Archief van
Tag: verhuizen

Stappen richting overname

Stappen richting overname

Op weg naar zelfstandig ondernemen

Eind 2015 was het dan eindelijk zover: mijn registratie was binnen!  Ik was ein-de-lijk klaar met dat jarenlange opleidingstraject. Hallelujah! Eindelijk weer tijd voor mijn gezin, sociale leven en mezelf. Wat een rijkdom. Maar ook eindelijk tijd om de plannen voor het ondernemerschap verder vorm te geven. Al vóór de start van het registratietraject had ik gesprekken met mijn collega, de praktijkhouder. Zij was op leeftijd en wilde op termijn gaan stoppen. Ik was jong en ambitieus en wilde op termijn mijn eigen praktijk. Het was daarom al in een heel vroeg stadium duidelijk wat we wilden: we gingen er naartoe werken dat ik de praktijk zou overnemen. Kind en jeugd in ieder geval, want daar ligt mijn hart.

Filosoferen over de toekomst

Met mijn papiertje op zak werd het tijd om eens serieus na te denken over het hoe en wat. Er volgde een spannend en langdurig traject, waarin heel veel nadenkwerk kwam kijken. Als eerste moest ik voor mijzelf bepalen wat ik graag wilde. Met vrienden en familie filosofeerde en brainstormde ik er op los. Hoe wilde ik het liefste mijn toekomst vormgeven, binnen de mogelijkheden die er zijn? Het werd me al snel duidelijk: mijn droom is een praktijk aan huis.

Verhuizen

Maar een praktijk aan huis, dat betekende verhuizen. En eigenlijk wilden we dat niet. Zoals je misschien al eerder hebt gelezen, hebben we uiteindelijk toch de stap genomen. De gok gewaagd. Een plons in het diepe, verlaten wat je kent en wat zo veilig en vertrouwd is, om in te ruilen voor het onbekende. Voor we uiteindelijk deze beslissing namen, zijn er heel wat maanden wikken en wegen aan vooraf gegaan. Toen we ons huis uiteindelijk te koop zette, hadden we ook geen haast. We woonden er immers nog prima.

 

Veel denk- en regelwerk

Maar vóór we überhaupt de stap maakten om volle bak te gaan voor mijn ultieme droom van een praktijk aan huis, hebben we nog heel veel andere zaken onder de loep genomen. Wanneer wilde ik zelfstandig ondernemen? Wat ging ik dan doen? Hoe ging ik mijn werkdagen vullen? Hoe moesten we dit regelen met het personeel dat op dat moment in dienst was? Met stagiaires? Hoe zorgde ik ervoor dat ik de verwijzers kon vasthouden, mijn doelgroep kon blijven bereiken, als ik me uiteindelijk ergens anders vestigde? Hoe ging ik het financieel redden? Waar moest ik in vredesnaam allemaal rekening mee houden op juridisch, financieel en ander gebied?

 

Goed voorbereiden

Ik kan mijn werk best goed, maar ik ben niet opgeleid tot accountant, boekhouder, pr-man, of manager. En toch worden al deze facetten wel ineens van me verwacht als ik straks onderneem. Omdat ik een bestaand bedrijf dat al ruim 25 jaar loopt overneem, is er geen sprake van “rustig opstarten”. Nee, het bedrijf gaat in dezelfde versnelling door, en ik moet me daaraan aanpassen. Een goede voorbereiding was dus essentieel.

 

Advies en informatie inwinnen

Gelukkig is er veel informatie beschikbaar, bij de KVK en verschillende bedrijven en websites die zich richten op het ondernemerschap, de vrijgevestigden in de zorg of specifiek op overnames van bedrijven. Maar als je niet bent ingewijd in deze wereld, blijft veel toch hocuspocus en abracadabra. Toen we zeer onverwachts ineens een tweede aanbod voor een overname van een praktijk kregen, werd het toch een beetje teveel van het goed voor ons. We besloten om hulp in te schakelen van een extern adviesbureau, om met ons mee te denken en ervoor te zorgen dat we niks over het hoofd zagen.

 

Ondernemingsplan

Dat was een nieuwe stap. Ineens voelde alles wel heel officieel, en kreeg het voor mijn gevoel meer handen en voeten. Intussen was ik ook al gestart met het schrijven van een ondernemingsplan. Dit is voor een bank vaak nodig om een financiering rond te krijgen. Maar ik begon ermee, om mezelf een zo gedegen mogelijke voorbereiding op later te geven.

 

Alles onder de loep

In een ondernemingsplan schrijf je je doelen, op de korte en lange termijn. Je maakt een analyse van je sterktes en zwaktes, je ontwikkelingsmogelijkheden. Je schat in of wat je wilt ook rendabel genoeg is. Ik maakte een inschatting van de concurrentie en waarin je jezelf eventueel kunt onderscheiden. Het zet je aan het denken over hoe je je doelgroep bereikt en wat je nodig hebt om je werk uit te kunnen voeren. Het dwingt je min of meer van je roze wolk te stappen en kritisch naar de haalbaarheid van je plannen te kijken. Als je je ondernemingsplan gebruikt om een financiering van een bank los te krijgen, moet je daarnaast ook een goed uitgedacht financieel plan kunnen neerleggen.

 

Niks vergeten

Ik heb veel gehad aan het schrijven van het plan en de kritische bevraging vanuit het adviesbureau. Het zet de zaken in een ander perspectief en biedt mogelijkheden waaraan je zelf nog niet hebt gedacht, omdat je daar de kennis van zaken niet van hebt. Bovendien geeft het een veilig gevoel dat mensen met je meedenken die de juiste kennis in huis hebben en ervoor zorgen dat je niks over het hoofd ziet.

 

Bijna zover…

Inmiddels zijn er behoorlijk wat gesprekken gevoerd. Ook wel lastige gesprekken, omdat je met een dubbelrol zit: je praat als vrienden of collega’s, maar tegelijkertijd maak je zakelijke afspraken en wil je alles wel ‘waterdicht’ hebben zodat je straks niet voor vervelende verrassingen komt te staan als het zover is. Dat kost energie en vraagt flexibiliteit en dwingt je soms tot compromissen. Intussen zijn we zo ver, dat er een handtekening van beiden kanten staat onder een concept overeenkomst. De volgende afspraak wordt er eentje om te proosten, op de officiële overname!

