Archief van
Tag: vrienden

Kalverliefde: verliefd zijn op kleuterleeftijd

Kalverliefde: verliefd zijn op kleuterleeftijd

Verliefd zijn als jong meisje

Al een tijd lang speelt er iets bijzonders bij onze oudste dochter. Iets wat ik totaal niet herken uit mijn eigen jeugd, althans niet op deze leeftijd. Noem het kalverliefde, maar onze oudste dochter is al jarenlang verliefd op dezelfde persoon. En niets komt tussen hen in te staan. Geen andere persoon kan daar tegenop.

 

Ontwikkelen van vroege vriendschappen

Toen Meia net naar school ging, met 4 jaar, viel het me al snel op hoe vaak er wordt afgesproken. In de kleuterklassen, groep 1 en 2, is afspreken aan de orde van de dag. Vriendschappen werden daardoor voor mijn gevoel al vroeg gelegd. Zo ook de vriendschap tussen Meia en haar grote vriend. Wat uiteraard ook begon met afspreken, maar al snel werd duidelijk dat dit méér dan een gewone vriendschap was.

Een roos met Valentijn

Zoals de betreffende vriend eens noemde: ‘ik vond haar zo mooi toen ik haar voor het eerst zag’, leek het bijna om liefde op het eerste gezicht te gaan. Nu, in groep 4, is de liefde nog net zo actueel. Met haar verjaardag kreeg Meia eens een prinsessenjurk, want ‘ik vind haar zo’n mooi meisje, en ik denk dat ze er in een jurk heel mooi uitziet’. Met Valentijn had de grote vriend zich aangekleed met overhemd en stropdas, en stond hij met een roos en cadeautje in zijn handen voor de deur. Meia deed giechelend en blozend open en ineens voelde mijn aanwezigheid teveel in hun gezelschap. Ze waren toen nog geen zes jaar.

Kusjes op het schoolplein

Op school worden ze wel eens geplaagd. Meia zegt dat ze jaloers zijn. Er is wel eens een ander jongetje verliefd op haar en die lijkt haar aandacht te willen trekken door haar te plagen, maar Meia is vastberaden: ze is verliefd op háár grote vriend en daar komt niemand tussen. Ook haar grote vriend is resoluut. Toen er eens een ander meisje met hem mee op vakantie ging, legde hij van tevoren uit: ‘luister, ik ben verliefd op Meia’, om maar vast de boel duidelijk te hebben. Uiteindelijk druipen de andere aanbidders schouderophalend weer af, waarna Meia en haar liefde zich terugtrekken in een tunnelbuis op het schoolplein en heimelijk kusjes uitdelen aan elkaar.

Giechelen op de achterbank

Omdat we naar dezelfde zwemschool gingen, was het logistiek handiger om de kinderen gezamenlijk mee te nemen voor de zwemlessen. Inmiddels hebben ze beiden hun diploma’s, maar in die periode waren het soms bijna puberale taferelen die zich afspeelden op de achterbank tussen die twee. De liefde zat diep, dat is wel duidelijk. Toch hielden ze dat op school liever uit de aandacht, want ze merkten donders goed dat dit niet de gebruikelijke manier van omgaan was met elkaar.

“Ik mis hem, mama”

Zomervakanties van afgelopen jaren duurden té lang zonder elkaar. Sterker nog, soms konden ze nog geen weekend zonder elkaar. De boodschap ‘je ziet elkaar maandag weer’ was blijkbaar onverdraaglijk om het weekend te overbruggen. Dus zijn er nog met regelmaat speelafspraakjes (want gelukkig spelen ze hoofdzakelijk gewoon samen) in de weekenden. En in vakanties verzucht Meia regelmatig ‘ik mis hem zo… hoe lang duurt het nog voor we elkaar weer zien?’. Ik kan me dat verliefde gevoel nog wel herinneren, maar toen was ik 16, geen 6.

