Archief van
Tag: verbouwen

De verbouwing deel 17

De verbouwing deel 17

Over nog meer slopen…

Het is vandaag 19 juni 2018. Morgen komt de aannemer. De aannemer stond oorspronkelijk gepland op pakweg 14 juni. Rond 7 juni vroeg ik Steef wanneer die aannemer nu eigenlijk kwam. Het was vlak voor het weekend, en we lagen al in bed. `Oh, die komt misschien aankomende week al´, was het antwoord. Oh fijn, dacht ik, dat schiet lekker op. De volgende dag wierp ik een blik in de aanbouw, die grotendeels leeg was, maar waar nog stapels planken, verhuisdozen vol spullen, bergen afval en her en der verspreide zooi lagen. ´Krijg je dat wel leeg voor ze het komen slopen?´ vroeg ik een beetje weifelend. ´Maar ik ga het zelf slopen, hoor´, was het enigszins verontwaardigde antwoord van manlief.

´Even zelf doen´

Ik dacht dat ik het verkeerd gehoord had.  Ik hóópte met al mijn vezels in mijn lijf dat ik het niet goed verstaan had. Het was zaterdagochtend, en maandag zou mogelijk de aannemer al op de stoep kunnen staan. In ieder geval diezelfde week. ´Zélf slopen!?´. Al wekenlang had ik wie het maar horen wilde verkondigd dat de aannemers zouden komen om de boel te slopen, het afval af te voeren en vervolgens de nieuwe aanbouw neer te zetten. En nu hoorde ik dat vriendlief in al zijn naïviteit dacht dat hij in 1,5 dag een aanbouw van 7x7m kon slopen en afvoeren!?

Véél bouwafval…

Natúúrlijk werkt Steef keihard en heb ik niks aan te merken op zijn inzet, deskundigheid of betrokkenheid. Maar zijn tijdsinschatting daarentegen… Na 2 dagen buffelen (de aannemer had nog niet bevestigd wanneer hij zou komen) kreeg Steef het telefoontje dat de aannemer pas de week erop zou komen. Geluk bij een ongeluk, want natúúrlijk zat ook hier de aanbouw vol met tigduizend lagen hout, triplex, schrootjes, lijm, schroeven, latjes, planken, balken, isolatie en nog meer platen. Kortom, weken werk. De aannemer werd uitgesteld, ik trok ook weer mijn klushandschoenen aan en we zetten alles op alles om het sloopwerk zover mogelijk af te krijgen.

Bergen verzetten

En hoewel ik er een hard hoofd in had, heeft Steef bergen verzet. Blijkbaar doet zo´n deadline soms ook goeie dingen, want het sloopwerk is zo goed als gedaan. De tuin ligt vol met puin en het lijkt wel of onze achtertuin in de Gazastrook ligt. Het is onherkenbaar en ook onwerkelijk dat we hier een paar weken terug nog ons ontbijtje aten, de afwas deden of een douche namen.

Ik heb dit verslag in delen geschreven. De foto´s beslaan uiteindelijk een week of 3. Hieronder een fotoverslag van onze sloopwerkzaamheden!

De voorfoto: een uitbouw van 7 meter diep, met daaraan een 3 meter lange overkapping. Rechts is een volledige aanbouw, links een soort grindtegels met een dak erboven. Alles moet weg.

Stap 1. Berging leegmaken, alles intern verhuizen en dan stap 2: de overkapping.

En weg is de houtje touwtje overkapping.

Het dak gaat eraf bij ons.

En de dakramen sparen we, die hergebruiken we later.

Met zonder dak.

En er was licht!

…en een hele berg afval…

Dak slopen van de aanbouw…

Onherkenbaar die zooi (hier stond de wasmachine en douche).

En de voormalige keuken…

Bergen en bergen puin brengen we weg.

De ene na de andere laag aan isolatie en bedekking of plaatmateriaal wordt eraf gehaald.

Hèhè, kale muur!

Stofzuigen heeft weinig zin meer deze weken.

Als de binnenkant is gestript, beginnen we met het dak slopen.

Actiefoto 🙂

De buurtjes zitten front row met uitzicht op ons geploeter. Dankjewel voor de foto, buur!

Hé die veger en blik, die is waarschijnlijk in de afvalberg verdwenen, want die is al een poosje onvindbaar.

Keukenblok is ook weg, dak eraf, bijna tijd om de muren om te gooien.

Er blijft steeds minder staan.

Het lijkt wel een oorlogsgebied.

Van bovenaf helemaal.

De tuin staat helemaal vol met afval, uiteindelijk zijn er 4 containers bouwafval afgevoerd.

 

En dan het leukste: slopen van de muren!

Nu lijkt het helemaal de Gazastrook hier.

Heb noodgedwongen wat traininkjes moeten missen, maar ik kwam wel aan m´n beweging met dat puin sjouwen.

Vloer leegmaken.

Containers vullen.

En de laatste foto voor nu. Je ziet dat er 2 soorten ondergrond zijn: onder de witte tegels vooraan ligt beton (gelukkig een dunne laag) en onder dat stuk erachter ligt hout op niks, daaronder zit een gat van een halve meter boven het zand. Alle tegels moeten er natuurlijk uit, want de grond moet afgegraven worden en egaal gemaakt worden. Voor de uitbouw komt een afstapje van zo´n 10cm.

De verbouwing deel 16

De verbouwing deel 16

Een interne verhuizing

Het is begin juni als ik dit schrijf. Over ongeveer 2 weken wordt een groot deel van onze huidige leefruimte platgegooid. Dat betekent dat alles wat er nu in staat, weg moet. Dan slopen de aannemers de aanbouw om in te ruilen voor een degelijk exemplaar. In die uitbouw komen twee kamers voor de praktijk. En dan, hópelijk, kunnen we toewerken naar de praktijkruimte aan huis. Om dat voor elkaar te krijgen, moesten we opnieuw verhuizen. Intern dit keer.

Van doorloopruimte naar eigen kamer

Geen gruis van een uit elkaar vallend muurtje meer in mijn bed, en geen douche cabine die bijna van ellende uit elkaar valt. Ook geen losliggend aanrechtblad waar regelmatig wat achter rolt of een wasbak waar we als een giraf in moesten buigen om de afwas te doen. We gaan er op vooruit! We verhuisden ons bed naar zolder, naar de kinderkamer naast de badkamer. Geen vloer, geen stopcontacten en geen wandafwerking, maar hé, who cares! Want we hebben een eigen kamer! Toch een behoorlijke vooruitgang ten opzichte van de doorloopruimte waar we eerst sliepen.

Douchen…

En het meest fijne moment van afgelopen tijd was toch wel met stip op 1 het kunnen douchen in onze mega ruime royale douche met stortdouche! Geen muurtjes waar ik m´n ellebogen of knieën tegenaan stoot, of waar ik letterlijk naast de douche moet gaan staan om mijn benen te scheren. In plaats daarvan geniet ik van héél véél ruimte, een krachtige douche, het fijne gevoel van de tegels aan mijn voeten, handzeep op grijphoogte en een bankje waar ik mijn voet op zet om te kunnen scheren. Rijkdom. En dan kijken we nog maar even niet naar het balkje dat nog geverfd moet worden, het feit dat er nog geen stopcontacten of verlichting is, geen spiegel, of dat het water doodleuk langs de douchedeur en dorpel de badkamer in stroomt omdat de douche deur niet goed blijk aan te sluiten (shit zeg).

…En lekkage

Een grotere deceptie was het toen we op een avond na het douchen naar beneden liepen en bij het plafond en de muur onder de douche nattigheid zagen. Lekkage. Compleet met plasje op de grond. Die avond heb ik even struisvogel politiek gespeeld en gedaan of het er niet was. Want die doemscenario´s met al het tegelwerk dat er weer af wordt gesloopt, probeerden zich al in mijn brein te nestelen. Waarschijnlijk is het de handdouche, dus gebruiken we die voorlopig niet. Maarja, daarmee is het probleem natuurlijk niet weg…

Volle woonkamer

Terug naar de interne verhuizing. Alle kasten en kledingrekken die in de ruimtes van de aanbouw stonden, de wasmachine, droger en andere toestanden zijn ook naar boven verhuisd. Maar de keuken kan niet zomaar weg, want dan hebben we geen water meer. De eettafel staat ook in de tijdelijke woonkamer, waarmee deze ruimte nu behoorlijk vol staat. Het volgende project was de keuken in de wachtkamer van de praktijk realiseren. Want als die alvast staat, kunnen we die tijdelijk gebruiken en kan de rest van de leidingen worden afgesloten en weggehaald.

Muurtjes smeren en een keuken

Afgelopen weken was Steef daarom hard bezig met het dichtsmeren van de beschadigde muur, het plaatsen van metal studs, houten wanden en gipsplaten. Een verhoging op waterpas voor de keuken werd gemaakt, een keukentje uitgezocht en gehaald en uiteindelijk geplaatst. We kregen een dagje hulp van vrienden en mijn broertje, waarmee de eerste stappen werden gezet. En al is het niet mijn droomkeuken (die komt de verdieping erboven), ik ben al superblij met deze verbetering en kijk er naar uit om het in gebruik te gaan nemen!

Fotoverslag

Hierbij het fotoverslag van de afgelopen weken.

Onze voormalige ´was- en kleedruimte´, waar onze nooddouche stond, onze wasmachine, droogrek en kleding.

De ruimte is zo goed als leeg. Klaar voor de sloop.

Onze voormalige ´romantische´ slaapkamer, hier komt straks de wachtkamer met keukentje van de praktijk.

En nog een foto van dezelfde ruimte.

Onze voormalige ´keuken´, zoveel mogelijk leeggehaald. We koken hier tot de andere keuken (in de wachtkamer) gebruikt kan worden.

En een vooruitgang, want we hebben een slaapkamer 🙂 Eentje met muren en een deur.

Dit wordt één van de kinderkamers uiteindelijk.

Met ee

n beetje passen en meten lukt het net.

De woonkamer wordt nog voller, want de eettafel komt erbij.

Maar het past gelukkig prima.

De muur in de wachtkamer moet dicht gesmeerd worden, de leidingen moeten daar weg (maar nu nog niet, want anders kunnen we niet meer koken).

Fons helpt met dichtsmeren en de wasmachine naar zolder verhuizen.

In rap tempo zijn de metal studs, isolatie en gipsplaten geplaatst. Tijd voor het ´vlondertje´ waarop de keuken komt. Het eerste kastje wordt al geplaatst.

Vriend Bram helpt met laaiend enthousiasme mee met de keuken in elkaar zetten.

Dat gaat voorspoedig.

En ook de bovenkastjes worden geplaatst.

Tot zover het fotoverslag, bijgewerkt tot begin juni. Binnenkort een ´special´ met voor en na foto´s van de badkamer.

 

 

 

Verbouwingsverslag 15

Verbouwingsverslag 15

Badkamer tegelen…

Iemand zei laatst: je hebt het helemaal verkeerd gepland! Het is nu zomer! En daar hebben ze een puntje. We hebben de knoop doorgehakt na wekenlang kou en ongemak, en nu de  beslissing is genomen, staat  Steef met bijna 30 graden boven te klussen. Achja, je kan ook niet alles hebben. We gaan ervoor dat het af is vóór de kou weer komt.

Het begin van afwerken

En wát een verschil, nu Steef van baan is veranderd: geen kantoorbaan, maar klusjesman. En wat voor één. Deze week was weer een week van grote stappen, en grote verschillen. Eindelijk, eindelijk, ein-de-lijk komen we aan bij de fase van afwerking van de badkamer. De vloeren zijn recht, de vloerverwarming ligt, er liggen ik-weet-niet-hoeveel lagen bovenop, en ja echt: de verfkwast is al ter handen genomen.

Schuren, verven, meten en beton

De plafonds zijn gewit in de kleur van de wandtegel (mat wit), en alle oude verf is van de balken afgeschuurd (pittig klusje). Het beton is gestort in de douche en alles is waterdicht gemaakt en vlak geschuurd. En toen begon het tegelwerk. Dag 1 was een deceptie: nadat ik een hele dag op pad was met de kinderen en hoopvol thuiskwam, zaten er welgeteld 2 tegels op de muur, die er ook weer af gingen, want Steef kreeg de lijm eronder maar niet vlak.

De eerste tegels…

De week erna ging het iets beter, maar nog steeds traag. Story of our life intussen. Want ja, ook hier is alles weer scheef: schuine daken die verzakt weglopen. Weliswaar een vloer die waterpas loopt, maar de rest allesbehalve. Dat betekent dus veel snijden en snijverlies van de tegels, door meer kans op breken. En heel veel meten. Máár… toen de muren eenmaal wit kleurden, was dat wel een héél fijn gezicht. Eindelijk resultaat van alle tijd en energie ónder deze afwerklaag.

Fotoverslag deel 15

In de douchecabine is het beton gestort, over de vloerverwarming. Met een afschot richting de wandafvoer links in het bankje.

De toplaag op de vloerverwarming in de gang in de badkamer.

En vanaf de andere kant.

Heel wat uurtjes heeft Steef gestoken in het schuren van de balken, waar nog een aantal lagen witte en grijze verf van jaren her op zaten. Maar het resultaat mag er zijn, wat vind ik deze balken gaaf!

En dan het eerste resultaat: witte plafonds en de originele balken zichtbaar. Zo gaaf! Ik kan helemaal blij worden van deze aanblik!

De balken zijn behandeld met een speciale beits tegen het vocht.

En dan dacht je misschien dat die laag beton het laatste was? Helaas. Daarover heen kwam nog een egalisatielaag en daarover weer een laag om het waterdicht te maken.

