Archief van
Tag: praktijk aan huis

De verbouwing deel 16

De verbouwing deel 16

Een interne verhuizing

Het is begin juni als ik dit schrijf. Over ongeveer 2 weken wordt een groot deel van onze huidige leefruimte platgegooid. Dat betekent dat alles wat er nu in staat, weg moet. Dan slopen de aannemers de aanbouw om in te ruilen voor een degelijk exemplaar. In die uitbouw komen twee kamers voor de praktijk. En dan, hópelijk, kunnen we toewerken naar de praktijkruimte aan huis. Om dat voor elkaar te krijgen, moesten we opnieuw verhuizen. Intern dit keer.

Van doorloopruimte naar eigen kamer

Geen gruis van een uit elkaar vallend muurtje meer in mijn bed, en geen douche cabine die bijna van ellende uit elkaar valt. Ook geen losliggend aanrechtblad waar regelmatig wat achter rolt of een wasbak waar we als een giraf in moesten buigen om de afwas te doen. We gaan er op vooruit! We verhuisden ons bed naar zolder, naar de kinderkamer naast de badkamer. Geen vloer, geen stopcontacten en geen wandafwerking, maar hé, who cares! Want we hebben een eigen kamer! Toch een behoorlijke vooruitgang ten opzichte van de doorloopruimte waar we eerst sliepen.

Douchen…

En het meest fijne moment van afgelopen tijd was toch wel met stip op 1 het kunnen douchen in onze mega ruime royale douche met stortdouche! Geen muurtjes waar ik m´n ellebogen of knieën tegenaan stoot, of waar ik letterlijk naast de douche moet gaan staan om mijn benen te scheren. In plaats daarvan geniet ik van héél véél ruimte, een krachtige douche, het fijne gevoel van de tegels aan mijn voeten, handzeep op grijphoogte en een bankje waar ik mijn voet op zet om te kunnen scheren. Rijkdom. En dan kijken we nog maar even niet naar het balkje dat nog geverfd moet worden, het feit dat er nog geen stopcontacten of verlichting is, geen spiegel, of dat het water doodleuk langs de douchedeur en dorpel de badkamer in stroomt omdat de douche deur niet goed blijk aan te sluiten (shit zeg).

…En lekkage

Een grotere deceptie was het toen we op een avond na het douchen naar beneden liepen en bij het plafond en de muur onder de douche nattigheid zagen. Lekkage. Compleet met plasje op de grond. Die avond heb ik even struisvogel politiek gespeeld en gedaan of het er niet was. Want die doemscenario´s met al het tegelwerk dat er weer af wordt gesloopt, probeerden zich al in mijn brein te nestelen. Waarschijnlijk is het de handdouche, dus gebruiken we die voorlopig niet. Maarja, daarmee is het probleem natuurlijk niet weg…

Volle woonkamer

Terug naar de interne verhuizing. Alle kasten en kledingrekken die in de ruimtes van de aanbouw stonden, de wasmachine, droger en andere toestanden zijn ook naar boven verhuisd. Maar de keuken kan niet zomaar weg, want dan hebben we geen water meer. De eettafel staat ook in de tijdelijke woonkamer, waarmee deze ruimte nu behoorlijk vol staat. Het volgende project was de keuken in de wachtkamer van de praktijk realiseren. Want als die alvast staat, kunnen we die tijdelijk gebruiken en kan de rest van de leidingen worden afgesloten en weggehaald.

Muurtjes smeren en een keuken

Afgelopen weken was Steef daarom hard bezig met het dichtsmeren van de beschadigde muur, het plaatsen van metal studs, houten wanden en gipsplaten. Een verhoging op waterpas voor de keuken werd gemaakt, een keukentje uitgezocht en gehaald en uiteindelijk geplaatst. We kregen een dagje hulp van vrienden en mijn broertje, waarmee de eerste stappen werden gezet. En al is het niet mijn droomkeuken (die komt de verdieping erboven), ik ben al superblij met deze verbetering en kijk er naar uit om het in gebruik te gaan nemen!

Fotoverslag

Hierbij het fotoverslag van de afgelopen weken.

Onze voormalige ´was- en kleedruimte´, waar onze nooddouche stond, onze wasmachine, droogrek en kleding.

De ruimte is zo goed als leeg. Klaar voor de sloop.

Onze voormalige ´romantische´ slaapkamer, hier komt straks de wachtkamer met keukentje van de praktijk.

En nog een foto van dezelfde ruimte.

Onze voormalige ´keuken´, zoveel mogelijk leeggehaald. We koken hier tot de andere keuken (in de wachtkamer) gebruikt kan worden.

En een vooruitgang, want we hebben een slaapkamer 🙂 Eentje met muren en een deur.

Dit wordt één van de kinderkamers uiteindelijk.

Met ee

n beetje passen en meten lukt het net.

De woonkamer wordt nog voller, want de eettafel komt erbij.

Maar het past gelukkig prima.

De muur in de wachtkamer moet dicht gesmeerd worden, de leidingen moeten daar weg (maar nu nog niet, want anders kunnen we niet meer koken).

Fons helpt met dichtsmeren en de wasmachine naar zolder verhuizen.