Opnieuw verhuisd!

Opnieuw verhuisd!

Definitief verhuisd

Nog geen halfjaar geleden schreef ik dit artikel, waarin ik vertelde over de verhuizing en hoe dit voor ons gezin was. Nu, een halfjaar later, maken we voor de tweede keer een grote verandering mee. Als kinderen bij ons op intake komen, vragen we altijd uit of er ingrijpende gebeurtenissen zijn geweest, zoals een verhuizing. Want een verhuizing is ingrijpend. En ik voel me er rot over dat we noodgedwongen 2x in korte tijd zo’n heftige verandering moesten ondergaan.

Wat doet het met je kind?

Wat betekent een verhuizing voor een kind? Je thuis is alles wat vertrouwd en bekend is. Met de personen die van je houden en met wie je graag samen bent, met al jouw spulletjes die bij jou als persoon horen en jou representeren. Want het speelgoed van een kind zegt ook iets over zijn interesses, zijn vrijetijdsbesteding, zijn karakter en passies. Het is voor een kind een verlengstuk van zichzelf.

Vertrouwde plek

Een kamertje, een favoriet hoekje of plekje in huis. De bekende plekken die verbonden zijn met de rituelen en gebruiken in een gezin: een stoel waar je altijd je kind in slaap wiegt voor het gaat slapen, de eettafel waar je samen aan ontbijt, de kachel waar je schoentjes neerzet met Sinterklaas, of dat fijne plekje op het aanrecht waar je op mocht zitten als mama aan het koken was.

Herinneringen

Een huis is meer dan een berg stenen, ramen en een deur. Voor je kind is het de plek waar het zich ontwikkelt, zijn eerste en meest belangrijke herinneringen maakt. Het huis maakt bovendien onderdeel uit van nog meer. Denk maar aan de vaste wandelingetjes naar de speeltuintjes om de hoek, de buurtsuper verderop of tripjes naar de bieb. Bovendien maakt je kind er vaak ook vriendjes, heeft het misschien wel de school in de wijk zitten en speelt het er graag buiten.

Voorspelbaar

Een verhuizing trekt als het ware bijna letterlijk de grond onder de voeten van je kind weg. Al deze vertrouwdheden, die de veiligheid en voorspelbaarheid garandeerden in zijn leventje, vallen in één klap weg. Zeker als je kind wordt ‘weggetrokken’ uit de wijk, en ook nog afscheid moet nemen van vriendjes, school, sport en andere vastigheden, kan dit een grote schok zijn voor je kind.

Ingrijpende gebeurtenis

Natuurlijk is een verhuizing echt niet altijd rampspoed en raakt je kind heus niet per definitie getraumatiseerd als je verhuisd, maar het is naïef om te denken dat je kind er niks van meekrijgt of de impact onderschat. Het is altijd ingrijpend namelijk. Als volwassenen hebben we gelukkig het vermogen alles in perspectief te zetten, het grotere plaatje in gedachten te houden en ons te richten op die abstracte, lange termijn. Je kind niet. Die is bij wijze van spreken maar overgeleverd aan de grillen van zijn ouders. Weten zij veel waar zij terecht gaan komen, hoe ze dat zullen vinden en hoe dat later zal gaan.

Vertrouwen

Ze hebben het maar van ons aan te nemen, en vertrouwen daarin bijna blind op ons. Ze moeten wel, want ze beschikken nog niet over het vermogen om net als wij verder te kijken dan morgen. Dat is iets prachtigs en wonderlijks, maar we moeten ons als ouders ook goed realiseren dat het iets kwetsbaars is. Ga dus niet onverschillig of nonchalant om met de zorgen of reacties van je kind op de verhuizing, maar neem ze serieus.

Spannend

Terugkomend op onze verhuizing. Ons grut logeerde die nacht bij opa en oma, waarvan we al te horen kregen dat met name de oudste stikzenuwachtig was voor de verhuizing. De laatste nacht in de flat waren ze niet te houden. Als een stel ongeleide projectielen schoten ze die avond door de flat heen en was het een kakofonie aan uitgelaten kreten in huis. Slapen lukte pas toen ze zich uiteindelijk uitgeput overgaven aan de slaap. Aan alle kanten was merkbaar dat het onderwerp leefde, ook al uitten ze dat niet direct naar ons toe.

Vastigheden

Toen we de kinderen uiteindelijk naar hun nieuwe huis brachten, schoten ze nerveus het huis door, op zoek naar hun bekende spullen, naar de ijkpunten uit hun leven.  Zodra deze belangrijkste zaken waren gevonden, keerde heel snel de rust terug. De eerste nacht ging verbazingwekkend soepel, en eigenlijk alle nachten daarna sliepen ze goed. Van derden (school, de sport) kregen we ineens de vraag terug hoe het nu beviel: blijkbaar hadden onze kinderen het er ook met anderen over gehad, en dat is een goed teken. Ze delen dit met anderen en, gelukkig, laten ze zich er positief over uit.

Zeggenschap

Waar we nu zitten: de benedenverdieping, is tijdelijk. Uiteindelijk wordt het meerendeel van waar we wonen ingericht voor de praktijk en een deel gesloopt (aanbouw). We proberen de kinderen zoveel mogelijk te betrekken bij alle processen van de verbouwing en ze hierin ook zeggenschap te geven. Wij maken bijvoorbeeld de indeling van de kinderkamers, maar we laten de vrije keuze wie welke kamer kiest. En hetzelfde geldt voor de kleuren die ze willen: we laten ze de keuze voor de kleuren op de muur, maar wij kiezen de uiteindelijke kleurstaaltjes waar ze uit mogen kiezen.

