Laatst deed ik boodschappen in een supermarkt waar mensen geen mondkapjes dragen. Heerlijk. Waar mensen zichzelf kunnen zijn en vrij kunnen zijn, waar vertrouwen boven angst regeert. En ik weet zeker dat er nu veel mensen opstandig en boos worden als ze dit lezen Dat is oké. Ik heb geen oordeel over jou en respecteer je mening. Ik wil hem graag begrijpen en het gesprek aangaan. Waar komt die boosheid vandaan? Is het misschien vanuit een oordeel naar mij? Dat ik misschien onverantwoordelijk, egoïstisch, naïef of gewoonweg dom ben? Of is het vanuit angst? In beide gevallen nodigt dit uit tot een gesprek.

Nieuw normaal?

Ik kies ervoor te leven vanuit vertrouwen, vanuit mogelijkheden. Ik weiger mee te gaan in de angst. Zelfs als die terecht is. Zelfs al zou ik zeker weten dat ik morgen doodga, dan zou ik nóg kiezen vanuit vertrouwen en het beste maken van de tijd die me nog rest.

Twee jaar terug liep niemand met een mondkapje. Hoe kan het, dat dit in zo’n korte tijd het nieuwe normaal is geworden? Hoe kan het dat mensen bang zijn voor een boete als BOA’s staan te controleren bij het station als de treinen tijdens de spits leegstromen? Hoe kan het een onderwerp van gesprek zijn geworden waarop je mensen afwijst of veroordeelt? Wat is er met ons gebeurd?

Begrip opbrengen

Het kiezen voor het dragen van een mondkapje, is een keuze die ieder voor zichzelf kan en mag nemen. Het staat haaks op een democratie om dit te verplichten, en druist in tegen onze kern als mens, waarin we allen vrij worden geboren. Natuurlijk, wanneer jij het een goed idee vindt, draag dan een mondkapje. Maar het kan toch niet zo zijn dat een ander jou daartoe verplicht of daar zelfs een oordeel over velt als je dit niet doet? Wanneer je zelf een mondkapje draagt, bescherm je tenslotte jezelf. Zo neemt ieder zijn eigen verantwoordelijkheid. Althans dit is mijn mening.

Maar laten we er vooral over in gesprek gaan, zodat we begrip voor elkaar opbrengen en elkaar respecteren in de keuze die we maken en de redenen daarvoor. Want onbegrip is in alle gevallen een uitnodiging tot gesprek. 

Het bericht Respecteren van elkaars mening verscheen eerst op Michelle Houtman.

Het is kerstvakantie. Of althans, eigenlijk is het gewoon een Zware Lockdown waar de kinderen wederom de dupe zijn van een wanbeleid, waardoor hen opnieuw hun recht op onderwijs wordt onthouden Maar goed, ik ga de laatste tijd sowieso al veel meer zaken in perspectief zien, en dan maakt zo’n weekje langer thuis ineens ook niet mee uit. Als er tenminste iets tegenover staat wat minstens zo fijn en waardevol is. Het is soms zoeken naar de juiste invulling, maar met stip op 1 staat dan wel het kunnen spelen met andere kinderen. Want op school zijn de kinderen toch vooral het liefst omdat ze weer hun vriendjes en vriendinnetjes zien. De overheid lijkt er echter alles aan te doen om deze normale en essentiële contacten tussen mensen (en dus ook tussen kinderen) uit elkaar te drijven, en drempels op te werpen om normaal met elkaar om te gaan.

Wegkwijnen

In de eerste lockdown had ik een kleuter thuis die ik langzaam maar zeker zag wegkwijnen. De dagelijkse inter­acties waren abrupt en op ingrijpende wijze tot een einde ge­komen. Er was een hevig ontmoedigingsbeleid als het om afspreken met andere kinderen ging, wat voor onze kleuter betekende dat ze was veroordeelt tot 2 werkende ouders thuis en 2 brussen die eveneens aan het werk waren achter een beeld­scherm. De ontwikkeling van onze jongste leek tot een stilstand te komen en daarvoor in de plaats kwamen huilbuien en buien van ‘nergens zin in’.

Waar ligt de prioriteit?