Verbondenheid

In beslagen ramen en spiegels zie ik regelmatig de sporen van hartjes en hun namen. Bij het uitzoeken van oude tekeningen en vol gekladderde notitieboekjes kom ik ontelbare liefdesverklaringen tegen. Ik vind het magisch. Met de ouders van het betreffende vriendje liggen we soms in een deuk om de uitspraken of het gedrag van deze koters, maar tegelijkertijd ben ik vol verwondering. Het is toch bijzonder dat er op zo’n jonge leeftijd al zo’n hechte, blijvende vriendschap ontwikkeld. Ongeacht of dit nu werkelijk verliefdheid is, deze twee voelen wel degelijk een verbondenheid met elkaar die hen heel hecht en onafscheidelijk maakt. Ik gun ze deze mooie vriendschap en volg de ontwikkeling op de voet. Want je kan als kind nooit teveel liefde ervaren, toch?

 

 

Een operatie en de gevolgen

Een operatie en de gevolgen

Impact van een operatie

Morgen is het zover: D-day voor mij. Ik word geopereerd. Een ingrijpende buikoperatie, waarbij ze een dermoidcyste gaan verwijderen met de afmeting van een kleine volleybal (woorden van de gyneacoloog). Bij nader inzien heeft het meer de vorm van een rugbybal, want het is ongeveer 15x11x10cm. Het is zo groot dat het klem is gegroeid in mijn hele bekken. Mijn blaas is in de verdrukking gekomen wat de afgelopen maanden veel problemen heeft gegeven. En heel eerlijk, ik heb het idee dat het nog steeds door groeit.

 

Lange hersteltijd

Morgen word ik hopelijk verlost van de bron van ellende, maar daarmee is de ellende zeker nog niet afgelopen. Helaas. Waarschijnlijk wordt het een verticale snee, mogelijk tot boven mijn navel, afhankelijk van hoeveel ruimte ze nodig hebben en of ze de cyste los kunnen krijgen. Ik weet pas met wakker worden wat het is geworden. Godzijdank is er wel recent vastgesteld dat er geen verhoogde tumorwaardes in mijn bloed zitten en dat de cyste hoogstwaarschijnlijk goedaardig is.

 

Somber, verdrietig en gefrustreerd

Ik zie als een berg op tegen de operatie. Ik kan gewoon misselijk worden als ik er aan denk. De narcose vind ik doodeng, het idee dat er in me gesneden wordt en dat ik geen idee heb van de pijn en het herstel in de weken er na. Vandaag wordt er thuis een ziekenhuisbed afgeleverd. Af en aan loop ik met een verblijfskatheter. Momenteel ook weer sinds afgelopen maandag. Ik ben er helemaal klaar mee, met alle ellende en het gedonder. Het maakt me somber en verdrietig en gefrustreerd dat niet alleen ik hier de dupe van ben, maar ook mijn gezin en mijn volledige omgeving.

 

Dankbaar voor alle steun

Dit berichtje schrijf ik voor jullie, lieve vrienden, familie, collega’s en iedereen die zo meeleeft met me deze maanden. Jullie geven me de kracht en de moed, en het optimisme om niet bij de pakken neer te gaan zitten. Ik vind het ongelooflijk bijzonder en waardevol hoe jullie massaal hulp aanboden, om onze kinderen waar mogelijk op te vangen of op een andere manier praktische steun te geven. In korte tijd kon ik zowel voor doordeweeks als in de weekenden opvang regelen, zodat Steef deze weekenden door kan met verbouwen. Des te meer besef ik me weer, hoe belangrijk zo’n sociaal vangnet is, en hoeveel verschil de kleine dingen kunnen maken.

 

Voorbereiden op de operatie

Ik besef me heel goed dat dit niet alleen een grote impact heeft op mij, maar ook of misschien vooral op de kinderen. Ik heb geprobeerd Meia en Fosse zo goed mogelijk uit te leggen hoe de komende tijd eruit zal zien, wat er zal gebeuren en hoe ik er uit zal zien na de operatie. Het beeld van een familielid in het ziekenhuis is namelijk per definitie heftig voor een kind, met al die slangetjes apparatuur en waarschijnlijk het familielid dat voor lello op dat bed lig. Toen ik dat beeld probeerde te beschrijven barstte Fosse in huilen uit en sindsdien is hij ontzettend aanhankelijk.