Meer betrokken

Op deze manier hoop ik dat ze ook meer concreet beleven wat er gebeurd, dat het minder abstract wordt. Dat ze mee kunnen groeien met de vorderingen van de verbouwing. En dat het daarmee een gedeelde belevenis wordt. Voor nu ben ik in ieder geval trots op ze, op hoe goed ze zich er doorheen slaan, hoe veerkrachtig ze zich tonen. Ik ben ook blij voor ze, dat het nu klaar is, dat verhuizen. Dat ze zich nu weer voorzichtig kunnen wortelen in deze nieuwe locatie. Want wat is het fijn hier, wat een toplocatie. We genieten nu al van alle luxe om ons heen en waarderen elke kleine vooruitgang.

De verbouwing deel 2

De verbouwing deel 2

Fulltime slopen en verbouwen

Steef heeft twee weken vrij genomen om full time te gaan klussen. Nouja klussen… Zoals een vriendin opmerkte: het is meer slopen. Inderdaad. Maar dat is wel het voorstadium van klussen. Een noodzakelijk kwaad. Of eigenlijk, als ik heel eerlijk ben, is het best heel erg lekker: raggen met een sloophamer en het hout voelen splijten onder druk van de koevoet. Ja, subtiliteit is nu eenmaal niet echt mijn ding, dus win ik tot nu toe de wedstrijdjes ‘wie het eerste de inbouwkast er uit heeft gesloopt’ met Steef.

Ervaringen uitwisselen

De economie trekt aan en onze generatie lijkt massaal te verhuizen of te gaan verbouwen. Het is leuk om deze ervaringen onderling uit te wisselen en ik merk dat ik met hele andere ogen naar bijvoorbeeld huizen, trappen of vloeren kijk. Zo betrapte ik mezelf er vanmiddag in de speeltuin op dat ik bedacht in welke volgorde het klimtoestel gedemonteerd moet worden om hem goed te slopen.

Taken verdelen

Dat Steef nu aan het klussen is, betekent automatisch dat de kinderen voor mijn rekening komen. Het is tenslotte vakantie, dus vermaak ik onszelf met zoveel mogelijk activiteiten en uitstapjes. Ik probeer waar het kan zo vaak mogelijk langs ons nieuwe huis te fietsen, om te wennen aan de omgeving en het huis zelf. Ik hoop dat ze op die manier wat meer betrokken raken bij het hele proces.

Blij met de hulp

Het is soms wel irritant, dat ik niet mee kan doen met het kluswerk. Gelukkig hebben we heel veel lieve vrienden en familie, waar ik eerder al een blogje aan wijdde, die ons grut zo nu en dan onder hun vleugels nemen. Dat is feest! De kinderen genieten van het spelen met vriendjes of logeren bij bekenden, terwijl Steef en ik letterlijk een slag kunnen slaan met slopen. In het eerste deel kon je zien en lezen wat we in die eerste week hadden bereikt. Intussen is er alweer het een en ander gebeurd. Tijd voor de 2e update dus. Veel plezier met ons tweede fotoverslag van de verbouwing!

Dit is de oorspronkelijke staat van de woning. De achterkamer op de eerste etage, met dubbele en suite deuren. Een van de eerste taken was om één van de en suite deuren eruit te halen, want de tussenruimte was net onhandig.

De en suite deuren waren originele paneeldeuren uit ergens rond 1890, dus die wilden we graag een nieuwe bestemming geven. Ze zijn ruim 2,70m hoog.

Het demonteren moest daarom met veel beleid. Zoals onze vorige eigenaar betaamt was ook tegen deze muur het een en ander aan bevestigingsmateriaal, planken en latjes getimmerd, wat behoorlijk tijdrovend is om los te maken.Voorste wandje weg, vervolgens latten en planken…De volgende laag…En de andere kant…Tot er eindelijk een geraamte overblijft. Voorzichtig losmaken zodat het ornamentenplafond zo veel mogelijk onbeschadigd blijft. Hij is eruit! Meteen een stuk luchtiger.

Vanaf de andere kant genomen.

Hier weer een foto van de originele staat zoals we het kochten. Deze vloer is verhoogd, maar niet uitgevlakt. Vraag ons niet waarom. Omdat wij de vloer gaan uitvlakken (het huis staat ontzettend scheef), moest deze vloer eruit. 

En wederom een heleboel hout verstopt onder deze plankenlaag.Hier krijg je een idee van hoe scheef de vloer loopt.

Onze vorige bewoner had ook een gezonde dosis humor. Zo vonden we tijdens het openbreken van de vloer ineens deze slippers (birckenstocks notabene!) en anekdote op een, hoe kan het ook anders, plankje.

De verhoogde vloer is eruit. Tijd voor de inbouwkasten in de achterkamer die onze timmerman er met alle waarschijnlijkheid met heel veel zorg en liefde in heeft gemaakt.

Helaas, ook deze gaan eruit. We willen de oorspronkelijke ruimte zoveel mogelijk terugkrijgen. Ook hier zit een rookkanaal die niet meer in gebruik is. Inmiddels hebben we er 3 die er nog uit moeten worden gesloopt. Een klus voor iemand die er verstand van heeft. Als iemand tips heeft, ze zijn meer dan welkom!

Weer een foto van de staat waarin we het huis kochten. Links de muur met ook hier inbouwkasten, de schouw en gaskachel in de voorkamer. Na lang twijfelen hebben we toch besloten ook deze kant weg te breken, met het uiteindelijke doel: behouden van de schouw, maar dan met houtkachel. En ruimte aan weerszijden van de kachel terugkrijgen. Met dit project mocht ik helpen, al zou je dat niet zeggen aan de foto’s 😉 Het uitbreken van die inbouwkasten was een crime, het heeft ons meer dan een dag gekost, en helaas is het bovenblad van de schouw ook gebroken, superbalen! hopelijk kunnen we dat nog goed herstellen.Eindelijk is één kant van de kast weg. Er moet na het slopen het nodige herstelwerk aan het plafond gebeuren. Tot nu toe lijkt er meer werk bij te komen sinds we bezig zijn.

Het is niet normaal hoeveel puin we uit het huis halen. 

