Eerder schreef ik al over onze zoektocht naar goede opvang aan huis. Het ging niet van een leien dakje, maar uiteindelijk was het driemaal scheepsrecht. En wat zijn we er blij mee! Zelfs zo blij, dat we hebben besloten om onze nanny aan te houden nu de oudste twee kinderen naar school gaan. En daar zijn meerdere redenen voor. Vandaag neem ik je mee in onze ervaringen en voordelen van opvang aan huis.

Verschillende nanny’s

Pas toen onze jongste was geboren, was de opvang eindelijk geregeld. Gelukkig, want na drie maanden zou ik alweer aan het werk moeten. Het was best even wennen: normaal gesproken ga je als ouders langs een opvanglocatie, maar nu zijn de rollen omgekeerd. Het eerste gesprek voelde een beetje als een informeel sollicitatiegesprek waarin we van beide zijden informatie vroegen over de gang van zaken.

Doordat we daarvoor al noodgedwongen veel gesprekken met zowel gastouders als nanny’s hadden gevoerd, wisten we dat er per persoon behoorlijke verschillen konden zitten in de aanpak van zaken. Omdat het nu bij ons thuis zou zijn, was het vooral de nanny die zich naar de situatie moest voegen. En dat bracht met zich mee dat we ineens moesten nadenken over hoe we wilden dat de dingen zouden gaan tijdens de opvang. Op zich heel fijn, maar ook best lastig omdat we meestal intuïtief opvoeden (zoals de meeste ouders trouwens) en nooit echt stil stonden waarom de dingen gaan zoals ze gaan.

Handleiding van je gezin

Daarom besloot ik een soort ‘handleiding’ te schrijven over ons huishouden, want gaandeweg kwam ik er achter dat er toch behoorlijk wat rituelen en gewoontes zijn in ons gezin, die ik graag in stand hou. Want voor mij is het grootste voordeel en doel van opvang aan huis, dat het leven van de kinderen zoveel mogelijk gewoon doorgaat. Dat ze zich thuis gewoon thuis blijven voelen en zich niet, zoals op school, hoeven te voegen naar een situatie. Al schrijvende, werden deze richtlijnen steeds meer. Gelukkig had ik de eerste week dat de school begon zelf nog vrij. Dat was ook het moment dat de opvang begon, zodat we die week konden gebruiken om ‘in te werken’. Onze nanny werd op deze manier wegwijs in onze gebruiken en we hadden voldoende tijd om elkaar te leren kennen.

15 voordelen van een nanny

Na deze week begonnen we beiden ‘voor het echie’. Het was veel minder spannend dan toen ik Meia en Fosse wegbracht naar de opvang. Signe kon gewoon lekker in haar bedje blijven slapen en ik kon op de fiets naar mijn werk, omdat ik tijd overhield doordat ik de kinderen niet weg hoefde te brengen. En naarmate ik weer wat langer aan het werk was, kwamen we achter nog veel meer voordelen van opvang aan huis. Ik noem enkele voordelen in onze situatie:

1. Je hebt gewoon recht op kinderopvangtoeslag van de belastingdienst, zoals je dat ook hebt bij andere vormen van kinderopvang. In veel gevallen is het niet duurder dan wanneer je je kind(eren) wegbrengt naar de opvang.
2. Bij ons kwam er ook het voordeel bij dat we de voorschoolse opvang konden opzeggen van Meia: voorheen ging ze nog een half uurtje naar de voorschoolse opvang, nu kan ze gewoon thuis blijven tot onze nanny de kinderen naar school brengt.
3. Een extra voordeel was dat we in totaal minder uren opvang kwijt waren. Dit kwam simpelweg doordat we tijd uitspaarden in het wegbrengen en ophalen van de kinderen. In plaats van eerst de halve stad door te rijden naar de opvang en daarna de andere helft van de stad door te rijden naar het werk, was het nu thuis gedag zeggen en direct naar het werk. Een stuk efficiënter!
4. Er kwam véél meer rust in het gezin. Natuurlijk is het ochtendritueel nou niet bepaald het toonbeeld van mindfulness, maar toch merkten we verschil: de kinderen hoefden niet meer om half 8 aangekleed in de auto te zitten, waarbij ze al ontbeten hadden en alle spullen bij zich hadden voor school, etc. Nee, nu kunnen ze wat later uit bed komen, rustig eten en eventueel nog hun haren doen als wij al de deur uit zijn.
5. Helemaal fijn wanneer er bijvoorbeeld een studiedag of roostervrije dag van school is: kunnen ze gewoon blijven liggen (theoretisch dan, want het is nog nooit voorgekomen dat ze bij ons ná achten wakker werden). Of een pyjamadag houden, héérlijk.
6. Ik vind het zelf een heel fijn idee dat de kinderen naar school worden gebracht (en gehaald) door een vertrouwd persoon. Dan is er nog een stukje overdracht mogelijk tussen school en thuis en kunnen onze kinderen de nanny ook vertellen waar ze mee bezig zijn, etc. Onze nanny helpt zelfs mee met de lunches op school, in de klas van Fosse. Het maakt de afstand een stuk kleiner.
7. Een nanny houdt rekening met je (opvoed)wensen van de kinderen, je kunt aangeven wat je belangrijk vindt en waar ze op kan letten. We gebruiken een heen-en-weer-schriftje om bij te houden hoe de dagen gaan en bespreken daarnaast ook dingen die er opvallen of gebeurtenissen.
8. Omdat de nanny aan huis is, kan zij thuis ook (lichte) huishoudelijke taken uitvoeren. We hebben nu de middelste ook naar school is nog maar één kind full time thuis. Daardoor is er extra tijd vrijgekomen voor wat huishoudelijk werk. Dat scheelt aanzienlijk op de dagen dat ik vrij ben.
9. Zoals de meeste gezinnen hebben we vaak een druk programma door de weeks. We sporten graag en regelmatig, waardoor we vaak weinig tijd hebben om te koken. Gelukkig helpt onze nanny ons door alvast het eten te snijden, schillen, ontdooien of zelfs klaar te maken. Dit scheelt veel tijd op met name de ‘sportavonden’.
10. Een ander voordeel van het ‘doorgaan van het gewone leven’ is dat onze kinderen niet worden belemmerd in bijvoorbeeld het afspreken met vriendjes en vriendinnetjes: die kunnen ze gewoon mee naar huis nemen.
11. Hetzelfde geldt voor naschoolse activiteiten zoals sportclubjes, zwemles of kinderfeestjes. Ook deze kunnen gewoon doorgaan en onze nanny kan onze kinderen halen en brengen als dat nodig is.
12. Wat één van de hoofdredenen was om te kiezen voor opvang aan huis, i.p.v. bij een gastouder thuis, was dat de baby gewoon zou kunnen blijven slapen in haar eigen bedje. Doordat er geen haal- en brengmomenten meer waren, was er meer rust. Bij Meia en Fosse kwam het wel eens voor dat de noodgedwongen uit hun slaap werden gewekt omdat ze de auto in moesten. Dit vond ik erg belangrijk, omdat Signe al noodgedwongen mee moet om haar broer en zus naar school te brengen of ervandaan te halen.
13. De kinderen blijven in hun eigen, vertrouwde omgeving, met hun eigen spullen, speelgoed en buurt. Ze kunnen met hun vriendjes en vriendinnetjes spelen, hebben altijd speelgoed dat aansluit bij hun interesse en bovendien kunnen ze alles blijven doen wat ze normaal doen thuis. Als ze zin hebben om cakejes te bakken, te knutselen of te fietsen kan dat gewoon, omdat we daar zelf in faciliteren.
14. Een nanny kan je soms uit de brand helpen. Er ineens achter komen dat de tandpasta op is bijvoorbeeld: het scheelt een logistieke uitdaging wanneer de nanny deze op haar gemak kan halen. Hetzelfde geldt voor brieven posten, de bieb boeken terugbrengen of andere kleine klusjes.
15. Een nanny heeft andere kwaliteiten en gebruiken dan wij. Dat zie ik als een verrijking. Ik heb bijvoorbeeld niet zoveel ideeën voor knutselactiviteiten, waar onze nanny dat juist leuk vindt om mee aan de slag te gaan. En ze neemt ze mee op sleeptouw, naar speeltuinen of voor een spontane lunch bij de Happy Italy. Zo wordt elke dag een feestje voor de kinderen en wordt elke dag het cliché bevestigd: zolang de kinderen gelukkig zijn, zijn de ouders dat ook!

