Ja, er is weer een mijlpaal bereikt in ons huishouden, want ons middelste kind is inmiddels ook trotse bezitter van zwemdiploma A! Al eerder haalde Meia haar A-diploma, en daarna binnen 4 weken haar B en een poos later ook haar C. Meia begon op wat latere leeftijd, terwijl Fosse met 4 jaar al het water in dook. Leuk om die verschillen ook te zien in ontwikkeling.

Hard werken loont

Fosse is apetrots op zijn diploma, en terecht! Hij heeft hem dubbel en dwars verdiend, door er keihard voor te werken. In tegenstelling tot zijn oudere zus ging het hem namelijk niet zo eenvoudig af. En laten we eerlijk zijn, tegenwoordig is afzwemmen voor je A-diploma al heel wat! Voor mijn gevoel moeten de kinderen meer kunnen dan je vroeger met A en B samen moest doen. Niet zo gek dat er met gemak een jaar tot 1,5 jaar over wordt gedaan.

Verschillen in ontwikkeling

Omdat Meia toch al daar zwom, was het logistiek wel zo makkelijk om Fosse meteen te laten beginnen met zwemles, aangezien we ook voor hem een pakketprijs hadden. Het maakte dus niet zoveel uit hoe lang hij erover zou doen. Dat betekende in de praktijk wel dat hij al met 4 jaar begon, ruim een jaar vroeger dan Meia. Kinderen hebben vaak pas met 5 jaar voldoende kracht om goed mee te komen. Maar Fosse is een waterrat en had zin in de zwemles, dus er was voor ons geen reden om ermee te wachten.

Waterrat

We hadden dan ook wel voorzien dat Fosse wat langer de tijd nodig zou hebben, omdat hij aan kracht nog wat tekortschoot. In de eerste maanden bouwde hij die trouwens best goed op met al dat zwemmen, zeker toen hij ook begon met korfballen op de zaterdag. Alle beetjes beweging helpen, en uiteindelijk werpt het zijn vruchten af. Dus vorderde Fosse gestaag. Fosse was echter een ongeleid projectiel met vrij zwemmen, in tegenstelling tot de lessen.

Bang en onzeker

Wat was er aan de hand? Fosse had in het begin een vrij strenge juf. Eentje die soms bijna onredelijk fel reageerde op de kinderen, waarbij zij bijvoorbeeld kinderen in het gezicht spetterden als ze niet opletten. Gevoelig als Fosse is, schrok hij hier heel erg van. Ook al was hij zelf niet het doelwit, hij was als de dood dat hij dat wél zou zijn. Voor Fosse werd de druk om het goed te doen ineens torenhoog. De vrije waterrat die ik kende, was niet meer terug te zien.

Met tegenzin naar zwemles

Er volgden een aantal maanden waarin Fosse met tegenzin naar zwemles ging. Stilletjes zat hij dan in de auto, tot hij op een gegeven moment zei: ‘eigenlijk vind ik zwemles helemaal geen leuke sport’. Dat vond ik aandoenlijk en sneu tegelijkertijd. Blijkbaar leefde Fosse al die tijd in de veronderstelling dat hij dit deed omdat wij dachten dat hij het leuk vond, dat het een vrijwillige keuze was. Gelukkig konden we daarna goed duidelijk maken dat dit niet een kwestie van ‘leuk vinden’ was, maar noodzakelijk voor de veiligheid. Maar leuk vond hij het inderdaad niet meer.

Positieve aansporing

Toen de auto bij ons kapot gingen, hadden we een tijdlang geen vervoer, waardoor Fosse niet naar zwemles kon en weer wat terugzakte in niveau. Na deze intermezzo was er gelukkig een andere zwemjuf bijgekomen, waarmee Fosse een betere klik leek te hebben en waardoor hij ineens de smaak weer te pakken kreeg. Er was tijdens de vakantie ook een inval badmeester die instak met humor en positieve aansporing bij de kinderen, waardoor Fosses motivatie en tijdelijke en broodnodige boost kreeg. Hij ging ineens met sprongen vooruit.

Belemmerende onzekerheid

Waar Meia met een zelfdiscipline en plichtsgevoel zichzelf de lessen door sleepte, wordt Fosse helaas vaker geremd door zijn eigen onzekerheid. Onbewust vergelijkt hij zichzelf met anderen, die soms al veel ouder of verder zijn, of inderdaad sneller dan hij. Dat gooit onzichtbare barricades op de weg. ‘Ik kan het niet’ is nooit ver weg, en ‘het lukt me niet’ ligt altijd op de loer.

Bevestiging

Toen we, met enig aandringen, het halve diploma hadden geregeld, kreeg Fosse de bevestiging die hij nodig had: hij kan het wél. Voor de helft in ieder geval. Het afbouwen van de kurkjes was voor hem dan ook spannend. Alleen al het idee dat hij het zonder moest, was voor hem een reden om het niet te proberen. Toen ze eenmaal afgingen, zwom hij als een speer. Het duurde niet lang voor de felbegeerde woorden klonken: ‘Fosse, je mag afzwemmen’.

Zelfvertrouwen

En na die boodschap was hij terug. Ons ongeleide projectiel, ons waterratje. Met salto’s en bommetjes wierp hij zich in het water. Geen angst meer te bekennen. Hij had namelijk van buitenaf gehoord dat hij het kon, dus kon hij het. Er was nog één hobbeltje: het afzwemmen. Maar hij ging er ontspannen heen. Hij kon het immers, was hem verteld. Eenmaal daar, met al dat publiek, was het toch een beetje spannend. Maar dat mag natuurlijk.

Trots!

Bij de boodschap ‘nu mogen jullie drie rondjes op je buik zwemmen’ zag ik Fosse een diepe zucht slaken. Bij voorbaat al moe. Maar hij deed het. Het koste moeite. De stilte doorbroken door ingespannen geluidjes en kreungeluidjes van het vele zwemmen. Uiteindelijk heeft hij alles gedaan en kreeg hij dan eindelijk zijn diploma. Zo verdiend! Ik ben zo blij dat hij die in ieder geval binnen heeft. Nu verder voor B, en volgen hoe dat gaat.

Het bericht Hoera! Fosse heeft ook zijn A diploma! verscheen eerst op Michelle Houtman.

Ik herinner het me nog zo goed: met je dikke wintertrui in een overvolle gang achter het glas staan kijken, waar het 35 graden is. De zwemlessen van mijn oudste broertje. Het zweet brak me uit, ik verveelde me kapot en die lessen leken eindeloos te duren. En dan heb ik het nog niet eens over het omkleden. Tussen de natte lijven of dik ingepakte mensen, op een vochtige vloer met moddersporen, wachtend tot mijn moeder de zwembroek bij mijn broertje had afgestroopt, tot hij gedoucht, gedroogd en ein-de-lijk aangekleed was… Wat een martelgang!

Wachtlijst van een jaar

Niet zo gek dat ik er als een berg tegenop zag toen mijn oudste de leeftijd naderde dat zwemles onderwerp van gesprek werd. En dat was trouwens véél eerder dan ik had gedacht! Meia zat toen op peuter/kleutergym, waar andere ouders elkaar vroegen of hun kind al op de wachtlijst stond. Wachtlijst!? Het was maar goed dat ik dat opving, want na enig speuren op internet werd mijn vrees bevestigd: een jaar wachttijd is gemiddeld! Meia was toen bijna 4 jaar en daarom besloot ik meteen werk van mijn zaak te maken, veel liever had ik gehad dat ze nog vóór haar 5e jaar was begonnen, maar die kans leek nu verkeken.

Leeftijd om te beginnen met zwemles

Wat is de beste leeftijd om met zwemlessen te beginnen? Dat is voor ieder kind weer een beetje verschillend. Over het algemeen geldt dat er een minimale leeftijdsgrens van 4 jaar wordt gehanteerd, de meeste verenigingen houden echter 5 jaar aan. Wanneer kies je ervoor om jonger te beginnen? Dat kan aantrekkelijk zijn als je kind over de volgende vaardigheden beschikt:

• voldoende kracht
• goede motorische vaardigheden
• voldoende concentratie en taakgerichtheid
• voldoende uithoudingsvermogen

Dat kinderen vaak sneller hun diploma behalen naarmate ze ouder zijn bij het starten met zwemles, heeft veelal te maken met het feit dat ze dan al bovenstaande vaardigheden beter beheersen. Het is daarom soms verstandiger even te wachten met starten tot ze net wat ouder zijn, ook omdat het automatiseren van vaardigheden dan beter gaat (gevoelige fase).

Let op: zwemles is duur!