Een hele dag heeft het gekost om alleen al dit hout afval weg te brengen. Vijf bussen vol gingen er weg, en we zijn voorlopig nog niet klaar met al het sloopwerk.

Tot zover ons fotoverslag van het tweede deel van de verbouwing! Met dank aan iedereen die ons helpt, met helpende handjes, uurtjes klussen, de kinderen opvangen, eten verzorgen of wat dan ook. Het is voor ons ontzettend waardevol!

De verbouwing deel 1

De verbouwing deel 1

Slopen en klussen

We zijn inmiddels een weekje bezig met klussen. Wat is de tijd gevlogen! Vrijdags kregen we de sleutel en de kinderen waren die 4 dagen ondergebracht bij onze ouders. Super! Zij genieten van de vakantie, terwijl wij de eerste stappen kunnen maken met klussen.

Sleutel naar de toekomst

Vrijdagavond was het dan zo ver: met onze sleutel zelf de deur van onze toekomst open doen. Wauw, wat een gaaf gevoel! Ik ben nog steeds iedere keer onder de indruk van het pand. De hoogtes, de ornamenten plafonds, paneeldeuren, glas in lood… Het maakt me dan ook niks uit dat het een klushuis is. Want dat is het. Gelukkig hebben we de nodige ervaring met ons vorige huis, waar Steef als een echte autodidact van alles heeft verbouwd. Dat staat alleen in geen verhouding tot de uitdaging waar we nu voor staan.

Eerste stap naar praktijk aan huis

Omdat het letterlijk bouwen aan onze toekomst is, heeft het voor mij een extra bijzondere betekenis. Ik ben zo blij met dit pand, dat ik graag met jullie deel hoe wij als gezin toewerken naar het uiteindelijke doel: een praktijk aan huis hebben. Daarom vandaag een eerste verslagje van de vorderingen.

Slopen en puin ruimen

De vorige eigenaar was een timmerman, een klusjesman. Hij werkte in een ziekenhuis en heeft in de loop der jaren allerlei materialen in het huis gestopt. Hier zit geen muur in het huis, maar een laag planken, dan weer platen, dan weer planken van 3cm dik, en tot slot een laag schrootjes. Ohja en ertussen nog wat lagen behang, kit, houtlijm, 30 schroeven per vierkante meter en kilometers nietjes. Blijkbaar was hij nogal fobisch dat ooit iets zou loslaten. Mijn hemel, wat hebben we soms moeten zwoegen op de vierkante centimeter. Het kostte zelfs al een hamer: die is gebroken door de weerstand.

Troep opruimen

Het verbouwen begon met verhuizen van alles spullen van de vorige bewoner. Deze had nogal wat achtergelaten: laminaat, zeil, systeemplafonds, montagematerialen, héél veel planken, hout, héél veel kasten, ophangsystemen, en noem maar op. De volgende dag begon het echte werk: slopen van alles op zolder. Hier komen uiteindelijk 3 slaapkamers en de badkamer, dus alles wat er nu nog zat, moest weg.

Tuin als stortplaats

In 3 dagen tijd is dat gelukt. Gelukkig kunnen we de tuin als stortplaats gebruiken voor al het puin, maar inmiddels is dat zoveel geworden dat er een container moet komen om alles af te voeren. De vloer, of beter gezegd het hele huis, staat heel erg scheef. Een van de grootste klussen die als eerst moet gebeuren, is het uitvlakken van de vloeren. Dat kan pas als alles wat niet nodig is, weg is gehaald. Slopen dus. De koevoet en sloophamer zijn deze dagen (weken) mijn grote vrienden.

Fotoverslag van de eerste week

Hieronder een foto verslagje van de resultaten tot nu toe.

De keuken zoals hij was toen we het huis kochten. De schouw links is er zo voorzichtig mogelijk uitgehaald. Deze sierlijst wil ik ergens als detail in het huis laten terugkomen, als het lukt. De gaskachels aan de muur zijn intussen verkocht en achter de schouw en boven de inbouwkast naast de schouw bleken enorme stenen koven/schoorstenen te zitten. Deze moeten uiteindelijk weg, maar dat is nog een bouwkundige vraag hoe we die kunnen slopen zonder dat de boel instort!

Dit was na het verwijderen van de schouw, meerdere lagen vinyl en allerhande latjes en planken.

De deur en post van de inbouwkast zijn hier weg, de binnenkant van de inbouwkast zit er nog gedeeltelijk in. Dit heeft me bijna de hele dag gekost om eruit te krijgen.

Eindelijk lukte het om de kast eruit te slopen. Je kijkt nu dwars door het plafond heen naar de zolder. En als je goed kijkt staat de muur ook gewoon los van de draagmuur. Daar moet dus nog het een en ander aan herstelwerk plaatsvinden. De muur links naast de trap moet er uiteindelijk ook uit.

Steef is begonnen met het voorzichtig demonteren en ontmantelen van één van de en suite muren. Wel met zekere pijn in ons hart, want het zijn schitterende authentieke hoge paneeldeuren van ruim 2m70 hoog. Maar het zijn er 2 achter elkaar, en dat is een beetje veel van het goede. We zorgen er in ieder geval voor dat de deuren en posten een nieuwe plek krijgen.Een van de eerste klussen was ook met jeukende vingers weghalen van die spuuglelijke systeemplafonds die door het hele huis zaten. Met hoogtes van 3.30m is er gewoon geen geldige reden om systeemplafonds op 2.40m op te hangen en zelfs ramen er achter te verstoppen. Ik was benieuwd en tegelijkertijd huiverig wat we eronder zouden aantreffen. Het gipsen plafond in de woonkamer was helaas niks, evenals in de keuken. 

Maar op de overloop op de eerste verdieping hadden we een leuke verassing: een origineel lijstplafond! Helaas wel flink beschadigd, maar na het wegwerken van alle leidingen en elektra zal deze in ere worden hersteld. Gaaf!

Deze foto’s hierboven zijn de originele staat van de zolder, waar uiteindelijk 3 slaapkamers en de badkamer komen. Let vooral op de hoeveelheid zooi die nog op de balken ligt en alle spullen die er nog staan en hangen. 

