Turbulentie op de werkvloer

Turbulentie op de werkvloer

Het leven gebeurt, terwijl je andere plannen maakt. Dat de tijd vliegt is een cliché dat maar al te waar is. Tijd om weer even bij te praten dus. Want in de praktijk wordt ontzettend hard gewerkt door een topteam waar ik apetrots op ben. Sinds de update die ik plaatste in het voorjaar, zijn er opnieuw nieuwe ontwikkelingen.

Even doorkabbelen

Sommige mensen zeggen tegen me ‘wat ben je toch altijd druk joh!’, wat natuurlijk deels waar is. Maar ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik het altijd leuk vind. Nee joh, die avondjes gezapig onderuit op de bank hangen, of misschien iets minder passief een boek lezen zijn me dierbaar. Maar niet altijd gegund, lijkt het soms. Want iedere keer dat ik denk: ‘zo, nu hebben we de boel op de rit, nu mag het wel even doorkabbelen!’, gebeurt er weer iets waardoor alles aan het wankelen wordt gebracht.

Slechte timing

En natúúrlijk komen nare berichten op het moment dat je ze het minst verwacht. De gemeente is kampioen in slechte timing, want ze weten de meest belangrijke zaken vooral in vakantietijd rond te sturen. Met een deadline voor input amper een week later, wanneer ze zeker weten dat 80% van de lezers sowieso op vakantie is. Ach, misschien is het tactiek, het is in ieder geval ronduit waardeloos.

De jeugdzorg weer op de schop

Zo ook deze vakantie, wat bijna een herhaling van vorige vakantie was, waarin de gemeente berichten rondstuurt aan de zorgaanbieders die op zijn minst verontrustend zijn. Het eerste nare bericht betrof meteen de grootste klapper: in 2022 gaat de hele jeugdzorg in onze regio weer op de schop. Je zou denken dat ze hebben geleerd van hun fouten, en dat ze er verstandig aan deden om erger te voorkomen. Dat ze zich misschien wel zouden verdiepen in hoe er succesvol wordt gewerkt op andere plekken, maar dat is misschien weer te optimistisch gedacht. Dat zou natuurlijk te voor de hand liggend zijn.

Voor niks?

Amper 1 week op vakantie moest ik dus de klap verwerken dat niet alleen de hele jeugdzorg weer op de schop gaat, maar dat ik daarmee ook vrijwel zeker uitgeschakeld wordt als hulpaanbieder. Zo. Dan weet je direct dat die 7 jaar keihard toewerken naar je droom, eigenlijk helemaal voor niks zijn geweest. Want in 2022 doe ik niet meer mee. Onbegrijpelijk, met de afschuwelijk lange wachtlijsten die er nu al zijn, en het feit dat wij wel de tijd, kennis, ervaring en ruimte hebben om de gevraagde hulp te kunnen bieden.

De stekker uit de jeugdzorg

Ik was er goed door van slag, maar heb het min of meer weten te parkeren in de vakantie. Tot klapper 2 kwam: de maatschap waarbij ik ben aangesloten trekt de stekker uit de jeugdzorg. Begrijpelijk, want zij geven ook aan te verzuipen in de bureaucratische rompslomp die wordt vereist vanuit alle gemeentes. Het is niet meer op te brengen: de kosten voor de administratieve afhandelingen stijgen ver boven de baten uit die de jeugdzorg oplevert. Wat dat voor mij betekent? Ik kan geen specialistische behandelingen meer geven en ben weer beperkt tot de minimale hulp die ik vergoed kan geven.

Grote gevolgen

Ik kan het 1np niet kwalijk nemen, hoewel ik natuurlijk wel kon janken. Dit heeft natuurlijk ook direct grote (financiële) gevolgen voor de praktijk. Ineens werd ik gedwongen om na te denken over alternatieven. Niet iets waar je op zit te wachten als je eindelijk, na jaren ploeteren, die gewenste praktijk hebt gerealiseerd. Bovendien ben ik wel zo eigenwijs om te denken dat we écht goede zorg leveren, ik wil me niet conformeren aan regeltjes en beleidstoestanden waar ik niet 100% achter sta.

Terug bij af?

Nog voor ik op vakantie ging, kreeg ik te horen dat onze net verworven administratief medewerkster een andere baan had aangenomen. Superbalen, want ik wende net aan het feit dat heel veel ‘klusjes’ even uit mijn hoofd konden. Dat is nu, na de vakantie, helaas weer als vanouds. Met hele vellen vol to do lijstjes zijn we dus het nieuwe schooljaar ingerold, waarin we direct veel nieuwe aanmeldingen kregen. Heel fijn, maar ook dubbel, omdat we nu goed moeten nadenken of en hoe we deze mensen goed kunnen (blijven) helpen. Het is een zoektocht die nog in volle gang is, en voor de nodige turbulentie op de werkvloer zorgt.

Karma

Gelukkig zijn mijn collega’s net zo betrokken, en bieden we vol energie ook dit obstakel het hoofd. Een beetje bijgelovig ben ik namelijk wel. Noem het karma, of: ‘wie goed doet, goed ontmoet’, in ieder geval heb ik wel mijn optimisme een beetje vast kunnen houden. Zoals mijn collega ook zei: waar er ergens een deur dichtgaat, gaat er ook ergens een raam open. Het is nog wel even zoeken naar dat raam, maar uiteindelijk zullen we die vinden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *