijn. In dit geval de waterleidingen voor het kookeiland.

Het kookeiland wordt op een vlonder gezet. Geen kleinigheidje om te bouwen, want het huis is zowel naar voren als naar opzij verzakt. Alles waterpas maken, met oog op de uiteindelijke vloerafwerking is een heleboel precies en secuur rekenwerk.

Ook bij het plaatsen van de keukenkastjes moet een vlonder geplaatst worden. Zo zie je direct de scheefstand van het huis, zowel onder de kastjes als links in de kier naast de kast. Daar komt overigens natuurlijk wel een afwerkplint. Maar ondanks dat ben ik in mijn nopjes, want mijn ´natte keuken droom´is geplaatst!! Een 7 pits fornuis, met 3 ovens. Ik heb al 10x de vraag gehad of ik voor de hele buurt ga koken. Dus bij deze buurtjes, jullie zijn van harte uitgenodigd voor lekkere pannenkoeken! Moet ik nog wel wat extra pannen aanschaffen…

Mijn keuken, mijn paradepaardje. Ik heb moeten schikken, inmiddels al bijna 2 jaar, met een elektrisch tweepittertje. Maar straks wordt mijn geduld beloond. Met o.a. een schitterend betonnen aanrechtblad. Kon natuurlijk veel goedkoper, maar dat voelde toch niet zo lekker (in de letterlijke zin van het woord). Ja, noem het autistisch, maar als mijn keukenblad niet goed voelt, heb ik straks eeuwig spijt. En hé, dat is toevallig wel mijn domein he?

Ik had doemscenario´s (overigens niet helemaal uit de lucht gegrepen) van lekkend beton door mijn hele huis bij een doe het zelf projectje. Dus om die reden hebben we het uitbesteed.

De mal is geplaatst en het beton gestort, nu maar wachten tot het droog is.

Hier zie je nog het kleurverschil tussen natter en droger beton. We wilden graag licht beton, omdat het hout van de kasten al donker is.

Een moment van ´oh…´ als je ineens beseft dat je fornuis te laag staat ten opzichte van het schandalig hoge werkblad. Maar geen man overboord, want mijn handige vent bouwt gewoon een hoger vlondertje voor mijn pronkstukje, zodat het fornuis gelijk staat aan het werkblad.

Yes! Gelukt! En onze mega spoelbak misstaat ook niet in deze omgeving.

Wat word ik toch blij van dit pure karakter van het beton…

De mal wordt verwijderd en de laatste inspecties vinden plaats. En dan kunnen de keukenfrontjes er weer op.

De keukenfrontjes van massief eiken kunnen op de kastjes (hier zit het betonblad er nog niet op trouwens).

Zo blij ben ik met mijn keuken in wording!

En daar ontstaat langzaam mijn mooie kookeiland…

Kastjes in elkaar puzzelen…

Zo gaaf…

Ik kan het niet laten. Zelfs zonder aanrecht wil ik mijn fornuis uitproberen. En hoe kan dat beter dan met pannenkoeken? Als ik genoeg pannen zou hebben, kan ik er 7 tegelijk bakken!

Ziehier, het resultaat na het uitlijnen van het fornuis met het werkblad!

En ook aan de zijwanden van de kastjes zit inmiddels een frontje.

En ook de apparatuur is geplaatst. Wat een luxe!

Mooi doorkijkje in ons paradepaardje.

En last but not least! Na 2 jaar dagelijks afwassen, dan EINDELIJK weer een vaatwasser!!

Regelmatig worden er ´pakketjes´ afgeleverd. Het is maar goed dat ik thuis was, en dat de buren het vandaag niet hoefden aan te nemen.

Jordi en Esther komen weer een dagje helpen, zo fijn!! We hebben flink wat werk verzet in de aanbouw met het voorbereiden van de muren, het installeren van een verlaagd plafond in de overloop en het ophangen van verlichting.

Alle overgangen tussen de gipsplaten en schroefgaatjes worden dichtgesmeerd en opgevuld.

We beginnen deze dag met een hele ochtend puin sjouwen van de zolder, naar de vuilstort brengen en de kar leegmaken. Geen foto´s van, maar met 4 man sterk gaat dat echt 10x sneller dan alleen.

De mix laat wat te wensen over, het vraagt snel werken en het is wat dat betreft een geluk dat we met z´n vieren zijn.

Dit is de overloop van de wachtkamer naar de praktijk. Op dit stukje moeten alle kabels komen: internet, netwerk, elektra…

In eerste instantie had Steef de kabels op elkaar, waardoor het te hoog uitkwam. Uiteindelijk is het gelukt de kabels naast elkaar te plaatsen, zodat de vloer niet hoeft te worden opgehoogd.

Een andere vriend (geen foto) komt langs en maakt een plan voor alle internet en netwerkkabels. Heel nuttig advies, dat niet in het eindresultaat is terug te zien, maar zeker bijdraagt aan de efficiëntie van werken.

Nog een fotootje van de grote werkkamer. Dat gele pak is een soort piepschuim wat wordt gebruikt voor het uitvlakken van ongelijke ruimtes (boven).

Als alle kabels liggen, is het tijd voor de noppenplaten.

Daarna is de vloerverwarming aan de beurt.

Ook in de grote kamer ligt de vloerverwarming nu.

Mooi gezicht.

En een weekje later zijn daar de aannemers weer om de betonvloer te storten op de ruimtes.

Nu maar hopen dat alles er goed in ligt.

Dat ziet er strak uit. Ook de muren zijn meermaals gesmeerd en geschuurd. Ze zijn nu klaar voor de afwerking.

Het beton moet drogen en uitharden, dus er mag voorlopig niet op gelopen worden.

Een grote wagen voor de deur om het beton te storten.

Dit is voorlopig de laatste foto van het fotoverslag! Laat je weten hoe je het vind worden?

Het bericht De verbouwing deel 21 verscheen eerst op Michelle Houtman.

Het is een tijdje stil geweest op de blog. Met 4 weken vakantie heeft de verbouwing ook een tijd stil gelegen, maar inmiddels zit de vaart er weer goed in. Dat moet ook wel, want op 1 januari moet mijn praktijk helemaal functioneel zijn aan huis. Dat betekent dat er in korte tijd nog een heleboel moet gebeuren. Om maar wat te noemen: de aanbouw met 2 praktijkkamers moet afgewerkt worden. Er moeten vloeren in komen, vloerverwarming, de muren moeten afgewerkt worden, lampen geïnstalleerd, contactdozen, etc.

Klussen to go…

De entree, met de hal, de gang, de wachtkamer en het toilet moeten ook gedaan worden: de vloer moet geëgaliseerd worden, er moeten nieuwe vloeren in met vloerverwarming, de wanden moeten afgewerkt worden, in de hal moet het raamwerk, de meterkasten en andere zooi in orde worden gemaakt. Het toilet moet vervangen worden, inclusief alle tegelwerk.

Keuken en slaapkamers

Om de wachtkamer af te kunnen maken, moet het keukenblok wat we nu nog gebruiken naar boven verhuizen. Maar dan moet boven eerst de vloer geëgaliseerd worden en gelegd worden, er moet een aanrecht komen en dan pas kan de keuken daar worden afgemaakt. Om de derde praktijkruimte te maken, moeten de kinderen uit die kamer wat nu hun slaapkamer is. Waar zij dan heen moeten? Liefst in hun eigen slaapkamers. Maar dát is een project waar we nog niet mee kunnen starten, dus zullen we daarmee moeten wachten.

Uitdaging

Kortom, een flinke uitdaging en waarschijnlijk komt het erop neer dat we nog volle bak aan de klus zullen zijn als ik al mijn praktijk aan huis zal hebben. Aan de andere kant hoop ik dat de ´essentials´ in ieder geval gedaan zullen zijn: toilet, vloeren, wachtkamer en 2 kamers klaar. Ohja, er moet ook nog ergens verhuisd worden. Al zin om te helpen? Méér dan welkom!

Fotoverslag!