Zo, hier was het al een stuk opgeruimder. Tijd voor het betere hak en sloopwerk…

Hoppaaa, de plastic schrootjes zijn niet meer. En de kasten hebben de verhuizing ook niet overleefd trouwens.

Zien jullie die muur links? Leuk detail: daar zit een krant op uit 1883! Zo oud is het huis al. Gaaf hè? Hieronder een kiekje wat verder ingezoomd:

Nederlandsche Staats-Courant van donderdag 6 december 1883. Ruim 130 jaar oud. Antiek aan de muur!

My new BFF, mister Koevoet! Ik kan komende maanden helaas niet sporten, maar dit is een goed alternatief.

Dit is de tuinkant waar we mee zijn begonnen op dag 1 en 2.

Dag 3 was de voorkant van de zolder aan de beurt. Deze kant had nog iets meer voeten in de aarde.

Waar gaat al dat vuil heen…? Ik laat het je zien.

Zo was de ‘tuin’ toen we het huis kochten…

De houtstapel na dag 2…

De puinstapel na dag 2…

Dag 3…

En dan, als na gemiddeld 83x de trap oplopen al het puin in de tuin ligt, even genieten van het resultaat van onze inspanningen:

Een lege, gestripte zolder. Zie je die gave vloerdelen? Die gaan we natuurlijk laten terugkomen, maar niet in de vloer. De balken worden verhoogd, geschuurd en bruin gelaten.

Omdat de dakpannen doorwegen, moeten er extra balken komen om het gewicht te stutten. De dakdelen tussen de balken worden wit afgewerkt.

Tot zover het eerste foto verslag. Er zullen er vast nog wat volgen komende maanden!

Huis gekocht!

Huis gekocht!

Droomhuis gevonden

Na zo lang zoeken, na 1,5 jaar mijn ochtend ritueel beginnen met het openen van de Funda app, na steeds achter het net te vissen en na meerdere teleurstellingen in de afgelopen maanden, is het dan uiteindelijk tóch gelukt: we hebben een huis gevonden!

Weinig aanbod

Het was behoorlijk spannend, want sinds een paar maanden is ook de huizenmarkt in Dordrecht behoorlijk onder spanning komen te staan. Omdat wij zo’n specifieke zoekopdracht hadden, was het aanbod schaars. Zodra we een potentieel pand tegenkwamen, doken we er vol op: zorgen dat we als eersten belden, zo snel mogelijk een bezichtiging plannen en met onze makelaar overleggen.

Inrichten en begroten

Om te weten of een pand geschikt was, maakte ik overal plattegronden van, die ik vervolgens ging ‘inrichten’ volgens mijn plannen. Dan liet Stefan er vervolgens een globale begroting op los en trokken we onze conclusies. Helaas concludeerden we vaker dat panden ongeschikt waren dan we hoopten.

Nieuw pand op de markt

Tot er, niet lang nadat we op ons flatje zaten, ineens een pand op Funda verscheen. Ik weet niet waar het aan ligt, maar we kampen hier met ontzettend slechte internetverbinding. Dus zag ik slechts in grove pixels de vage afbeelding die hoorde bij het nieuw te koop gekomen stulpje. Terwijl ik wachtte op scherper beeld en tot alle gegevens eindelijk waren geladen, voelde ik de adrenaline al toenemen. Was dit waar ik dacht dat het was…?

Halsoverkop wierp ik mezelf in een soort ninja-beweging het bed uit, terwijl de deken ongemerkt achter m’n tenen bleef haken, op weg naar Steef. “Steef, kijk!” riep ik, terwijl ik de half geladen foto’s op mijn telefoon onder zijn neus schoof, terwijl hij met zijn slaaphoofd nog op de wc zat. Dit is een gaaf pand!

Zucht! Open huis

Helaas dachten meerdere mensen daar zo over, en werd er, zoals tegenwoordig de mode lijkt te zijn, een open huis georganiseerd. Dat beloofde al niet veel goeds. Na anderhalve week verplicht geduld, liepen wij eindelijk het pand binnen, gewapend met onze aankoopmakelaar. Het was zoals we vreesden: veel bezoekers, druk binnen, weinig mogelijkheden om zaken goed te bekijken omdat je elkaar in de weg staat en geen makelaar tot je beschikking om je vragen over het pand aan te stellen.

Eén kans…

Het is een vreemde gang van zaken: geen rustig moment om je belangrijke beslissing voor te bereiden, geen mogelijkheid tot een 2e bezichtiging. In plaats daarvan heb je één kans om een bod uit te brengen. In de wetenschap dat je géén idee hebt of er andere geïnteresseerden zijn, hoeveel dan, en wat zij zullen bieden. En als je er net €500 onder zit, gaat het aan je neus voorbij. Een lastige situatie, waar wij absoluut ons hoofd over hebben gebroken.

Het verlossende telefoontje

Maar de locatie was perfect, het huis kon een droomhuis worden en er was veel mogelijk. Dus besloten we ervoor te gaan. Er gingen dagen overheen, voordat eindelijk het verlossende telefoontje kwam: jullie hebben gewonnen, het huis is aan jullie gegund. Ik heb alleen maar gejuicht en gejoeld, gesprongen van blijdschap. Het was ons eindelijk gelukt! We hadden een huis! En wát voor een. Mijn droom komt uit, het wordt echt!

Een monsterverbouwing

Hoewel de keuring tegenviel, blijven we optimistisch. We gaan een mega-project tegemoet. Compleet met vloeren uitvlakken (want: het huis is nu zo scheef dat de jus uit je pan zou stromen tijdens het koken), CV installeren (want: dat is er niet), keuken en badkamer maken (want: die zijn er ook niet), aanbouw en dakkapel realiseren, draagmuur doorbreken, trap maken, etc.

Dromen van de toekomst

Maar elke klus die straks wordt geklaard, is een stap dichter bij ons einddoel. Ik droom al van het eindresultaat: dat ik dan eindelijk vanuit huis kan werken, ’s avonds lezingen of cursussen kan geven, mijn eigen ritme kan bepalen. Dat we weer met z’n tweeën tegelijk in de keuken passen. Dat afwassen overbodig wordt. Maar tot het zover is, genieten we van alle kleine geluksmomenten hier. Op onze 70m2.

