Hai, hmm lastig omdat ik natuurlijk de precieze casus niet ken, maar sowieso mooie boeken die in algemene termen ook daarover gaan zijn bijvoorbeeld ‘als uw kind speciale aandacht nodig heeft’ en ‘opvoeden doe je met je brein’. Succes!

Hai Joyce,

Bedankt voor je reactie, en een zeer terechte! Het gaat mij niet zozeer om het tegenhouden van medicatie, maar om het goed kijken of er wel sprake is van een aandachtstekortstoornis. En wanneer die classificatie dan met recht gesteld is, dan is medicatie soms een zeer effectief middel, zoals jullie ook zien bij jullie zoon. Maar om tot die beslissing te komen, mag er naar mijn mening niet lichtzinnig vanuit gegaan worden dat er sprake is van ADD/ADHD.
Ik kan me goed voorstellen wat een opluchting en verademing het is als je dan merkt hoe goed de medicatie aanslaat en wellicht ook de vraag oproept “waarom hebben we dit niet eerder gedaan?”, maar een verkeerde classificatie die alle pijlen in de richting van ADD/ADHD doen wijzen, zet je op het verkeerde been, met als mogelijk gevolg jarenlange zinloze therapie, eventueel onnodige medicatie en veel frustratie en teleurstelling rondom de hulpverlening.
Zeker waar het ontwikkelingsstoornissen betreft, zoals aandachtstekortstoornissen en autisme spectrum stoornissen, moet er niet te snel een pad ingeslagen worden maar ook gedegen differentiaaldiagnostiek plaatsvinden (waarmee wordt uitgesloten dat er geen mogelijke andere oorzaken zijn die het klachtgedrag veroorzaken).
Ik ben in ieder geval blij om te horen dat jullie zoon nu zo gedijt bij zijn behandeling en de classificatie ook zorgt voor herkenning en handvatten, want dat is uiteindelijk ook waar het om gaat: verbetering, het vergroten van ieders geluk en welzijn.

Daar heb je vast een punt maar toch gaat soms bij het lezen van dit soort goed bedoelde Blogs mijn “ADD” brein voor 0,5 Mg gevuld met concerta toch even over zijn toeren. Wellicht komt dit omdat ik me aangesproken voel, jaren medicatie tegenhield bij onze zoon, of juist omdat we nu alle puzzelstukjes ineen zijn gevallen, met behulp van de twee preparaatjes thuis geen tv’s meer zien vliegen, geen deuren meer zien sneuvelen en we met elkaar thuis na 6 jaar therapie weten hoe we de grootste klappen het beste kunnen opvangen?! Wie zal het zeggen..

Als je een kind krijgt waarvan je niet weet wat hij mankeert, diagnose zeldzaam maar steeds meer “stempels” krijgt die hem maken wie hij is en waardoor wij kunnen leren met hem om te gaan, vraag je je geen seconde meer af waarom hij doet zoals hij doet, of waarom hij je soms zo intens pijn kan doen door dingen te zeggen die door merg en been gaan, nee je leert luisteren naar je kind, te kijken door de zieke 11-jarige ogen van het kind dat jij ter wereld bracht. Alleen zo en met zijn medicatie kunnen wij er voor hem zijn en het thuis volhouden.

Ik denk dat je je beter kan afvragen waarom er zoveel discussies gaan over het gebruik ervan en niet over de gevolgen van het uitstellen van de medicatie want ook daarmee kan ik een trending Blog schrijven.

We hebben ook jaren alle alternatieve middelen geprobeerd, diëten, vitamines, dure vervangers en niet veel later na de ADHD-uitslag van onze zoon, kreeg ik mijn ADD-uitslag, het werd thuis een dolle boel maar een ding weet ik wel, nu we beide iets gebruiken, kan ik hem veel rustiger benaderen, hij mij “rustigere ik” beter aan en leren we enorm veel van elkaar. Uiteraard hebben verjaardagen, feestdagen en onverwachte situaties effect op vele van ons maar als je 11-jarige koppie te dealen heeft met ADHD, autisme, ODD en ook nog eens vertraagt werkt en je een performaal IQ hebt van een watermeloen, dan lijkt me alles wat je er instopt , of het nou medicatie is of energie geen van beide verspilling.

Mooie site heb je trouwens 😉

Groet,
Joyce