En dan mag de vlag uit, want de eerste tegels zitten op de muur. Gewoon simpele witte, omdat de badkamer vrij krap is en zonder ramen. We houden het daarom zo licht mogelijk.

Het wandje achter de wc. En dan het hoekje om onder het schuine dak, waar je direct ziet hoe schuin het dak loopt naar de voorkant van het huis. Gelukkig zie je dit straks niet meer want hier komen zelfgebouwde kasten voor wasmanden.

De muur onder het dak af.

De vloertegels alvast op de grond uitgetekend.

Steef rekent en meet zich suf. Hij had het graag allemaal wat sneller zien gaan.

Het muurtje waar de wasmachine en droger komen. Gelukkig loopt deze kant minder schuin weg.

Dan de muur waar het wastafel meubel komt. Met een lastig hoekje om de balk heen.

Gelukt! Gelukkig ging dit voorspoediger dan gedacht.

Tot zover het fotoverslag, bijgewerkt tot begin mei 2018.

 

Hoera! Mijn man is klusser

Hoera! Mijn man is klusser

Van 2x loondienst naar zzp

De kogel is door de kerk. We hebben weer een stap genomen in ons toch al hektische leven. Eentje die spannend was, maar wel uiteindelijk veel meer rust gaat geven voor ons gezin. Nog niet zo lang geleden schreef ik over de impasse waarin we min of meer verkeerden, met ons gezin in de verbouwing en de ongemakken daarvan, en helaas de conclusie dat het niet ging lukken om af te krijgen binnen afzienbare tijd. We zagen even niet hoe het verder moest, maar hebben inmiddels een beslissing genomen.

Geen plezier meer in het werk

Steef heeft zijn baan opgezegd. Say what!? Ja echt. In 2017, nog geen 3 maanden geleden, was de hele situatie totaal anders. Beiden een vast contract, werkend in loondienst, al jarenlang voor dezelfde werkgever. Waar ik kon doorgroeien en doorontwikkelen, kwam Steef echter steeds meer vast te zitten. Al jaren liep hij tegen muren op en merkte hij steeds meer tegenzin en frustratie, omdat er geen verandering kwam en ook niet mogelijk leek. Ondanks meerdere professional programma´s en worsten die hem zijn voorgehouden, bleef de situatie bij het oude.

Oplossing uit onverwachte hoek

Toen ik begin februari ineens in paniek raakte vanwege de verbouwing thuis en de moeizame voortgang ervan, opperde Steef ineens iets dat ik nooit uit zijn mond had verwacht te horen: “misschien moet ik een sabbatical nemen”. Omdat ik me niet kon voorstellen dat zijn voorstel serieus was, of überhaupt maar mogelijk, barstte ik in lachen uit. Maar Steef lachte niet mee en mijn lach verstomde. Want ik besefte dat hij het meende, en dat het misschien wel de beste oplossing ooit was.

De ideale (en noodzakelijke) oplossing

“Meen je dat serieus…!?” vroeg ik voorzichtig. Want ik ken hem al langer dan mijn halve leven, en impulsief, avontuurlijk of op zoek naar verandering zijn wel de laatste eigenschappen die je aan hem zal toeschrijven. Behouden, voorzichtig en kiezen voor veiligheid en zekerheid zijn juist zijn kernwaardes. Niet voor niets werkte hij al 11 jaar bij dezelfde werkgever. Maar hij was bloedserieus. Het zou een ideale oplossing zijn: de verbouwing gaat veel sneller en we hoeven geen dure aannemers te betalen waar we geen budget voor hebben.

Meerdere vliegen in één klap

Hoe meer we erover nadachten, hoe meer vliegen in deze klap er werden geslagen, merkten we. Steef kon op zijn gemak nadenken over een nieuwe baan, hij weet immers niet welke kant hij op wil. Zonder eeuwige druk van werken en klussen, kon hij rustig zijn gedachtes op een rijtje zetten. Tegelijkertijd komt er weer ruimte voor ons als gezin. Als hij immers full time klust, kan je af en toe ook gewoon weer eens een dagje met het gezin zijn. Ik voelde een enorme opgetogenheid en opluchting bij dit idee.

Het moet gewoon zo zijn

Blijkbaar staat het in de sterren, blijkbaar moet het gewoon zo zijn. Dat gevoel heb ik altijd gehad bij ons huis dat we nu hebben, en bij de praktijk die ik nu heb overgenomen. Dat gevoel heb ik nu opnieuw in onze huidige situatie. Er komt weer rust, de verbouwing gaat afkomen in afzienbare tijd, het gezin wordt weer vaker herenigd en Steef kiest straks eindelijk voor werk waar hij blij van wordt. Ik voel me ontzettend bevoordeeld dat wij deze keuze kunnen maken.

Verrassende reacties

Sinds Steef aan zijn omgeving vertelt dat hij hij zijn baan opzegt, krijgt hij verrassende reacties. Vaak uit onverwachte hoeken komen felicitaties en bewondering voor zijn dappere beslissing. Ook komen er bekentenissen van anderen: “gefeliciteerd!”, “wat stoer”, “ik had ook veel eerder mijn baan daar moeten opzeggen”, “als ik zo jong was als jij, dan had ik het ook wel geweten”. Het geeft maar weer eens aan dat een mens ook uit zichzelf niet snel kiest voor verandering. Ik las laatst nog dat er geen vrijheid bestaat zonder angst: kiezen voor vrijheid, brengt inherent angst voor het onbekende met zich mee.

Op naar het klussen!

Maar dat kunnen we handelen. We zijn dit avontuur al een lange tijd geleden samen aangegaan, en dit is een nieuwe maar logische vervolgstap in dit avontuur. Ik kan niet wachten om de vorderingen van de verbouwing met jullie te delen en dan eindelijk gebruik te kunnen maken van wat we maken. Dus binnenkort kun je weer nieuwe verbouwingsverslagen verwachten, en hopelijk is de vooruitgang dan goed zichtbaar.

Als dingen anders lopen dan je dacht

Als dingen anders lopen dan je dacht

Over tijdgebrek en veerkracht

Soms heb je van die momenten, dat je er even doorheen zit. Dat je baalt van de situatie, en je even niet weet hoe je verandering kan aanbrengen in alles wat er gaande is. Laatst was er zo´n moment. Misschien is het jullie wel opgevallen, misschien ook niet. Maar er is al een behoorlijke tijd geen nieuwe verbouwingsblog geplaatst. De laatste was voor de kerstvakantie. Het is niet dat er niks gebeurt hoor, integendeel. Er gebeurt teveel, en het is allemaal even belangrijk, waardoor de verbouwing minder snel gaat dan gehoopt. En eigenlijk ook wel langzamer dan gedacht.