 

Hoe bevalt het tijdelijk huren?

Hoe bevalt het tijdelijk huren?

De eerste ervaringen in ons tussenhuis

We wonen nu een maandje in ons ‘tussenhuis’. Een tussenstap op pad naar ons eindstation: een huis met praktijkruimte, om mijn droom te verwezenlijken. Het tijdelijk huren en met 5 man op 70m2 was daarom helaas een noodzakelijk kwaad. Nouja, dacht ik: dan maken we er gewoon het beste van. Een avontuur. Dus daarom vandaag een verslagje over de ervaringen tot nu toe.

Tijdelijk huren

Het was een stap die ik liever niet had gezet: tijdelijk huren. Omdat ik de onrust wel wat veel gevraagd vind voor het gezin. Maarja, sommige dingen heb je niet in de hand en ik besloot het over een andere boeg te gooien. Eens zien welke lessen we hier met zijn allen uit kunnen trekken. En welke positieve ervaringen we overhouden van ons tussenhuis. Want die zijn er! En sommige zaken had ik echt niet verwacht.

Kinderrijk en speeltuintjes

We zijn verhuisd met heerlijk weer, in het weekend van 8 april. Dat was al meteen genieten: balkondeuren open en in het zonnetje onze lunch eten. We kijken aan de voor- en achterzijde uit over groen. Het is, anders dan ik had gedacht, behoorlijk kinderrijk en overal zijn speeltuintjes. De kinderen kunnen een heel stuk de hort op zonder auto’s tegen te komen, ideaal!

Minder spullen, minder rommel

Toen alles in de flat stond en min of meer een plekje had gevonden, was de eerste hobbel al genomen: door de beperkte ruimte waren we gedwongen selectief te zijn in wat we meenamen. Er is daarom heel veel weggedaan. En eigenlijk voelde dat wel goed. Alles is verrassend overzichtelijk! Wat ik al jaren poogde, is hier eindelijk gelukt: alles heeft een vaste plek, want er is geen ruimte voor iets anders. Minder vloeroppervlak, betekent dus ook minder om schoon te maken. Ik kan nu in één ochtend het hele huis door. Dat lukte me eerder nooit!

Alles binnen handbereik

Door de beperkte ruimte is ook nog eens alles binnen handbereik. Een tijdje terug keek ik een documentaire over minimalisme. Hoewel wij nog teveel spullen hebben om over minimalisme te spreken, wordt wel iets anders duidelijk: je hebt in feite maar weinig ruimte nodig om effectief te zijn. Dat ik meer ruimte om me heen wil omdat ik me anders onrustig voel, is weer iets anders.

We doen het samen

Wat even slikken was, was dat we geen vaatwasser meer hebben. Maar ook dit biedt een les: de kinderen helpen ons mee met afdrogen en het wegzetten van de vaat. Ze gaan zuiniger om met het vies maken van het servies. Ze worden zich bewust dat dat directe consequenties heeft. Doordat alles zo dicht bij elkaar is, vinden ze het minder vervelend om even te helpen met het afruimen van de tafel bijvoorbeeld. Kortom, er wordt meer samengewerkt.

Midden in de natuur

Nog een ander voordeel is dat we vlakbij de natuur zitten. We zitten aan het water, en hebben al regelmatig gefietst en gewandeld in de groene omgeving hier. Iets waar we nu in dit seizoen extra van genieten. Bovendien zit mijn sportclub op struikelafstand en hoop ik, als mijn blessure weer wat hersteld is, hier in de natuur mijn eerste hardloopkilometers weer te gaan maken.

Fietsen naar het werk

Ook ons werk zit op steenworp afstand, waardoor we nu op de fiets naar het werk kunnen en bovendien wat later van huis kunnen omdat het zo dichtbij zit. Zeker met de zomermaanden voor de deur is het geen straf om lekker je kop in de wind te steken om je hoofd te legen na het werk.

Alleen naar de winkel

Nog een voordeel: de lokale supermarkt zit op loopafstand, zonder gevaarlijke straten over te hoeven. Meia vond het maar wat leuk dat ze voor het eerst helemaal zelf een boodschap mocht gaan doen. Wordt er direct gewerkt aan een stukje autonomiegevoel. En scheelt natuurlijk weer een extra handeling voor ons, ideaal!

Het avontuur

Zo beschreven zou je bijna denken dat we niet meer weg willen. Dat ligt natuurlijk iets genuanceerder. Maar het wonen in ons vorige huis en nu in dit huis, leert je wel wat je waardeert en wat je mist. Het maakt ons ideaalplaatje voor ons ‘echte’ huis straks nog scherper. En wakkert de kriebels en het enthousiasme voor de toekomst alleen maar verder aan. Wat een leuke avontuur, en wat voel ik me gezegend dat wij dit als gezin samen aan mogen gaan!

 

Huis verkocht!

Huis verkocht!

Roerige tijden

Het was een roerige tijd. En eigenlijk is het dat nog steeds. Ik heb nog nooit zoveel opgeruimd en schoongemaakt als in afgelopen jaren. Want er kon zomaar ineens een bezichtiging komen. En dat gebeurde, regelmatig. Alle activiteiten werden teruggeschroefd, want een bezichtiging betekende potentiële kopers. En ons huis verkopen is de eerste stap naar mijn toekomstdroom: een praktijk aan huis.

Verhuisdatum

Helaas is er nog steeds geen pand op ons pad gekomen wat voor ons geschikt was. Dit leverde zowel bij ons als de kinderen de nodige onrust op. Ik kon ze niet uitleggen waar we gingen wonen, of op welke termijn. Nu kan ik eindelijk antwoord geven op één vraag: ‘wanneer verhuizen we?’. In april. Ja, zo snel. Helaas dus niet naar ons droomhuis, maar naar een knus galerijflatje met gedeelde slaapkamers. Want veel keus is er niet in huurwoningland.

Onzekerheid bij de kinderen

Dat de kinderen er veel mee bezig waren, was onvermijdelijk. Door de bezichtigingen moest er noodgedwongen veel worden opgeruimd en de woensdagmiddag afspreken was daarom soms niet mogelijk. Als ze op de achterbank zaten, zei Fosse ineens: ‘ik wil eigenlijk niet verhuizen’. En als ik Meia zorgelijk zag kijken, legde ze uit: ‘ik kan niet kiezen hoe ik mijn bed straks wil in het nieuwe huis’ of: ‘ik ga mijn bedstee zo missen, ik heb hem nog helemaal niet lang’.

Wanneer nou écht?

Het breekt mijn hart als ik zie dat ze last hebben van deze situatie, vooral omdat ik ze geen antwoorden kan geven. Toen dan eindelijk de kogel door de kerk was, en ons huis werd verkocht, was ik daarom heel blij dat er een stip aan de horizon verscheen. Zoals ik al had verwacht, gaf dit wat perspectief voor de kinderen. De volgende dag was het dan ook op school en de sportverenigingen verteld door de oudste twee. Fosse heeft nog weinig tijdsbesef, dus voor hem kan het verhuizen ieder moment beginnen. Omdat we er heel snel uit moeten, beginnen we daarom al met ruimen en inpakken. Voor Fosse wordt het daarmee meer concreet: pas als alles is ingepakt, gaan we verhuizen.

Tussenhuis

De roerige tijden zijn echter nog lang niet over. Komende weken staat in het teken van inpakken en wegdoen. We verhuizen naar ongeveer de helft van het woonoppervlak waar we nu wonen, in een huurflatje. Ik ben heel benieuwd hoe we dat als gezin gaan beleven. Vanmorgen vroeg Fosse: ‘is er wel speelgoed in het tussenhuis?’. We hebben de huurwoning maar het tussenhuis genoemd, omdat we er maar eventjes zullen wonen (hoop ik). Zijn vraag deed me weer beseffen hoe ongrijpbaar deze situatie voor hem moet zijn.

Huren, een avontuur?

Een huurhuis. En volgens mij zelfs zonder vloeren, met niks op de muren en zonder gordijnen. Een dilemma, want we willen niet investeren in het ‘tussenhuis’ omdat diezelfde kosten straks in ons ‘echte’ huis gemaakt zullen worden. We hebben daarom besloten het huren als één avontuur te beschouwen: tekenen op de muren, restjes vloerbedekking van marktplaats scoren en hetzelfde voor de gordijnen. Nog zoiets: in ons huidige huis zijn de bedden van de kinderen op maat gemaakt. Een bedstee en een volkswagen busje. Supertof, maar helaas niet mee te nemen. Komen we dus ineens twee bedden tekort! Gelukkig hebben we lieve mensen om ons heen die graag meedenken en meehelpen.

Ruimen en inpakken

Omdat we straks veel minder ruimte hebben, zijn we drastisch begonnen met ruimen. Afgelopen maanden zijn er al naar schatting 30 zakken richting kringloop en gevudo gegaan. Ik was perplex wat ik tegenkwam: kerstkaarten uit 2004, bankafschriften uit de puberteit, handleidingen van apparaten die we allang niet meer hebben, bonnetjes van jaren heen, een zak vól snoeren, stekkers en adapters die we niet konden thuisbrengen… En als we de ene laag op een plank in de berging hadden doorgespit, bleek er nog een volledige laag achter te bestaan.

Voorbereiden op verhuizen

Enerzijds zijn we gedwongen tot ruimen, want we hebben straks geen ruimte meer. Anderzijds is ook mijn wens (en één van de voornemens van dit jaar) om minder spullen te hebben, kopen, verzamelen en bewaren. Alleen de spullen die we gebruiken, écht nodig hebben en die gelukkig maken. In het kader van speelgoed heb ik hier al eens over geschreven. Maar ik trek het breder. Tijdens het ruimen merkte ik ook hoeveel rust dit gaf, ik werd er echt gelukkig van. Een ander punt waar we nu actief mee bezig zijn is het opmaken van de voorraad. In de berging staan namelijk planken vol met houdbare etenswaren. Tijd dus om ruimte te ‘eten’.

Nieuwe start

Voor iedereen in ons gezin voelt dit als een nieuwe start. Meia wil komende tijd veel foto’s maken om vast te leggen hoe haar kamertje en spullen er uitzien. Samen halen we herinneringen op van gebeurtenissen die hier hebben plaats gevonden. Dingen die ze niet erg vinden om achter te laten en zaken die ze zullen missen. Maar ook plannen: wat wil je straks in het nieuwe huis? Waar hoop je op? Op deze manier bespreken we de situatie nu en straks. Ik merk dat ik daar zelf behoefte aan heb, en merk ook dat de kinderen het prettig vinden om dit hoofdstuk op hun gemak af te sluiten.

Huis te koop!

Huis te koop!

Verhuizen: een emotioneel proces

Ons huis staat te koop. We zijn al tijden bezig met de overname van de praktijk en daar komt veel bij kijken. Ik werk nu in loondienst in de praktijk van mijn werkgever. Dat heeft absoluut voordelen, want ik trek om 17.00u (nou vooruit, 17.20u) de deur achter me dicht en dat is ook direct de afsluiting van mijn werkdag.

Maar mijn werkgever is op leeftijd en wil op termijn stoppen. En dan zit ze natuurlijk niet te wachten op Jan en alleman die haar huis binnenwandelt om er te werken. Dan wil ze gewoon haar huis terug en genieten van haar welverdiende pensioen. En andersom wil ik ook graag een plek voor mijzelf. Als ik start als ondernemer, wil ik ook het gevoel hebben dat ik start, dat ik iets opbouw, dat het werkelijk van mijzelf is.

Knopen doorhakken

Door de afgelopen jaren en maanden hebben we een proces doorgemaakt en heb ik mijn plannen meerdere malen bijgesteld. Soms noodgedwongen, soms door veranderde inzichten. Inmiddels zijn we in de fase dat we knopen doorhakken. Ons huis te koop zetten was één van die knopen. Want, we hebben namelijk nog niks op het oog. Nouja, tenzij Gaston binnenkort aanbelt om een cheque te overhandigen, maar daar reken ik maar niet teveel op 🙂

Praktijk aan huis

“Waarom zet je dan je huis in vredesnaam te koop?” zul je je afvragen. Vooral omdat we fijn wonen, het is een superleuke buurt, een mooi huis. We hebben in 2015 net een grote uitbouw op de bovenste verdieping laten doen zodat we alle kinderen een eigen slaapkamer konden geven. Het is door de jaren heen helemaal naar onze zin gemaakt en wonen er al ruim 8 jaar met heel veel plezier. Waarom dan weg? Uiteindelijk wil ik toch mijn droom verwezenlijken: een praktijk aan huis. En dat is simpelweg niet mogelijk in ons huis.

Geschikt pand

Sterker nog, het is niet mogelijk in bijna alle huizen die op funda verschijnen. Slechts een enkel pand komt in aanmerking. En dan hebben we nog een wensenlijstje om de zoektocht ingewikkelder te maken: niet te duur, in een straal rondom de school van de kinderen, niet in de directe buurt van de concurrenten en met voldoende oppervlakte voor zowel ons eigen huis als de praktijk. Ohja, en een tuin. Het is lastig zoeken, met twee petten op: we willen een huis die past bij ons als gezin én we moeten denken vanuit de cliënt wat handig is qua locatie. We zijn tenslotte niet van plan over 3 jaar weer te verhuizen.

Impact op het gezin

Om die reden hebben we de gok gewaagd ons eigen huis te koop te zetten. Want als er een zich een mogelijkheid voordoet, willen we die niet missen. Dat brengt wel de kans met zich mee dat we tijdelijk moeten huren. En dát idee heeft wel zijn weerslag op ons gezin.

Wat betekent het in de praktijk?

Tot zover dus het stuk rationele benadering over kopen en verkopen, want ik merk dat Meia en Fosse behoorlijk onder de indruk zijn van het hele proces. Want, een huis kopen of verkopen is ook heel veel emotie. En hoezeer we ook proberen sommige dingen niet te bespreken in hun bijzijn of luchtig te reageren op bepaalde onderwerpen, ze merken toch meer op dan wij soms beseffen. Zo moesten er natuurlijk foto’s van het huis genomen worden, wat direct betekent dat we het huis van onder tot boven hebben moeten uitmesten, opruimen en schoonmaken.

Bezichtigingen

In een gezin met 3 kinderen is dit vechten tegen de bierkaai. Maar het moest, en alle troepen werden ingezet. In de praktijk komt het erop neer dat de kinderen meer dan anders moeten opruimen, dat er een zondag niet op uit wordt gegaan, maar een berging wordt uitgeruimd. En na de foto’s begonnen de bezichtigingen, die hetzelfde effect hadden. Ik baal dan onwijs van zo’n situatie: het liefst zou ik lekker met z’n allen het bos in gaan, maar nood breekt wet.

Zorgen, onzekerheid, vragen…

Toen de foto’s eenmaal gemaakt waren, kwamen de vragen: “wanneer komt er een bord op het raam? Wanneer gaan we dan verhuizen? Gaan deze mensen ons huis kopen? Nemen we dit, dit en dit wel mee? Dit gaat toch ook mee, he? Heeft het nieuwe huis wel …?”. We proberen zo goed mogelijk antwoord te geven op de vragen. We leggen uit dat we voorlopig nog niet gaan verhuizen, omdat we eerst een heel leuk huis moeten vinden waar we in willen wonen. En dat we alle spullen mee zullen nemen die los zitten, los gemaakt kunnen worden of opgetild kunnen worden. Maar na die uitleg begon Meia ineens te huilen: “maar dan kan ik mijn bedstee niet meenemen!”. En toen had ik even geen antwoord, want ze had gelijk. De bedstee, die we met liefde voor haar hebben gemaakt, blijft inderdaad achter. Maar ik beloofde haar wel dat ze haar nieuwe kamer minstens net zo fijn zou vinden als haar kamer van nu.

Piekeren

Van de week fietsten we naar huis van school en zei Meia ineens dat ze de laatste tijd ’s avonds niet goed kon slapen. Na wat doorvragen, bleek dat ze toch lag te piekeren over verhuizen, want dan zou ze haar vriendinnetje uit de straat missen en ze was verdrietig om haar kamer, die ze nog niet zo lang had. Op die momenten heb ik met haar te doen, en slaan twijfels toe of we wel het juiste doen. Ook Fosse is er veel mee bezig. Hij vraagt doorlopend om bevestiging of zijn spullen wel meegaan.

Gevoel van veiligheid

Alle drie de kinderen zijn hier geboren en opgegroeid, en ze waarderen de vertrouwde en veilige omgeving. Het voelt kwetsbaar om aan die vertrouwde omgeving te tornen. Het is alsof de stoelpoten langzaam onder hen vandaan worden gezaagd. Vooral, omdat we nog niks anders op het oog hebben: ze kunnen nog nergens naartoe leven of aan een idee wennen. Ze hebben bovendien ook geen tijdsindicatie: we hebben geen idee hoe lang het allemaal zal duren. Ik merk dat ik dat heel moeilijk vindt voor ze, want ik gun ze zo graag dat veilige gevoel. Wij als volwassene zijn daarin flexibeler, wij kunnen alles in perspectief plaatsen en bovendien is het onze beslissing, dus is het gemakkelijker je hier naar te voegen. Dat hebben de guppen niet.

Quality time

Het is dus voor iedereen bij ons op zijn eigen manier spannend. Signe is misschien wel de enige die zich er allemaal niet zoveel van aantrekt. Tot het moment zover is, wellicht. Intussen ga ik maar eens proberen wat extra gezinsuitjes en quality time in te plannen, tussen alle regeldingen door. Want die behoefte is er aan beide kanten merk ik. Ik houd jullie op de hoogte.