Als ik eerder van de mogelijkheden van opvang aan huis had af geweten, had ik er eerder voor gekozen. Ik hoop dan ook dat meer mensen zullen beseffen dat het niet alleen is weggelegd voor de rijken: het is echt het uitzoeken waard! Ik ben erg benieuwd voor welke vorm van opvang jullie kiezen en met welke reden. Of hebben jullie andere voordelen die nog niet in het lijstje staan? Ik hoor ze graag.

Het bericht 15 Voordelen van een nanny verscheen eerst op Michelle Houtman.

 

“We hebben een nanny. Na 4 jaar gastouder zijn we nu gelukkig met opvang aan huis. Dat klinkt decadent en dat is het ook best wel. Ik dacht tot nog niet zo lang geleden dat het ook absoluut niet voor ons was weggelegd. Dat het onbetaalbaar zou zijn. Want zeg nou zelf, bij een nanny denk je toch direct aan Gooische Vrouwen? Ik wel althans. Maar de werkelijkheid is gelukkig anders.”

 

Welke soort opvang kies je?

Toen we ons eerste kindje verwachtten kwam ook meteen de taak erbij om opvang te zoeken. Aangezien onze beide ouders nog werkzaam waren (en zijn), was opvang door opa’s en oma’s helaas niet voor ons weggelegd. Aan ons de taak om, nog voor ons kindje er überhaupt was, uit te zoeken wat voor soort opvang we wilden. En eigenlijk merkte ik al vrij snel: ik wil geen kinderopvang, ik wil gastouderopvang. Maar ook in de wereld van gastouders was het een behoorlijke zoektocht. Hoe weet je in vredesnaam waar je goed aan doet? Bij een kinderopvanglocatie weet je in ieder geval de plek en de mensen bij wie je kindje terecht komt. Bij een gastouder wordt je gekoppeld, dus weet je niet direct waar en bij wie je kind terecht komt.

Gastouderbureau

Als ik keuzes lastig vindt, stel ik ze uit. Helaas gaat dat bij een zwangerschap nou net niet zo makkelijk. En toen mijn buurvrouw zich had ingeschreven bij een gastouderbureau, besloot ik me voor het gemak bij hetzelfde bureau in te schrijven. Bij het eerste contact met de medewerksters, bleek ik deze persoon nog van een eerder werkverleden te kennen. Hiermee was direct het ijs gebroken, want zij kon mij en mijn wensen redelijk inschatten, dus stelde zij direct een gastouder voor. Ik kreeg haar nummer en belde voor een kennismakingsafspraak. En wat bleek? Deze gastouder was een oud-klasgenoot van mij en Stefan! Alsof het zo had moeten zijn.

Als je gastouder stopt…

Hierna volgde 4 jaar van opvang bij de gastouder thuis, waarover we zeer tevreden waren. Na 2 jaar opvang werd Fosse geboren, en hij werd net als Meia met liefde ontvangen door ons, maar ook door onze gastouder. Toen ik zwanger was van Signe voorzag ik daarom geen problemen, we waren immers tevreden over de opvang. Helaas besloot onze gastouder, met pijn in haar hart, te stoppen met het gastouderschap, om haar studie te kunnen afmaken. Dat was een dikke tegenvaller! Na vier jaar intensief contact moesten we ineens iets anders verzinnen voor ons grut.

Financieel aantrekkelijk

We bezochten de ene na de andere gastouder, maar geen enkele gastouder kon aan onze vorige tippen. Bij iedereen had ik wel wat aan te merken: te ver weg, geen vervoer, te druk, te klein huis, te steriel, te star… Ik raakte hoe langer hoe meer gefrustreerd in onze zoektocht. Totdat iemand van het gastouderbureau me vroeg of ik wel eens had nagedacht over opvang aan huis. Ik keek haar met opgetrokken wenkbrauwen aan: grapje zeker!? Dat kan ik toch nooit betalen! Maar toen ze uitlegde dat opvang aan huis vanaf 3 kinderen zelfs financieel aantrekkelijker is, raakte ik toch geïnteresseerd. Ik besloot het uit te zoeken.