In rap tempo zijn de metal studs, isolatie en gipsplaten geplaatst. Tijd voor het ´vlondertje´ waarop de keuken komt. Het eerste kastje wordt al geplaatst.

Vriend Bram helpt met laaiend enthousiasme mee met de keuken in elkaar zetten.

Dat gaat voorspoedig.

En ook de bovenkastjes worden geplaatst.

Tot zover het fotoverslag, bijgewerkt tot begin juni. Binnenkort een ´special´ met voor en na foto´s van de badkamer.

 

 

 

Dromen over de toekomstige praktijk

Dromen over de toekomstige praktijk

Hoe ziet de ideale praktijk eruit?

Inmiddels heb ik nu ruim 8 jaar bij mijn werkgever gewerkt. Best een tijd al. Als ik wel eens om mij heen hoor hoe vaak er soms van baan wordt gewisseld… Toch is het niet dat ik zo honkvast ben. Ik ben van nature wat onrustig van aard: altijd op zoek naar iets nieuws, nieuwe uitdagingen en prikkels om mijn grenzen te verleggen en meer te ontdekken of te leren. En toch ben ik nooit van baan veranderd en is dat eigenlijk nooit in mij opgekomen.

Een praktijk aan huis

In mijn werk is zóveel te leren. Je kunt je in zoveel richtingen specialiseren, dat het eigenlijk een constante uitdaging blijft. En mijn werksetting: een particuliere praktijk, voelt voor mij als het meest natuurlijke, de fijnste werkomgeving die je kunt verzinnen. Nouja, bijna dan. Want niet voor niets ben ik nu voor mijzelf begonnen en werk ik toe om een praktijk aan huis te starten. Want dát voelt als de ultieme droom. Dat is hoe ik het liefste wil, en het is heel bijzonder dat dit daadwerkelijk gaat gebeuren, als de verbouwing eindelijk rond is.

Wat wil de cliënt?

Sinds ik werk waar ik nu zit, merk ik dingen op die lekker lopen, maar natuurlijk ook die anders of beter kunnen. Ik spreek er regelmatig over met anderen, want natuurlijk ben ik nieuwsgierig hoe zij over zaken denken. Natuurlijk is er heel veel ‘opgelegd’ vanuit de overheid, waardoor sommige vrijheden sterk worden ingeperkt. Maar daaromheen is er nog genoeg om zelf in te vullen. En wie kan het beste aangeven wat zij zouden willen? Juist, de cliënten. De mensen die, vroeg of laat, gebruik willen maken van de ggz zorg. In feite kan iedereen van jullie dat zijn.

Sfeer, inrichting, ruimtes…

Daarom in deze blog een uitnodiging om hierover mee te denken. Want stel je voor, om wat voor reden dan ook heb jij of je kind straks hulp nodig, en dan wil je toch op een plek komen waar je je fijn voelt, gehoord en begrepen. En los van de hulpverlener: wat vind je fijn in zo’n praktijk? Wat voor ruimtes stel jij je voor? Wat vind je belangrijk? Hoe wil je ontvangen worden? Wat voor soort sfeer of inrichting is fijn? Wat voor service of faciliteiten verwacht je bij de praktijk? Genoeg om over na te denken. En voor mij de tijd om de meningen te peilen.

Praktische zaken

Allereerst maar eens de praktische zaken. Als je een afspraak maakt, doe je dat dan liever telefonisch of online? Wil je zelf een afspraak kunnen inplannen, bijvoorbeeld via een online agenda? Of wil je liever iemand aan de telefoon spreken? Vul je liever veel in van tevoren of juist zo min mogelijk? Verwacht je dat er een spelkamer is of andere faciliteiten voor je baby, kind of jezelf? In wat voor soort behandelkamer voel je je het best op je gemak? Aan een tafel, in een zitje, of desnoods op een sofa?

Diensten en hulpaanbod

Dan de vorm van de behandeling. Lijkt het je fijn om in contact te komen met andere (ouders van) cliënten met soortgelijke hulpvragen, of bijvoorbeeld cursussen of lezingen over bepaalde thema’s bij te wonen? Wat is, naast therapie, voor jou een meerwaarde als hulpaanbod? Bijvoorbeeld een training, een stukje onderzoek naar bijvoorbeeld persoonlijkheid of executieve functies tegen een meerprijs?

Psychische kant van voeding

Daarnaast heb ik me afgelopen jaren meer en meer verdiept in voeding, omdat ik de wens heb deze kennis (en passie) te kunnen combineren met mijn werk. Steeds meer worden eetproblemen, overgewicht en obesitas gezien vanuit de psychologische kant. En terecht, naar mijn mening. Het lijkt me mooi om een totaalpakket aan te kunnen bieden van een stukje psychische begeleiding en bijvoorbeeld voedingsadvies. Ik ben benieuwd wat hierin wensen of verwachtingen zijn.

Waar is meer aandacht voor nodig?