Spanningveld

Het is niet dat ik het iemand kwalijk neem, want we hebben dit zelf op onze hals gehaald en wij alleen zijn hiervoor aansprakelijk. Steef stopt al zijn vrije tijd in het project, en toch lijkt de tijd ons in te halen. Een tijdje terug zat ik te mijmeren over het afgelopen jaar en ineens schrok ik. Precies een jaar geleden, in februari 2017, verkochten we ons huis. Het is dus al een jaar dat we in een zeker spanningsveld leven met ons gezin. En in feite al veel langer dan dat, besefte ik me.

9 Maanden zonder kamer

Toen we nog in ons vorige huis woonden, hadden we net een grootschalige verbouwing achter de rug. We hadden de bovenverdieping 3 meter naar voren uitgebreid en de indeling volledig veranderd. We hadden 3 volledige kinderkamers en dakramen gemaakt. Het stof was amper neergedaald toen we de beslissing namen ons huis te koop te zetten. De kinderen hebben tijdens de verbouwing 9 maanden noodgedwongen bij ons op de slaapkamer geslapen. Hoewel het een royale slaapkamer was, was 9 maanden lang met zijn vieren (Signe was toen nog in de maak) in dezelfde ruimte niet bepaald bevorderlijk voor de onderlinge verstandhoudingen.

Twee verhuizingen, twee verbouwingen

Meia en Fosse waren in die periode 4 en 2 jaar, en toen de verbouwing klaar was 5 en 3 jaar. Toen werd Signe geboren, en brak een andere drukke tijd aan. Eind 2016 besloten we ons huis te koop te zetten en in februari 2017 was de koop rond. De kinderen hebben nog geen jaar van hun eigen fijne kamertje kunnen genieten. Fosses bed was zelfs nog niet helemaal af. In april 2017, krap 6 weken nadat we het bod accepteerden van de kopers, verhuisden we naar een flatje met 70m2, waar we een halfjaar verbleven, als ´tussenhuis´ tot we ons droomhuis vonden.

Met z´n allen op een kamer

Logischerwijs hebben we toen weinig tot niets gedaan aan gezellig maken in huis. Er was amper plek genoeg voor de stofzuiger of het wasrek. Ook toen sliepen Meia en Fosse weer samen op een kamer, wat in het begin één grote keetpartij gaf. Signe had gelukkig daar haar eigen kamertje. Nouja, ze moest hem delen met de droger. Toen we in september 2017 weer verhuisden, kwamen de kinderen zelfs met zijn drieën op dezelfde kamer te slapen. Wonder boven wonder ging dat erg goed. Tot vandaag slapen de kinderen nog steeds zo: in afwachting tot hun kamertjes klaar zijn. Ze zijn nu 7, 5 en 2, inmiddels.

Hun jeugd komt nooit meer terug

Ik besefte me ineens dat zij meer niet dan wel hun eigen kamertje hebben gehad in hun leventjes. En met de snelheid waarin de verbouwing vorderde, was het einde voorlopig nog niet in zicht. Ik kreeg het ineens Spaans benauwd: als de verbouwing nog 2 jaar duurt, dan zijn ze 9, 7 en 4, en zouden ze 5 jaar met tussenpozen geen eigen kamer hebben gehad. Dat konden we toch niet maken! Hun jeugd krijgen ze nooit meer terug, ik wilde ze zo snel mogelijk hun eigen plekje kunnen geven.

Gemis van het gezinsleven

En ineens miste ik nog veel meer: al sinds april 2017 is Steef aan het klussen, en komt de zorg voor de kinderen in principe op mij neer. Ik miste het eropuit gaan als gezin. Uitjes plannen, naar het strand, bos, museum, stadjes of gewoon naar een verjaardag. Steeds moest ik afmelden met de mededeling ´Steef is klussen, ik kom alleen´. En ook niet altijd zag ik het zitten om met drie kinderen op pad te gaan, het is nogal een onderneming. Ik miste het samen kletsen tijdens ritjes, het filosoferen over kleine en grote dingen tijdens wandelingen terwijl de kinderen voor ons uit renden. Kortom, ik miste het samen maken van die fijne herinneringen, zoals we gewend waren.

Vrijetijdsbesteding

Doordat Steef nu zijn vrije uurtjes stopte in het klussen, kwamen de huishoudelijke taken ook meer en meer in de weekenden, wat afging van de vrije tijd met de kinderen. Net als de regeldingen: wat halen bij de winkel, een pakje terugbrengen, cadeautje kopen voor iemand of whatever. Nog zoekende naar een goed werkritme met voldoende tijd voor mijn gezin, maar ook genoeg tijd in een startend bedrijf, is dat niet de meest leuke vrijetijdsbesteding die ik me kan indenken.

Piekeren en tobben

Zo kwam het, dat we pasgeleden zaten te piekeren en te tobben. Misschien hebben jullie inmiddels wel door dat ik van huis uit niet erg geduldig ben. En hoewel we echt in de veronderstelling waren dat we ruim hadden ingezet (een jaar klussen), blijken we een en ander toch onderschat te hebben. We hebben er nu ruim een halfjaar klussen op zitten, maar zitten nog niet op een kwart van de werkzaamheden. Om het cru uit te drukken: nog geen enkele ruimte in huis is af. Het is dus tijd om afwegingen te maken en knopen door te hakken.

Zo gaat het niet langer

Inmiddels heb ik een soort aha-moment gehad, toen ik besefte dat het misschien heus wel af zou komen in een paar jaar met het budget dat we er voor hebben gereserveerd, maar dat dat absoluut niet is wat ik wil: we kunnen het onze kinderen gewoonweg niet aandoen om langer dan noodzakelijk in deze verbouwing te zitten. Om het steeds maar koud te hebben, kleren die niet goed drogen, en urenlang moeten wachten tot de rijst eindelijk kookt. Geen kleding kunnen ophangen omdat er nog geen fatsoenlijke kledingkast is. Zich irriteren dat ze nooit eens ongestoord alleen op hun kamer kunnen spelen. Of een tafel missen om aan te puzzelen of tekenen.

Op zoek naar verandering

Ik weet het, luxeproblemen. Veel van ons zitten in een situatie dat ze sowieso nooit een eigen kamer zullen hebben. Of voldoende kleding om op te hangen. Ik waardeer daarom keer op keer de positie waarin wij verkeren, en ben dankbaar voor het feit dat we überhaupt de mogelijkheid hebben om over alternatieven na te denken. Want dat is voor velen niet weggelegd, daar ben ik me van bewust. Maar juist omdat wij wél aanpassingen kunnen maken, voel ik me ook verplicht om dat te doen. Juist nu onze kinderen nog jong zijn en zij hun oh zo belangrijke basis aanleggen.

Onzekerheid

Wat het concreet betekent? Niets, tot nu toe. Veel onzekerheid hoe nu verder, maar ook wel duidelijkheid: dit moet anders. Voor de kinderen. We hebben al veel van ze gevergd aan veerkracht en flexibiliteit. Aan aanpassen en mee veranderen. Het ochtendritueel is uitgebreid met standaard warme sokken aantrekken als je wakker wordt, want de vloer is ijskoud. De deur dicht doen is een gewoonte die ze uit eigenbelang hebben aangeleerd, om de warmte zoveel mogelijk in de kamer te houden. Ik gun ze het comfort en wat ze hadden: een eigen plek, voldoende ruimte, warmte.