Mijn alarmbellen gingen af. Dit is niet oké! Het kan niet zo zijn dat er een hele generatie lijdt uit angst voor besmettingen bij de ouderen (dat was toen het argument). Voor mij was dit totaal uit verhouding en één van de vele momenten waarop ik besloot te kiezen voor menselijkheid boven angst: ik liet mijn kinderen afspreken met andere kinderen van school, hun nichtjes, de buurkinderen en besloot dat mijn werk van ondergeschikte prioriteit was ten opzichte van mijn gezin: ik klapte die laptop vaker dicht en ging erop uit. Maar het werd voor mijn kleuter pas écht beter toen ze weer volledig naar school kon gaan, waar zij ook weer haar zinvolle dagbesteding mee terug kreeg.

Investeren in de jeugd, onze toekomst

Nu laat ik het absoluut niet meer zover komen. Hoe meer kinderen om mee af te spreken, hoe beter. Regelmatig dek ik hier de tafel van een mannetje of 7-8, en trekken we er als een grote stoet ganzen op uit, de stad in, naar de skatebaan of juist de natuur in. Ik laat mijn kinderen niet ook hun kind-zijn in hun sociale contacten afnemen. Zij vormen de generatie die veerkrachtig en sterk moet zijn om de puin die wij straks achterlaten weer op te ruimen. Daar voel ik een grote verantwoordelijkheid om in te investeren, en ik hoop veel ouders met mij.

Het bericht Over het afnemen van kind-zijn van onze jeugd verscheen eerst op Michelle Houtman.

We zitten nu bijna 2 jaar in crisis. In decem­ber 2019 brak het coronavirus los en sindsdien is er zoveel veranderd. Ik had al lange tijd niet meer geschreven. Ik was druk met ons leven: de verbouwing waar maar geen einde aan leek te komen, veranderingen en daarmee never ending uitdagingen in de jeugdzorg die me zo’n beetje krankzinnig maakte en me noodgedwongen in een eerder stadium al met m’n neus op de feiten drukte: is dit nog wel wat ik wil? Is dit de manier waarop ik het wil? Wat wil ik dan wel? Vragen die me af en aan bezig hielden en periodiek terugkeerden in de’ rustigere’ tussen­liggende periodes was ik denk met meedoen en alles wat daarbij komt. Afspraakjes, sporten, vere­nigingen, school… Alles waarop we toen nog afgaven namen we ‘for granted’, tot alles ineens anders werd. Nu was ik zelf vóór corona al jaren een innerlijke strijd met mezelf aan het leveren (en soms ook met m’n omgeving) over de zin van het leven. Er waren zoveel dingen onbestemd of schijnbaar doelloos… Ik snapte niet waarom.

Midlife crisis

M’n vrienden zouden het een midlifecrisis noemen. Prima, is dat niet een moment in je leven waarop je op zoek gaat naar jezelf? Dan klopt het. En ik ben dankbaar dat ik die reis al vroeg begonnen ben. Ik voel me gezegend met een open geest en mijn nieuwsgierige op­timisme. Ik heb in de afgelopen jaren een pad bewandeld waar ik mezelf steeds beter ben gaan leren kennen. Ik weet wat ik kan, wat ik wil, wat m’n waarden zijn, waar ik voor sta. Ik gebruik mijn moreel kompas om mijn handelen vorm te geven.

Veerkrachtige jeugd en welzijn

Als ik mijn laatste blog (april 2020) teruglees, zijn er een aantal zaken veranderd, maar ook een aantal zaken niet. Ook toen maakte ik me al zorgen over de lange termijneffecten van de maatregelen voor de jeugd en de samenleving als geheel. Ik was echter nog in de veronderstelling dat de crisis tijdelijk van aard was. Daar ben ik inmiddels wel op teruggekomen. Dit is een crisis die zijn weerga niet kent, en het gevoel bekruipt mij steeds meer dat we pas aan het begin van de ellende staan. Ook in mijn laatste blog sprak ik van de noodzaak om te investeren in onze jeugd, onze veerkracht en ons welzijn. Omdat dat het allerbelangrijkste is om ons staande te houden als de hele wereld om ons heen door elkaar wordt geschud. Dat wordt nu meer dan ooit onderstreept. Des te vreemder is het, dat er op gezondheid (zowel psychisch als lichamelijk) wederom wordt bezuinigd in plaats van geïnvesteerd.

Het bericht Terugblik op corona maatregelen verscheen eerst op Michelle Houtman.