Vers van de universiteit, met een halve pabo, HBO pedagogiek, pre-master en master Orthopedagogiek achter de rug. Ik dacht dat ik wel even klaar was met studeren. Wat een mazzel had ik, dat ik kon werken op mijn stageplek, en ik was in mijn nopjes met het part-time werken nu ik net moeder was geworden. Maar ik kwam er al snel achter dat die rust niet voor lang was. Als ik nu op die periode terugkijk, denk ik wel eens: waar begon ik aan? Ik had niet kunnen voorzien hoe pittig dat traject was.

Verplicht verder studeren

Als je studeert, krijg je vakken als diagnostiek en behandeling. Je wordt voor je gevoel opgeleid om straks mensen te behandelen. Niets is minder waar, en dat was een behoorlijke tegenvaller toen ik dat ontdekte. Wil je zelfstandig mensen behandelen, dan moet je namelijk geregistreerd zijn als hoofdbehandelaar. Daarvoor heb je een BIG-registratie nodig (GZ-psycholoog), of een OG (Orthopedagoog Generalist) registratie. En dat bleek een heel ingewikkelde klus om die te krijgen.

De sprokkelroute

Eerlijk is eerlijk, ik had geen idee waar ik aan begon toen ik begon. Maar er was weinig keus: wilde ik werken, dan moest ik een registratie hebben, anders kon ik de behandelingen niet vergoeden. En al helemaal niet nooit de praktijk overnemen. Al snel kwam ik er achter dat de GZ-opleiding in mijn geval uitgesloten was. Dat was op de werkplek waar ik zat niet mogelijk. De OG-route wel: zij hebben een zogenaamde ‘sprokkelroute’, waar je zelf punten voor nascholing bij elkaar mag verzamelen. Klinkt simpel, maar dat viel behoorlijk tegen.

Plannen

In de praktijk kwam het er op neer dat ik avonden lang bezig was met plannen, plannen en nog eens plannen. Eerst bedenken welke cursussen ik wilde volgen, dan bekijken op welke dagen dat was, zoveel mogelijk buiten werkdagen plannen, oppas regelen voor die dagen, inschrijven en hopen dat het niet al vol zat (wat helaas vaak voorkwam). Vervolgens moest ik rekening houden met de puntenverdeling: er moesten punten voor diagnostiek, behandeling, overig en literatuur gehaald worden. Als ik meerdere cursussen tegelijk volgde, moesten die elkaar ook niet overlappen. Het was ontzettend frustrerend en tijdrovend.

De plussen en minnen

De cursussen zelf waren vaak héél leerzaam en interessant. Ik ben in die jaren enorm gegroeid in mijn professionaliteit en expertise. Zonder die nascholing zou ik me nooit zo zeker in mijn werk hebben gevoeld. Maar na ongeveer 4 jaar begon de hoeveelheid me op te breken. Ik moest tegen die tijd cursussen gaan uitzoeken op de punten: had ik nog 12 punten voor diagnostiek nodig, dan koos ik maar een cursus met veel van die punten. En dat stond me tegen: ik wilde gewoon kiezen wat ik nodig had voor mijn werk, en dat ging op een gegeven moment niet meer.

Kop vol kennis

Bovendien had ik aan het einde van het traject het gevoel dat er niet meer kennis bij kon: alles wat ik aan nieuwe kennis opdeed, ging voor mijn gevoel ten koste van kennis die ik eerder had opgedaan. Het was alsof er iets op een overvolle tafel werd geschoven, waardoor er aan de andere kant spullen van af vielen. Gelukkig kreeg ik bij elke cursus mappen vol met naslagwerk, maar puntje bij paaltje maak ik daar in de praktijk te weinig gebruik van.

Eindeloos reizen

Helaas was er toen ik begon nog geen nascholing in de buurt. Dat betekende dat ik voor bijna alle cursussen naar Amsterdam, Amersfoort of Utrecht moest afreizen. Ik heb heel wat uurtjes in de trein gemaakt, en nog nooit zoveel afschrijvingen in korte tijd gezien voor het automatisch opladen van mijn OV-chipkaart.

Druk op het gezin

Het klinkt, als ik het zo opschrijf als een grote misère, maar dat was het natuurlijk niet. Ik ben ontzettend blij en trots dat ik dit traject heb doorlopen en voltooid, en het heeft me gebracht waar ik nu sta. Maar tijdens het traject heb ik alle drie mijn kinderen gekregen, hebben we thuis de gehele bovenverdieping uitgebouwd én moest ik dus elk vrij moment besteden aan het lezen van literatuur, maken van opdrachten of naar cursus gaan. Ik vond het vooral frustrerend dat ik het gevoel had dat ik geen keus had en niet meer terug kon: je moet het binnen een bepaalde termijn afronden, anders vervallen je punten. Dat legde enorme druk op me.