Op zoek naar een oplossing

Achter de schermen brainstormen we verder. Mocht je ideeën hebben of wil je graag meehelpen met klussen, ervaring opdoen, je CV uitbreiden of spierballen willen kweken met sjouwen? Er is altijd behoefte aan hulp. We houden jullie op de hoogte van de ontwikkelingen die gaan komen…

 

De verbouwing deel 12

De verbouwing deel 12

Dakkapel, dakraam en sterrenhemel

Een uitgebreid fotoverslag dit keer, nadat de tweede aannemersklus is voltooid. En wat een verschil! Er zit een dakkapel van 3,5m en een raam van ruim 1m op de zolder, waardoor het ineens een stuk lichter, hoger en ruimer is geworden. Wel confronterend om (opnieuw) te zien hoe scheef het huis staat. Ach, het is ook de charme van zo’n oud pand, toch?

Niet kunnen slapen

De aannemers kwamen de week voor kerst. Op de laatste dag van het jaar lag ik wakker en rusteloos in bed, naar het plafond boven me te staren, dat bestaat uit kriskras slordig gemonteerde gipsplaten, afgewisseld met allerhande gaten en kieren. Niet echt romantisch, maar ik begin er bijna aan te wennen. Ik lag inmiddels al een paar uur naar de aanhoudende regen te luisteren toen de regen ineens gezelschap kreeg van een ander, harder geluid. Ik kon het niet plaatsen.

Gehorig

De muur tussen ons huis en de buren is door de sloopwerkzaamheden veranderd in een soort klankkast met versterker, dus ging ik er vanuit dat het de buurman was of een tikkende leiding. Het tikken nam steeds maar toe, tot het ineens vertraagde en stopte. Het leek ergens van schuin boven mijn hoofd te komen dacht ik. Ik luisterde nog even of ik iets hoorde, maar het ondefinieerbare geluid was gestopt, en ik draaide me maar weer om voor de zoveelste poging om in slaap te komen….

De bron

Maar net toen ik mijn ogen weer sloot, hoorde ik een zacht scheur geluid, direct gevolgd door het onmiskenbare geluid van een plons water dat op mijn dekbed stroomt. Het duurde even voor ik Steef bij zijn positieven kreeg en we de bron van de stroom water hadden ontdekt, bijna 3,5 meter boven ons hoofd. Intussen was mijn dekbed behoorlijk nat toen de emmer eindelijk pontificaal op mijn bed stond. Nou, slapen zat er nu dus al helemaal niet meer in.

Lekkage

Gewapend met zaklampen gingen we op zoek naar de bron van ellende: het bleek de dakkapel op zolder te zijn, waar de lekkage dus op het gemak door de vloerplaten, de nieuwe isolatie en de vloer op de eerste verdieping was gesijpeld, waar het water zich vervolgens doodleuk had verzameld op de zooi gipsplaten, voordat deze verzadigd raakten en uiteindelijk overstroomden. In mijn bed dus. Balen van deze tegenslag op de laatste dag van het jaar. Het was een wonder hoe goed mijn oliebollen uiteindelijk zijn gelukt op die twee uur slaap.

Veel foto’s

Genoeg gekletst! Ik neem jullie mee in een – uitgebreid – fotoverslag van afgelopen weken. Want hoeveel ik soms ook mopper omdat het allemaal zo traag gaat, van dit soort verslagen word ik dan zelf weer erg blij, omdat er zichtbaar resultaat wordt geboekt. Veel plezier!

Deze foto is van het plafond (die dus ontbreekt) bij de ‘keuken’. En laat dit nu toevallig de plek zijn waar daarna de lekkage was: door deze isolatie heen. ‘Gelukkig’ was dit stuk dus nog open.

Deze foto is ook op de eerste verdieping, waar links tegen de muur de keukenwand komt. Je ziet hier letterlijk de gaten in de muur zitten, waar het licht doorheen stroomt. We hopen binnenkort een aannemer te laten komen om deze gaten te dichten.

De plek waar de dakkapel komt, vóórdat het was opgeruimd. Klussen is ook héél vaak spullen in je handen hebben en verplaatsen. Kost veel tijd en veel sjouw werk.

Nog een foto vanuit het stuk van de zolder naar de overloop toe, voordat het werd opgeruimd.

En dan is het zover. De ochtend van de plaatsing van de dakkapel. Best een flink eind als je het raam zo in de hal ziet staan! Gelukkig paste het door het trapgat, anders hadden we voor een andere uitdaging gestaan.

Met 4 man sterk werd de dakkapel geplaatst. Binnen no time zit er een enorm gat in je dak, bizar!

In ‘het stadse’ is het vrij gebruikelijk dat je met je ramen en dakkapellen vrij dicht op je buren zit. We hebben hier geluk dat de buren een dichte dakkapel hebben, zodat er geen directe inkijk is.

Het frame voor het kozijn wordt geplaatst. Let even op hoe scheef het wegloopt. De dakkapel is uiteraard waterpas gemonteerd.

De bovenkant van de dakkapel zit er al op. Gaaf he, die originele draagbalk die nu mooi in het zicht komt!

En dan het glas plaatsen. Het raam links is al geplaatst.

En klaar! Een grote licht- en ruimteopbrengst. Erg blij mee! De afwerking doet Steef zelf. De lekkage was rechts in de punt onder het kozijn.

De muur tegenover de muur met de dakkapel, waar de volgende dag het dakraam wordt geplaatst.

Het dakraam dat geplaatst wordt.

En binnen 3 uurtjes zit ook het dakraam! De extra lichtopbrengst is meteen merkbaar.

En dan weer terug naar de prioriteit: de badkamer! Inmiddels houdt onze nooddouche (die ene, waar we al een glasplaats uit gekegeld hebben) er langzaam maar zeker ook steeds meer mee op. Het was al krap (buitenmaat 80×80, binnenmaat eerder 75×75 gok ik), maar nu weigert 1 van de 2 schuifdeurtjes stelselmatig om open of dicht te gaan. In de praktijk betekent dat jezelf in een doorgang van pakweg 30cm frommelen. Confronterend.

Snel een goeie douche hebben is mede om die reden dus geen overbodige luxe. Daar moet wel goeie ventilatie komen, want we hebben geen ramen in de badkamer. Dus nog een gat in het dak maken.

Uitmeten waar het gat moet komen, dakpannen weghalen en de held uithangen op het dak. Steef is van alle markten thuis.

