Archief van
Tag: klussen

Update in vogelvlucht

Update in vogelvlucht

Eerste helft 2019

Het is juni 2019, inmiddels zijn we al bijna 2 jaar aan het verbouwen en ben ik al 1,5 jaar ondernemer en praktijkhouder, waarvan sinds het laatste halfjaar aan huis! Er is veel gebeurd, en ik schrok toen ik even keek wanneer ik mijn laatste berichtje heb gepost: december 2018! Het wordt intussen bijna een dooddoener, maar er is zoveel gebeurd in de tussentijd, dat het me simpelweg niet lukte om te blijven schrijven.

Eindelijk: praktijk aan huis

Kerstvakantie 2018 was voor ons werkvakantie. Scheelt tenslotte maar een paar letters. We hebben non-stop gebuffeld, met dankbare hulp van vrienden en familie, die onze grauwe gezichtjes van vermoeidheid weer deden opklaren. En wat zijn we onwijs trots voor het resultaat dat er nu al is. Natuurlijk is het nog lang niet af, en dat gaat voorlopig ook niet snel afkomen. Die illusie heb ik intussen wel van me afgeschud. Maar het geeft niet, we kunnen er werken, en met plezier. En in de loop van de tijd wordt het gewoon steeds een beetje mooier en beter.

Impact op het gezin

Op privé gebied heeft het veel impact gehad: als gezin moesten we ook een nieuw ritme vinden en duidelijke regels opstellen over bijvoorbeeld het gebruiken van de praktijkruimtes, hoe we binnenkomen (stil), hoe we reageren op cliënten, etc. Inmiddels hebben we -thank god!!- eindelijk 2 kinderkamers min of meer af, en konden de kinderen dus naar boven verhuizen. Daar voelen ze nu veel meer vrijheid en privacy in het spelen en meebrengen van vriendjes en vriendinnetjes, en andersom is het minder storend voor de praktijk.

Interne verhuizingen

We zijn in de afgelopen maanden ook weer talloze keren intern aan het versjouwen geweest: wat eerst onze ‘kledingkast’ was, is nu ineens een kast in de praktijk, en wat daar een boekenkast was, voldoet nu ineens als opbergkast in de kinderkamer. Onze voormalig eettafel is gepromoveerd tot praktijktafel, en andere meubels moesten het bekopen met een enkeltje kringloop. Achja, aan alles komt een eind tenslotte.

Steef weer aan het werk

Omdat Steef de boel thuis intussen ook wel een beetje gezien had, heeft hij sinds april ook weer een baan aangenomen, wat betekent dat we na precies een jaar ‘hoera, mijn man is klusser!’ weer opnieuw in het circus van tijdgebrek en keuzestress terecht komen qua gezin, werk en verbouwing. We hebben toen wel met onszelf afgesproken dat we dan toch echt een aannemer in de hand moeten nemen. Niet omdat Steef het niet kan (integendeel), maar omdat na 2 jaar verbouwen nu toch eindelijk ook weleens een beetje schot in de zaak mag komen.

Nog meer cliënten

Nadat het ergste stof was neergedaald van onze woeste klusavonturen in de kerstvakantie, vonden we langzaamaan onze draai in onze nieuwe, toffe praktijk. De leuke reacties en nieuwsgierige blikken van de cliënten waren zeer welkom, na alle inspanningen. We hadden er een beetje rekening mee gehouden dat het misschien wat rustiger zou worden, omdat we onze cliënten uit de regio Papendrecht misschien zouden verliezen. Het tegendeel blijkt waar: het wordt steeds drukker, de wachtlijst groeit en mensen zijn positief over de gemakkelijke bereikbaarheid met de trein en waterbus.

Nieuwe collega

Hartstikke leuk, en het maakte me ook trots, maar we merkten al snel dat de taken zich opstapelden. Helaas nam ook de stress toe en zag ik mijn toch al spaarzame vrije tijd als sneeuw voor de zon verdwijnen. Ik besloot daarom mijn stoute schoenen aan te doen en een vacature te plaatsen voor een administratief medewerkster. Nooit had ik verwacht dat er zoveel animo voor was, en nog minder had ik verwacht hoe dit zou leiden tot de fijne werksituatie die we nu hebben!

Weer (schrijf)tijd?

Ik schrijf dit stuk trouwens op mijn allereerste vrije ochtend sinds ik kinderen kreeg, want Signe is 4 jaar geworden en gaat sinds kort dus naar school! Hoera voor haar en voor de vrije uurtjes die ik nu terugkrijg, en waar ik heel dankbaar gebruik van ga maken. En dan kom ik misschien ook wel wat meer toe aan schrijven.

De verbouwing: deel 22

De verbouwing: deel 22

Nog een paar dagen…

Je zou het bijna vergeten, maar we hebben 1,5 jaar zonder vaatwasser gedaan en ruim een jaar zonder verwarming. Tot 4 december: toen ging eindelijk de verwarming (voor zover deze er lag) aan! Heaven! Warme voetjes en zeesterren maken op de grond. We waren bijna vergeten hoe het voelt om in comfort te leven, en wat waarderen we de warmte dan ook enorm. Als er nu mensen over de vloer komen, hoeven we ons in ieder geval niet bezwaard te voelen over de temperaturen.

Véél werk

Het nieuwe jaar nadert met rappe schreden, en helaas gaan de vorderingen niet in gelijke tred daarmee op. We werken ons echt uit de naad, waarbij we elk vrij moment, elke avond, elk uurtje dat de kinderen zichzelf vermaken of de jongste slaapt, gebruiken. Schuren, schoonmaken, lakken, nog eens schuren, schoonmaken en lakken. Uren droogtijd, stofvrij maken, duizend tripjes naar de bouwmarkt, een workshop volgen voor het leggen van een smeervloer, en tussendoor nog voor een gezin en een eigen onderneming zorgen.

Maar ook zichtwerk!

Het is hard werken, en ik voel de deadline van 1 januari steeds meer in mijn nek hijgen. Onwijs dankbaar ben ik daarom, voor alle hulp die we krijgen. Van lieve familie en vrienden en ook mijn lieve collega, die soms meerdere keren hun vrije uurtjes opofferen voor ons project. Ondanks dat lijken de klussen zich soms eerder te verveelvoudigen, dan dat ze afnemen. Aan de andere kant is er ook veel zichtwerk gekomen in de afwerking, en dat maakt me dan weer blij en trots, en houd de moed erin.

We nemen je mee door de vorderingen van afgelopen tijd. Binnenkort volgt deel 23, met de laatste broodnodige vorderingen vóór de verhuizing van de praktijk in januari.

De verdeler van de vloerverwarming voor de begane grond wordt geïnstalleerd.

Beetje jammer dat het nét een tikkie uitsteekt langs de muur. Maar een kastje omheen bouwen, zodat het netjes wordt weggewerkt.

Dan een grote klus: de gang. Wat een ellende, overal waar je kijkt is het eigenlijk ellende.

Het plafond hebben we eruit gesloopt, en er liep van alles aan bedrading en leidingen, op de meest vreemde wijzes (dwars door een deurpost bijvoorbeeld), en zelfs nog een oude PTT kabel. Tijd voor modernisering dus, en tijd voor een afgewerkt plafond.

Hier zijn net nieuwe rachels geplaatst. Isolatie tussen het rachelwerk en ook de nodige elektra wordt daarin weggewerkt.

Uit eigenbelang helpen de kinderen een handje mee. En dat is fijn, want het is een rotklus: vliesbehang van de muren steken.

 

Helaas is steken niet genoeg, sommige stukken behang zitten múúrvast! Dus hebben we een stoommachine gehuurd en heb ik wat avondjes stoomsessies met de gangmuurtjes gehouden.

Wat een ellende komt er dan van die muren af. Natte plakzooi, en uiteindelijk zien de muren er eigenlijk nog steeds niet uit.

Op naar een volgende klus: de vloer in de eetkamer/keuken uitvlakken. Zie je die spaanplaten rechts op de foto? Tot zo hoog moest de vloer worden uitgevlakt om het waterpas te maken. Zo hoog, dat Steef er een trapje in heeft gemaakt naar de woonkamer toe.

De voegen en schroefgaten van de gipsplaten moeten gevuld worden, geschuurd en nogmaals gevuld, om er uiteindelijk strakke muren van te kunnen maken.

 

De voegen zijn gevuld.

Steef schudt even een trapje uit zijn korte mouw…

En dan kunnen we beginnen met het uitvlakken. Het grove werk doen we met pir platen (ik leer heel wat nieuwe terminologie bij). Een soort stevig piepschuim, maar dan rete duur.

 

Fons had ooit de tip om lijntjes te spannen om de vloeren waterpas uit te kunnen vlakken, dus dat hebben we hier ook toegepast. Na de pirplaten, volgt een soort kattengrit, als ik het goed zeg zijn dat vermiculiet korrels. Deze vullen de gaten en kieren op, waarop de platen komen.

Daarna komen de noppenplaten voor de vloerverwarming.

En even wat gipsplaten als ‘staptegels’.

En dan is de vloerverwarming aan de beurt.

 

Ook hier is een enorme opstap gekomen om de kamer binnen te komen. Nog even over nadenken of we daar nog een tree in willen maken, of het zo laten.

Zie je dat de vloer nu tot aan de bovenkant van de trap komt?

En dan als laatste stap het neerleggen van de gipsplaten!

Nog geen vloer, maar wel vastliggende gipsplaten met inmiddels werkende verwarming. Wat een vooruitgang!

Heel blij met de keuken in wording.

En wederom een interne verhuizing. Meia krijgt een ander (tijdelijk) bed.

De voormalig kinderkamer, nu helemaal leeggehaald zodat er ook hier geklust kan worden.

Project wachtkamer. Zoals je ziet, ook hier is veel werk aan de winkel. Een jaar geleden gebruikten we deze ruimte nog als slaapkamertje. Ijskoud en tochtig, met regelmatig vallend gruis uit het plafond en de muur, en zelfs een keer een complete lekkage boven m’n bed.

De muur (rechts) is dichtgemaakt en afgewerkt. En ook het stuk muur boven de trap is dichtgemaakt, en klaar voor afwerking. Dan is nu het plafond aan de beurt.

Het slopen van het plafond gaf weer een enorme bende, en zelfs een gefossiliseerde muis, tot groot ontzag en enthousiasme van de kinderen. In rap tempo bracht Steef ook hier nieuwe rachels en isolatie aan. Elektra weer netjes weggewerkt in het plafond.

En dan zit er ineens een net wit plafond in de kamer, compleet met lichtpuntjes! Ik ben al blij met de bak licht die dat geeft.

M’n schoonvader komt een paar uurtjes helpen met het voorstrijken van de muren. Ik help mee, en sop alle muren af om ze stofvrij te maken.

Zo’n klusje waar veel tijd in zit, maar waar je letterlijk helemaal niks van terugziet. Het voelt soms bijna ondankbaar, maar dat is het niet! We prijzen ons iedere keer weer gelukkig met alle beetjes hulp die we krijgen!

Project deuren en posten schuren. Ik heb dagenlang kramp in mijn handen en armen gehad als ik dezelfde bewegingen maakte, en de blaren stonden op m’n vingers. Wát een takke klus. Al die mini randjes, waar je zelfs met de hand amper bijkomt… ronduit ellende.

Na dagen schuren, inclusief schuurmachine werk op de vlakke stukken, zien de deuren er zo uit.

Deze look schijnt tegenwoordig helemaal hip te zijn, je zou het bijna zo laten.

Close up van zo’n gruwelijke post met tig richels en randjes.

Hulptroepen arriveren! Uiteindelijk hebben we met 4 man sterk een hele ochtend en deel van de middag verder geschuurd.

Collega Sanne en haar vriend en twee vriendinnen kwamen helpen en brachten grof geschut mee in de vorm van nog meer schuurmachines en een ontembaar enthousiasme.

De en suite deuren van de behandelkamer worden onder handen genomen.

Sanne stort zich op de deur van de kinderkamer.

En een vriendinnetje maakt haar primeur (ja echt!) met schilderen! Ik voel me vereerd dat ik getuige was van dit bijzondere moment 😉

Girl power! Hoewel, als je goed kijkt, zie je ook een man bezig aan de andere kant van de muur…

…jawel! Hier neemt hij de posten onder handen.

Steef komt terug van een workshop boncire (voor de vloer in de praktijk), en helpt met stofvrij maken van het schuurwerk.

De eerste witte lagen worden aangebracht in de behandelkamers!

Met direct een bevredigend resultaat.

Ook hier is alles lekker wit.

Ik heb de smaak te pakken, en trek ’s avonds een blik gekleurde verf open: grijsgroen voor de kleine behandelkamer!

En heel blij met het resultaat!

De dagen en zelfs weken erna verven we bijna dagelijks wel muren, posten, kozijnen of deuren. Helaas moet alles 2x, dus het is een onwijs tijdrovende klus.

Maar wat knapt het op, van het frisse wit! Volgende keer zie je hoe de praktijkruimtes eruit zien, de kleurtjes en hopelijk al iets van de inrichting!

Het is helaas al duidelijk dat we de vloer niet op tijd af krijgen, dus moeten we het met een tijdelijke vloer doen bij de start van de overgang naar Dordrecht.

De verbouwing deel 16

De verbouwing deel 16

Een interne verhuizing

Het is begin juni als ik dit schrijf. Over ongeveer 2 weken wordt een groot deel van onze huidige leefruimte platgegooid. Dat betekent dat alles wat er nu in staat, weg moet. Dan slopen de aannemers de aanbouw om in te ruilen voor een degelijk exemplaar. In die uitbouw komen twee kamers voor de praktijk. En dan, hópelijk, kunnen we toewerken naar de praktijkruimte aan huis. Om dat voor elkaar te krijgen, moesten we opnieuw verhuizen. Intern dit keer.

Van doorloopruimte naar eigen kamer

Geen gruis van een uit elkaar vallend muurtje meer in mijn bed, en geen douche cabine die bijna van ellende uit elkaar valt. Ook geen losliggend aanrechtblad waar regelmatig wat achter rolt of een wasbak waar we als een giraf in moesten buigen om de afwas te doen. We gaan er op vooruit! We verhuisden ons bed naar zolder, naar de kinderkamer naast de badkamer. Geen vloer, geen stopcontacten en geen wandafwerking, maar hé, who cares! Want we hebben een eigen kamer! Toch een behoorlijke vooruitgang ten opzichte van de doorloopruimte waar we eerst sliepen.

Douchen…

En het meest fijne moment van afgelopen tijd was toch wel met stip op 1 het kunnen douchen in onze mega ruime royale douche met stortdouche! Geen muurtjes waar ik m´n ellebogen of knieën tegenaan stoot, of waar ik letterlijk naast de douche moet gaan staan om mijn benen te scheren. In plaats daarvan geniet ik van héél véél ruimte, een krachtige douche, het fijne gevoel van de tegels aan mijn voeten, handzeep op grijphoogte en een bankje waar ik mijn voet op zet om te kunnen scheren. Rijkdom. En dan kijken we nog maar even niet naar het balkje dat nog geverfd moet worden, het feit dat er nog geen stopcontacten of verlichting is, geen spiegel, of dat het water doodleuk langs de douchedeur en dorpel de badkamer in stroomt omdat de douche deur niet goed blijk aan te sluiten (shit zeg).

…En lekkage

Een grotere deceptie was het toen we op een avond na het douchen naar beneden liepen en bij het plafond en de muur onder de douche nattigheid zagen. Lekkage. Compleet met plasje op de grond. Die avond heb ik even struisvogel politiek gespeeld en gedaan of het er niet was. Want die doemscenario´s met al het tegelwerk dat er weer af wordt gesloopt, probeerden zich al in mijn brein te nestelen. Waarschijnlijk is het de handdouche, dus gebruiken we die voorlopig niet. Maarja, daarmee is het probleem natuurlijk niet weg…

Volle woonkamer

Terug naar de interne verhuizing. Alle kasten en kledingrekken die in de ruimtes van de aanbouw stonden, de wasmachine, droger en andere toestanden zijn ook naar boven verhuisd. Maar de keuken kan niet zomaar weg, want dan hebben we geen water meer. De eettafel staat ook in de tijdelijke woonkamer, waarmee deze ruimte nu behoorlijk vol staat. Het volgende project was de keuken in de wachtkamer van de praktijk realiseren. Want als die alvast staat, kunnen we die tijdelijk gebruiken en kan de rest van de leidingen worden afgesloten en weggehaald.