Maar los van alle klussen die er nog liggen, is er ook veel om te laten zien van wat er al is gedaan. In verslag 18 eindigden we met de sloop van de oude aanbouw. Nu volgt een verslag van de nieuwe aanbouw. Dit is in juni, voor de zomervakantie gestart.

Terwijl wij op vakantie waren, maakten de aannemers een deel van de aanbouw af.

Helaas was het niet zover af als we hoopten toen we thuis kwamen. Glas in de deuren ontbrak, net als beslag, het voegwerk, de buitenkraan…

En helaas was ook het dak ook nog niet dicht en lag er na een paar flinke plensbuien een zwembad binnen.

Er moest ook nog gemetseld worden.

Het raam en de deur in de linker kamer heeft al wel glas.

Vanuit de wachtkamer is er een deel van het raam opgeofferd om hoogte te winnen in de aanbouw.

Na een paar weken is dan eindelijk de lichtstraat geplaatst. Dit zorgt voor daglicht in de aanbouw, maar ook in de naastgelegen kamer.

De lichtstraat vanaf het dak. Hier hopen we uiteindelijk een sedumdak (groen dak) te kunnen maken.

En dan, met oog op privacy en comfort, wordt er maar liefst 14cm dikke isolatie in alle muren geplaatst. Geen kattepis dus. Knappe jongen die dan nog kan horen wat er wordt gezegd tijdens behandelingen!

Voordeel van nieuwbouw is dat alles lekker ´recht toe, recht aan´ is, wat vlug werkt.

En dan is ook de muur gemetseld en komen ze een paar weken later het voegwerk doen. Intussen is ook het glas geplaatst.

Voegwerk.

Na de isolatie zijn de platen aan de beurt.

Geheel rondom wordt alles bekleed.

Daarna folie aanbrengen en beginnen met de gipsplaten.

Dit wordt het kantoor/kleine spreekkamer.

Met gipsplaten oogt het direct weer een stuk lichter.

En dan is het tijd om de ruimte op te delen in 2, zodat er 2 kamers ontstaan en een overloopje.

En hier is dan ook de tussenmuur geplaatst.

Het overloopje vanuit de wachtkamer wordt gemaakt.

En dit is de grote behandelkamer (rechts).

En ook de overloop is met gipsplaten bekleed.

En de posten zitten erin.

Minder grappig was dat de trap het begaf met Steef erop. Flink blauw en beurs, maar gelukkig niks gebroken.

Dan is het plafond aan de beurt, met de eerste gipsplaten.

En de laatste foto van dit verslag. Het plafond van de kleine kamer is helemaal beplaat.

Het bericht De verbouwing deel 20 verscheen eerst op Michelle Houtman.

Er is nog helemaal niks af in huis. In elke ruimte kun je dingen aanwijzen die nog gedaan moeten worden, niet helemaal werken of afgewerkt moeten worden. We werken niet met een planning en dat roept vaak vragen op bij mensen. Vragen als: `hoe lang ben je nog bezig´ of ´wanneer is de keuken klaar denk je?´ moet ik steevast met een schouderophalen of groot vraagteken beantwoorden. Geen idee. Aan de uitdrukking op hun gezicht te zien wordt ik meermaals voor gek verklaard, en dat is prima.

Teleurstelling voorkomen

Als wij een planning hadden gehad, dan was er waarschijnlijk keer op keer teleurstelling. Want dan zouden we steeds weer moeten constateren dat dingen veel langer duren dan gedacht, en frustratie geven, omdat alles in de soep loopt. Nee, dan liever gewoon maar doen, en kijken hoe het gaat. Hard werken doen we toch wel, en af moet het toch ook. Ik denk daarom liever in volgordes. En ook die wisselen zeer regelmatig, soms afhankelijk van het weer of seizoen, dan weer vanwege mijn veranderde wensen of door gevorderd inzicht.