En vervolgens heeft zijn vriendin natuurlijk een achterlijk idee wat hij natuurlijk mag gaan uitvoeren. Het is namelijk een beetje een kinderdroom van mij: een sterrenhemel. Ik plakte vroeger al mijn kamer vol met glow in the dark sterretjes en droomde van dakramen waardoor ik de sterren kon zien. Dus wat is er nou gaver dan een echte sterrenhemel boven de doucheruimte!? Dat steef er 600 gaatjes (ja, 600!) voor mocht boren, deze mocht verdelen over verschillende platen, en alle dikke en dunne glasvezeldraadjes hier doorheen mocht friemelen en vervolgens mocht monteren, ach, dat is bijzaak. Of pure liefde.

“Leuk idee, zo’n sterrenhemel” kreeg ik nog een paar avonden te horen.

Best een ingewikkelde klus. Je zou bijna de draad kwijtraken. Ik kan er in ieder geval geen touw aan vastknopen. Ok, nu stop ik met de slechte woordgrappen.

Hèhè, alle 600 glasvezel draadjes zijn door de platen heen en alle platen zijn bevestigd.

Steef houdt even een bouwlamp tegen de bundel draadjes aan, wat al een beetje effect geeft. Uiteraard worden de draadjes nog afgekort, maar dat doen we pas na het verven van het plafond. Die loopt tot in de nok tot 3,7m. Dus het is een hoooooge sterrenhemel.

 

En als afsluiter dan een heerlijk kitch filmpje van de sterrenhemel, hier met alle kleuren, maar ging mij vooral om de witte twinkelfunctie (die dan weer niet op het filmpje staat).

De verbouwing deel 11

De verbouwing deel 11

Nog meer gipsplaten en wandafwerking

Langzaam maar zeker worden het nu échte kamers. De wanden zijn bijna geheel bedekt met gipsplaten en de overloop is helemaal dicht. De grootte van de ruimtes wordt ook steeds beter voelbaar. Maar mijn gevoelens over de verbouwingen worden een beetje heen en weer geslingerd. In de praktijk moeten we namelijk wel dealen met de ijzige kou zonder CV in huis, vochtige ruimtes vanwege slechte (of zeg maar gewoon ontbrekende) ventilatie. De douche staat in dezelfde ruimte als onze provisorische open kledingkast, waardoor de was nooit droogt en je altijd een klam en koud shirt aantrekt.

Ongemakken tijdens het verbouwen

Ik sta duimen te draaien terwijl ik wacht tot onze elektrische tweepitter éindelijk warm genoeg is om er een pan op te zetten en kom chronisch ruimte tekort om mijn (schone of vuile) vaat neer te zetten. Ja. De ongemakken van het provisorisch ‘kamperen in eigen huis’ worden steeds beter voelbaar. Toen de douche het begaf en we dit oplosten met rubbercoating op een houten douchewand, zei Steef nog: “ach, het is maar voor een paar weken”. En die paar weken zijn nu toch langzamerhand aan het uitgroeien tot een paar maanden.

Duurt lang…

Als ik bedenk welke klussen er nog voor ons liggen, kan ik soms benauwd worden. Ik zou het liefst mensen inhuren om de gang erin te krijgen, want hoeveel werk Steef ook verzet, hij blijft toch alles zelf doen. En in je eentje, of hooguit met z’n twee, ga je nou eenmaal niet zo snel. Ik hoop maar dat alles op zijn pootjes terecht zal komen. Gelukkig hadden we nog een keer een dag hulp van twee goede vrienden: inmiddels kunnen zij volgens mij geen gipsplaten meer zien!

De binnenkant van de kinderkamer.

Dezelfde kinderkamer, met deze hoek al geheel met gipsplaten bedekt.

De hoek en de post van de kinderkamer. De muren zijn nu ook helemaal stevig.

Plafond van de kinderkamer, waar ook de vliering met bed komt. Deze loopt door over de badkamer.

Alleen de verticale muren onder de schuine wanden moeten nog beplaat worden, dan is deze kamer af qua gipsplaten.

De muur tussen de kinderkamer en badkamer, waar de muur stopt qua hoogte, komt de vliering.

En ook naast het dakraam zitten inmiddels gipsplaten nu.

Laatste stukje rondom het dakraam op de overloop beplaten.

Het dak tot de nok op de overloop ook bedekt met gipsplaten

Begin met gipsplaten tegen de muren op de overloop.

Boven het trapgat is inmiddels alles met gips bedekt.

Grote stappen, snel thuis. Met grote rechte (waterpas) vlakken, is het snel bedekt met gipsplaten op de overloop.

Foto vanaf de trap genomen.

En de andere kant op.

In de badkamer helaas nog geen verandering. Ik wacht vol spanning tot het gat voor de ventilatie door het dak heen wordt gemaakt en de wc wordt geplaatst (die toevallig vandaag is gekocht!).

De rest van de badkamer.

Deze foto’s zijn gemaakt ‘as we speak’: een start met de platen tegen de onderkanten aan.

Meten, zagen, schroeven…

Het volgende fotoverslag zal het plaatsen van de dakkapel laten zien! Deze kamer wordt afgemaakt zodat daar alle rotzooi geplaatst kan worden die nu ligt op de plek waar de dakkapel komt.

 

De verbouwing deel 9

De verbouwing deel 9

Isolatie en gipsplaten

Er zijn alweer heel wat weken verstreken. Zo af en toe komen mensen voor een tweede, of derde keer kijken en gelúkkig reageren ze allemaal dat ze veel verschil zien, en dat er veel is gebeurd in de tussentijd. Dat is altijd fijn, want als je zo middenin de verbouwing zit, is het moeilijk om zelf de voortgang te blijven zien. Het is nu medio november, en we zijn nu 4 maanden aan het klussen. Het gaat voor mijn gevoel traag, hoewel soms ineens weer de vaart erin zit.

Er zijn daarnaast ook veel dingen gebeurd op privé gebied, waardoor de focus tijdelijk wat meer op mijn gezondheid kwam te liggen en daardoor de versnelling even uit de verbouwing ging. Ik had in die periode weinig puf om dan ’s avonds te klussen. En helaas zit het er door mijn operatie ook niet in dat dit snel weer gebeurd. We proberen daarom zoveel mogelijk te regelen aan hulp en oppas, om de gang in de verbouwing te houden. Want uiteindelijk moet ik er wel kunnen werken. En dat is nu nog een lange weg te gaan.

We nemen je mee naar de vorderingen van afgelopen weken. Ik heb iets minder foto’s dit keer, hopelijk kan ik volgende keer weer meer laten zien.

 

De Hornbach heeft meerdere keren hun magazijn moeten aanvullen nadat wij wat metal studs kwamen halen. Ik heb ze niet geteld, maar er zijn behoorlijk wat ladingen tegen alle muren en plafonds gemonteerd. Omdat we zoveel schuin dak hebben, hebben we er veel van nodig.

Het laatste muurtje aan deze kant van de zolder wordt gemonteerd. Op de lijn waar Steef z’n voeten staan. Dit is de grens van de overloop en de kinderkamer. En tevens het eerste muurtje waar al gipsplaten tegenaan zijn gemonteerd.