Muurtjes smeren en een keuken

Afgelopen weken was Steef daarom hard bezig met het dichtsmeren van de beschadigde muur, het plaatsen van metal studs, houten wanden en gipsplaten. Een verhoging op waterpas voor de keuken werd gemaakt, een keukentje uitgezocht en gehaald en uiteindelijk geplaatst. We kregen een dagje hulp van vrienden en mijn broertje, waarmee de eerste stappen werden gezet. En al is het niet mijn droomkeuken (die komt de verdieping erboven), ik ben al superblij met deze verbetering en kijk er naar uit om het in gebruik te gaan nemen!

Fotoverslag

Hierbij het fotoverslag van de afgelopen weken.

Onze voormalige ´was- en kleedruimte´, waar onze nooddouche stond, onze wasmachine, droogrek en kleding.

De ruimte is zo goed als leeg. Klaar voor de sloop.

Onze voormalige ´romantische´ slaapkamer, hier komt straks de wachtkamer met keukentje van de praktijk.

En nog een foto van dezelfde ruimte.

Onze voormalige ´keuken´, zoveel mogelijk leeggehaald. We koken hier tot de andere keuken (in de wachtkamer) gebruikt kan worden.

En een vooruitgang, want we hebben een slaapkamer 🙂 Eentje met muren en een deur.

Dit wordt één van de kinderkamers uiteindelijk.

Met ee

n beetje passen en meten lukt het net.

De woonkamer wordt nog voller, want de eettafel komt erbij.

Maar het past gelukkig prima.

De muur in de wachtkamer moet dicht gesmeerd worden, de leidingen moeten daar weg (maar nu nog niet, want anders kunnen we niet meer koken).

Fons helpt met dichtsmeren en de wasmachine naar zolder verhuizen.

In rap tempo zijn de metal studs, isolatie en gipsplaten geplaatst. Tijd voor het ´vlondertje´ waarop de keuken komt. Het eerste kastje wordt al geplaatst.

Vriend Bram helpt met laaiend enthousiasme mee met de keuken in elkaar zetten.

Dat gaat voorspoedig.

En ook de bovenkastjes worden geplaatst.

Tot zover het fotoverslag, bijgewerkt tot begin juni. Binnenkort een ´special´ met voor en na foto´s van de badkamer.

 

 

 

Stand van zaken anno juni 2018

Stand van zaken anno juni 2018

Wat is er allemaal gebeurd?

Oeps! Is het al zo lang geleden sinds mijn laatste blog? Dat is me nog niet eerder overkomen! Writers block? Nee hoor, maar gewoon heel veel aan de gang. Ik heb het idee dat ik met 20 dingen tegelijk bezig ben, waardoor het allemaal ook meteen 20x trager gaat dan ik zou willen. Maarja, ik ben nu eenmaal nooit een ster geweest in keuzes maken. Ik vind gewoon teveel leuk.

De laatste post ging over mijn trainerschap bij NatuurlijkSportief, en stamt alweer van een maand geleden. Wat is er in de tussentijd allemaal gebeurd? Voor degenen die nieuwsgierig zijn, ik licht jullie even bij.

Vertrek en komst van collega

Mijn lieve collega Vera heeft een andere baan gevonden, en heeft onze praktijk met weemoed verlaten. Ze kon haar ene dag bij ons niet combineren met haar nieuwe baan. Balen! Maar alsof het zo had moeten zijn, kwam Sanne bij ons in dienst. Na een goed stagejaar ging zij direct aan de slag. Met veel plezier werken we nu samen, en dat is soms net een snelkookpan. In veel opzichten lijken we op elkaar, we bruisen allebei van de ideeën en zijn altijd op zoek naar verbetering. In sneltreinvaart brengen we dan ook onze to-do lijstjes en actiepunten in de praktijk. Hoe gaaf is het, om al je eigen ideeën ook echt waar te kunnen maken!

Groepsbehandelingen

Zo zijn we bezig om groepsbehandelingen te starten, voor kinderen en jongeren met angstklachten, somberheid, piekerklachten en denkproblemen. Ook voor negatief zelfbeeld komt een groep. Naast deze groepen gaan we na de zomer ook starten met groepen gericht op bewegen, naar buiten gaan volgens het NatuurlijkSportief principe, en aanvullend komt er een groepsbehandeling voor kinderen en jongeren met overgewicht of obesitas. Deze groepen krijgen een vaste plek in de week.

Huisbezoeken

Ook kijken we of we huisbezoeken kunnen toevoegen aan ons aanbod. We hebben gemerkt dat hier veel behoefte aan is, en dat het nog weinig wordt aangeboden door andere aanbieders. Het is soms een meerwaarde om een kind en zijn/haar ouders in de thuissituatie te kunnen zien en direct daarbij te kunnen aansluiten in de behandeling.

Beweging en voeding

Achter de schermen ben ik daarnaast druk bezig met het op poten zetten van een particulier aanbod, meer gericht op het bewegen en de voeding, gericht op psychisch welzijn. Het uitdenken en invullen van de website kost tijd. Veel tijd. Maar ik wil het eerst goed hebben, voor ik ergens mee begin, dus geduld is een schone zaak.

Regelzaken

Brengt wel met zich mee dat er soms tijd tekort is voor die randzaken die nu eenmaal moeten. Werkpunten voor de nieuwe AVG wet in de praktijk brengen, cliënten tellen voor het CBS of het herschrijven van algemene voorwaarden, een toestemmingsverklaring of de tarieven. Saai, maar noodzakelijk. Ik zou liever blogjes schrijven, maar de woensdagochtenden worden vaker ingepikt door dit soort moetjes. De keerzijde van het ondernemerschap zullen we maar zeggen.