Het bericht Registratietraject orthopedagoog generalist deel 1 verscheen eerst op Michelle Houtman.

Afgelopen weekend was het zover: Meia ging afzwemmen! Weer een mijlpaal, weer een vinkje in de ontwikkelingsstappen van onze kinderen. We hadden mazzel dat de klok precies een uur terug ging, want om 9.00u moesten we al paraat staan in het zwembad. Gelukkig had Meia een goeie nacht gemaakt en stond ze uitgerust op.

Spanning

Opgewacht door opa’s en oma’s van beide zijden en zelfs een oom, kwam Meia zenuwachtig aan in het zwembad. Hier had ze een jaar naartoe gewerkt. Perfectionistisch als ze is, nam ze het hoog op. De afgelopen dagen had ze al meerdere keren laten vallen hoe spannend ze het vond en riep soms ineens out of the blue “ik mag afzwemmen!”. Er gaat vaak meer in die koppies om dan waar je erg in hebt. Hoewel ik meerdere keren aangaf dat het afzwemmen betekende dat ze sowieso al geslaagd was, bleef de spanning.

Afzwemmen

Het was een drukte van belang, het hele zwembadje vol met toeschouwers, wat op Meia sowieso altijd indruk maakt. Toen het dan eindelijk 9 uur was, mochten de kindjes zich verzamelen aan de rand van het zwembad. Gekleed in zwemkleding, ondergoed, hemd, shirt, korte broek én waterschoenen. Want afzwemmen gaat met kleren aan. Er zijn een aantal vaste onderdelen die de kinderen tonen tijdens het afzwemmen om te bewijzen dat ze de vaardigheden beheersen.

Zwemles vroeger

Nu ben ik zelf alles behalve een zwemkampioen. Ik weet nog dat ik in het zwembad pas werd gecorrigeerd van richting als ik tegen de kant, de slangen in de banen of een ander kind aan zwom. Ik miste 9 van de 10 keer de uitleg van de badmeester omdat ik stond te dromen of de binnenkant van mijn zwempak aan het inspecteren was. Ik kon wel redelijk zwemmen, maar het lukte me niet mijn B-diploma te halen. Altijd als ik 7 meter onder water zwom, keek de badmeester precies de andere kant op, leek het wel. Op een gegeven moment heeft mijn moeder het opgegeven en me er af gehaald.

Zwemdiploma tegenwoordig

Tegenwoordig is het wel andere koek. Volgens mij is het nieuwe A-diploma minstens wat het oude A en B diploma vroeger was. Niet zo gek dat de gemiddelde duur ongeveer 1-1,5 jaar is voor het A-diploma. Ze moeten behalve de bekende schoolslag ook rugslag, borstcrawl, rugcrawl, onder matten door, door gaten heen en nog meer van dat soort fratsen beheersen. Ohja, en met kleding aanzwemmen, elke (halve) les.

Borstcrawl en rugcrawl

Dus was ik ook best onder de indruk wat die kleine waterratten allemaal al konden. Ik zag krachtige en sierlijke armbewegingen bij de borst- en rugcrawl waar menig volwassene een puntje aan kan zuigen. Het was een leuk feestje voor de kleintjes die afzwommen. Er werd na elke kleine prestatie geapplaudisseerd voor de kinderen, het was een succes voor alle kindjes.

Medailles en mogelijkheden

En bij de diploma-uitreiking werd semi-officieel ook een medaille omgehangen. Ape-trots was onze kleine zwemotter. De hele dag heeft ze haar medaille aan iedereen getoond en maandag moest, terecht, haar diploma mee naar school om haar mijlpaal ook daar te vieren. Ik ben blij voor haar. Ze kan nu inderdaad zwemmen, wat veel mogelijkheden opent. Het betekent voor ons dat we met een geruster hart kunnen gaan zwemmen als gezin. Want dat is een gepuzzel: 3 kinderen en 2 volwassenen, dat betekende voorheen altijd dat je eigenlijk 1 volwassene tekort kwam. Nu kan dat beter georganiseerd worden.

Op naar het B-diploma

Het betekent ook weer een nieuwe verandering in onze agenda. En die was al overvol, merkte ik nu ook weer. Want nu Meia doorstroomt naar een ander groepje voor haar B-diploma, mag Fosse beginnen met zwemles. Meia gaat nu ’s avonds om 19.00u zwemmen voor haar B-diploma. Hoe positief ik ben over de zwemschool, dit vind ik toch echt een hele vervelende tijd. Want in de praktijk betekent dat, dat ze niet vóór half 9 in bed ligt, en dat vind ik echt veel te laat door de weeks. Maarja, het is even niet anders. Een ander groot nadeel is dat het precies op mijn sportavond valt, wat inhoudt dat we voor deze avonden oppas moeten regelen. Gelukkig is de duur voor het B-diploma een stuk korter, dus daar hopen we dan maar op.

Zwemles voor Fosse

Met het afsluiten van het “A-diploma tijdperk” van Meia, start direct dezelfde periode voor Fosse. In tegenstelling tot Meia, begint hij al op zijn 4e jaar. Ik heb er alle vertrouwen in dat Fosse het zwemmen snel oppikt. Dat komt omdat hij zwemmen fantastisch vindt: in het water is hij helemaal vrij, zelfs roekeloos! Omdat hij er zo’n plezier in heeft, denk ik dat hij de zwemles als leuk zal ervaren. Daarnaast was hij ook vlot met fietsen zonder zijwieltjes en andere motorische (automatiserings)vaardigheden. Dit is vaak een indicator van hoe het zwemmen wordt geleerd.

Ik houd jullie op de hoogte van de ontwikkelingen. Ook ben ik heel benieuwd hoe deze fase bij jullie kind is verlopen?

Het bericht Afzwemmen voor A-diploma verscheen eerst op Michelle Houtman.

Ik herinner het me nog zo goed: met je dikke wintertrui in een overvolle gang achter het glas staan kijken, waar het 35 graden is. De zwemlessen van mijn oudste broertje. Het zweet brak me uit, ik verveelde me kapot en die lessen leken eindeloos te duren. En dan heb ik het nog niet eens over het omkleden. Tussen de natte lijven of dik ingepakte mensen, op een vochtige vloer met moddersporen, wachtend tot mijn moeder de zwembroek bij mijn broertje had afgestroopt, tot hij gedoucht, gedroogd en ein-de-lijk aangekleed was… Wat een martelgang!

Wachtlijst van een jaar

Niet zo gek dat ik er als een berg tegenop zag toen mijn oudste de leeftijd naderde dat zwemles onderwerp van gesprek werd. En dat was trouwens véél eerder dan ik had gedacht! Meia zat toen op peuter/kleutergym, waar andere ouders elkaar vroegen of hun kind al op de wachtlijst stond. Wachtlijst!? Het was maar goed dat ik dat opving, want na enig speuren op internet werd mijn vrees bevestigd: een jaar wachttijd is gemiddeld! Meia was toen bijna 4 jaar en daarom besloot ik meteen werk van mijn zaak te maken, veel liever had ik gehad dat ze nog vóór haar 5e jaar was begonnen, maar die kans leek nu verkeken.

Leeftijd om te beginnen met zwemles

Wat is de beste leeftijd om met zwemlessen te beginnen? Dat is voor ieder kind weer een beetje verschillend. Over het algemeen geldt dat er een minimale leeftijdsgrens van 4 jaar wordt gehanteerd, de meeste verenigingen houden echter 5 jaar aan. Wanneer kies je ervoor om jonger te beginnen? Dat kan aantrekkelijk zijn als je kind over de volgende vaardigheden beschikt:

• voldoende kracht
• goede motorische vaardigheden
• voldoende concentratie en taakgerichtheid
• voldoende uithoudingsvermogen

Dat kinderen vaak sneller hun diploma behalen naarmate ze ouder zijn bij het starten met zwemles, heeft veelal te maken met het feit dat ze dan al bovenstaande vaardigheden beter beheersen. Het is daarom soms verstandiger even te wachten met starten tot ze net wat ouder zijn, ook omdat het automatiseren van vaardigheden dan beter gaat (gevoelige fase).

Let op: zwemles is duur!