We boffen echt enorm met de hulp van Fons, mijn middelste broertje. Elke week komt hij trouw een hele dag helpen met klussen. Gelukkig met veel plezier en goeie input. Hij mag echt trots zijn op wat hij neerzet.

Voor de stevigheid wordt er achter elke gipsplaat een houten plaat gemonteerd. Zodat je er ook nog een plankje aan kan ophangen of de kinderen niet bij de kleinste ruzie dwars door de gipswand heen schoppen. Hier kijk je trouwens de badkamer in.

Elektra is getrokken met flexibele leidingen (zoals op de grond liggen) en daarna was het plaatsen van isolatie aan de beurt.

Ook van het isolatiemateriaal hebben we behoorlijk wat meters nodig. Met de winter voor de deur geen overbodige luxe. Beneden hebben we nog geen CV en de straalkacheltjes geven geen vergelijkbare warmte af. Nu maar hopen op een milde winter.

De kinderkamer vanaf de andere zijde.

Als al het isolatiemateriaal is aangebracht, moet er vervolgens klimaatfolie op, om ervoor te zorgen dat er geen vocht achterblijft waardoor het hout gaat rotten.

Het folie laat snel los na het plakken. Daarom wordt er nu steeds zo snel mogelijk een gipsplaat tegenaan gezet, zodat alles goed blijft zitten.

Hier zie je in de badkamer het eerste resultaat van gipsplaten tegen het klimaatfolie gemonteerd. Nog even en we kunnen de vloer eindelijk aanpakken (recht maken).

Boven het trapgat zijn de gipsplaten bevestigd en is alleen nog de afwerking nodig. Maar dat doen we maar nádat de volledige trap hier is vervangen.

De laatste foto van deze reeks: een stukje van de kinderkamer, deels met gips, deels met isolatie.

Opnieuw verhuisd!

Opnieuw verhuisd!

Definitief verhuisd

Nog geen halfjaar geleden schreef ik dit artikel, waarin ik vertelde over de verhuizing en hoe dit voor ons gezin was. Nu, een halfjaar later, maken we voor de tweede keer een grote verandering mee. Als kinderen bij ons op intake komen, vragen we altijd uit of er ingrijpende gebeurtenissen zijn geweest, zoals een verhuizing. Want een verhuizing is ingrijpend. En ik voel me er rot over dat we noodgedwongen 2x in korte tijd zo’n heftige verandering moesten ondergaan.

Wat doet het met je kind?

Wat betekent een verhuizing voor een kind? Je thuis is alles wat vertrouwd en bekend is. Met de personen die van je houden en met wie je graag samen bent, met al jouw spulletjes die bij jou als persoon horen en jou representeren. Want het speelgoed van een kind zegt ook iets over zijn interesses, zijn vrijetijdsbesteding, zijn karakter en passies. Het is voor een kind een verlengstuk van zichzelf.

Vertrouwde plek

Een kamertje, een favoriet hoekje of plekje in huis. De bekende plekken die verbonden zijn met de rituelen en gebruiken in een gezin: een stoel waar je altijd je kind in slaap wiegt voor het gaat slapen, de eettafel waar je samen aan ontbijt, de kachel waar je schoentjes neerzet met Sinterklaas, of dat fijne plekje op het aanrecht waar je op mocht zitten als mama aan het koken was.

Herinneringen

Een huis is meer dan een berg stenen, ramen en een deur. Voor je kind is het de plek waar het zich ontwikkelt, zijn eerste en meest belangrijke herinneringen maakt. Het huis maakt bovendien onderdeel uit van nog meer. Denk maar aan de vaste wandelingetjes naar de speeltuintjes om de hoek, de buurtsuper verderop of tripjes naar de bieb. Bovendien maakt je kind er vaak ook vriendjes, heeft het misschien wel de school in de wijk zitten en speelt het er graag buiten.

Voorspelbaar

Een verhuizing trekt als het ware bijna letterlijk de grond onder de voeten van je kind weg. Al deze vertrouwdheden, die de veiligheid en voorspelbaarheid garandeerden in zijn leventje, vallen in één klap weg. Zeker als je kind wordt ‘weggetrokken’ uit de wijk, en ook nog afscheid moet nemen van vriendjes, school, sport en andere vastigheden, kan dit een grote schok zijn voor je kind.

Ingrijpende gebeurtenis

Natuurlijk is een verhuizing echt niet altijd rampspoed en raakt je kind heus niet per definitie getraumatiseerd als je verhuisd, maar het is naïef om te denken dat je kind er niks van meekrijgt of de impact onderschat. Het is altijd ingrijpend namelijk. Als volwassenen hebben we gelukkig het vermogen alles in perspectief te zetten, het grotere plaatje in gedachten te houden en ons te richten op die abstracte, lange termijn. Je kind niet. Die is bij wijze van spreken maar overgeleverd aan de grillen van zijn ouders. Weten zij veel waar zij terecht gaan komen, hoe ze dat zullen vinden en hoe dat later zal gaan.

Vertrouwen

Ze hebben het maar van ons aan te nemen, en vertrouwen daarin bijna blind op ons. Ze moeten wel, want ze beschikken nog niet over het vermogen om net als wij verder te kijken dan morgen. Dat is iets prachtigs en wonderlijks, maar we moeten ons als ouders ook goed realiseren dat het iets kwetsbaars is. Ga dus niet onverschillig of nonchalant om met de zorgen of reacties van je kind op de verhuizing, maar neem ze serieus.

Spannend

Terugkomend op onze verhuizing. Ons grut logeerde die nacht bij opa en oma, waarvan we al te horen kregen dat met name de oudste stikzenuwachtig was voor de verhuizing. De laatste nacht in de flat waren ze niet te houden. Als een stel ongeleide projectielen schoten ze die avond door de flat heen en was het een kakofonie aan uitgelaten kreten in huis. Slapen lukte pas toen ze zich uiteindelijk uitgeput overgaven aan de slaap. Aan alle kanten was merkbaar dat het onderwerp leefde, ook al uitten ze dat niet direct naar ons toe.

Vastigheden

Toen we de kinderen uiteindelijk naar hun nieuwe huis brachten, schoten ze nerveus het huis door, op zoek naar hun bekende spullen, naar de ijkpunten uit hun leven.  Zodra deze belangrijkste zaken waren gevonden, keerde heel snel de rust terug. De eerste nacht ging verbazingwekkend soepel, en eigenlijk alle nachten daarna sliepen ze goed. Van derden (school, de sport) kregen we ineens de vraag terug hoe het nu beviel: blijkbaar hadden onze kinderen het er ook met anderen over gehad, en dat is een goed teken. Ze delen dit met anderen en, gelukkig, laten ze zich er positief over uit.