Toekomstige wachtkamer in wording

Hoe dan ook, sommige stukjes zijn al een beetje af. De keuken in de praktijkruimte is daar een voorbeeld van. En hoe klein de stukjes dan ook zijn, ik kan er wel onwijs van genieten dat het dan mooi wordt. Zélfs als het nog niet af is. Het is fijn om steeds een klein stukje te hebben dat definitief is, wat verrijkt of iets toevoegt. Daarom vandaag een update van onze keuken in de toekomstige wachtkamer.

De kamer zoals die was, nadat we de interne verhuizing hadden gedaan.

Dit wordt de toekomstige wachtkamer van de praktijk. Links een keukenblok voor koffie en thee, rechts een bank.

Muurtje gemetseld en hersteld. Daarna gaat Steef met de metal studs aan de slag.

Isolatie, leidingwerk en elektra.

Daarna spaanplaten er tegenaan.

Gipsplaten er tegenaan.

Keukenblokje in elkaar zetten.

Keukenblokje alvast op hoogte plaatsen voor de toekomstige vloer, die ook wordt geëgaliseerd.

Keukenblokje staat op een soort vlondertje, waterpas.

Dubbele laag bovenkastjes, voor extra veel bergruimte.

We hadden veel snijverlies van de badkamertegels. Ik vond het zonde om al deze kilo´s tegels weg te doen, dus besloot ik ze te hergebruiken voor een mozaïekmuur als achterwand in de keuken.

Een hele leuke, maar wel tijdrovende klus.

Oh en ons pronkstuk: de quooker in de keuken!! Wat zijn we daar ontzettend blij mee!

De tegeltjes worden ook hier met een lichtgrijze voeg gevoegd.

Tadaaaa, de hele muur is af. Was een paar weken werk, maar dan heb je ook wat. Moet alleen nog even gepoetst en gevoegd worden.

En dan kan ook eindelijk de quooker worden geïnstalleerd, yes!

Er komt in ieder geval al water uit…

En hoera!! Ook kokend water! De sperziebonen zijn meteen 56x sneller klaar, op dat elektrische kookplaatje!

Het bericht De verbouwing deel 19 verscheen eerst op Michelle Houtman.

Zomer 2018 en het is al weken achtereen stralend weer. Gelukkig maar, want ons huis staat in open verbinding met buiten. Het schuifdeurtje van onze keuken eindigt in het niks, en als je niet oplet, val je zo een meter naar beneden wanneer je de ´tuin´ instapt. Nouja, tuin… Het mag intussen de titel niet meer dragen. Toch maken we er nog steeds op de meest creatieve manieren gebruik van. Zo hadden we ineens even een zandbak en kun je bij ons zo terecht om een zandstraal kuur te ontvangen.

Doemscenario´s

De aannemers zijn begonnen en dat is leuk. Hoewel ze er niet dagelijks zijn, is het iedere keer weer een feestje als ze geweest zijn. Op mijn werk krijg ik al het nodige aan foto updates doorgestuurd, en als ik dan aan het eind van de dag mijn fiets parkeer, tref ik steeds weer iets nieuws aan. Ik ben soms blij dat ik er niet bij ben, want ik zou duizend doden sterven uit angst dat ons huis instort, de gevel naar beneden komt of andere gruwelijke scenario´s ontstaan waar ik getuige van kan zijn.

Van afbraak naar aanbouw

Het was echt een enorme klus om de aanbouw af te breken en afgevoerd te krijgen. Maar toen de tuin eenmaal leeg was, was er een enorme vlakte. Wat een lel van een tuin hebben we eigenlijk! Bijna jammer dat de aanbouw er weer op komt. Bijna. Want ik kan ook niet wachten om straks de binnenkant aan te kleden!

Het fotoverslag is bijgewerkt tot begin juli.

De tegelvloer moest er nog uit.

Dat waren ook weer de nodige kilootjes sjouwwerk voor Steef.

It´s all in the family! Fosse vind het prachtig om zijn pa te helpen met klussen.

En hij doet het met verve!

De aannemers komen. De grond moet afgegraven worden en er worden 2 holle palen de grond in geslagen voor de fundering. Deze worden vervolgens met beton gevuld.

Er wordt aardig wat grond weggehaald.

Er lag nog een oude rioolleiding.