Nanny

Tot nu toe had ik gezocht op ‘gastouder’, maar zodra ik de zoekterm ‘nanny’ begon te gebruiken, bleek er een heel nieuw aanbod in opvangmogelijkheden te bestaan! Er ging een wereld voor me open. En wat nog leuker was: dit was inderdaad in de meeste gevallen voordeliger! Met hernieuwde energie stortte ik me in de zoektocht. Intussen was ik hoogzwanger en we hadden in totaal maar twee maanden om nieuwe opvang te vinden. In plaats van op bezoek gaan, kwamen de mensen nu bij ons thuis. Dat was gek, alsof ze op sollicitatiegesprek kwamen bij ons. Na een paar gesprekken kwam er (wederom) een oud-bekende uit Stefans jeugd: het leek kat in het bakkie. Opgelucht spraken we af wanneer ze kon beginnen en nam ik mezelf voor nu eindelijk van de laatste loodjes van de zwangerschap te genieten.

Tegenvallers

Helaas werd er een paar weken later roet in het eten gegooid. Ze was toch teruggekomen op haar beslissing vanwege privé redenen. Ik kon wel janken. Met nog een paar weken voor de kleine zou komen, moesten we weer van voren af aan beginnen. Opnieuw dook ik de papieren in en plande afspraken voor kennismaking. Gelukkig hadden we kort daarop een ontzettend leuke ontmoeting met een vrolijke en enthousiaste meid. We kregen weer hoop en toen het contract alleen nog maar ondertekend hoefde te worden, durfde ik te hopen dat het nu eindelijk geregeld was.

Nog steeds geen opvang

Niet lang daarna werd Signe geboren, na een heftige bevalling. Door omstandigheden (later meer hierover) moesten we daarna nog een week in het ziekenhuis blijven. Toen Steef in die week met de kinderen langskwam, bracht hij slecht nieuws: onze nanny had een vaste baan in het onderwijs aangeboden gekregen, die ze had aangenomen. Dat was een enorme tegenvaller. We hadden de mazzel dat het bijna zomervakantie was en we tot die tijd mijn verlof, Steef z’n vrije dagen en het gulle aanbod van oppassen door mijn schoonzus hadden. Maar er was wel haast bij om de opvang te regelen. Inmiddels was ik de hoop wel een beetje verloren. Zou het ons ooit nog lukken om een goede nanny te vinden?

Eind goed…

De laatste kandidaat voelde zich ook lullig naar ons toe, en had om die reden haar nichtje voorgesteld die misschien interesse had. We besloten het erop te gokken en haar uit te nodigen, maar durfden nergens meer op te hopen. Het gesprek verliep echter boven verwachting goed en er was duidelijk een klik. Het meisje was rustig maar zelfverzekerd, ze had ervaring in de kinderopvang en ook met oppassen bij bekenden. Ze toonde zich flexibel, lief naar de kinderen en hield rekening met onze wensen.

Van het een kwam het ander, en toen de contracten getekend waren, was het dan eindelijk definitief: we hadden een nanny! Eindelijk konden we opgelucht adem halen. Er viel een last van onze schouders. En wat was dit fijn, opvang aan huis! In het tweede deel ga ik dieper in op de voordelen van een nanny en onze ervaringen uit de praktijk.

Het bericht Van gastouder naar nanny verscheen eerst op Michelle Houtman.

Al eerder schreef ik over het afscheid van mijn middelste van de peuterspeelzaal. Toen mijn oudste nog naar de speelzaal ging, was dit op een andere locatie en met een iets ander beleid. Er was toen nog volledige vergoeding voor de twee ochtendjes die zij per week ging. Dit maakte de drempel voor mij laag om haar hier naartoe te laten gaan, zodat ik die uurtjes even mijn handen vrij had. Maar al vrij snel kwamen de bezuinigingen in het onderwijs, de zorg en ook de voorschool.

Is de speelzaal het geld waard?

In tegenstelling tot de basisschool, waar ik per jaar maar zo’n €75 betaal, moest ik voor die ‘luttele’ twee ochtendjes per week ineens per maand een flinke smak geld betalen! Dat maakte mijn houding ineens een stuk kritischer: was het dat geld wel waard? Tsja, je blijft tenslotte Hollander. Bovendien had ik een dure studie naast mijn werk, waardoor ik goed moest nadenken over de verschillende uitgaven.

Gastouder versus peuterspeelzaal

Maar Fosse had er zin in, en ik vond het ‘oneerlijk’ om Meia wel naar de voorschool te laten gaan en Fosse niet. Dus toen Meia op de basisschool begon, startte Fosse tegelijkertijd op de peuterspeelzaal. Maar al snel groeide bij mij wat twijfels. We hadden toen nog een gastouder waar de kinderen 2 dagen per week naartoe gingen. In feite deed zij dezelfde dingen, en oefende Fosse daar ook in het omgaan met andere kindjes. Toen Fosse 3 jaar werd, kregen we zelfs opvang aan huis (een nanny! hierover later meer :)), waardoor het nog meer dubbelop ging voelen.

Observaties op de peuterspeelzaal

Hoewel Fosse het wel naar zijn zin had, kreeg ik van de speelzaal weinig tot niets te horen over de voortgang. Nadat hij er inmiddels een jaar naartoe ging, vroeg ik of er nog iets van een observatie of gesprek zou komen. De leidsters planden een observatie in en ik kreeg de boekjes daarna mee naar huis. En toen ik die las, besloot ik: Signe hoeft van mij niet naar de peuterspeelzaal. In de boekjes werd namelijk een ander beeld geschetst van Fosse dan hoe wij hem kenden. Blijkbaar ervaren zij hem anders (dat kan natuurlijk) en ik was benieuwd hoe dit kwam. Dus vroeg ik een gesprekje aan.

Ouders betrekken

Met de leidsters had ik leuk contact, maar ze vertelden inhoudelijk weinig, waardoor ik dus verrast was door de observatie. Dit vond ik een teleurstelling: ik ben van mening dat je het contact met ouders warm moet houden, de lijntjes kort, met snelle terugkoppeling van observaties. Of ouders hier nu om vragen of niet. Maar al te vaak geven ouders van mijn cliënten aan hoe belangrijk zij het vinden om betrokken te worden bij de behandeling van hun kind. Naar mijn mening is dat in dit soort situaties niet anders.

Tegenzin voor de speelzaal

Ik gaf in het gesprek aan hoe ik Fosse thuis kende, hoe andere ouders hem kenden, en hoe dit verschilde van hun ervaringen. Waar zij relatieve ‘achterstanden’ constateerden (hij praatte onduidelijk, was roekeloos in de motoriek), stelden anderen geen problemen vast (op advies van de speelzaal bij fysiotherapeut geweest bijvoorbeeld).

Tegelijkertijd merkte ik dat Fosse steeds meer tegenzin begon te ontwikkelen in het naar de speelzaal gaan. Steeds meer vriendjes en vriendinnetjes werden 4 jaar en verhuisden naar de basisschool. Alle puzzels en spelletjes waren intussen wel gespeeld had ik het idee, steeds vaker bleef hij om mij heen drentelen. En het feit dat ik Signe uit haar slaap verstoorde om Fosse die dagen te brengen en halen, hielp bij mij ook niet mee.

Waardevolle vaardigheden

Zo kwam ik tot het besluit om Signe thuis te halen. Na 2 kinderen heb ik gezien wat de speelzaal kan bieden. Ik vind het heel waardevol dat er wordt gewerkt aan vaardigheden als op je stoeltje blijven zitten, op je beurt wachten, samen delen, zingen, etc. Maar nu met onze nanny ben ik ervan overtuigd dat zij hetzelfde en méér kan bieden, zonder die maandelijkse kosten en het wekelijkse heen-en-weer-gesjouw-met-kinderen.

Twijfels

Toch vind ik het ook wel spannend: hoe zal Signe het straks vinden als ze dan de stap maakt naar de basisschool? Zal ze moeite krijgen met afscheid nemen? Doe ik haar tekort door haar thuis te houden? Kan ze wel voldoende sociale vaardigheden oefenen als ze alleen maar thuis is en niet in de groep functioneert? We zullen het zien, de komende jaren.

Het bericht De afweging: wel of niet naar de peuterspeelzaal? verscheen eerst op Michelle Houtman.