Toen ik ging uitzoeken welke zwemverenigingen en mogelijkheden er waren, kwam de tweede klap: wat een geld!! Misschien naïef, maar ik had er niet bij stilgestaan dat zwemles zó duur was. Dan te bedenken dat 1,5 jaar zwemmen gemiddeld is, is €37,75 per maand een flink bedrag. Daar komen dan extra kosten zoals inschrijving en afzwemmen nog bij. Zit je al snel aan een krappe €700 voor alleen maar het A-diploma. Naast de reguliere (dure) zwemlessen, waren er ook aanbieders vanuit bijvoorbeeld de reddingsbrigade, een kleiner zwembad, of de sportbond, die iets lager zaten in prijs. Dus besloot ik Meia op de wachtlijst te zetten bij één van deze clubs.

Diplomagarantie

Maar toen ze ruim 4 jaar was, hadden we nog steeds geen bericht gehad. Daarom heb ik haar op nog twee andere aanbieders op de wachtlijst geplaatst, in de hoop dat ze in ieder geval ergens snel aan de beurt zou zijn. En toen benaderde een andere moeder me, een moeder van vriendjes van mijn kinderen. Ze had gelezen over een zwembad die verder weg zat (lees: 20 minuten met de auto, terwijl wij zo’n beetje naast het zwembad wonen), die een heel ander systeem hanteerde. Hierbij betaalde je niet per maand maar per diploma: je hebt dus diplomagarantie, ongeacht hoe lang je kind erover doet.

Voordelen en positieve ervaringen

Inmiddels zwemt Meia al bijna een jaar bij dit zwembad, samen met haar vriendje. Vandaag ging ik weer eens mee met een les (meestal brengt mijn vriend, of de moeder van het vriendje), en ik was positief verrast door de grote vorderingen die ze hadden gemaakt. Inmiddels doet ook het zusje van het vriendje mee met de zwemles. Hoewel het even rijden is, ben ik echt heel blij met de keuze voor dit zwembad en deze zwemmethode, want:

• Ze zwemmen in vaste groepjes, van maximaal 6 kindjes. Daarmee is het heel rustig en overzichtelijk, met veel begeleiding van de zwemjuf. In ons geval zijn 3 ervan dus onze kinderen (binnenkort 4, als Fosse kan beginnen).
• Er is één bad, de kinderen blijven dus in hetzelfde groepje en hoeven niet door te schuiven in verschillende baden. In plaats daarvan werken ze met zwembandjes: iedere keer dat er vorderingen worden gemaakt, mag een kind een zwembandje minder.
• Doordat we onze kinderen samen laten zwemmen, kunnen we het rijden en de logistieke rompslomp verdelen: grote aanrader! Het scheelt zoveel tijd en energie wanneer je om de week gewoon je kind mee kunt geven en zelf thuis bijvoorbeeld het eten kan klaarmaken!
• Omdat dit zwembad op een vakantiepark staat, is het voor Fosse en Signe geen straf om verplicht mee naar zwemles te moeten. Er is namelijk een peuterbadje waar ze tijdens de zwemles zelf in mogen spelen en ook mag je gebruik maken van de binnenspeeltuin op het park (gratis!). Zo heb je direct een wekelijks uitje voor de andere kinderen.

• Ook voor de ouders is het geen straf om te wachten, zeker niet als het lekker weer is: buiten op het terras in de ligstoelen een boekje lezen? Daar kan het!
• De zwemmethode beschikt over een app waarin je de vorderingen bij kunt houden van je kind. Zo zie je precies welke vaardigheden al worden beheerst en hoe lang het nog duurt voor ze (bijna) mogen afzwemmen. Zo kwam Meia een tijdje terug ineens met het ‘walvisdiploma‘ thuis: dit bleek het halve A-diploma te zijn.
• Ook kun je in deze app gemakkelijk lessen afmelden: voor elke afgemelde les, heb je recht op een reserveles, die je op een ander moment mag inhalen. Ook in de zomervakantie worden de lessen gecompenseerd, zodat je kind extra kan zwemmen.
• Door het kleinschalige en persoonlijke karakter kennen de zwemjuffen- en meesters de kinderen goed. Ze werken met een beloningssysteem, waarbij elk kind een boekje krijgt en na elke les een sticker mag uitzoeken als het goed heeft meegedaan.

Op deze manier heb ik (gelukkig!) een heel andere ervaring met de zwemles, dan toen ik nog kleiner was. Als straks Fosse mee kan doen, zodra er een plekje vrij is in het groepje, kunnen we met 4 kinderen tegelijk naar zwemles, super efficiënt! Ik houd jullie op de hoogte van de ontwikkelingen.

Wil je meer lezen over deze zwemmethode? Klik dan even hier.

Het bericht Naar zwemles: positieve ervaringen verscheen eerst op Michelle Houtman.