Archief van
Tag: lezen

Registratietraject Orthopedagoog Generalist Deel 2

Registratietraject Orthopedagoog Generalist Deel 2

De belangrijkste opleidingen

In mijn registratietraject, die grofweg vijf jaar besloeg, heb ik meerdere ontwikkelingen doorgemaakt. Ik heb ontdekt waar mijn interesses lagen, waar mijn sterktes en zwaktes lagen en misschien wel het belangrijkste: ik heb mijn visie ontwikkeld. Mijn visie op de hulpverlening, op de hulpverlener die ik wil zijn. Dat had, logischerwijs, wel even tijd nodig.

De eerste opleiding

Ik startte mijn traject door een van de vele nascholingsgidsen open te slaan en langs alle titels van de verschillende cursussen te scannen. Het criterium was in eerste instantie: wat lijkt me leuk? Ik had net de universiteit afgerond, en was in mijn naïviteit in de veronderstelling dat ik dus al behoorlijk wat wist. Dat ik dat mis had, werd me (gelukkig) al heel snel duidelijk. Sterker nog, hoe meer ik heb geleerd, hoe meer vragen het heeft opgeroepen en hoe meer het mij nieuwsgierig maakt naar andere dingen.

Oplossingsgerichte therapie

Mijn eerste cursus was de cursus oplossingsgerichte therapie. Dat was een goede start. Het is een therapievorm die uitgaat van de kracht en mogelijkheden van de cliënt, een hele positieve therapievorm die vooral geschikt is voor het gebruik bij milde problematiek. Het kan prima gebruikt worden als gesprekstechniek naast andere interventies. Nog steeds is de oplossingsgerichte manier van werken iets wat we veel gebruiken, wat mij ook een houvast geeft op de momenten dat ik bijvoorbeeld even geen goeie vraag weet te bedenken. Het geeft richting voor de therapeut en hoop voor de cliënt.

ADHD

Onder de indruk van het hele volgen van nascholing begon ik enthousiast aan de tweede cursus, over ADHD. Dit bleek helaas een misser. Het gaf me niet wat ik hoopte, en ik baalde dat ik de ruim 700 euro’s van die cursus voor mijn ogen zag verdampen in teleurstelling. Nouja, fouten maak je om ervan te leren, dus trok ik hier lering uit: beter letten op de docent, op recensies van anderen, het opleidingsinstituut en kritischer zijn in het kiezen van onderwerpen. Weten we dat ook weer.

Cognitieve gedragstherapie

Toen ik na mijn bevalling van Meia echt serieus aan de bak wilde, besloot ik het grootser aan te pakken en te kiezen voor een grote opleiding: die van de cognitieve gedragstherapie (CGT). Ik dacht namelijk, door wat er op de universiteit geleerd werd en in de boeken te lezen is, dat deze therapievorm een Heilig Goed was. Als je dat kon, dan was je wat waard.

Literatuur

Afijn, dus ging ik met kriebels in mijn buik naar de opleiding. Ik moest geloof ik wel een paar keer slikken en flink op m’n hoofd krabben toen ik de docent met een grote bagagewagen de cursusmappen naar binnen zag rijden. Godzijdank was ik met de auto, want hoe had ik in vredesnaam die 4 Gigantische mappen mee kunnen krijgen!?

Gedragsmodificatie

Vanaf dat moment begon het ‘echte werk’. Ik zat avonden te ploeteren op kilometers tekst en maakte me druk om de toets die elke cursusdag zou worden afgenomen. Ik moest mezelf onder de loep nemen met een gedragsmodificatie opdracht. In gewone taal: ik ging mezelf afleren mijn kleren op de stoel te gooien als ik naar bed ging en aanleren om ze, in plaats daarvan, netjes in de kast op te hangen.