Dan nog een inhoudelijke vraag: voor welke problematiek of thematiek is er volgens jou op dit moment te weinig aandacht of aanbod? Wat mis je in de regio, aan kennis of aanbod? Of waar ben je misschien tegenaan gelopen in het verleden in de jeugdzorg of het zoeken naar hulp? Ik ben heel nieuwsgierig wat er op dit moment bij jullie speelt en leeft en wissel hierin graag van gedachten. Daarom een uitnodiging voor iedereen: geef je reactie hieronder over wat er bij jou opkomt!

 

 

Waarom ondernemen?

Waarom ondernemen?

Zelfstandig ondernemer worden

Waarom zou je gaan ondernemen? Heel soms stel ik die vraag nog wel eens aan mezelf. Ik heb de afgelopen jaren ontzettend veel moeten investeren. Qua tijd en geld vooral. Ik zat niet in de luxe positie dat er een opleidingstraject voor me werd betaald, zoals bij menig collega uit grotere instellingen. Sterker nog, ik zat er in mijn eigen tijd, wat dus betekende dat ik geen werkweken van 3 dagen, maar soms van 4 of 5 dagen maakte, waarvan vaak een zaterdag. En helaas kwamen daar nog de eeuwige studie- en reistijden bovenop.

 

Wat doe je jezelf aan?

Niet zelden werd in die jaren door vrienden en familie gevraagd waarom ik er mee doorging. Waarom mezelf zoveel druk op leggen, als ik ook kon solliciteren bij de concurrent? Toegegeven, dat klonk soms verleidelijk. Een goed CAO, een beter salaris en betere voorwaarden rondom nascholing. Toch heb ik het nooit gedaan. Het kón ook niet, trouwens. Als ik stopte, was alles voor niets, want je moet binnen 5 jaar alle criteria behalen. Voor wie mij kennen, weten waarom ik doorging. Als ik iets in mijn kop heb, dan gebeurt het. En al sinds ik bij Praktijk Inzicht begon, wist ik: dit is wat ik wil. Een praktijk aan huis.

 

De voordelen van loondienst

Het was het daarom waard. In de wetenschap dat je ooit zult krijgen wat je verdiend. Iets met karma misschien. Dat ik, vroeg of laat, de vruchten zou plukken van mijn route, die soms behoorlijke omzwervingen maakte. Maar ik was niet helemaal direct overtuigd hoor. Ik begon naïef. Dacht: ‘superrelaxt, beetje vanuit huis werken, zelf je dag indelen’. Tot ik er zelf ging werken en besefte wat een werk het gaf, en hoeveel tijd mijn collega, de praktijkhouder, er daadwerkelijk mee kwijt was. ‘Nee dank je’, dacht ik toen een tijd. ‘Laat mij maar gewoon lekker in loondienst. Kan ik me voorlopig ook even richten op het moederschap en genieten van de zekerheden van een betaalde baan’.

 

Ondernemersbloed

Maar ondernemersbloed kruipt waar het niet gaan kan, en hoe langer ik er werkte, hoe meer ik besefte dat ik dit werk toch wilde doen. Maar vooral zoveel mogelijk op mijn eigen manier. Ik barstte van de ideeën en liep er meermaals tegenaan dat ik die niet (voldoende) tot uiting kon brengen in de praktijk binnen de bestaande situatie. Ik heb heel veel geleerd van praktijkvoering, maar zette ook mijn kanttekeningen bij sommige processen. Frustrerend genoeg wordt er vanuit de gemeente ook veel van je verwacht aan bureaucratische en administratieve handelingen, die helaas verplicht zijn gesteld.

 

Steeds meer ondernemers

Ik fantaseerde in de jaren dat ik er werkte over mijn ideale werkplek. Waar ik nu tegenaan liep, wilde ik anders doen, besloot ik. Ik praatte met collega’s, vrienden en verzamelde ideeën op lijstjes of bijvoorbeeld via pinterest. Ik praatte met collega ondernemers over hun werkwijze en wat dingen zijn om rekening mee te houden. Het is leuk om te merken hoeveel enthousiasme er is onder ondernemers. Blijkbaar is er veel herkenning wat een gevoel van saamhorigheid geeft.

 

Klaar voor de start

Het overnemen van de praktijk voelt voor mij als een unieke kans. Ik zag mijzelf altijd wel ‘ooit’ een eigen praktijk runnen, als ik een jaar of 40 was misschien. Maar hoe het zo is gelopen, voelt voor mij alsof het altijd al zo had moeten zijn. En als je dan eenmaal dat doel voor ogen hebt, leef je er ook naartoe. In 2016 voelde ik me dan ook helemaal ‘klaar voor de start’. Door het onverwachte tweede aanbod (wat uiteindelijk niet doorging), had ik me in sneltreinvaart voorbereid om in principe 2017 te starten. Uiteindelijk ging dat van de baan en werd 2018 het startjaar.

 

Veranderingen voor het gezin

In 2018 zal er voor mij en voor ons gezin een heleboel veranderen. Hoewel ik dat jaar nog  -voorlopig- op dezelfde locatie blijf werken, zal alles er omheen toch min of meer anders worden vormgegeven. Het wordt een transitiejaar, waarin ik kan wennen aan het ondernemerschap en tegelijkertijd kan werken aan een mooie overgang voor mijn cliënten en verwijzers, door ze op de hoogte te brengen van het feit dat ik uiteindelijk in Dordrecht zal vestigen. Ik zal dan ook extra moeten investeren in naamsbekendheid en het houden van goede lijntjes met de vaste en nieuwe verwijzers.