 

Verlatingsangst?

Elk moment grijpt hij aan om me te knuffelen, op mijn schoot te kruipen en wel 1000x per dag krijg ik te horen hoe lief hij me vindt. Lief natuurlijk, maar het geeft me zorgen. Mijn gevoelige ventje, nu al zo van slag. Nu al de dagen aan het aftellen tot de operatie. Het lijkt alsof hij bang is me te verliezen, en dat vind ik een rotidee. Al zit ik zelf ik het vak, ik weet gewoon niet wat de juiste manier is om dit in goede banen te leiden. En de dingen die ik wel weet, zijn niet altijd haalbaar.

 

Stabiliteit

Je hebt tenslotte ook te maken met je eigen mogelijkheden. Stabiliteit is een belangrijke factor om eventuele problemen te voorkomen, maar met wisselende opvang door verschillende mensen komende weken is de stabiliteit ver te zoeken. En die wetenschap doet me verdriet. Soms heb je gewoon geen grip op de zaak en wil je het zo goed mogelijk doen, maar gaat dat niet. Dat is ontzettend frustrerend. Het is zoeken naar wat er wél binnen de mogelijkheden ligt. In ons geval kan Steef gelukkig wat zorgverlof opnemen, zodat hij wat vaker thuis is, wat meer bij de kinderen in de buurt.

 

Veel onrust

Het zal voor iedereen wennen zijn, want afgelopen maanden was ik juist min of meer de full-time ouder. Dat ik nu per direct ‘uitgeschakeld’ ben zal zowel voor de kinderen, als voor mij en Steef weer wennen zijn. Ik maak me nu al druk hoe de kinderen ermee omgaan. Ik vond het al zo vervelend dat ze zoveel onrust met de verhuizingen en verbouwing voor hun kiezen kregen, en had gehoopt dat we nu in een rustiger vaarwater zouden komen. Toen ik in september die ochtend wakker werd en ineens niet kon plassen, had ik nooit kunnen bedenken dat dit het uiteindelijke gevolg zou zijn.

 

Het is wat het is

Maar het is wat het is. Ik prijs me gelukkig met alle steun en lieve berichtjes, en kijk uit naar de gezelligheid van jullie bezoekjes. Ik ga er het beste van maken, en de tijd nuttig besteden om me zo goed mogelijk voor te bereiden op het ondernemerschap van 2018. Misschien een geluk bij een ongeluk. Al had ik me mijn laatste werkdag in loondienst van 2017 toch wel echt anders voorgesteld dan halsoverkop de tent verlatend, met katheter. Ik ga de dagen in het ziekenhuis ongegeneerd genieten van Netflix kijken, schrijven en slapen. Ik heb mijn portie wel gehad.

De verbouwing deel 5

De verbouwing deel 5

Rookkanaal slopen en elektra

Op het moment dat ik dit schrijf zijn we ongeveer 2 maanden bezig met verbouwen. Er is aan de ene kant al veel gedaan, aan de andere kant kan ik niet wáchten tot de grote ‘klappers’ worden gemaakt. Er is voor mijn gevoel afgelopen weken niet zoveel veranderd. Maar sommige essentiële zaken vergen tijd en denktijd. Dat is wel eens frustrerend. Steef en ik zien elkaar nu veel minder vaak en elk moment dat hij thuis is, ligt de boel stil. Het grote nadeel van alles zelf willen doen.

Dubbele lasten

We hebben besloten zo snel mogelijk te verhuizen, zodat we niet onnodig lang de dubbele lasten hebben én omdat we dan vanuit huis gemakkelijker kunnen gaan klussen. We hebben lang getwijfeld, want de valkuil ligt op de loer om zaken te versloffen als je er eenmaal in trekt. Maar het is nog zodanig een bouwput, dat de motivatie om het zo snel mogelijk leefbaar te maken bij ons beiden heel groot is.