Toen ik ging uitzoeken welke zwemverenigingen en mogelijkheden er waren, kwam de tweede klap: wat een geld!! Misschien naïef, maar ik had er niet bij stilgestaan dat zwemles zó duur was. Dan te bedenken dat 1,5 jaar zwemmen gemiddeld is, is €37,75 per maand een flink bedrag. Daar komen dan extra kosten zoals inschrijving en afzwemmen nog bij. Zit je al snel aan een krappe €700 voor alleen maar het A-diploma. Naast de reguliere (dure) zwemlessen, waren er ook aanbieders vanuit bijvoorbeeld de reddingsbrigade, een kleiner zwembad, of de sportbond, die iets lager zaten in prijs. Dus besloot ik Meia op de wachtlijst te zetten bij één van deze clubs.

Diplomagarantie

Maar toen ze ruim 4 jaar was, hadden we nog steeds geen bericht gehad. Daarom heb ik haar op nog twee andere aanbieders op de wachtlijst geplaatst, in de hoop dat ze in ieder geval ergens snel aan de beurt zou zijn. En toen benaderde een andere moeder me, een moeder van vriendjes van mijn kinderen. Ze had gelezen over een zwembad die verder weg zat (lees: 20 minuten met de auto, terwijl wij zo’n beetje naast het zwembad wonen), die een heel ander systeem hanteerde. Hierbij betaalde je niet per maand maar per diploma: je hebt dus diplomagarantie, ongeacht hoe lang je kind erover doet.

Voordelen en positieve ervaringen

Inmiddels zwemt Meia al bijna een jaar bij dit zwembad, samen met haar vriendje. Vandaag ging ik weer eens mee met een les (meestal brengt mijn vriend, of de moeder van het vriendje), en ik was positief verrast door de grote vorderingen die ze hadden gemaakt. Inmiddels doet ook het zusje van het vriendje mee met de zwemles. Hoewel het even rijden is, ben ik echt heel blij met de keuze voor dit zwembad en deze zwemmethode, want:

• Ze zwemmen in vaste groepjes, van maximaal 6 kindjes. Daarmee is het heel rustig en overzichtelijk, met veel begeleiding van de zwemjuf. In ons geval zijn 3 ervan dus onze kinderen (binnenkort 4, als Fosse kan beginnen).
• Er is één bad, de kinderen blijven dus in hetzelfde groepje en hoeven niet door te schuiven in verschillende baden. In plaats daarvan werken ze met zwembandjes: iedere keer dat er vorderingen worden gemaakt, mag een kind een zwembandje minder.
• Doordat we onze kinderen samen laten zwemmen, kunnen we het rijden en de logistieke rompslomp verdelen: grote aanrader! Het scheelt zoveel tijd en energie wanneer je om de week gewoon je kind mee kunt geven en zelf thuis bijvoorbeeld het eten kan klaarmaken!
• Omdat dit zwembad op een vakantiepark staat, is het voor Fosse en Signe geen straf om verplicht mee naar zwemles te moeten. Er is namelijk een peuterbadje waar ze tijdens de zwemles zelf in mogen spelen en ook mag je gebruik maken van de binnenspeeltuin op het park (gratis!). Zo heb je direct een wekelijks uitje voor de andere kinderen.

• Ook voor de ouders is het geen straf om te wachten, zeker niet als het lekker weer is: buiten op het terras in de ligstoelen een boekje lezen? Daar kan het!
• De zwemmethode beschikt over een app waarin je de vorderingen bij kunt houden van je kind. Zo zie je precies welke vaardigheden al worden beheerst en hoe lang het nog duurt voor ze (bijna) mogen afzwemmen. Zo kwam Meia een tijdje terug ineens met het ‘walvisdiploma‘ thuis: dit bleek het halve A-diploma te zijn.
• Ook kun je in deze app gemakkelijk lessen afmelden: voor elke afgemelde les, heb je recht op een reserveles, die je op een ander moment mag inhalen. Ook in de zomervakantie worden de lessen gecompenseerd, zodat je kind extra kan zwemmen.
• Door het kleinschalige en persoonlijke karakter kennen de zwemjuffen- en meesters de kinderen goed. Ze werken met een beloningssysteem, waarbij elk kind een boekje krijgt en na elke les een sticker mag uitzoeken als het goed heeft meegedaan.

Op deze manier heb ik (gelukkig!) een heel andere ervaring met de zwemles, dan toen ik nog kleiner was. Als straks Fosse mee kan doen, zodra er een plekje vrij is in het groepje, kunnen we met 4 kinderen tegelijk naar zwemles, super efficiënt! Ik houd jullie op de hoogte van de ontwikkelingen.

Wil je meer lezen over deze zwemmethode? Klik dan even hier.

Het bericht Naar zwemles: positieve ervaringen verscheen eerst op Michelle Houtman.