Zelfvertrouwen

Het lukte. Ik kreeg, tot mijn eigen verbazing, de stof onder de knie, mijn leeswerk op tijd af en opdrachten ingeleverd. Elke week leerde ik weer nieuwe interventies die ik in mijn werk kon toepassen. Ik maakte mijn cliënten tot gewillige slachtoffers van mijn nieuwe kennis, en met hun vooruitgang groeide mijn zelfvertrouwen. Toen ik merkte dat mijn eigen gedrag ook daadwerkelijk veranderde (er lagen inmiddels meer kleren in de kast, dan er buiten), was dit een extra motivatie om ermee door te gaan.

Symbooldrama

Ik deed daarna nog twee vervolgcursussen van de cognitieve gedragstherapie, ook omdat ik met de gedachte speelde om hierbinnen eventueel ooit een registratie te halen. Maar tegelijkertijd maakte ik een totaal andere keuze. Ik had in mijn werk vaak bij cliënten van mijn collega gezeten, met wie ze symbooldrama deed. Ik was altijd verwonderd wat hier nu precies gebeurde en begreep er geen zak van hoe die kinderen zich zo snel beter gingen voelen. Dat was mijn simpele motivatie om die opleiding te gaan doen.

Twee kanten van de medaille

Dus startte ik, parallel aan de cognitieve gedragstherapie, ook met de opleiding symbooldrama. Later bleek dit een ontzettend slechte timing, omdat ik daardoor twee zware trajecten naast elkaar liet lopen. De impact daarvan had ik volledig onderschat, maar het heeft uiteindelijk wel geholpen in mijn vorming en het maken van keuzes. In deze opleiding werd voor mijn gevoel de andere kant van de medaille belicht. Waar de cognitieve gedragstherapie een meer verbale, rationele therapie is, gaat symbooldrama veel meer over het voelen en ervaren, het non-verbale.

Je eigen leerproces

In deze opleiding moet je zelf aan de slag. Je leert de therapie, door het zelf te ondergaan. En dat is niet altijd gemakkelijk, maar wel de enige manier om te begrijpen hoe het werkt en om je cliënten goed te snappen. Door dit leerproces werd me ineens heel veel duidelijk: hoe mooi en effectief de CGT ook is, het is niet volledig of zaligmakend, zoals ik in het begin dacht. Een andere keer zal ik dieper ingaan op het opleidingstraject van de symbooldrama.

Willen begrijpen

Door deze verschillende ervaringen, stelde ik mijn eigen opleidingstraject bij. Ik wijzigde mijn koers van het rationele, naar het meer leren begrijpen van gedrag en emoties. Omdat ik zelf net moeder was geworden van inmiddels 2 kinderen, was ik tegelijkertijd ontzettend geïnteresseerd in de ontwikkeling van jonge kinderen. Dus besloot ik een andere, grote cursus te volgen in de psychopathologie en diagnostiek van jongere kinderen.

Jonge kinderen

In deze cursus, waar ik nog nooit zoveel literatuur in korte tijd heb gelezen als toen, heb ik zó waanzinnig veel geleerd, dat ik voor mijn gevoel eindelijk de basis als therapeut kreeg waar ik naar op zoek was geweest. Zonder het zelf te weten. In deze opleiding werd mij geleerd hoe de ontwikkeling van jonge kinderen loopt, die niet los is te zien van de relatie met zijn omgeving. Dus hoe het gaat tussen ouders en kinderen.

Nog lang niet klaar

Wat ik vooral heel waardevol vond, waren de parallellen die werden gelegd tussen de vroege ontwikkeling en het gedrag op latere leeftijd. Gedrag wat wij als volwassene laten zien, heeft uiteindelijk de oorsprong in de eerste jaren. In deze opleidingen heb ik me o.a. verdiept in de visie van de Infant Mental Health en de methode van Floorplay. Ik ben nog altijd niet uitgeleerd op dit gebied, en heb nog stapels boeken in de kast die ik moet (wil) lezen.

Een volgende keer vertel ik meer over dit registratietraject.