En helaas ook een muur van gewapend beton. Heeft meerdere dagen gekost om die weg te drillen.

Hèhè, eindelijk die muur door, maar dat stuk beton is zó zwaar dat we het vervolgens niet verplaatst krijgen…

De aannemers lossen het betonblok probleem op en graven een geul die ook met beton wordt gevuld.

Het uitzicht die avond op de tuin.

De keer daarop worden er 11 gaten in de gevel gemaakt, om daar de balken van de fundering van de aanbouw in te bevestigen.

Ik was blij dat ik er niet bij was. Ziet er doodeng uit, die gaten in de gevel.

In de gaten komt steeds een paal van 160kg per stuk. Net even wat degelijkere kwaliteit dan hiervoor 😉

Dit wordt een broodjesvloer genoemd. Soort broodjes van piepschuim die vervolgens gevuld worden met beton.

En daarvoor wordt serieus materieel uitgerukt.

En dan vullen maar!

Hier een korte impressie.

Egaliseren van de grond…

En dan een paar dagen laten uitharden.

Het eerste gedeelte van onze nieuwe aanbouw ligt! Het is onwerkelijk hoe het was, en hoe het wordt. Heel bijzonder om alles zo te volgen en mee te maken!

Het bericht De verbouwing deel 18 verscheen eerst op Michelle Houtman.

Het is vandaag 19 juni 2018. Morgen komt de aannemer. De aannemer stond oorspronkelijk gepland op pakweg 14 juni. Rond 7 juni vroeg ik Steef wanneer die aannemer nu eigenlijk kwam. Het was vlak voor het weekend, en we lagen al in bed. `Oh, die komt misschien aankomende week al´, was het antwoord. Oh fijn, dacht ik, dat schiet lekker op. De volgende dag wierp ik een blik in de aanbouw, die grotendeels leeg was, maar waar nog stapels planken, verhuisdozen vol spullen, bergen afval en her en der verspreide zooi lagen. ´Krijg je dat wel leeg voor ze het komen slopen?´ vroeg ik een beetje weifelend. ´Maar ik ga het zelf slopen, hoor´, was het enigszins verontwaardigde antwoord van manlief.

´Even zelf doen´

Ik dacht dat ik het verkeerd gehoord had.  Ik hóópte met al mijn vezels in mijn lijf dat ik het niet goed verstaan had. Het was zaterdagochtend, en maandag zou mogelijk de aannemer al op de stoep kunnen staan. In ieder geval diezelfde week. ´Zélf slopen!?´. Al wekenlang had ik wie het maar horen wilde verkondigd dat de aannemers zouden komen om de boel te slopen, het afval af te voeren en vervolgens de nieuwe aanbouw neer te zetten. En nu hoorde ik dat vriendlief in al zijn naïviteit dacht dat hij in 1,5 dag een aanbouw van 7x7m kon slopen en afvoeren!?

Véél bouwafval…

Natúúrlijk werkt Steef keihard en heb ik niks aan te merken op zijn inzet, deskundigheid of betrokkenheid. Maar zijn tijdsinschatting daarentegen… Na 2 dagen buffelen (de aannemer had nog niet bevestigd wanneer hij zou komen) kreeg Steef het telefoontje dat de aannemer pas de week erop zou komen. Geluk bij een ongeluk, want natúúrlijk zat ook hier de aanbouw vol met tigduizend lagen hout, triplex, schrootjes, lijm, schroeven, latjes, planken, balken, isolatie en nog meer platen. Kortom, weken werk. De aannemer werd uitgesteld, ik trok ook weer mijn klushandschoenen aan en we zetten alles op alles om het sloopwerk zover mogelijk af te krijgen.

Bergen verzetten

En hoewel ik er een hard hoofd in had, heeft Steef bergen verzet. Blijkbaar doet zo´n deadline soms ook goeie dingen, want het sloopwerk is zo goed als gedaan. De tuin ligt vol met puin en het lijkt wel of onze achtertuin in de Gazastrook ligt. Het is onherkenbaar en ook onwerkelijk dat we hier een paar weken terug nog ons ontbijtje aten, de afwas deden of een douche namen.

Ik heb dit verslag in delen geschreven. De foto´s beslaan uiteindelijk een week of 3. Hieronder een fotoverslag van onze sloopwerkzaamheden!

De voorfoto: een uitbouw van 7 meter diep, met daaraan een 3 meter lange overkapping. Rechts is een volledige aanbouw, links een soort grindtegels met een dak erboven. Alles moet weg.

Stap 1. Berging leegmaken, alles intern verhuizen en dan stap 2: de overkapping.

En weg is de houtje touwtje overkapping.

Het dak gaat eraf bij ons.

En de dakramen sparen we, die hergebruiken we later.

Met zonder dak.

En er was licht!

…en een hele berg afval…

Dak slopen van de aanbouw…

Onherkenbaar die zooi (hier stond de wasmachine en douche).

En de voormalige keuken…

Bergen en bergen puin brengen we weg.

De ene na de andere laag aan isolatie en bedekking of plaatmateriaal wordt eraf gehaald.

Hèhè, kale muur!

Stofzuigen heeft weinig zin meer deze weken.

Als de binnenkant is gestript, beginnen we met het dak slopen.

Actiefoto 🙂

De buurtjes zitten front row met uitzicht op ons geploeter. Dankjewel voor de foto, buur!

Hé die veger en blik, die is waarschijnlijk in de afvalberg verdwenen, want die is al een poosje onvindbaar.

Keukenblok is ook weg, dak eraf, bijna tijd om de muren om te gooien.

Er blijft steeds minder staan.

Het lijkt wel een oorlogsgebied.

Van bovenaf helemaal.

De tuin staat helemaal vol met afval, uiteindelijk zijn er 4 containers bouwafval afgevoerd.

En dan het leukste: slopen van de muren!

Nu lijkt het helemaal de Gazastrook hier.

Heb noodgedwongen wat traininkjes moeten missen, maar ik kwam wel aan m´n beweging met dat puin sjouwen.

Vloer leegmaken.

Containers vullen.

En de laatste foto voor nu. Je ziet dat er 2 soorten ondergrond zijn: onder de witte tegels vooraan ligt beton (gelukkig een dunne laag) en onder dat stuk erachter ligt hout op niks, daaronder zit een gat van een halve meter boven het zand. Alle tegels moeten er natuurlijk uit, want de grond moet afgegraven worden en egaal gemaakt worden. Voor de uitbouw komt een afstapje van zo´n 10cm.

Het bericht De verbouwing deel 17 verscheen eerst op Michelle Houtman.

Het is begin juni als ik dit schrijf. Over ongeveer 2 weken wordt een groot deel van onze huidige leefruimte platgegooid. Dat betekent dat alles wat er nu in staat, weg moet. Dan slopen de aannemers de aanbouw om in te ruilen voor een degelijk exemplaar. In die uitbouw komen twee kamers voor de praktijk. En dan, hópelijk, kunnen we toewerken naar de praktijkruimte aan huis. Om dat voor elkaar te krijgen, moesten we opnieuw verhuizen. Intern dit keer.

Van doorloopruimte naar eigen kamer

Geen gruis van een uit elkaar vallend muurtje meer in mijn bed, en geen douche cabine die bijna van ellende uit elkaar valt. Ook geen losliggend aanrechtblad waar regelmatig wat achter rolt of een wasbak waar we als een giraf in moesten buigen om de afwas te doen. We gaan er op vooruit! We verhuisden ons bed naar zolder, naar de kinderkamer naast de badkamer. Geen vloer, geen stopcontacten en geen wandafwerking, maar hé, who cares! Want we hebben een eigen kamer! Toch een behoorlijke vooruitgang ten opzichte van de doorloopruimte waar we eerst sliepen.