Veel tijd, weinig verandering

Steef is momenteel bezig met de elektra. Dat kost veel tijd. Er liggen nog oude leidingen die vervangen moeten worden en er liggen ook veel draden die op de muur bevestigd waren, die ook weggewerkt moeten worden. Bij elektra moet er goed nagedacht worden over de groepen, waar je stopcontacten en lichtpunten wilt en wat praktisch is in het gebruik. Zeker met bijvoorbeeld hotelschakelaars is dat net even wat meer werk. En het moet nu, want straks ligt de vloer erop en kun je er niet meer bij.

Lekkage

We hadden trouwens een kleine tegenslag. Toen we op een avond samen binnenstapten om te klussen en ik met klushandschoenen van het aanrecht pakte, bleken die drijfnat: bij nadere inspectie was het hele keukenblok en de muren erboven drijfnat. Lekkage dus. Helaas op het keukenblok wat we nog wilden gebruiken en helaas ook aan de binnenkant van de kastjes, waar o.a. de post en wat administratie lag (of course…). Gelukkig is de oorzaak gevonden en hebben we zelf de lekkage kunnen oplossen!

Hulptroepen

We hebben één dag twee vrienden gehad die kwamen klussen, en samen met Steef hebben zij onwijs veel werk verzet: het gehele rookkanaal van de zolder t/m begane grond is uitgehakt. En deze zat volledig in de muur gemetseld, dus dat was nogal een klus. Het is zo fijn als er af en toe helpende handjes zijn! Dan gaat alles meteen 2x zo snel (of sneller) en het is goed voor de teamspirit. Geniet mee van het fotoverslag van afgelopen weken 🙂

Hier zie je de bron van de lekkage: in de regenpijp op het dak was de doorgang volledig geblokkeerd. Er lag zelfs een bot in, zoals je ziet. Misschien was het wel een tijdelijk onderkomen van een grote vleesetende vogel ofzo… (ok, ik draaf door).

Ondanks het meedenken van meerdere mensen (waarvoor veel dank!), is ons ‘stempelprobleem’ nog steeds niet opgelost. Het dak weegt nog steeds door, en het is nog niet gelukt om de platen omhoog te duwen om er extra latten tussen te frummelen. Steef is zelfs ‘creatief met krik’ geweest, maar ook dat mocht niet baten.

Dit is de enige lat die er tussen zit, maar nog niet op zijn plek. We kregen als tip om trek/duw stempels te gebruiken, maar groot nadeel (of risico?) is dat deze aan de vloerbalken bevestigd moeten worden. Vinden we niet zo’n fijn idee.

Onze lieve vrienden aan het werk. Zij zijn bezig geweest met het slopen van het rookkanaal van de zolder tot de begane grond. Het was écht sloopwerk pur sang (sorry buren): Meppen met die hamer en steentje voor steentje weghakken. Daar krijg je het warm van. En spierballen krijg je er ook van trouwens. Dit is trouwens de schouw op de begane grond.Omdat we niet wisten wat er zou gebeuren met de betonnen plaat in de schouw wanneer we er met grof geweld op los sloegen, hebben we deze gestut met balken: zo kon, in geval van nood, de plaat via de balken wegglijden en niet dwars door de vloer heen vallen.

Dit is de schouw op de eerste verdieping, in de keuken.

Een avond lang zijn Steef en ik bezig geweest met het weghakken van tegels in de wc op de eerste verdieping. Ook deze waren bevestigd op hout en koste heel veel moeite om los te krijgen.

 

In een hele avond hebben we met zijn tweeën slechts de helft van de tegeltjes weg weten te krijgen. Frustrerend. Ik heb maar een lange broek aan gedaan want de wegspringende splinters waren vlijmscherp.

