Archief van
Tag: orthopedagogiek

Mijn ideaalplaatje op de universiteit

Mijn ideaalplaatje op de universiteit

Dromen van de toekomst

Toen ik op de universiteit zat, had ik een ideaalplaatje geschetst van mijn toekomst. Ik was inmiddels al een poosje aan het studeren na de pabo en hbo pedagogiek en ik keek er naar uit om aan de slag te gaan. De stage in het laatste jaar was dan ook het leukste onderdeel van de opleiding. En, kenmerkend voor wie ik ben, als ik iets in mijn hoofd heb, dan wil ik het ook zo. Ik kan me daarin vastbijten en blijven volhouden.

Eigen baas

Zo was het toen ook. Ik zag het al helemaal voor me: zelfstandig ondernemer, een eigen praktijk, mijn eigen uren indelen en helemaal eigen baas zijn. Een rooskleurig plaatje inderdaad. Omdat ik dat zo graag wilde, solliciteerde ik alleen maar bij kleine praktijken, want een instelling trok me totaal niet. Dat is trouwens onveranderd gebleven. Maar mijn beeld van het ondernemerschap daarentegen… dat heb ik toch flink moeten bijstellen.

Wat erbij komt kijken

Ik had de mazzel dat ik inderdaad werd aangenomen in een kleine praktijk, en ook nog dicht bij huis. Wat een geluk! En het was een top plek. Ik leerde ontzettend veel in korte tijd en kreeg een gedegen beeld van het hebben van een eigen praktijk. Het was alsof het zo had moeten zijn, want de andere werknemer was bezig met het zoeken van een huis en een baan in de omgeving van Amsterdam, waardoor er na mijn stagetijd een plek zou vrijkomen om te werken in de praktijk.

Jong moeder

Ook toen was ik een bezige bij, want ik had niet alleen ambities voor mijn carrière, ik wilde ook dolgraag jong moeder worden. Nog liever zelfs, want carrière maken kon daarna altijd nog, zo redeneerde ik. En na een klein jaar proberen, raakte ik inderdaad zwanger. Tijdens mijn stagejaar inderdaad. Dat masterjaar heb ik met 36 weken mijn eindpresentatie gehouden en met een 4 weken oude baby mijn diploma opgehaald. Er bestaat natuurlijk geen timing van het krijgen van een kind, maar toch was dat bij ons perfect.

Lekker in loondienst

Nog even terug naar mijn stageperiode. Ik had al snel in de gaten dat mijn droomplaatje van het runnen van je eigen praktijk een behoorlijke utopie was. Het was gewoon keihard werken. Mijn werkgever was voor mijn gevoel dag en nacht bezig en al die indirecte werkzaamheden werden nu pas zichtbaar. Toen de andere werknemer aangaf dat zij weg zou gaan, deed ik daarom van binnen een vreugdedansje, want misschien maakte ik kans op haar baantje. In loondienst, want dat klonk ineens een stuk aantrekkelijker.

Afgestudeerd, maar niet klaar

Toch heb ik de wens voor een eigen praktijk nooit verworpen. Maar zwanger en binnenkort moeder, schoof ik dat idee wel even op de lange baan. Dat moest ook wel, zo bleek, want ik kwam er ook achter dat mijn master diploma in de praktijk nauwelijks iets waard was. Dat was een smack in the face. Na een universitaire studie mocht ik volgens de wetgeving geen behandelingen doen! Ik was behoorlijk gedesillusioneerd, want daarover wordt tijdens de opleiding nauwelijks gerept. Met het volgen van vakken als ‘behandeling’ wordt bovendien gesuggereerd dat dit ook is waarvoor je wordt opgeleid. Helaas, niets bleek minder waar.

Praten over de toekomst

Toen duidelijk was dat ik inderdaad in loondienst mocht blijven, hebben we direct ook over de toekomst gesproken. Want voor mijn werkgever was het tenslotte ook waardevol als ik kon behandelen. Leergierig als ik was, wilde ik alles aanpakken en alle cursussen en opleidingen klonken interessant. Maar ik was naïef. Ik had me van tevoren onvoldoende verdiept in dit traject en was, achteraf, onvoldoende voorgelicht door de universiteit over deze onderwerpen. Ik kon onvoldoende overzien wat voor me lag en wat dit voor consequenties had. Ik ben toen, nog in mijn zwangerschap, begonnen met mijn eerste nascholing. Het was de start van een jarenlang traject, waarover ik een andere keer vertel.

Nieuwe rubriek: boeken review

Nieuwe rubriek: boeken review

Over opvoeden, kinderen, gezinnen en de psychologische, pedagogische ontwikkeling hierbij raak ik niet uitgepraat. En gesproken. En gelezen. Ik lees veel boeken voor mijn plezier en heb de afgelopen jaren in een redelijk gedwongen kader van mijn registratietraject talloze kilometers literatuur weg gelezen. Ook om up to date te blijven in mijn werk en soms voor verdieping bij bepaalde casussen lees ik veel vakboeken.

Wat zijn goede boeken voor ouders?

Intussen heb ik redelijk wat kubieke meters in huis gevuld met deze uit de hand gelopen semi-hobby. Daarom start ik een nieuwe rubriek die meteen twee vliegen in één klap vangt: boeken reviews! Ik lees eerst de boeken (of doe dat desnoods nog een keertje) en schrijf daarna een review over dit boek.