Douchen…

En het meest fijne moment van afgelopen tijd was toch wel met stip op 1 het kunnen douchen in onze mega ruime royale douche met stortdouche! Geen muurtjes waar ik m´n ellebogen of knieën tegenaan stoot, of waar ik letterlijk naast de douche moet gaan staan om mijn benen te scheren. In plaats daarvan geniet ik van héél véél ruimte, een krachtige douche, het fijne gevoel van de tegels aan mijn voeten, handzeep op grijphoogte en een bankje waar ik mijn voet op zet om te kunnen scheren. Rijkdom. En dan kijken we nog maar even niet naar het balkje dat nog geverfd moet worden, het feit dat er nog geen stopcontacten of verlichting is, geen spiegel, of dat het water doodleuk langs de douchedeur en dorpel de badkamer in stroomt omdat de douche deur niet goed blijk aan te sluiten (shit zeg).

…En lekkage

Een grotere deceptie was het toen we op een avond na het douchen naar beneden liepen en bij het plafond en de muur onder de douche nattigheid zagen. Lekkage. Compleet met plasje op de grond. Die avond heb ik even struisvogel politiek gespeeld en gedaan of het er niet was. Want die doemscenario´s met al het tegelwerk dat er weer af wordt gesloopt, probeerden zich al in mijn brein te nestelen. Waarschijnlijk is het de handdouche, dus gebruiken we die voorlopig niet. Maarja, daarmee is het probleem natuurlijk niet weg…

Volle woonkamer

Terug naar de interne verhuizing. Alle kasten en kledingrekken die in de ruimtes van de aanbouw stonden, de wasmachine, droger en andere toestanden zijn ook naar boven verhuisd. Maar de keuken kan niet zomaar weg, want dan hebben we geen water meer. De eettafel staat ook in de tijdelijke woonkamer, waarmee deze ruimte nu behoorlijk vol staat. Het volgende project was de keuken in de wachtkamer van de praktijk realiseren. Want als die alvast staat, kunnen we die tijdelijk gebruiken en kan de rest van de leidingen worden afgesloten en weggehaald.

Muurtjes smeren en een keuken

Afgelopen weken was Steef daarom hard bezig met het dichtsmeren van de beschadigde muur, het plaatsen van metal studs, houten wanden en gipsplaten. Een verhoging op waterpas voor de keuken werd gemaakt, een keukentje uitgezocht en gehaald en uiteindelijk geplaatst. We kregen een dagje hulp van vrienden en mijn broertje, waarmee de eerste stappen werden gezet. En al is het niet mijn droomkeuken (die komt de verdieping erboven), ik ben al superblij met deze verbetering en kijk er naar uit om het in gebruik te gaan nemen!

Fotoverslag

Hierbij het fotoverslag van de afgelopen weken.

Onze voormalige ´was- en kleedruimte´, waar onze nooddouche stond, onze wasmachine, droogrek en kleding.

De ruimte is zo goed als leeg. Klaar voor de sloop.

Onze voormalige ´romantische´ slaapkamer, hier komt straks de wachtkamer met keukentje van de praktijk.

En nog een foto van dezelfde ruimte.

Onze voormalige ´keuken´, zoveel mogelijk leeggehaald. We koken hier tot de andere keuken (in de wachtkamer) gebruikt kan worden.

En een vooruitgang, want we hebben een slaapkamer 🙂 Eentje met muren en een deur.

Dit wordt één van de kinderkamers uiteindelijk.

Met ee

n beetje passen en meten lukt het net.

De woonkamer wordt nog voller, want de eettafel komt erbij.

Maar het past gelukkig prima.

De muur in de wachtkamer moet dicht gesmeerd worden, de leidingen moeten daar weg (maar nu nog niet, want anders kunnen we niet meer koken).

Fons helpt met dichtsmeren en de wasmachine naar zolder verhuizen.

In rap tempo zijn de metal studs, isolatie en gipsplaten geplaatst. Tijd voor het ´vlondertje´ waarop de keuken komt. Het eerste kastje wordt al geplaatst.

Vriend Bram helpt met laaiend enthousiasme mee met de keuken in elkaar zetten.

Dat gaat voorspoedig.

En ook de bovenkastjes worden geplaatst.

Tot zover het fotoverslag, bijgewerkt tot begin juni. Binnenkort een ´special´ met voor en na foto´s van de badkamer.

Het bericht De verbouwing deel 16 verscheen eerst op Michelle Houtman.

Iemand zei laatst: je hebt het helemaal verkeerd gepland! Het is nu zomer! En daar hebben ze een puntje. We hebben de knoop doorgehakt na wekenlang kou en ongemak, en nu de  beslissing is genomen, staat  Steef met bijna 30 graden boven te klussen. Achja, je kan ook niet alles hebben. We gaan ervoor dat het af is vóór de kou weer komt.

Het begin van afwerken

En wát een verschil, nu Steef van baan is veranderd: geen kantoorbaan, maar klusjesman. En wat voor één. Deze week was weer een week van grote stappen, en grote verschillen. Eindelijk, eindelijk, ein-de-lijk komen we aan bij de fase van afwerking van de badkamer. De vloeren zijn recht, de vloerverwarming ligt, er liggen ik-weet-niet-hoeveel lagen bovenop, en ja echt: de verfkwast is al ter handen genomen.

Schuren, verven, meten en beton

De plafonds zijn gewit in de kleur van de wandtegel (mat wit), en alle oude verf is van de balken afgeschuurd (pittig klusje). Het beton is gestort in de douche en alles is waterdicht gemaakt en vlak geschuurd. En toen begon het tegelwerk. Dag 1 was een deceptie: nadat ik een hele dag op pad was met de kinderen en hoopvol thuiskwam, zaten er welgeteld 2 tegels op de muur, die er ook weer af gingen, want Steef kreeg de lijm eronder maar niet vlak.

De eerste tegels…

De week erna ging het iets beter, maar nog steeds traag. Story of our life intussen. Want ja, ook hier is alles weer scheef: schuine daken die verzakt weglopen. Weliswaar een vloer die waterpas loopt, maar de rest allesbehalve. Dat betekent dus veel snijden en snijverlies van de tegels, door meer kans op breken. En heel veel meten. Máár… toen de muren eenmaal wit kleurden, was dat wel een héél fijn gezicht. Eindelijk resultaat van alle tijd en energie ónder deze afwerklaag.

Fotoverslag deel 15

In de douchecabine is het beton gestort, over de vloerverwarming. Met een afschot richting de wandafvoer links in het bankje.

De toplaag op de vloerverwarming in de gang in de badkamer.

En vanaf de andere kant.

Heel wat uurtjes heeft Steef gestoken in het schuren van de balken, waar nog een aantal lagen witte en grijze verf van jaren her op zaten. Maar het resultaat mag er zijn, wat vind ik deze balken gaaf!

En dan het eerste resultaat: witte plafonds en de originele balken zichtbaar. Zo gaaf! Ik kan helemaal blij worden van deze aanblik!

De balken zijn behandeld met een speciale beits tegen het vocht.

En dan dacht je misschien dat die laag beton het laatste was? Helaas. Daarover heen kwam nog een egalisatielaag en daarover weer een laag om het waterdicht te maken.

En dan mag de vlag uit, want de eerste tegels zitten op de muur. Gewoon simpele witte, omdat de badkamer vrij krap is en zonder ramen. We houden het daarom zo licht mogelijk.

Het wandje achter de wc. En dan het hoekje om onder het schuine dak, waar je direct ziet hoe schuin het dak loopt naar de voorkant van het huis. Gelukkig zie je dit straks niet meer want hier komen zelfgebouwde kasten voor wasmanden.

De muur onder het dak af.

De vloertegels alvast op de grond uitgetekend.

Steef rekent en meet zich suf. Hij had het graag allemaal wat sneller zien gaan.

Het muurtje waar de wasmachine en droger komen. Gelukkig loopt deze kant minder schuin weg.

Dan de muur waar het wastafel meubel komt. Met een lastig hoekje om de balk heen.

Gelukt! Gelukkig ging dit voorspoediger dan gedacht.

Tot zover het fotoverslag, bijgewerkt tot begin mei 2018.

Het bericht Verbouwingsverslag 15 verscheen eerst op Michelle Houtman.