 

 

Beginnende geletterdheid

Beginnende geletterdheid

Leren lezen

Ineens kon hij het. Mijn kleine ventje die voorheen alleen maar geïnteresseerd was in spiderman en race-auto’s: letters herkennen. Ik zag hem in een boekje bladeren, wat hij al sinds baby af aan leuk vindt om te doen. Tegelijkertijd leek het alsof hij zijn mond bewoog terwijl ik intens naar de bladzijden keek. Direct zei ik tegen Steef: ‘volgens mij probeert hij te lezen?’.

Geen interesse

Ik kon het me bijna niet voorstellen, omdat er tot voor kort nul interesse deze kant op ging. Hij was (en is) altijd aan het spelen, bezig met afspreken, raketten aan het bouwen of ‘oorlog aan het voeren’ met denkbeeldige draken of dino’s. Waar zijn oudere zus nog wel eens dappere pogingen ondernam om hem te betrekken bij haar spel, liep dit steevast op een afwijzing van zijn kant uit. ‘Kom we gaan schooltje spelen en ik was de juf’ werd beantwoord met ‘Nee, saaaaaai!!’, waarmee de kous af was.

Ik kan mijn naam schrijven

Ook op school kreeg ik te horen dat we een echt speelkind hebben. Vooral bezig met buurten en socializen. Mijn hemel, wat heeft ie al een drukke agenda in groep 1. Brullen en dikke tranen wanneer hij een middagje niet kan afspreken. Op school zal hij dan ook niet uit zichzelf voor een ‘werkje’ kiezen. Dat hij ineens vertelde dat hij zijn naam kon schrijven, kwam voor ons dan ook totaal uit de lucht vallen! Waar hebben we een afslag gemist?

Grillige ontwikkeling

En inderdaad, toen we een blaadje aanboden, schreef Fosse ijverig met tong uit zijn mond en een ingespannen bekkie in hanenpootjes zijn letters op papier. En nu, niet veel later, worden we opnieuw verrast door deze ontwikkeling in beginnende geletterdheid, die een enorme vlucht lijkt te nemen. Dat de ontwikkeling grillig verloopt bij kinderen is mij al langer bekend. Maar om het dan bij je eigen kind te zien, blijft een bijzondere ontdekking.

Letters herkennen

Zo zaten we, net als elke avond, met een boekje in bed voor te lezen. Al langere tijd merkte ik dat Fosse tijdens het lezen zijn vingers bij de paginanummers hield: hij herkende steeds beter de cijfers en getallen en maakte er een spelletje van om te raden welke bladzijde we waren. Maar dat hij hetzelfde met de letters kon, was voor mij een complete verrassing. Ineens wees Fosse een woordje aan en zei: ‘ik weet wat hier staat, hier staat t…a…k… tak!’ Het was een boek met veel plaatjes bij de woordjes, dus ik vermoedde dat dit een gokje was, maar toen hij ook woordjes uit de tekst zónder plaatjes noemde, wist ik het zeker: hij begint te lezen.

Beginnende geletterdheid

De beginnende geletterdheid vind ik zoiets wonderlijks: grip krijgen op de taal om je heen. Er gaat een wereld voor je open als je kunt lezen. Toen Meia hiermee begon, merkte ik dit ook, en het is sindsdien alleen maar toegenomen. Dat Fosse hier nu ook ineens een vlucht in maakt, maakt me enthousiast: het is zo’n leuke fase! Ik ben blij dat wij hier getuige van mogen zijn en verheug me op alle ontwikkelingen die hierop zullen volgen.

Woordjes lezen en schrijven

Het herkennen van letters en woordjes gaat trouwens hand in hand met het schrijven van letters en proberen te vormen van woordjes. Helaas voor ons is Fosse niet kieskeurig op welk medium deze letters oefent. Blijkbaar geeft hij nu vooral prioriteit aan het schrijven, en minder aan de omstandigheden. Hoewel je zou kunnen denken, ‘ach, je gaat toch verhuizen’, is het toch best lullig om een half alfabet op de muren achter te laten voor de volgende bewoners.