 

Met hulp van mijn stiefvader is uiteindelijk de rest van de tegels ook afgebikt, en ook dat koofje rechtsachterin weggesloopt. En uiteraard vonden we ook in deze kleine ruimte een anekdote verstopt achter de houten muur. Grappig!

 

Project elektra. Ik kan nu iets heel interessants opschrijven wat hier gebeurt, maar ik heb er totaal geen kaas van gegeten dus ik hou nu maar gewoon mijn mond.

 

Wat ik wel weet is dat Steef iedere keer zuchtend de planken van ruim 5 meter weghaalde en tot de ontdekking kwam dat er dan weer 12 aftakkingen onder die ene plank zaten van elektra. Kort gezegd: het was blijkbaar een heleboel werk en erg langdradig (haha, vat je de woordgrap!?).

 

Zo troffen we Steef de laatste weken meestal aan. Het ging me wel een beetje aan mijn hart om die prachtige houten vloerdelen te zien splijten bij de pogingen om ze omhoog te wippen. Ik hoop maar dat we voldoende vloerdelen overhouden voor onze hergebruikplannen.

 

Nadat de elektra klaar is, moet de vloer weg worden gehaald en vervangen worden voor een nieuwe vloer op de balken. Hier is een start gemaakt.

Je denkt er niet bij na, maar zo’n stom vloertje kost een aardige smak met geld! Hier zijn de nieuwe vloerdelen die overal gaan komen in plaats van de oude houten vloerplanken.

De laatste foto van dit deel gaat over een kleine aanpassing die moest worden gedaan in de nieuwe balken. Nu ze zijn gecheckt en goedgekeurd door een constructie-expert, kunnen we eindelijk zonder zorgen de oude balken weghalen. Dan is het hoofdstoten verleden tijd.

Ook afgelopen weken hebben we niet stil gezeten met regelzaken. Zo is er een aannemer en iemand met verstand van de constructie langs geweest. En er is een opdracht gegeven om de muur eindelijk weg te breken tussen de keuken en eetkamer, yes!

 

De verbouwing deel 4

De verbouwing deel 4

Vele handen maken licht werk

Het is zo lief hoeveel hulp we krijgen aangeboden! Onze ouders en schoonouders vangen de kinderen af en toe ’s avonds op, zodat ik Steef kan helpen met klussen na het werk. Een van mijn broertjes is een weekend over geweest om te helpen met klussen, dat was top! We hebben de kinderen uit logeren mogen brengen bij vriendjes van onze kinderen zodat wij onze handen vrij hadden. Een andere vriendin nam onze kinderen een dag onder haar hoede zodat zij een leuke dag hadden en wij aan de slag konden. Laatst kwamen drie vriendinnen ons helpen met sjouwen van puin, en de dag daarna kwamen twee vrienden een hele dag mee bikkelen!

Steun

Dankjewel allemaal, het is zo lief en zo waardevol! En dan vergeet ik nog het hulpaanbod van mensen van de sport, mijn schoonzusje, een andere vriendin en andere moeders van school, waar we op een later tijdstip nog een beroep op mogen doen. Oh, en onze nieuwe buren, die ons zo’n warm welkom hebben gegeven en hun materiaal en koffie ter beschikking stellen voor ons. Wat tof dat jullie ons willen helpen, ik vind het bijzonder en voel me echt gesteund door jullie.

Vooruitgang

Iedereen die tot nu toe komt kijken is onder de indruk van het pand. Maar dat heeft meerdere redenen. De meesten schrikken toch behoorlijk van de hoeveelheid werk of de scheefstand. Toch ziet iedereen ook wel de potentie, of hoe het uiteindelijk zal worden. Ik zie al niet eens meer de zooi. Zoals een vriendin van me ook zei: ‘als ik nu binnenloop, dan zie ik niet hoe het nu is, maar alleen nog hoe het straks wordt’ (zij gaat ook een klusperiode tegemoet). En precies zo is het: met elke dag dat we bezig zijn geweest, zie ik een stukje vooruitgang. Ook al wordt het een steeds grotere troep.