Naar Dordrecht

Intussen wordt door steeds meer cliënten de vraag gesteld of we nu ook in Dordrecht zitten of wanneer we naar Dordrecht komen. Van meer mensen begrijp ik dat de behoefte er is om die kant op te komen, omdat de wachtlijsten bij de huidige aanbieders steeds verder toenemen. Nou beste mensen, de deadline staat natuurlijk op 31-12-2018, maar ik hoop toch echt eerder over te gaan.

De nieuwe praktijk

Half juni (ja, dat is nu) komen de aannemers om de nieuwe aanbouw te maken aan het huis. Op dit moment is Steef bezig met het slopen van de huidige aanbouw. Daarover in een andere blog meer. Maar kortgezegd kijk ik naar een getroffen oorlogsgebied als ik uit het raam van de ´keuken´ (straks wachtkamer) kijk. Daar, in dat slagveld, moet over een paar maanden de praktijk herrijzen. Ik kan het me nog niet voorstellen, maar de wonderen zijn de wereld nog niet uit.

Halfjaar ondernemer

Ik ben nu een halfjaar ondernemer en het bevalt me goed! Ik werk veel uren, maar ik doe alles voor mezelf, en dat geeft een heerlijk gevoel. Soms ineens een uurtje eerder thuis zijn, een spontaan ochtendje vrij plannen om te hardlopen of de kinderen zelf naar school brengen. De vrijheid is een luxe. Steef denkt tussen het slopen en klussen door, na over zijn toekomstplannen, maar is voorlopig nog volle bak bezig met het huis.

Ik ga gauw aan een volgend blogje schrijven, over de verbouwing, want er is veel om jullie te laten zien!

 

 

 

Verbouwingsverslag 15

Verbouwingsverslag 15

Badkamer tegelen…

Iemand zei laatst: je hebt het helemaal verkeerd gepland! Het is nu zomer! En daar hebben ze een puntje. We hebben de knoop doorgehakt na wekenlang kou en ongemak, en nu de  beslissing is genomen, staat  Steef met bijna 30 graden boven te klussen. Achja, je kan ook niet alles hebben. We gaan ervoor dat het af is vóór de kou weer komt.

Het begin van afwerken

En wát een verschil, nu Steef van baan is veranderd: geen kantoorbaan, maar klusjesman. En wat voor één. Deze week was weer een week van grote stappen, en grote verschillen. Eindelijk, eindelijk, ein-de-lijk komen we aan bij de fase van afwerking van de badkamer. De vloeren zijn recht, de vloerverwarming ligt, er liggen ik-weet-niet-hoeveel lagen bovenop, en ja echt: de verfkwast is al ter handen genomen.

Schuren, verven, meten en beton

De plafonds zijn gewit in de kleur van de wandtegel (mat wit), en alle oude verf is van de balken afgeschuurd (pittig klusje). Het beton is gestort in de douche en alles is waterdicht gemaakt en vlak geschuurd. En toen begon het tegelwerk. Dag 1 was een deceptie: nadat ik een hele dag op pad was met de kinderen en hoopvol thuiskwam, zaten er welgeteld 2 tegels op de muur, die er ook weer af gingen, want Steef kreeg de lijm eronder maar niet vlak.

De eerste tegels…

De week erna ging het iets beter, maar nog steeds traag. Story of our life intussen. Want ja, ook hier is alles weer scheef: schuine daken die verzakt weglopen. Weliswaar een vloer die waterpas loopt, maar de rest allesbehalve. Dat betekent dus veel snijden en snijverlies van de tegels, door meer kans op breken. En heel veel meten. Máár… toen de muren eenmaal wit kleurden, was dat wel een héél fijn gezicht. Eindelijk resultaat van alle tijd en energie ónder deze afwerklaag.

Fotoverslag deel 15

In de douchecabine is het beton gestort, over de vloerverwarming. Met een afschot richting de wandafvoer links in het bankje.

De toplaag op de vloerverwarming in de gang in de badkamer.

En vanaf de andere kant.

Heel wat uurtjes heeft Steef gestoken in het schuren van de balken, waar nog een aantal lagen witte en grijze verf van jaren her op zaten. Maar het resultaat mag er zijn, wat vind ik deze balken gaaf!

En dan het eerste resultaat: witte plafonds en de originele balken zichtbaar. Zo gaaf! Ik kan helemaal blij worden van deze aanblik!

De balken zijn behandeld met een speciale beits tegen het vocht.

En dan dacht je misschien dat die laag beton het laatste was? Helaas. Daarover heen kwam nog een egalisatielaag en daarover weer een laag om het waterdicht te maken.

En dan mag de vlag uit, want de eerste tegels zitten op de muur. Gewoon simpele witte, omdat de badkamer vrij krap is en zonder ramen. We houden het daarom zo licht mogelijk.

Het wandje achter de wc. En dan het hoekje om onder het schuine dak, waar je direct ziet hoe schuin het dak loopt naar de voorkant van het huis. Gelukkig zie je dit straks niet meer want hier komen zelfgebouwde kasten voor wasmanden.

De muur onder het dak af.

De vloertegels alvast op de grond uitgetekend.

Steef rekent en meet zich suf. Hij had het graag allemaal wat sneller zien gaan.

Het muurtje waar de wasmachine en droger komen. Gelukkig loopt deze kant minder schuin weg.

Dan de muur waar het wastafel meubel komt. Met een lastig hoekje om de balk heen.

Gelukt! Gelukkig ging dit voorspoediger dan gedacht.

Tot zover het fotoverslag, bijgewerkt tot begin mei 2018.

