Al een tijd lang speelt er iets bijzonders bij onze oudste dochter. Iets wat ik totaal niet herken uit mijn eigen jeugd, althans niet op deze leeftijd. Noem het kalverliefde, maar onze oudste dochter is al jarenlang verliefd op dezelfde persoon. En niets komt tussen hen in te staan. Geen andere persoon kan daar tegenop.

 

Ontwikkelen van vroege vriendschappen

Toen Meia net naar school ging, met 4 jaar, viel het me al snel op hoe vaak er wordt afgesproken. In de kleuterklassen, groep 1 en 2, is afspreken aan de orde van de dag. Vriendschappen werden daardoor voor mijn gevoel al vroeg gelegd. Zo ook de vriendschap tussen Meia en haar grote vriend. Wat uiteraard ook begon met afspreken, maar al snel werd duidelijk dat dit méér dan een gewone vriendschap was.

Een roos met Valentijn

Zoals de betreffende vriend eens noemde: ‘ik vond haar zo mooi toen ik haar voor het eerst zag’, leek het bijna om liefde op het eerste gezicht te gaan. Nu, in groep 4, is de liefde nog net zo actueel. Met haar verjaardag kreeg Meia eens een prinsessenjurk, want ‘ik vind haar zo’n mooi meisje, en ik denk dat ze er in een jurk heel mooi uitziet’. Met Valentijn had de grote vriend zich aangekleed met overhemd en stropdas, en stond hij met een roos en cadeautje in zijn handen voor de deur. Meia deed giechelend en blozend open en ineens voelde mijn aanwezigheid teveel in hun gezelschap. Ze waren toen nog geen zes jaar.

Kusjes op het schoolplein

Op school worden ze wel eens geplaagd. Meia zegt dat ze jaloers zijn. Er is wel eens een ander jongetje verliefd op haar en die lijkt haar aandacht te willen trekken door haar te plagen, maar Meia is vastberaden: ze is verliefd op háár grote vriend en daar komt niemand tussen. Ook haar grote vriend is resoluut. Toen er eens een ander meisje met hem mee op vakantie ging, legde hij van tevoren uit: ‘luister, ik ben verliefd op Meia’, om maar vast de boel duidelijk te hebben. Uiteindelijk druipen de andere aanbidders schouderophalend weer af, waarna Meia en haar liefde zich terugtrekken in een tunnelbuis op het schoolplein en heimelijk kusjes uitdelen aan elkaar.

Giechelen op de achterbank

Omdat we naar dezelfde zwemschool gingen, was het logistiek handiger om de kinderen gezamenlijk mee te nemen voor de zwemlessen. Inmiddels hebben ze beiden hun diploma’s, maar in die periode waren het soms bijna puberale taferelen die zich afspeelden op de achterbank tussen die twee. De liefde zat diep, dat is wel duidelijk. Toch hielden ze dat op school liever uit de aandacht, want ze merkten donders goed dat dit niet de gebruikelijke manier van omgaan was met elkaar.

“Ik mis hem, mama”

Zomervakanties van afgelopen jaren duurden té lang zonder elkaar. Sterker nog, soms konden ze nog geen weekend zonder elkaar. De boodschap ‘je ziet elkaar maandag weer’ was blijkbaar onverdraaglijk om het weekend te overbruggen. Dus zijn er nog met regelmaat speelafspraakjes (want gelukkig spelen ze hoofdzakelijk gewoon samen) in de weekenden. En in vakanties verzucht Meia regelmatig ‘ik mis hem zo… hoe lang duurt het nog voor we elkaar weer zien?’. Ik kan me dat verliefde gevoel nog wel herinneren, maar toen was ik 16, geen 6.

Verbondenheid

In beslagen ramen en spiegels zie ik regelmatig de sporen van hartjes en hun namen. Bij het uitzoeken van oude tekeningen en vol gekladderde notitieboekjes kom ik ontelbare liefdesverklaringen tegen. Ik vind het magisch. Met de ouders van het betreffende vriendje liggen we soms in een deuk om de uitspraken of het gedrag van deze koters, maar tegelijkertijd ben ik vol verwondering. Het is toch bijzonder dat er op zo’n jonge leeftijd al zo’n hechte, blijvende vriendschap ontwikkeld. Ongeacht of dit nu werkelijk verliefdheid is, deze twee voelen wel degelijk een verbondenheid met elkaar die hen heel hecht en onafscheidelijk maakt. Ik gun ze deze mooie vriendschap en volg de ontwikkeling op de voet. Want je kan als kind nooit teveel liefde ervaren, toch?

Het bericht Kalverliefde: verliefd zijn op kleuterleeftijd verscheen eerst op Michelle Houtman.