Veranderingen

Al met al zijn we daarom nog steeds heel tevreden met hoe alles loopt. Natuurlijk gaat het langzaam. De uurtjes na het werk en de weekenddagen zijn toch bij elkaar weinig effectieve tijd. Maar grote tegenslagen zijn er nog niet, en we hadden in ons hoofd al rekening gehouden met een jaar klussen. Dus we mogen van onszelf ook de tijd ervoor nemen. Ook nu zijn er weer de nodige veranderingen aangebracht. Er zijn ook verschillende vakmensen langs geweest om mee te denken over verschillende zaken, zoals het bekijken van alle rookkanalen, het herstellen van de ornamenten en lijstplafonds, het doorbreken van een draagmuur en het plaatsen van een dakkapel.

Hieronder een fotoverslag van afgelopen tijd:

Dit is in de ‘keuken’ op de begane grond. Dit wordt uiteindelijk de wachtkamer van de praktijk. Er staat hier een keukenblok in, die naar de andere kant moet, en er hangt een grote stenen schouw, die afgebroken moet worden. Hier zie je een foto van het wegbreken van een ingebouwde kast naast de keuken.

De rotzooi die overal achter vandaan komt en de wirwar aan leidingen, kabels en pijpen. Inmiddels is de elektra voor een groot gedeelte al hersteld, zijn de gasleidingen weggehaald en alle overige leidingen die niet meer nodig zijn.

Hier is te zien hoe de toog was (en de rest van de kamer) toen we het huis kochten.

Dit is dezelfde muur boven de toog. Hier zie je de draagmuur (!) in de woonkamer. We hebben (met moeite) een stuk weggebroken om te zien wat ermee is gedaan boven de toog. En het is maar de vraag of deze constructie bouwkundig wel helemaal in orde is. Omdat aan de andere kant van deze muur de muur wordt doorgebroken, laten we daar sowieso even naar kijken. Er lopen ook flinke scheuren in deze muur (niet op de foto).

Hier nogmaals een foto van de muur in de achterkamer zoals deze was. In een eerder verslag zag je al hoe de inbouwkasten links en rechts weggebroken zijn. In het midden loopt een rookkanaal. Deze wilden we ook weg hebben.

Dit is het rookkanaal vanaf de zolder, waar we zijn begonnen met wegbreken van de stenen. Het bleek dat dit rookkanaal al vrijwel los stond van de muur, erg gevaarlijk, maar gelukkig wel weer makkelijk om weg te breken.
En opnieuw verzamelen we heel veel puin. Dit keer stenen, ook leuk voor de variatie.Hier zie je hoe het rookkanaal er in de woonkamer uitzag, wat dus achter de voorzetwanden verstopt zat.

Het afbreken van de stenen ging snel. Kwam natuurlijk een heleboel roet en stof mee, maar ach.

Het uitzicht vanaf de zolder.Het resultaat na een avond wegbreken.

En van een afstandje. Afwerken met mooie muren en we hebben een boel ruimte gewonnen in dit gedeelte 🙂

Ohja. Dit was mijn klus toen ik mocht helpen klussen. Heb het puin mandje voor mandje naar beneden gelopen.

De volgende vrije avond was het rookkanaal in de keuken aan de beurt. Helaas voor ons zit dit rookkanaal volledig vastgemetseld en zelfs afgesmeerd met een dikke laag beton. Dit was dan ook het resultaat van een hele avond.

Omdat tekenen op de muur altijd leuk blijft. Hier kregen we hulp van 3 vriendinnen met wie we de hele avond stenen naar beneden hebben gesjouwd. Top!

Eén van de hoofdbrekens van Steef is hoe we de vloer nu moeten uitvlakken. Het huis is in het verleden extreem verzakt: zowel naar voren als naar opzij. Het verschil tussen de voor- en achterkant bedraagt 53cm (!) in hoogte. 