 

Ondernemen geeft vrijheid

Het ondernemen brengt ook veel vrijheid met zich mee. Ik kijk er erg naar uit om wat vaker ’s middags bij de kinderen te zijn, omdat ik zelf mijn werktijden indeel. Ik loop ‘straks’ gemakkelijker tussendoor naar boven, om aan te schuiven bij een hapje eten of mijn kinderen een knuffel te geven. Door vanuit huis te werken, win ik reistijd, waardoor ik mijn tijd efficiënter kan gebruiken. En een van de grootste eye-openers was voor mij dat ik mezelf niet hoef te beperken in wat ik nu doe. Als ondernemer kun je in principe álles doen wat je zou willen. Ik besefte ineens dat ik mijn behandelaanbod op die manier ook kan uitbreiden, dat ik méér kan bieden dan alleen consulten.

In een volgend artikel zal ik verder dromen en mijmeren over de toekomstige plannen…

Stappen richting overname

Stappen richting overname

Op weg naar zelfstandig ondernemen

Eind 2015 was het dan eindelijk zover: mijn registratie was binnen!  Ik was ein-de-lijk klaar met dat jarenlange opleidingstraject. Hallelujah! Eindelijk weer tijd voor mijn gezin, sociale leven en mezelf. Wat een rijkdom. Maar ook eindelijk tijd om de plannen voor het ondernemerschap verder vorm te geven. Al vóór de start van het registratietraject had ik gesprekken met mijn collega, de praktijkhouder. Zij was op leeftijd en wilde op termijn gaan stoppen. Ik was jong en ambitieus en wilde op termijn mijn eigen praktijk. Het was daarom al in een heel vroeg stadium duidelijk wat we wilden: we gingen er naartoe werken dat ik de praktijk zou overnemen. Kind en jeugd in ieder geval, want daar ligt mijn hart.

Filosoferen over de toekomst

Met mijn papiertje op zak werd het tijd om eens serieus na te denken over het hoe en wat. Er volgde een spannend en langdurig traject, waarin heel veel nadenkwerk kwam kijken. Als eerste moest ik voor mijzelf bepalen wat ik graag wilde. Met vrienden en familie filosofeerde en brainstormde ik er op los. Hoe wilde ik het liefste mijn toekomst vormgeven, binnen de mogelijkheden die er zijn? Het werd me al snel duidelijk: mijn droom is een praktijk aan huis.

Verhuizen

Maar een praktijk aan huis, dat betekende verhuizen. En eigenlijk wilden we dat niet. Zoals je misschien al eerder hebt gelezen, hebben we uiteindelijk toch de stap genomen. De gok gewaagd. Een plons in het diepe, verlaten wat je kent en wat zo veilig en vertrouwd is, om in te ruilen voor het onbekende. Voor we uiteindelijk deze beslissing namen, zijn er heel wat maanden wikken en wegen aan vooraf gegaan. Toen we ons huis uiteindelijk te koop zette, hadden we ook geen haast. We woonden er immers nog prima.

 

Veel denk- en regelwerk

Maar vóór we überhaupt de stap maakten om volle bak te gaan voor mijn ultieme droom van een praktijk aan huis, hebben we nog heel veel andere zaken onder de loep genomen. Wanneer wilde ik zelfstandig ondernemen? Wat ging ik dan doen? Hoe ging ik mijn werkdagen vullen? Hoe moesten we dit regelen met het personeel dat op dat moment in dienst was? Met stagiaires? Hoe zorgde ik ervoor dat ik de verwijzers kon vasthouden, mijn doelgroep kon blijven bereiken, als ik me uiteindelijk ergens anders vestigde? Hoe ging ik het financieel redden? Waar moest ik in vredesnaam allemaal rekening mee houden op juridisch, financieel en ander gebied?

 

Goed voorbereiden

Ik kan mijn werk best goed, maar ik ben niet opgeleid tot accountant, boekhouder, pr-man, of manager. En toch worden al deze facetten wel ineens van me verwacht als ik straks onderneem. Omdat ik een bestaand bedrijf dat al ruim 25 jaar loopt overneem, is er geen sprake van “rustig opstarten”. Nee, het bedrijf gaat in dezelfde versnelling door, en ik moet me daaraan aanpassen. Een goede voorbereiding was dus essentieel.

 

Advies en informatie inwinnen

Gelukkig is er veel informatie beschikbaar, bij de KVK en verschillende bedrijven en websites die zich richten op het ondernemerschap, de vrijgevestigden in de zorg of specifiek op overnames van bedrijven. Maar als je niet bent ingewijd in deze wereld, blijft veel toch hocuspocus en abracadabra. Toen we zeer onverwachts ineens een tweede aanbod voor een overname van een praktijk kregen, werd het toch een beetje teveel van het goed voor ons. We besloten om hulp in te schakelen van een extern adviesbureau, om met ons mee te denken en ervoor te zorgen dat we niks over het hoofd zagen.