 

De verbouwing deel 14

De verbouwing deel 14

Vloerverwarming en noppenprofielen

Het is inmiddels 2 weken dat Steef nu thuis aan de slag is. Full time, zei en schreef ik eerst. Dat moet toch een beetje bijgesteld worden, want het gezinsleven slokt ongemerkt meer tijd op dan we dachten. Maar ondanks dat is het een aanzienlijk verschil: in plaats van 3 avondjes in de week, en de weekenddagen, is Steef nu zeker 3 volle dagen en 3 minder volle dagen per week aan de klus. In dit verslag de voortgang van de afgelopen 2 maanden.

Muurtjes vullen

Steef werd het een beetje zat om dag in dag uit met dezelfde kleine ruimte (badkamer) bezig te zijn, dus zodra hij ´vrij´ was, is hij op de eerste verdieping (woonkamer) bezig geweest, om daar de muren te herstellen en dicht te smeren. Verandering van spijs doet immers eten. Intussen is een poos geleden alweer weer een stuk van de keuken geleverd. In dit geval de fronten. Die staan nu gezellig bij ons in de woonkamer, en ik ben natuurlijk onwijs benieuwd hoe het zal staan, maar voor dat zover is, moeten we nog even geduld hebben.

Fotoverslag deel 14

De keukenfronten! Ze staan nu gezellig bij ons in de woonkamer.

Eikenhouten fronten, met een betonstuc blad straks, ik kan niet wachten…

In de douche heeft Steef een vakje gemaakt om de shampoo en douchegel kwijt te kunnen.

Eerst bepalen hoe groot en waar de inham komt, en dan het gat eruit zagen…

Vervolgens weer dichtmaken met deze speciale platen, die in elke vorm kunnen worden gezaagd.

Voor de radiator laat Steef de leidingen uit de muur komen, zodat ook hier niks vanuit de vloer komt, en zoveel mogelijk is weggewerkt. Hier zie je het ´kattengrit´ waarop de noppenprofielen komen. De noppenprofielen worden gebruikt om de vloerverwarming leidingen uiteindelijk in te klikken.

Letterlijk wekenlang heeft Steef met Fons zijn hoofd gebroken over een oplossing voor de afvoer in de douche. Door de scheefstand en doordat de afvoerleiding iets hoger lag, was een gewone oplossing niet mogelijk. Fons opperde om geen horizontale, maar een  verticale afvoer te plaatsen. Dat heeft Steef gecombineerd met mijn wens voor een bankje in de douche, wat tot dit resultaat heeft geleid. Je ziet hier de warm en koud water leidingen lopen en een soort bak, waarin ijzeren profielen geplaatst worden. Deze staan hier rechtop op de foto. Op de ijzeren profielen komen uiteindelijk de leidingen van de vloerverwarming, waarover een laag beton wordt gestort.

Over vloerverwarming gesproken. Na maanden was het dan zover: de reusachtige rollen werden bezorgd. Het was nog een uitdaging om die in z´n eentje naar boven te sjouwen. Daarachter liggen de vloerplaten van gips. En pakken betonmortel voor de muren.

Drie onwijze rollen leidingen. Ik heb geprobeerd er eentje op te tillen, maar kreeg hem niet van de grond. Ik snap er niks van dat Steef ze in z´n eentje boven heeft gekregen.

Dan eindelijk eens een meevaller. De verdelers van de vloerverwarming (het startpunt waar de leidingen samenkomen, niet op de foto), konden precies mooi boven elkaar geplaatst worden. Op zolder komt dit uiteindelijk ook in de kast bij de CV.

Goeie actiefoto van Steef. Hier loopt de leiding naar de verdeler op de eerste verdieping.

En dan kan het feest beginnen: de vloerverwarming leggen! Dit is in de kinderkamer.

En even later…

En vanuit de andere hoek…

En natuurlijk in de badkamer, want die moet als eerste af! Hier zie je meteen de ijzeren profielen in de douche liggen.

En als de vloerverwarming erin ligt, kunnen de gipsvloerplaten erin. Waterpas!! Wat een verademing!

De hele badkamer is nu dicht. Als de lijm tussen de platen is weggehaald, kunnen daar in principe de tegels worden gelegd.

En ook in de overloop wordt alles uitgevlakt, met veel vulling, bolletjes en daarna de noppenprofielen. Ook hier maakt Steef een soort bak, omdat er opstapjes komen tussen de verschillende ruimtes.

Vanaf de trap genomen…

En nog een keer…

De doucheruimte mét vloerverwarming. Signe doet een laatste inspectie.

En ook test Signe even de uitlijning en stevigheid van de overloop bij de dagelijkse controle.

“Is dan de hele zolder nu klaar?” Wordt regelmatig gevraagd. Ehhhh…. nee. Zoals je ziet, is er aan de andere kant nog wat werk aan de winkel.

 

En ook vooral een heeeeeleboel rommel…

De muur in de keuken lekker dichtsmeren…

En daar gaat behoorlijk wat spul in. Maar alles voor een goede isolatie 🙂

Ook de muur in de overloop op de eerste verdieping is dicht gesmeerd en zo glad mogelijk gemaakt.

Hier is de muur van de andere kant, vanuit de woonkamer te zien.

Dit was het fotoverslag voor nu! Bijgewerkt tot half april. Hopelijk kunnen we nu op meer regelmatige basis verslagen delen.

Hoera! Mijn man is klusser

Hoera! Mijn man is klusser

Van 2x loondienst naar zzp

De kogel is door de kerk. We hebben weer een stap genomen in ons toch al hektische leven. Eentje die spannend was, maar wel uiteindelijk veel meer rust gaat geven voor ons gezin. Nog niet zo lang geleden schreef ik over de impasse waarin we min of meer verkeerden, met ons gezin in de verbouwing en de ongemakken daarvan, en helaas de conclusie dat het niet ging lukken om af te krijgen binnen afzienbare tijd. We zagen even niet hoe het verder moest, maar hebben inmiddels een beslissing genomen.