Wat voor betekenis heeft de eettafel bij jullie thuis? Is het een plek waar je veel zit, waar je eet, of die vooral als opslag wordt gebruikt? Ik merk dat onze eettafel een belangrijke plek inneemt in huis. Niet omdat ie zo groot is, maar omdat veel ‘belangrijke’ momenten rondom de eettafel gebeuren.

Betekenis van de eettafel

De eettafel is in eerste instantie onze plek waar we eten. Logisch, zullen velen denken, maar de praktijk wijst toch vaak anders uit. In de praktijk kom ik heel regelmatig andere plekken tegen: de bank, aan het aanrecht, voor de tv, in de auto of op een andere kamer. Het is blijkbaar niet vanzelfsprekend dat de eettafel ook als ééttafel wordt gebruikt. De laatste tijd kwam het vaak, min of meer toevallig, op dit onderwerp. En het intrigeerde me en zette me aan het denken. Want ik vind het namelijk heel belangrijk dat we aan tafel eten, met zijn allen. Waarom?

Gewoontes

Sommige gewoontes doe je ‘gewoon’, ‘omdat we dat altijd zo doen’, of ‘omdat het zo hoort’. Veel van ons gedrag is overgenomen, aangeleerd, en we staan er niet bij stil. Het eten aan tafel en gezamenlijk eten, is één van die gewoontes. Toen ik bewust stil ging staan bij deze momenten, merkte ik pas wat het voor mij betekende. De eettafel heeft de functie van een ontmoetingsplek gekregen. Bah, wat klinkt dat geitenwollensokkerig.

Sleur en spitsuur

Laat ik het proberen te beschrijven. ’s Ochtends rond 6u gaat de wekker. Na een paar keer snoozen is het dan toch écht tijd om mezelf uit bed te hijsen en ons te storten in het dagelijkse ritueel van aankledenplassenwassentandenpoetsenhandenwassenharenkammentasinpakkenvuileklerenindewasnietklierenluisternoueensenschieteensopwantjekomttelaatlaatjezusjeeensmetrustwaarzijnmijnsleutelsikmoetnuweg!! Vast herkenbaar. Een aaneenschakeling van opeenvolgende en terugkerende taken, die nu eenmaal moeten. Het ontbijt vormt daar een uitzondering op. Zodra ik wakker ben en de jongste uit bed is, dekken we de tafel, en zetten we het ontbijt klaar. Vaak hoor ik dan al gerommel boven, wat de andere twee kinderen aankondigt. Druppelgewijs komt iedereen vervolgens aan tafel zitten om te ontbijten.

Rustpunt aan tafel

Het vormt een (kort) rustpunt voor ieder persoontje bij ons aan zijn eigen dag begint. Het is het moment om te vragen hoe het is, hoe je je voelt. ‘Heb je lekker geslapen?’ of ‘heb je een beetje zin in vandaag?’ nodigen uit tot gesprek en geven direct informatie hoe het met iedereen gaat. Het zijn die momenten die ik koester en waar ik tijdens mijn werkdag aan terugdenk.

Verbinding

’s Avonds, wanneer wij thuiskomen van het werk, en het eten klaar is, is het samen eten opnieuw een moment van verbinding. Het tonen van interesse in elkaars dag, het klagen over wat tegenviel, of juist samen lachen om grappige voorvallen, dat brengt je weer bij elkaar. Met 5 mensen biedt het voor mijn gevoel de kans om weer met elkaar te synchroniseren, om niet langs elkaar te blijven leven, maar te kijken waar je met elkaar overeenstemt. Van de goedheiligman heb ik afgelopen december ook het boek ’tafelklets’ gekregen, wat we er af en toe bij pakken om weer op een andere manier met elkaar te kletsen.

Samen zijn

Maar de eettafel is meer dan een plek om te eten, hoewel dat wel de belangrijkste functie is. De eettafel is ook een plek die we, bewust of onbewust, kiezen om dingen samen te doen. Ik werk aan de eettafel, en Meia en Fosse knutselen, kleien, tekenen of spelen met de lego aan tafel. Als er al iemand aan tafel zit, nodigt dit vaak uit om erbij te komen zitten. Ook hier wordt elkaars gezelligheid en aanwezigheid opgezocht merk ik. Zelfs de kleinste merkt dit: als er anderen aan tafel zitten, klimt zij zelf in haar eigen kinderstoel of probeert op mijn schoot te klimmen. Ze wil erbij zijn, deel uitmaken van de groep.

Winst

Ik denk daarom dat het aan tafel eten zo belangrijk is, en veel winst kan opleveren in je gezin. Zeker wanneer je het gevoel hebt dat er geen goede relaties onderling zijn, dat er langs elkaar heen wordt geleefd, of ieder maar zijn eigen ding doet. Het samen eten kan daar verandering aan brengen. Helemaal als je kind moeilijk eet, maar daar kom ik een ander keertje op terug.

Het bericht De eettafel verscheen eerst op Michelle Houtman.