 

Ondernemingsplan

Dat was een nieuwe stap. Ineens voelde alles wel heel officieel, en kreeg het voor mijn gevoel meer handen en voeten. Intussen was ik ook al gestart met het schrijven van een ondernemingsplan. Dit is voor een bank vaak nodig om een financiering rond te krijgen. Maar ik begon ermee, om mezelf een zo gedegen mogelijke voorbereiding op later te geven.

 

Alles onder de loep

In een ondernemingsplan schrijf je je doelen, op de korte en lange termijn. Je maakt een analyse van je sterktes en zwaktes, je ontwikkelingsmogelijkheden. Je schat in of wat je wilt ook rendabel genoeg is. Ik maakte een inschatting van de concurrentie en waarin je jezelf eventueel kunt onderscheiden. Het zet je aan het denken over hoe je je doelgroep bereikt en wat je nodig hebt om je werk uit te kunnen voeren. Het dwingt je min of meer van je roze wolk te stappen en kritisch naar de haalbaarheid van je plannen te kijken. Als je je ondernemingsplan gebruikt om een financiering van een bank los te krijgen, moet je daarnaast ook een goed uitgedacht financieel plan kunnen neerleggen.

 

Niks vergeten

Ik heb veel gehad aan het schrijven van het plan en de kritische bevraging vanuit het adviesbureau. Het zet de zaken in een ander perspectief en biedt mogelijkheden waaraan je zelf nog niet hebt gedacht, omdat je daar de kennis van zaken niet van hebt. Bovendien geeft het een veilig gevoel dat mensen met je meedenken die de juiste kennis in huis hebben en ervoor zorgen dat je niks over het hoofd ziet.

 

Bijna zover…

Inmiddels zijn er behoorlijk wat gesprekken gevoerd. Ook wel lastige gesprekken, omdat je met een dubbelrol zit: je praat als vrienden of collega’s, maar tegelijkertijd maak je zakelijke afspraken en wil je alles wel ‘waterdicht’ hebben zodat je straks niet voor vervelende verrassingen komt te staan als het zover is. Dat kost energie en vraagt flexibiliteit en dwingt je soms tot compromissen. Intussen zijn we zo ver, dat er een handtekening van beiden kanten staat onder een concept overeenkomst. De volgende afspraak wordt er eentje om te proosten, op de officiële overname!

De verbouwing deel 3

De verbouwing deel 3

Het nieuwe ritme

Helaas, de klusvakantie van Steef zit er op. Dat betekent vanaf nu: terug in het werkritme met enkel ’s avonds en de weekenden mogelijkheden om te klussen. Babysteps. Maar elke stap is er eentje. Alleen is het soms frustrerend als het zo traag gaat, als je ziet dat er nog zoveel moet gebeuren.

Tegenslagen of tegenvallers

Er wordt geregeld gevraagd of we al tegenslagen hebben gehad, gekke dingen zijn tegengekomen of andere teleurstellingen moeste verwerken. Gelukkig is dat *even afkloppen* (nog) niet gebeurd. Ja, misschien wel, maar met alle zaken hebben we tot nu toe rekening gehouden. Zo moet alle elektra vervangen worden. Evenals het leidingwerk voor zowel gas als water. De grootste tegenslag is misschien wel dat alles zó goed is vastgezet door de vorige eigenaar, dat het ons bloed, zweet en tranen kost om dingen te slopen, los te krijgen of uit te breken.

Tijd…

Wat ook tijd kostte, was het afvoeren van puin. De hele tuin lag vol. Waren we eerst van plan een container neer te zetten, uiteindelijk kozen we ervoor een grote bus te huren. Maar goed ook, want de container was achteraf gezien niet groot genoeg geweest voor al het puin. Helaas kostte het afvoeren van alleen al het hout (niet eens alles) een volledige dag. Zie hieronder de vorderingen sinds de tweede week verbouwen en ons fotoverslag.

Fotoverslag deel 3

Na het afvoeren van 5 bussen hout kunnen we eindelijk weer de tuin in zonder ons nek te breken.

Helaas ligt er inmiddels alweer een nieuwe stapel puin trouwens… Nouja, blijf je fit bij.

De gekke halfronde (en vooral erg scheve) toog is eruit gesloopt. Het is nu weer een rechte toog. Maar het is de vraag of deze toog bouwkundig wel goed is uitgevoerd. Hier moet dus iemand naar kijken, voordat we de dikke plank die er nu tegenaan zit weghalen. Ja, de kinderen zijn inmiddels al best gewend aan ons huis. Een mooi compliment dat Meia laatst maakte: ‘het lijkt wel of de familie van Gijn in dit huis heeft gewoond, het lijkt er zo op!’. Nou, die ziet in ieder geval al de potentie van het pand! Terwijl Steef even uitpufte, hielpen Meia en Fosse een handje mee met behang afsteken en vuilniszakken vullen met rommel.

Waarom behang afsteken als de muur toch weggaat? Zul je wellicht denken. Dat komt omdat alle schroefgaten verstopt zitten onder dit behang en het onmogelijk is het zonder losschroeven weg te breken. Geduld is een schone zaak, is een gezegde dat absoluut opgaat bij het klussen hier.