Gelukkig heeft het pand hoge plafonds. Toch balen we dat we die hoogte moeten inleveren om de vloeren uit te vlakken. Bovendien stoeiden we met de afstand tussen de vloer en de balken op zolder. We hebben nu uiteindelijk bedacht dat we per kamer gaan uitvlakken. Op die manier komen er verschillende opstapjes vanaf de overloop naar de kamers, maar wordt het hoogteverschil wel minder extreem.

Toen onze lieve vriendin onze kinderen meenam voor een dagje binnenspeeltuin, kon ik Steef helpen in huis. Mijn project die dag: de trapbekleding eraf halen. Er zat vloerbedekking op en, zoals het onze timmerman betaamt, legio nietjes. De bekleding ging er rap af, maar ik heb die dag behoorlijke blaren gekregen van het uittrekken van een miljoen nietjes. Deze trap is de trap naar zolder. Op de foto’s zie je misschien al hoe scheefgezakt deze is: de treden zijn niet meer horizontaal maar schuin en lopen naar voren af. De trap is daardoor erg gevaarlijk geworden en moet worden vervangen. Omdat de treden ook erg smal zijn, willen we een nieuwe trap gaan plaatsen met 2 treden minder. Hierdoor worden de treden iets hoger, maar ook iets breder.

De trap van de begane grond naar de eerste verdieping is gelukkig in betere staat. Deze houden we zo. Toevallig zitten er op de trappen geschilderde lopers: zoiets willen we uiteindelijk ook in de afwerking.

En dan nog een blijmakertje: de keukenkastjes zijn al geleverd. Veel te vroeg, maar dat kon niet anders. Gelukkig staan ze niet erg in de weg. Het maakt ons al wel enthousiast en blij, het is één van de eerste nieuwe dingen in huis 🙂

Bedankt voor jullie steun

Bedankt voor jullie steun

Deze is voor jou

Het is niet voor niets een bekend spreekwoord in Afrika: ‘it takes a village to raise a child’. Ik werd er weer aan herinnerd toen laatst een moeder tegen mij zei: ‘we doen het toch allemaal een beetje samen’. Het zette me aan het denken. En hoe meer ik er over nadacht, hoe meer ik besefte dat het klopte. Een kind groot brengen kun je niet alleen. De steun van anderen is daarbij onmisbaar.

Een ode aan jullie

Daarom vandaag een ode aan jou. Mijn steun, mijn redder in nood en rots in de branding. Een bedankje voor jullie, moeders uit mijn netwerk. Want zonder jullie, had ik nooit de stappen kunnen zetten die ik heb gemaakt. En misschien heb ik dit nog niet genoeg gezegd, dus daarom vandaag een keertje extra, in willekeurige volgorde.

Onverwachte tegenslagen

Bedankt lieve mama, dat we op je konden rekenen met onverwachte tegenslagen. Dat je kwam helpen als ik omhoog zat, om een handje toe te steken, de kinderen onder je hoede te nemen of ons simpelweg een zeldzaam avondje uit gaf. Bedankt, dat je ook nu weer je best doet om tussen al je onregelmatige diensten een mouw te passen aan onze nood. Zodat we onze vrije dagen kunnen sparen voor het klussen straks.

Bijslapen

Bedankt lieve papa, voor de fantastische uitjes die jullie iedere keer weer uit de hoge hoed lijken te toveren. Voor de onuitputtelijke liefde, voor alle logeerpartijtjes waardoor wij even konden bijslapen. Maar ook voor het meeleven op de momenten dat we elkaar even niet zagen. Voor de warmte en betrokkenheid die als een onzichtbaar lijntje voelbaar blijft.

Oppassen

Bedankt lieve schoonouders, voor al die talloze oppasmomenten. Voor wanneer ik op cursus moest op de zaterdagen en de kinderen soms voor dag en dauw al kwam brengen. Bedankt, dat zij bij jullie terecht konden toen ik mijn werkrooster moest omgooien. Dat zij iedere keer met enthousiasme naar jullie toegingen en met enthousiasme weer thuiskwamen. Bedankt voor al jullie hulp.