Regelmatig krijg ik vragen wat nou een goed boek is. Zo vroeg een vrouw mij eens: welke boeken raad je me aan te lezen ter voorbereiding op het ouderschap? Ze was op dat moment nog niet eens zwanger. Ik vond het een complexe vraag! Ook een tijdje terug vroeg een vriendin me: welk boek is nou echt goed om te lezen over de eerste momenten met je baby? Daar moest ik wel even over nadenken. Soms is het voor mij ook lastig in te schatten wat ‘goed’ voelt voor iemand. Dat is heel persoonlijk. Er is immers niet één goede manier van opvoeden (gelukkig niet zeg!), en iedereen heeft zo zijn voorkeuren. Wat voor jou goed voelt, kan mij totaal niet aanspreken. Of je staat niet achter de theorie. Of vindt het teveel werk. Of wat dan ook.

Favorieten voor dagelijks gebruik in het gezin

Toch heb ik wel veel boeken die ik er weer vaak bij pak. Of in de praktijk aan ouders laat zien. Over deze boeken zal ik de komende tijd gaan vertellen, zodat je zelf een inschatting kunt maken of het iets voor je is. Momenteel is voor mijzelf een boek favoriet:

Ontspannen ouders, blije kinderen. Door Laura Markham.

Ik zag dat zij recent ook een vervolg hierop heeft geschreven, over het contact tussen de brusjes onderling (denk aan die hoofdpijnverwekkende, eeuwigdurende “ik had hem eerst!”-ruzies tussen broer en zus):

Ontspannen ouders, blije broers en zussen. Door Laura Markham.

Deze komt op mijn verlanglijstje. Over deze boeken vertel ik in een latere blog meer, plus mijn ervaringen ermee in de praktijk. Stay tuned dus!

‘Te lezen’-lijstje

Daarnaast heb ik de afgelopen tijd behoorlijk ingeslagen via Pica (het was uitverkoop), dus staan nu de volgende boeken op mijn ‘te lezen’-lijstje:

  • Meisjes en vrouwen met Asperger. Door Tony Attwood e.a.
  • Autisme wegwijzer. Door Dion Betts & Nancy patrick.
  • Autisme en seksualiteit. Door Jerry & Mary Newport.
  • Uit de greep van OCD. Door Dr. Jo Derisley e.a.
  • Piep zoekt zichzelf. Door Eva Louise Bakker.
  • Zeg nee! Door Ellen Luteijn.
  • Samen sterk op eigen kracht. Door Lotte van Kouwen.
  • Hallo, ik ben een gewone leerling met ADHD. Door Belinda van Steijn.
  • Mam, hoe gaat dat dan? Door Tischa Neve en Ellie Norden-Schreiber.

Suggesties of voorkeuren? Laat het weten!

Daarnaast heb ik nog een heleboel boeken op de plank staan om gelezen te worden. Binnenkort verschijnt de eerste review. Heb je voorkeur voor een review over een bepaald boek (van de lijst of daarbuiten) of wil je weten welke boeken ik aanraad in sommige gevallen/situaties? Ik denk graag met je mee, laat het weten in een reactie.


Misschien ook interessant:

  1. Is onveilige hechting een probleem?
  2. Toen ik ging zitten voelde het al beter
  3. Op de grens van gewoon opgroeien
Op de grens van gewoon opgroeien

Op de grens van gewoon opgroeien

Blog als brug

Yes! Eindelijk kan ik dan beginnen met mijn blog. Het was al een poos een stille wens van me: een blog over de brug tussen ‘gewone opvoeding’ zoals ik die ervaar met mijn eigen kinderen, en het werken als orthopedagoog in een praktijk voor pedagogisch en psychologische hulp.

Herkenbaarheid

Soms is die scheidslijn duidelijk. Een vette markering tussen een ‘voortkabbelende sleur van de dagelijkse dingen’ en het spastisch contact zoeken met crisisteams om nú in te grijpen in een bepaalde situatie.

Soms, en dat is vaker dan je misschien denkt (of hoopt), is die scheidslijn echter vaag. Zelfs zó vaag dat ik tijdens gesprekken met ouders regelmatig denk: ‘goh, dat gaat bij ons ook zo’. Blijkbaar is 12 jaar studie dus bepaald geen garantie voor blessurevrij opvoeden. Dat is tegelijkertijd een teleurstelling als geruststelling.

Je wordt vanzelf groot?

Inmiddels ben ik na de pabo, HBO pedagogiek, Universiteit Orthopedagogiek en een 5-jarig registratietraject tot Orthopedagoog-Generalist en 3 kinderen verder wel een beetje klaar met leren. Het wordt tijd dat de focus meer op mijn gezin komt. Tegelijkertijd geniet ik van mijn werk en maak ik zoveel bijzondere dingen mee. Die wil ik graag delen.

Opgroeien gaat vanzelf, je wordt vanzelf groot. Bij de meeste kinderen is dat inderdaad zo, en uiteindelijk worden de meeste kinderen gewoon ‘groot’. Maar de manier waarop? Dát is nu juist zo interessant. Nog nooit ben ik ook maar twee dezelfde casussen tegen gekomen. En ook in mijn gezin merk ik dat: zelfs al delen mijn kinderen dezelfde genen en groeien zij in hetzelfde gezin op, de uitkomst is anders.