Indruk achter laten

Blijkbaar heeft het schrijven ook iets van ‘een indruk kunnen achterlaten’, zoiets als je handtekening ergens onder zetten. Zoals je nu nog ziet op de wc deuren van kroegen of concertzalen: ‘Lisa was here’. Ik vermoed dat dit over dezelfde behoefte gaat. Hopelijk kunnen we die behoefte nog een beetje binnen de perken houden en het vooral op papier laten zetten. We gaan het zien.

Mijn boekenwurm

Mijn boekenwurm

Lezen als grootste hobby

Het is zo leuk, naarmate mijn kinderen ouder worden begin ik steeds meer in ze te herkennen van mijzelf, Steef of andere familieleden. Eén van de meest herkenbare dingen van de laatste tijd is het lezen van Meia. Ik zie mijzelf als klein kind nog op de bank zitten, omringd door boeken. Het was een feestje om naar de bieb te gaan, waar ik dan het maximum aantal boeken haalde. Ik haalde stapels boeken uit de rekken, nestelde mezelf tussen de boekenkasten op de grond of in een hoekje van de bieb. Om me vervolgens te vergapen aan de mooiste prentenboeken, of stukjes uit spannende boeken te lezen. Als we dan uiteindelijk met een tas vol boeken thuis kwamen, zette mijn moeder thee en nam ik de tas met boeken mee naar de bank. Daar bleef ik de rest van de middag, soms het ene boek na het andere boek uitlezend. De drie weken uitleentermijn maakte ik maar zelden vol. Vaak had ik mijn boeken al eerder uit.

Leren lezen

Meia was er vroeg bij met lezen. Nog voor ze naar de basisschool ging, herkende ze letters en enkele woordjes. In groep 1 begon ze te leren lezen, in groep 2 las ze inmiddels vloeiend. Nu, in groep 3, is er geen houden meer aan. Ze verslind de boeken. Maar eigenlijk alles wat ze kan lezen. Alle etiketten van de ontbijtproducten, de huis aan huis blaadjes die door de bus vallen, en als het even kan de berichtjes die op mijn telefoon binnenkomen. Het lijkt alsof ze niets wilt missen. Alsof ze, nu ze de vaardigheid goed onder de knie heeft, zoveel mogelijk wil lezen wat er binnen haar mogelijkheden ligt.

Alles willen lezen

Het is zelfs zo extreem dat ze tijdens het voorlezen voor het slapen gaan vaak verklapt hoe het verhaal verder gaat. Om een beetje gegeneerd op te biechten dat ze het boek eigenlijk zelf al heeft uitgelezen. En, multitasker als ze is, ze presteert het ook om tijdens mijn voorlezen doodleuk zelf in een ander boek te gaan lezen. Maar ook als ik haar haren kam wordt tegenwoordig de Donald Duck gelezen. Alsof niets doen zonde van haar tijd is. En het is allemaal zo herkenbaar voor me. Ook ik las alle etiketten, de melkpakken, shampooflessen en op latere leeftijd zelfs de Franse of Duitse beschrijvingen. Ook ik liep soms letterlijk lezend door het huis en nam overal een boek mee naartoe. Nog steeds heb ik die neiging, hoewel het nu vaak eerder ijdele hoop is, want in de praktijk kom ik er weinig aan toe.

lezen kind boeken boekenwurm leest

Lezen tot ’s avonds laat

Ik kan me nog zo goed herinneren hoe ik ’s avonds tot laat aan het lezen was. Dat mijn moeder ook maar kwam zeggen dat ik toch echt moest gaan slapen. Dan las ik, als het even kon, stiekem verder onder de dekens. Soms las ik verhalen zoals de Griezelbus, die ik eigenlijk te eng vond en waar ik bijna niet van kon slapen, maar tegelijkertijd kon ik niet stoppen met lezen. Het was een verslaving. Niet zelden zat ik letterlijk verzonken in mijn boek of verhaal en hoorde ik niets meer om mij heen. Nu komt Meia soms ineens rond 21u even uit bed, met de mededeling dat ze niet kan slapen. De waarheid is echter dat ze er nog niet aan is toegekomen, want ze ‘moest’ haar boek uitlezen. Op andere momenten kom ik zelf maar even zeggen dat ze écht moet gaan slapen. Het is alsof de geschiedenis zich herhaalt.

Donald Duck

Bij mijn vader had ik een abonnement op de Donald Duck. Als ik daar dan op vrijdagavond kwam, nestelde ik mij in mijn favoriete oorstoel voor de open haard, met de 2 verse Donald Duckjes. Dat was een feestje. Soms was de stoel bezet door mijn pa, maar dan nestelde ik me op een groot kussen aan zijn voeten voor diezelfde open haard, genietend van het gekriebel in mijn nek door hem. De liefde voor Donald Duckies wordt door veel kinderen gedeeld, zo ook door mij en mijn jongere broertjes. Toen ik daar laatst was, werd Meia getrakteerd op een stapel uitgelezen Donald Ducks van mijn broertje, die zij al net zo verslind als ik vroeger deed. Zo leuk, die herkenbaarheid.

In slaap vallen

En dat je echt kan worden meegezogen in het verhaal, blijkt dan wel uit recente gebeurtenissen uit Meia’s leventje. Toen zij nog niet zo lang in groep 3 zat, was de juf een keer ziek. Meia was met het lezen lekker in de zitzakken gaan zitten, waar ze blijkbaar zó verdiept was in haar boek, dat ze in slaap was gevallen. Blijkbaar had de invaljuf nog niet in de gaten dat er een leerling ontbrak, want Meia werd door een vriendje wakker gemaakt toen de klas al op weg was naar het schoolplein om buiten te spelen.

Verslaving

Een ander moment deed zich van de week voor, toen de kinderen zich aan het aankleden waren om naar school te gaan. Althans, dat was de bedoeling. Meia is er van overtuigd dat ze tijdens het aankleden heus wel door kan lezen. Dat lukte ook, tot op zekere hoogte, want ik zag dat Meia haar hemdje van de dag ervoor nog aanhad toen ze bezig was een nieuw hemd eroverheen aan te trekken. Toen ik haar daarop wees, bleek ze niet één hemd aan te hebben, maar 3! Ze was dus bezig haar 4e hemd over alles heen aan te trekken. Toen ze zichzelf bekeek, leverde dat een schaapachtige grijns op. Achja, als dat het ergste is…

Naar de middenbouw

Naar de middenbouw

Voor het eerst naar groep 3

Het is zover: onze oudste gaat inmiddels naar de middenbouw. Voor de vakantie heeft ze met de andere oudste groep-2 kinderen een ceremoniële ‘bouwsprong’ gemaakt van de kleuters (onderbouw) naar de middenbouw. Meia zit op een Montessorischool, waar we bewust voor hebben gekozen (hierover een andere keer meer). En vanaf groep 3 zitten de groepen 3, 4 en 5 samen: de middenbouw dus.

Nu is Meia niet een gemiddelde leerling in haar ontwikkeling (maar hé, welk kind is dat nou wel?), ze gaat wat vlotter door de stof heen. Maar dat maakt geen verschil voor haar spanning en onzekerheid die zij voelt voor de start straks. De afgelopen weken was de aandacht behoorlijk gericht op andere dingen, gelukkig. In de vakantie werd er gewandeld, gezwommen, in de hangmat ‘ge-chilt’ en was ze druk met vriendjes maken, motten vangen of streken uithalen. Toch kwam zo nu en dan het gesprek ineens op school, en merkte ik wat gereserveerdheid in de houding van Meia.

Onzekerheid

Waar zij in de kleuterjaren ongemerkt toch een steeds groter zelfvertrouwen heeft ontwikkeld, doordat ze haar plekje had, beter wist hoe alles ging en ze uiteindelijk uitgroeide tot een ‘oudste kleuter’ met enig aanzien bij de ‘jongste kleuters’, moet zij in groep 3 straks weer overnieuw beginnen. Althans, zo voelt zij dat. Meia liet bijvoorbeeld vallen dat ze dan de jongste zou zijn, dat de andere kinderen allemaal groter waren. Dat ze niet wist waar alles was, hoe de dag verliep. En bovendien: dat ze er moeilijke werkjes zouden hebben die ze niet kon. Soms verbaas ik me over de (onnodige) zorgen die kleine kinderen al kunnen hebben. En stiekem nemen die zorgen een beetje van hun onbevangenheid weg voor dit soort nieuwe dingen in hun leven.

“Maar ik kan nog niet lezen!”

Ik herken die onzekerheid ook wel van vroeger, en helemaal wegnemen kun je het niet. Je weet tenslotte pas hoe het is als het zover is, als ze het zelf heeft meegemaakt. Veel kinderen die naar groep 3 gaan, maken zich zorgen: ze kunnen tenslotte nog niet lezen, schrijven en rekenen. Ze zijn in de veronderstelling dat dit een voorwaarde is om groep 3 binnen te komen, arme donders! Het kan daarom goed zijn van te voren even stil te staan bij de komende veranderingen en zoveel mogelijk feitelijk uit te leggen wat de kinderen te wachten staat. Dan beperk je in ieder geval de doemscenario’s een beetje.

Leren in stapjes

Als kinderen het idee hebben dat zij al iets moeten kunnen, bijvoorbeeld lezen, voordat ze überhaupt zijn begonnen, kan het helpen om samen met hen stil te staan bij de dingen die ze eerder hebben geleerd. Als je kind bijvoorbeeld kan fietsen zonder zijwielen, kun je hem eraan herinneren hoe hij ook met veel oefenen, vallen en opstaan en steeds weer opnieuw proberen, kun je dit noemen: “weet je nog dat je iedere keer een stukje langer los kon fietsen? En dat het ook een tijd heeft geduurd voordat het zo goed ging?”. Hiermee maak je inzichtelijk dat vaardigheden in stapjes eigen worden gemaakt. Zo gaat het ook in groep 3 (en daarna).

Wennen in de middenbouw

Voordat de kinderen van deze school naar de middenbouw gaan, gaan ze eerst een paar keer oefenen en op visite bij de verschillende klassen. ’s Ochtends gaan ze samen met hun maatje en hun laatje vol eigen werkjes naar boven. Daar maken ze kennis met de kinderen, de klas, de juf of meester en manier van werken. Die keren kwam Meia enthousiast terug, maar ook een tikkeltje onder de indruk. De oudste groep 5 leerlingen zijn immers wel 3 jaar ouder en met vaak hele andere zaken bezig dan de verse aanwas vanuit de kleuters. Vanwege die reden kunnen de jongste middenbouwers nog af en toe op visite bij hun oude kleuterklas. Hier kunnen ze weer even bijtanken en in rap tempo het gevoel van zelfvertrouwen terugwinnen. Ook ervaren ze dan al snel dat ze hun oude klas zijn ontgroeid en toch wel beter op hun plek zijn in de middenbouw. Uitstapjes naar de lagere klassen worden daardoor op natuurlijke wijze steeds minder noodzakelijk.

Ook spannend voor ouders

Maar los van alle theorieën, Meia is echt niet de enige die het spannend vindt dat ze straks een heuse basisschoolleerling is. Ik vind het minstens net zo spannend! Hoe zien de dagen er uit, welke lessen volgt ze, hoe houdt ze zich staande in de groep, wat zal ze leuk en minder leuk vinden, wat zal ze gaan leren… zomaar wat dingen die in mijn hoofd spelen. Vorig jaar hoorde ik van de toenmalige ‘nieuwe lichting’ in de middenbouw, dat de kinderen het pittig vonden: écht aan de bak moesten ze, inclusief ‘huiswerk’. Ik houd jullie op de hoogte van de ervaringen.

Nieuwe rubriek: boeken review

Nieuwe rubriek: boeken review

Over opvoeden, kinderen, gezinnen en de psychologische, pedagogische ontwikkeling hierbij raak ik niet uitgepraat. En gesproken. En gelezen. Ik lees veel boeken voor mijn plezier en heb de afgelopen jaren in een redelijk gedwongen kader van mijn registratietraject talloze kilometers literatuur weg gelezen. Ook om up to date te blijven in mijn werk en soms voor verdieping bij bepaalde casussen lees ik veel vakboeken.

Wat zijn goede boeken voor ouders?

Intussen heb ik redelijk wat kubieke meters in huis gevuld met deze uit de hand gelopen semi-hobby. Daarom start ik een nieuwe rubriek die meteen twee vliegen in één klap vangt: boeken reviews! Ik lees eerst de boeken (of doe dat desnoods nog een keertje) en schrijf daarna een review over dit boek.

Regelmatig krijg ik vragen wat nou een goed boek is. Zo vroeg een vrouw mij eens: welke boeken raad je me aan te lezen ter voorbereiding op het ouderschap? Ze was op dat moment nog niet eens zwanger. Ik vond het een complexe vraag! Ook een tijdje terug vroeg een vriendin me: welk boek is nou echt goed om te lezen over de eerste momenten met je baby? Daar moest ik wel even over nadenken. Soms is het voor mij ook lastig in te schatten wat ‘goed’ voelt voor iemand. Dat is heel persoonlijk. Er is immers niet één goede manier van opvoeden (gelukkig niet zeg!), en iedereen heeft zo zijn voorkeuren. Wat voor jou goed voelt, kan mij totaal niet aanspreken. Of je staat niet achter de theorie. Of vindt het teveel werk. Of wat dan ook.

Favorieten voor dagelijks gebruik in het gezin

Toch heb ik wel veel boeken die ik er weer vaak bij pak. Of in de praktijk aan ouders laat zien. Over deze boeken zal ik de komende tijd gaan vertellen, zodat je zelf een inschatting kunt maken of het iets voor je is. Momenteel is voor mijzelf een boek favoriet:

Ontspannen ouders, blije kinderen. Door Laura Markham.

Ik zag dat zij recent ook een vervolg hierop heeft geschreven, over het contact tussen de brusjes onderling (denk aan die hoofdpijnverwekkende, eeuwigdurende “ik had hem eerst!”-ruzies tussen broer en zus):

Ontspannen ouders, blije broers en zussen. Door Laura Markham.

Deze komt op mijn verlanglijstje. Over deze boeken vertel ik in een latere blog meer, plus mijn ervaringen ermee in de praktijk. Stay tuned dus!

‘Te lezen’-lijstje

Daarnaast heb ik de afgelopen tijd behoorlijk ingeslagen via Pica (het was uitverkoop), dus staan nu de volgende boeken op mijn ‘te lezen’-lijstje:

  • Meisjes en vrouwen met Asperger. Door Tony Attwood e.a.
  • Autisme wegwijzer. Door Dion Betts & Nancy patrick.
  • Autisme en seksualiteit. Door Jerry & Mary Newport.
  • Uit de greep van OCD. Door Dr. Jo Derisley e.a.
  • Piep zoekt zichzelf. Door Eva Louise Bakker.
  • Zeg nee! Door Ellen Luteijn.
  • Samen sterk op eigen kracht. Door Lotte van Kouwen.
  • Hallo, ik ben een gewone leerling met ADHD. Door Belinda van Steijn.
  • Mam, hoe gaat dat dan? Door Tischa Neve en Ellie Norden-Schreiber.

Suggesties of voorkeuren? Laat het weten!

Daarnaast heb ik nog een heleboel boeken op de plank staan om gelezen te worden. Binnenkort verschijnt de eerste review. Heb je voorkeur voor een review over een bepaald boek (van de lijst of daarbuiten) of wil je weten welke boeken ik aanraad in sommige gevallen/situaties? Ik denk graag met je mee, laat het weten in een reactie.


Misschien ook interessant:

  1. Is onveilige hechting een probleem?
  2. Toen ik ging zitten voelde het al beter
  3. Op de grens van gewoon opgroeien