Druk gezin

Bedankt lieve schoonzus, dat ook jij er voor ons was, als onze gastouder ziek was of dingen ineens anders liepen dan gepland. Bedankt dat jij met je drukke gezin onze kinderen er schijnbaar moeiteloos aan toevoegt, met een vanzelfsprekendheid waar menig ouder jaloers op zal zijn. Bedankt, voor jouw kalmte als wij in de stress zaten, voor je relativering en creatieve oplossingen.

Herkenning

Bedankt lieve vriendinnen, voor al die momenten dat ik even stoom af moest blazen. Dat ik huilend aan de telefoon zat, of alleen maar kon klagen over alles in mijn leven. Bedankt voor al jullie medeleven, jullie steun, de herkenning, humor, relativeringsvermogen en ook de knuffels. Bedankt dat jullie me accepteerden, ook als ik er even minder voor jullie was. Bedankt dat er altijd weer een fijn samenzijn is, dat onze kinderen elkaar hebben, en we eerlijke gesprekken kunnen hebben over ons als ouders, over het opvoeden.

Vriendinnen

Bedankt lieve vriendin, dat jij daar ineens voor mijn deur stond met chocolaatjes, toen ik het even zwaar had. Bedankt lieve vriendin, voor wie je bent. Dat je daar was voor mij, langskwam, zomaar, altijd met wat lekkers, een flesje wijn of gewoon een praatje. Zelf hoogzwanger, maar dat vormde voor jou geen belemmering. Bedankt voor jouw persoonlijke cadeautjes, met zoveel zorg en liefde gemaakt.

Hoop en steun

Bedankt lieve buurvrouw, dat jij er voor mij was, toen ik ten einde raad was. Dat jij mijn kinderen onder je hoede nam, zodat ik mijn cursusopdrachten kon afronden. Zodat ik het onmogelijke toch nog mogelijk kon maken. Bedankt dat jij mij die ademruimte gaf, en hoop. Bedankt dat jij er ook was toen wij in het ziekenhuis lagen. Dat Stefan en de kinderen met je mee konden eten, dat je ook hier zorgde voor een rustpunt.

Moeders van school

Bedankt lieve moeder van school, dat jij mijn kinderen van school haalde toen ik hoogzwanger was. Dat jij ze meenam op het moment dat ik zelf niks meer waard was. Dat je mijn oudste twee langer liet spelen toen mijn jongste naar bed moest. Dat je ze alvast een hapje mee liet eten omdat dat qua tijd beter uitkwam. Bedankt, voor al die kleine grote gebaren.

Verhuizing

Bedankt lieve andere moeder van school, dat je mijn zoontje meenam toen ik geen oppas kon vinden toen ik moest werken. Bedankt voor de foto’s die je me stuurde, om te laten weten dat het goed ging met ze. Bedankt lieve derde moeder van school, dat je voorstelde om mijn zoontje met jouw zoontje te laten spelen, zodat wij de laatste dingen voor de verhuizing konden inpakken. Bedankt, dat je meedacht en dat je hem zelfs thuis bracht, wat een service!

Flexibiliteit

Bedankt lieve nanny, voor al jouw liefde, tijd en aandacht voor onze kinderen. Wat jij niet uit werkverplichting doet, maar als mens hebt te geven. Bedankt voor jouw flexibiliteit, dat je helpt op school en wat langer wilt blijven als dit soms nodig is. Bedankt voor jouw rust, kalmte en liefde.

Bedankt voor jullie steun

Bedankt alle lieve mensen, die dit voor mij deden en iedereen die ik niet genoemd heb. Hoe klein sommige gebaren ook mogen lijken, het betekent veel voor mij en ons als gezin. Het maakt me bewust van de rijkdom om ons heen en ik koester die. Bedankt dat jullie er allemaal voor ons zijn. En natuurlijk zijn wij er ook voor jullie!