Zeggenschap

Waar we nu zitten: de benedenverdieping, is tijdelijk. Uiteindelijk wordt het meerendeel van waar we wonen ingericht voor de praktijk en een deel gesloopt (aanbouw). We proberen de kinderen zoveel mogelijk te betrekken bij alle processen van de verbouwing en ze hierin ook zeggenschap te geven. Wij maken bijvoorbeeld de indeling van de kinderkamers, maar we laten de vrije keuze wie welke kamer kiest. En hetzelfde geldt voor de kleuren die ze willen: we laten ze de keuze voor de kleuren op de muur, maar wij kiezen de uiteindelijke kleurstaaltjes waar ze uit mogen kiezen.

Meer betrokken

Op deze manier hoop ik dat ze ook meer concreet beleven wat er gebeurd, dat het minder abstract wordt. Dat ze mee kunnen groeien met de vorderingen van de verbouwing. En dat het daarmee een gedeelde belevenis wordt. Voor nu ben ik in ieder geval trots op ze, op hoe goed ze zich er doorheen slaan, hoe veerkrachtig ze zich tonen. Ik ben ook blij voor ze, dat het nu klaar is, dat verhuizen. Dat ze zich nu weer voorzichtig kunnen wortelen in deze nieuwe locatie. Want wat is het fijn hier, wat een toplocatie. We genieten nu al van alle luxe om ons heen en waarderen elke kleine vooruitgang.

De verbouwing deel 7

De verbouwing deel 7

Gas, water en muren

In het vorige deel zat ik in een jubelstemming, want er was een complete draagmuur weggehaald en een flinke slag geslagen. Nog steeds krijgen we veel hulp van mijn broertjes en dat zet zoden aan de dijk! Dit weekend was het dubbel ‘feest’ want mijn schoonzusje en zwager waren zo lief om de kinderen een ‘weekendje weg’ te gunnen, wat betekende dat wij een heel weekend samen door konden klussen.

Gave ruimte

Vorig weekend was er veel te doen. Door het weghalen van de muur, lag de hele tuin vol puin. Er zijn in totaal dat weekend 3 containers propvol met puin en zooi vol gesjouwd en afgevoerd. In de stromende regen. Toen al het vuil van de verdieping was, was pas écht goed zichtbaar hoe gaaf de ruimte nu is. Ik kan niet wachten tot ik in mijn lang gedroomde keuken sta, al kokend en bakkend…

Deadline!

Helaas is het voorlopig nog niet zo ver. Er is namelijk een deadline! Over minder dan 2 weken (op het moment van schrijven) verhuizen we namelijk al! We gaan op de benedenverdieping wonen. Maar er is nog geen verwarming, geen warm water, geen douche, geen keuken… Er moeten leidingen (water, warm water, gas) worden gelegd, muren worden gemaakt waar de CV komt te hangen en oh! Er moet überhaupt een vloer op zolder komen waar de muur op gaat staan. En voordat de vloer komt, moeten de leidingen én de afvoer er liggen. Vergeet ik nog iets? Afijn, het wordt een uitdaging. Maar Steef heeft er álle vertrouwen in. De optimist.

Fotoverslag

Kijk hier mee met het fotoverslag van afgelopen weken. Zin om te helpen? We kunnen altijd hulp gebruiken!

De tuin! Waar? Ja, er ligt het een en ander voor. Een berg puin en afval van afgelopen maanden. Het is soms een wonder dat het huis blijft staan met al de zooi die we er al uit hebben gesloopt.

Een foto van de achterkant van de tuin naar het huis toe.

Broertje Sam hard aan het sjouwen. Wat een werk!

De container na dag 1, half gevuld.

Broertjes Fons en Sam lopen het puin door het huis heen naar de container aan de voorkant.

Met helpende handjes gaat het ineens 3x zo snel.

Hèhè, het puin is weg op de eerste verdieping. Dit is de ruimte nu. Er staat nog een deurpost, die is inmiddels ook weg. De wand die je nu ziet wordt de keuken. Ongeveer op de plek waar de muur is weggehaald komt een keukeneiland. Waarvandaan we de foto hebben gemaakt, wordt de eetkamer.

Dit is vanuit de keukenkant, richting de overloop. Je ziet de loze deurpost nog. In de opening van de overloop wordt straks een deurpost gemaakt.

De ruimte vanuit de keuken gemaakt. Signe komt ook een kijkje nemen.

Het bleek dat onder het plafond van de keuken nog een origineel stucplafond zat. Helaas ook flink beschadigd en vergeeld. Het is nu een ratjetoe aan verschillende stucplafonds, dus dat wordt nadenken over hoe we het uiteindelijke plafond willen hebben.

In voorbereiding op de verhuizing hebben we het keukenblokje beneden alvast bij het andere blok neergezet. Dit wordt onze keuken annex eetkamer voor komende weken (ik zeg weken, omdat ik daarmee hoop dat het inderdaad bij weken blijft, en geen máánden).

Van ons vorige huis hadden we nog een extra aanrechtblad, dat we op dit keukenblok hebben gezet. Dit blokje wordt uiteindelijk ook in de praktijk gebruikt in de wachtkamer.

Project leidingen. Steef duikt de kruipruimte in onder de trapkast en de wc, om daar vanaf de hoofdkraan nieuwe leidingen voor water en gas te leggen. Dan maar meteen goed aanpakken en een grote, goeie leiding aanleggen. Dat betekent dus wel 3x eenzelfde leiding (warm, koud en gas) van de voordeur (hoofdkraan) naar de tweede verdieping leggen.

Niet zo’n leuk klusje, want op de begane grond moeten de leidingen via de kruipruimte worden gelegd, wat claustrofobische momentjes voor Steef oplevert.

Iets meer ruimte is er in de kelder.

Leidingen via de trapkast door het plafond naar de eerste verdieping. Inmiddels kan ik ‘pijpen snijden’ ook op mijn CV toevoegen. Net als vloerisolatie leggen trouwens.

De leidingen op de eerste verdieping bij de keuken komen achter de afdekplint.

Mijn schoonzusje en zwager waren zo lief een weekendje weg aan onze kinderen te geven, waardoor Steef en ik weer samen aan de slag konden. Ik heb het project muren metselen (herstellen) op me genomen. Of gaatjes vullen zoals Steef het noemt 🙂
Ik kreeg direct meer respect voor metselaars, want dat is nog best lastig! In eerste instantie lag 80% van de metselspecie op de grond, in plaats van op de muur. Maar na een tijd kreeg ik de slag te pakken.

Bij het weghalen van onnodige ‘artefacten’ van de muur, ontdekte we een prachtig autenthiek smeedijzeren ventilatierooster die verstopt zat achter zo’n lelijk ding met plastic lamellen. Bedoeling is om deze voorzichtig te verwijderen en ergens in huis terug te brengen als decoratie.

Het resultaat van de muur bij de eetkamer, waarschijnlijk zien jullie geen verschil dus zal ik het maar even zeggen: de gaten zijn gedicht 🙂

De muur bij de keuken is hier ook hersteld. Tegels verwijderd en de gaten die in de muur waren geslagen bij het verwijderen van het rookkanaal zijn weer dichtgemaakt.