Eindelijk zijn alle houten platen en rachels eraf. Via deze muur wil Steef voornamelijk de elektra laten lopen. Op deze plek, een verdieping lager, zit de meterkast en hier precies boven komt de badkamer en cv.

Dit is de muur tussen de achterkamer en de keuken. Deze wordt later doorgebroken, tot één grote ruimte. Het is een draagmuur, dus daar moet een andere draagconstructie voor terugkomen. Dat stuk mag de aannemer doen. Maar het sloopwerk doen we zelf.

Ook hier zitten de ellendige dikke houten platen met oneindig veel schroeven, kit, lijm en spijkers. Het kostte weer een dag om deze muur te strippen.

Dit is de inbouwkast naast de keuken. Omdat deze ook bij de keuken wordt getrokken, moet dit ook aan de zijkant en bovenkant worden weggesloopt.

Hier zat een verlaagd plafond in, wat eruit moet, want ook dit stukje wordt weer de oorspronkelijke hoogte.

Het is nu ongeveer 3.30m hoog. Dat wordt (helaas) wel lager, omdat de vloer moet worden uitgevlakt. Hier (op zolder) zit het hoogtverschil al op ruim 20cm, en dat is nog niet eens over de volledige lengte van het pand! Dat betekent dat we met opstapjes gaan werken. Bijvoorbeeld tussen de voor- en achterkamer of tussen de kinderkamers en de overloop.

Beneden in de oude uitbouw stond nog een douche. Hoewel de uitbouw uiteindelijk helemaal tegen de vlakte gaat, moeten we hem in eerste instantie nog gebruiken om er tijdelijk in te gaan wonen. De douche staat dan in de weg, dus moest eruit.

Het wegslopen van de houten ombouw (again!) was weer een verschrikking. Steef en ik waren die avond samen, en we hebben na heel veel grof geweld, kracht en uithoudingsvermogen ein-de-lijk  een houten wand eruit gekregen. Wat je allemaal al niet over hebt voor je tijdelijke onderkomen hè?

We kregen een weekend klushulp van één van mijn lieve broertjes. Superdankbaar en blij waren wij met zijn aanbod! Samen met Steef heeft hij de nieuwe dakbalken gehaald, versleept, op maat gezaagd en uiteindelijk bevestigd.

De balken die er nu hangen zijn, logisch natuurlijk, met het huis mee verzakt en daardoor absoluut niet recht meer. Bovendien zitten ze te laag: we stoten er nu ons hoofd tegen.

De nokhoogte is nu 3,70m. Om ruimte te besparen in de kinderkamers, maken we straks bedden in de vlieringen, zodat ze voldoende vloeroppervlak hebben om lekker te spelen.

Eindelijk: de eerste foto van een stukje opbouw, i.p.v. afbraak. De bovenste balk is de nieuwe balk. Zodra de balken om het dak extra te stutten (omdat de dakpannen te zwaar zijn en doorwegen) ertussen zitten, worden de oude balken weggehaald. Dan toch een tegenvaller: we hadden stempels gehuurd om het dak omhoog te duwen. Ze zijn echter niet geschikt voor een schuin dak, of we snappen niet hoe het moet worden gebruikt. In ieder geval konden we toen even niet verder en moeten we hier alsnog een oplossing voor vinden. Iemand tips?

Tot zover het fotoverslag van deel 3 van de verbouwing. We zijn benieuwd hoe ieder het ervaart en hoe het de mede-klussers vergaat. Alle tips en ideeën zijn trouwens welkom!

Huis gekocht!

Huis gekocht!

Droomhuis gevonden

Na zo lang zoeken, na 1,5 jaar mijn ochtend ritueel beginnen met het openen van de Funda app, na steeds achter het net te vissen en na meerdere teleurstellingen in de afgelopen maanden, is het dan uiteindelijk tóch gelukt: we hebben een huis gevonden!

Weinig aanbod

Het was behoorlijk spannend, want sinds een paar maanden is ook de huizenmarkt in Dordrecht behoorlijk onder spanning komen te staan. Omdat wij zo’n specifieke zoekopdracht hadden, was het aanbod schaars. Zodra we een potentieel pand tegenkwamen, doken we er vol op: zorgen dat we als eersten belden, zo snel mogelijk een bezichtiging plannen en met onze makelaar overleggen.

Inrichten en begroten

Om te weten of een pand geschikt was, maakte ik overal plattegronden van, die ik vervolgens ging ‘inrichten’ volgens mijn plannen. Dan liet Stefan er vervolgens een globale begroting op los en trokken we onze conclusies. Helaas concludeerden we vaker dat panden ongeschikt waren dan we hoopten.

Nieuw pand op de markt

Tot er, niet lang nadat we op ons flatje zaten, ineens een pand op Funda verscheen. Ik weet niet waar het aan ligt, maar we kampen hier met ontzettend slechte internetverbinding. Dus zag ik slechts in grove pixels de vage afbeelding die hoorde bij het nieuw te koop gekomen stulpje. Terwijl ik wachtte op scherper beeld en tot alle gegevens eindelijk waren geladen, voelde ik de adrenaline al toenemen. Was dit waar ik dacht dat het was…?