Geen plezier meer in het werk

Steef heeft zijn baan opgezegd. Say what!? Ja echt. In 2017, nog geen 3 maanden geleden, was de hele situatie totaal anders. Beiden een vast contract, werkend in loondienst, al jarenlang voor dezelfde werkgever. Waar ik kon doorgroeien en doorontwikkelen, kwam Steef echter steeds meer vast te zitten. Al jaren liep hij tegen muren op en merkte hij steeds meer tegenzin en frustratie, omdat er geen verandering kwam en ook niet mogelijk leek. Ondanks meerdere professional programma´s en worsten die hem zijn voorgehouden, bleef de situatie bij het oude.

Oplossing uit onverwachte hoek

Toen ik begin februari ineens in paniek raakte vanwege de verbouwing thuis en de moeizame voortgang ervan, opperde Steef ineens iets dat ik nooit uit zijn mond had verwacht te horen: “misschien moet ik een sabbatical nemen”. Omdat ik me niet kon voorstellen dat zijn voorstel serieus was, of überhaupt maar mogelijk, barstte ik in lachen uit. Maar Steef lachte niet mee en mijn lach verstomde. Want ik besefte dat hij het meende, en dat het misschien wel de beste oplossing ooit was.

De ideale (en noodzakelijke) oplossing

“Meen je dat serieus…!?” vroeg ik voorzichtig. Want ik ken hem al langer dan mijn halve leven, en impulsief, avontuurlijk of op zoek naar verandering zijn wel de laatste eigenschappen die je aan hem zal toeschrijven. Behouden, voorzichtig en kiezen voor veiligheid en zekerheid zijn juist zijn kernwaardes. Niet voor niets werkte hij al 11 jaar bij dezelfde werkgever. Maar hij was bloedserieus. Het zou een ideale oplossing zijn: de verbouwing gaat veel sneller en we hoeven geen dure aannemers te betalen waar we geen budget voor hebben.

Meerdere vliegen in één klap

Hoe meer we erover nadachten, hoe meer vliegen in deze klap er werden geslagen, merkten we. Steef kon op zijn gemak nadenken over een nieuwe baan, hij weet immers niet welke kant hij op wil. Zonder eeuwige druk van werken en klussen, kon hij rustig zijn gedachtes op een rijtje zetten. Tegelijkertijd komt er weer ruimte voor ons als gezin. Als hij immers full time klust, kan je af en toe ook gewoon weer eens een dagje met het gezin zijn. Ik voelde een enorme opgetogenheid en opluchting bij dit idee.

Het moet gewoon zo zijn

Blijkbaar staat het in de sterren, blijkbaar moet het gewoon zo zijn. Dat gevoel heb ik altijd gehad bij ons huis dat we nu hebben, en bij de praktijk die ik nu heb overgenomen. Dat gevoel heb ik nu opnieuw in onze huidige situatie. Er komt weer rust, de verbouwing gaat afkomen in afzienbare tijd, het gezin wordt weer vaker herenigd en Steef kiest straks eindelijk voor werk waar hij blij van wordt. Ik voel me ontzettend bevoordeeld dat wij deze keuze kunnen maken.

Verrassende reacties

Sinds Steef aan zijn omgeving vertelt dat hij hij zijn baan opzegt, krijgt hij verrassende reacties. Vaak uit onverwachte hoeken komen felicitaties en bewondering voor zijn dappere beslissing. Ook komen er bekentenissen van anderen: “gefeliciteerd!”, “wat stoer”, “ik had ook veel eerder mijn baan daar moeten opzeggen”, “als ik zo jong was als jij, dan had ik het ook wel geweten”. Het geeft maar weer eens aan dat een mens ook uit zichzelf niet snel kiest voor verandering. Ik las laatst nog dat er geen vrijheid bestaat zonder angst: kiezen voor vrijheid, brengt inherent angst voor het onbekende met zich mee.

Op naar het klussen!

Maar dat kunnen we handelen. We zijn dit avontuur al een lange tijd geleden samen aangegaan, en dit is een nieuwe maar logische vervolgstap in dit avontuur. Ik kan niet wachten om de vorderingen van de verbouwing met jullie te delen en dan eindelijk gebruik te kunnen maken van wat we maken. Dus binnenkort kun je weer nieuwe verbouwingsverslagen verwachten, en hopelijk is de vooruitgang dan goed zichtbaar.

De verbouwing deel 13

De verbouwing deel 13

Afvoer, leidingen, inbouwen

Er zit bijna 3 maanden tussen deel 12 en deel 13. Er was niet bepaald een vliegende start qua voortgang in 2018. Maar niks ten nadele van Steef, want ook al duikt het kwik onder nul op zolder, hij loopt dapper elk vrij moment de donkere trappen op naar boven, naar zijn ´man cave´ waar hij doorbikkelt en -bijt.

Samenvatting van de afgelopen 3 maanden

Een samenvatting van de werkzaamheden sinds het plaatsen van de dakkapel: eigenlijk alles in de badkamer. Te beginnen met de verschrikkelijke klus van het maken van een sterrenhemel. Toen de glasvezel draadjes er alle 600 doorheen gestoken waren, kwam de afwerking: dicht maken van alle gaatjes, vervolgens glad schuren, verven met speciale verf en als laatste alle 600 dopjes over de draadjes plaatsen. Een helse klus die al met al weken heeft geduurd. Maar ik ben blij als een kind met het resultaat. Het is dat het zo koud is, anders had ik op de grond gaan liggen en urenlang gaan kijken naar alle twinkelende sterretjes boven me. In het echt is het nog mooier dan op het filmpje dat ik bij het verslag plaats.