Halsoverkop wierp ik mezelf in een soort ninja-beweging het bed uit, terwijl de deken ongemerkt achter m’n tenen bleef haken, op weg naar Steef. “Steef, kijk!” riep ik, terwijl ik de half geladen foto’s op mijn telefoon onder zijn neus schoof, terwijl hij met zijn slaaphoofd nog op de wc zat. Dit is een gaaf pand!

Zucht! Open huis

Helaas dachten meerdere mensen daar zo over, en werd er, zoals tegenwoordig de mode lijkt te zijn, een open huis georganiseerd. Dat beloofde al niet veel goeds. Na anderhalve week verplicht geduld, liepen wij eindelijk het pand binnen, gewapend met onze aankoopmakelaar. Het was zoals we vreesden: veel bezoekers, druk binnen, weinig mogelijkheden om zaken goed te bekijken omdat je elkaar in de weg staat en geen makelaar tot je beschikking om je vragen over het pand aan te stellen.

Eén kans…

Het is een vreemde gang van zaken: geen rustig moment om je belangrijke beslissing voor te bereiden, geen mogelijkheid tot een 2e bezichtiging. In plaats daarvan heb je één kans om een bod uit te brengen. In de wetenschap dat je géén idee hebt of er andere geïnteresseerden zijn, hoeveel dan, en wat zij zullen bieden. En als je er net €500 onder zit, gaat het aan je neus voorbij. Een lastige situatie, waar wij absoluut ons hoofd over hebben gebroken.

Het verlossende telefoontje

Maar de locatie was perfect, het huis kon een droomhuis worden en er was veel mogelijk. Dus besloten we ervoor te gaan. Er gingen dagen overheen, voordat eindelijk het verlossende telefoontje kwam: jullie hebben gewonnen, het huis is aan jullie gegund. Ik heb alleen maar gejuicht en gejoeld, gesprongen van blijdschap. Het was ons eindelijk gelukt! We hadden een huis! En wát voor een. Mijn droom komt uit, het wordt echt!

Een monsterverbouwing

Hoewel de keuring tegenviel, blijven we optimistisch. We gaan een mega-project tegemoet. Compleet met vloeren uitvlakken (want: het huis is nu zo scheef dat de jus uit je pan zou stromen tijdens het koken), CV installeren (want: dat is er niet), keuken en badkamer maken (want: die zijn er ook niet), aanbouw en dakkapel realiseren, draagmuur doorbreken, trap maken, etc.

Dromen van de toekomst

Maar elke klus die straks wordt geklaard, is een stap dichter bij ons einddoel. Ik droom al van het eindresultaat: dat ik dan eindelijk vanuit huis kan werken, ’s avonds lezingen of cursussen kan geven, mijn eigen ritme kan bepalen. Dat we weer met z’n tweeën tegelijk in de keuken passen. Dat afwassen overbodig wordt. Maar tot het zover is, genieten we van alle kleine geluksmomenten hier. Op onze 70m2.

 

Huis te koop!

Huis te koop!

Verhuizen: een emotioneel proces

Ons huis staat te koop. We zijn al tijden bezig met de overname van de praktijk en daar komt veel bij kijken. Ik werk nu in loondienst in de praktijk van mijn werkgever. Dat heeft absoluut voordelen, want ik trek om 17.00u (nou vooruit, 17.20u) de deur achter me dicht en dat is ook direct de afsluiting van mijn werkdag.

Maar mijn werkgever is op leeftijd en wil op termijn stoppen. En dan zit ze natuurlijk niet te wachten op Jan en alleman die haar huis binnenwandelt om er te werken. Dan wil ze gewoon haar huis terug en genieten van haar welverdiende pensioen. En andersom wil ik ook graag een plek voor mijzelf. Als ik start als ondernemer, wil ik ook het gevoel hebben dat ik start, dat ik iets opbouw, dat het werkelijk van mijzelf is.

Knopen doorhakken

Door de afgelopen jaren en maanden hebben we een proces doorgemaakt en heb ik mijn plannen meerdere malen bijgesteld. Soms noodgedwongen, soms door veranderde inzichten. Inmiddels zijn we in de fase dat we knopen doorhakken. Ons huis te koop zetten was één van die knopen. Want, we hebben namelijk nog niks op het oog. Nouja, tenzij Gaston binnenkort aanbelt om een cheque te overhandigen, maar daar reken ik maar niet teveel op 🙂

Praktijk aan huis

“Waarom zet je dan je huis in vredesnaam te koop?” zul je je afvragen. Vooral omdat we fijn wonen, het is een superleuke buurt, een mooi huis. We hebben in 2015 net een grote uitbouw op de bovenste verdieping laten doen zodat we alle kinderen een eigen slaapkamer konden geven. Het is door de jaren heen helemaal naar onze zin gemaakt en wonen er al ruim 8 jaar met heel veel plezier. Waarom dan weg? Uiteindelijk wil ik toch mijn droom verwezenlijken: een praktijk aan huis. En dat is simpelweg niet mogelijk in ons huis.

Geschikt pand

Sterker nog, het is niet mogelijk in bijna alle huizen die op funda verschijnen. Slechts een enkel pand komt in aanmerking. En dan hebben we nog een wensenlijstje om de zoektocht ingewikkelder te maken: niet te duur, in een straal rondom de school van de kinderen, niet in de directe buurt van de concurrenten en met voldoende oppervlakte voor zowel ons eigen huis als de praktijk. Ohja, en een tuin. Het is lastig zoeken, met twee petten op: we willen een huis die past bij ons als gezin én we moeten denken vanuit de cliënt wat handig is qua locatie. We zijn tenslotte niet van plan over 3 jaar weer te verhuizen.

Impact op het gezin

Om die reden hebben we de gok gewaagd ons eigen huis te koop te zetten. Want als er een zich een mogelijkheid voordoet, willen we die niet missen. Dat brengt wel de kans met zich mee dat we tijdelijk moeten huren. En dát idee heeft wel zijn weerslag op ons gezin.

Wat betekent het in de praktijk?

Tot zover dus het stuk rationele benadering over kopen en verkopen, want ik merk dat Meia en Fosse behoorlijk onder de indruk zijn van het hele proces. Want, een huis kopen of verkopen is ook heel veel emotie. En hoezeer we ook proberen sommige dingen niet te bespreken in hun bijzijn of luchtig te reageren op bepaalde onderwerpen, ze merken toch meer op dan wij soms beseffen. Zo moesten er natuurlijk foto’s van het huis genomen worden, wat direct betekent dat we het huis van onder tot boven hebben moeten uitmesten, opruimen en schoonmaken.

Bezichtigingen

In een gezin met 3 kinderen is dit vechten tegen de bierkaai. Maar het moest, en alle troepen werden ingezet. In de praktijk komt het erop neer dat de kinderen meer dan anders moeten opruimen, dat er een zondag niet op uit wordt gegaan, maar een berging wordt uitgeruimd. En na de foto’s begonnen de bezichtigingen, die hetzelfde effect hadden. Ik baal dan onwijs van zo’n situatie: het liefst zou ik lekker met z’n allen het bos in gaan, maar nood breekt wet.

Zorgen, onzekerheid, vragen…

Toen de foto’s eenmaal gemaakt waren, kwamen de vragen: “wanneer komt er een bord op het raam? Wanneer gaan we dan verhuizen? Gaan deze mensen ons huis kopen? Nemen we dit, dit en dit wel mee? Dit gaat toch ook mee, he? Heeft het nieuwe huis wel …?”. We proberen zo goed mogelijk antwoord te geven op de vragen. We leggen uit dat we voorlopig nog niet gaan verhuizen, omdat we eerst een heel leuk huis moeten vinden waar we in willen wonen. En dat we alle spullen mee zullen nemen die los zitten, los gemaakt kunnen worden of opgetild kunnen worden. Maar na die uitleg begon Meia ineens te huilen: “maar dan kan ik mijn bedstee niet meenemen!”. En toen had ik even geen antwoord, want ze had gelijk. De bedstee, die we met liefde voor haar hebben gemaakt, blijft inderdaad achter. Maar ik beloofde haar wel dat ze haar nieuwe kamer minstens net zo fijn zou vinden als haar kamer van nu.

Piekeren

Van de week fietsten we naar huis van school en zei Meia ineens dat ze de laatste tijd ’s avonds niet goed kon slapen. Na wat doorvragen, bleek dat ze toch lag te piekeren over verhuizen, want dan zou ze haar vriendinnetje uit de straat missen en ze was verdrietig om haar kamer, die ze nog niet zo lang had. Op die momenten heb ik met haar te doen, en slaan twijfels toe of we wel het juiste doen. Ook Fosse is er veel mee bezig. Hij vraagt doorlopend om bevestiging of zijn spullen wel meegaan.

Gevoel van veiligheid

Alle drie de kinderen zijn hier geboren en opgegroeid, en ze waarderen de vertrouwde en veilige omgeving. Het voelt kwetsbaar om aan die vertrouwde omgeving te tornen. Het is alsof de stoelpoten langzaam onder hen vandaan worden gezaagd. Vooral, omdat we nog niks anders op het oog hebben: ze kunnen nog nergens naartoe leven of aan een idee wennen. Ze hebben bovendien ook geen tijdsindicatie: we hebben geen idee hoe lang het allemaal zal duren. Ik merk dat ik dat heel moeilijk vindt voor ze, want ik gun ze zo graag dat veilige gevoel. Wij als volwassene zijn daarin flexibeler, wij kunnen alles in perspectief plaatsen en bovendien is het onze beslissing, dus is het gemakkelijker je hier naar te voegen. Dat hebben de guppen niet.

Quality time

Het is dus voor iedereen bij ons op zijn eigen manier spannend. Signe is misschien wel de enige die zich er allemaal niet zoveel van aantrekt. Tot het moment zover is, wellicht. Intussen ga ik maar eens proberen wat extra gezinsuitjes en quality time in te plannen, tussen alle regeldingen door. Want die behoefte is er aan beide kanten merk ik. Ik houd jullie op de hoogte.