Leidingen, afvoer en ventilatie

Daarnaast moesten alle voorbereidingen getroffen worden: waterleidingen trekken, afvoer van de douche, en wc naar de centrale afvoer door de woonverdieping door naar beneden, waar het bij de voordeur uiteindelijk de kruipruimte induikt. De afvoer moet schuin aflopen, wat soms weer een strijd met de zwaartekracht opleverde, vanwege de scheefstand van ons huis. Maar het is gelukt! Samen met Fons heeft Steef de waterleidingen keer op keer getest, en met succes. Na enkele lekkages in de beginfase, is dit uiteindelijk goed gekomen.

Inbouwkranen

In de badkamer hebben we gekozen voor inbouwkranen: bij de dubbele waskommen komen inbouwkranen uit de muur, het waterreservoir van de wc is uiteraard ingebouwd en ook onze douchekranen zijn ingebouwd. Dat betekent puzzelen en uitmeten van waar uiteindelijk de meubels komen, hoe hoog de vloer uitkomt, en daarmee dus bijvoorbeeld ook de waskommen. Inbouwen betekent ook veel afwerken en wegwerken.

Afwerken van gipsplaten

Verder zijn alle gipsplaten voorbereid voor afwerking. Gaatjes vullen, kieren dichten en alles gladschuren. In elk mogelijk kiertje kit spuiten en zo glad mogelijk afwerken. Steef´s klustenue is recent opgepimpt met grote witte kitkorsten. Superhip. Veel werk, maar weinig dankbaar. Het is absoluut noodzakelijk, maar er gaan veel uren zitten met weinig zichtbaar resultaat. Nouja, als je tenminste die witgrijze stoflaag niet meerekent waarmee hij dan beneden komt, want die is bepaald niet te missen.

Vloeren uitvlakken

Van recentere aard is het (eindelijk!!!) uitvlakken van de vloer op zolder. Over tijdrovend gesproken: het uitdenken van dit plan heeft heel wat uurtjes en energie gekost. Maar het lijkt erop dat Steef voor 95% zeker is van zijn aanpak. Te beginnen met een soort schuimplaten om de grootste hoogteverschillen op te vullen. Fons kwam met de slimme suggestie om draden te spannen waaronder het hoogteverschil over de hele ruimte heen zichtbaar wordt.

Voorbereidingen voor vloerverwarming

Als alles zoveel mogelijk is gevuld met de platen, wordt de rest opgevuld met korrels, die vanzelf in de gaatjes en kiertjes vallen en ongelijkheden opheffen. Daaroverheen komt dan een noppensysteem, ´droogbouw´, waarin de vloerverwarming wordt gelegd. Het is nog de vraag welke platen hier precies voor nodig zijn, maar dat wordt binnenkort hopelijk duidelijk.

Fotoverslag

Al met al moge het duidelijk zijn dat er niet is stilgezeten. Hieronder een fotoverslag van de belangrijkste werkzaamheden. Geniet ervan!

Luchtafvoer en ventilatie aanbrengen in de douchecabine.

Afvoer van de wc, de douche en luchtafvoer.

Op de overloop: waterleidingen aanbrengen (warm en koud) aan de waterleidingen die we eerder hebben aangelegd.

Waterleidingen voor de wastafels, inbouwkranen aanbrengen.

Voorproefje van de inbouwkraan.

Inbouwen door de leidingen achter de platen weg te werken. Straks zijn alleen de kranen en knoppen zichtbaar.

Vervolgens afwerken met gipsplaten. Ziet er al een stuk strakker uit.

Klussen in de vrieskou. Verder met de wc inbouwen en afwerken.

Steef blijft lachen en optimistisch.

Waterreservoir van de wc.

Afvoer van de wc aanleggen.

Wat zijn dit!? Dit zijn inbouwvakken voor de voorraad wc rollen en de inbouw toiletborstel. Ze staan op de houten plaat die ervoor wordt bevestigd. Het kleine vierkante gat is waar je een nieuwe wc rol uit kan pakken, het rechthoekige vak is waar de wc borstel straks in staat.

Hier zijn de vakken ingebouwd en is de plaat ervoor bevestigd. Doordat het waterreservoir van de wc toch moet worden ingebouwd, is er automatisch ruimte voor andere dingen, zoals deze.

Hier is het waterreservoir ingebouwd en gips bevestigd. Steef heeft tevens een plankje gemaakt boven de wc, waar je nog spulletjes kunt plaatsen (waar nu de elektrische schroevendraaier staat).

Zo ziet het e

r dan uit na afwerking met gipsplaten.

En dan de ellendige taak van het opvullen en schuren van de gipsplaten, als afwerking. Alle witte stukjes op het groen is opvulling en opschuren.

Terug in de douche, waar dan eindelijk na weken kan worden gezegd: de sterrenhemel is af! Hier een foto, hieronder een filmpje.

Ja, hier kan ik alleen maar blij van worden.

Te zien is de afwerking van de gipsplaten en dan de meest recente klus: het uitvlakken van de vloeren, stap 1.

Ook in de kinderkamer worden de voorbereidingen voor het uitvlakken getroffen.

Onder de gespannen rode touwtjes wordt afgemeten hoeveel er waar moet worden opgevuld. Een heel precies klusje.

 

Als dingen anders lopen dan je dacht

Als dingen anders lopen dan je dacht

Over tijdgebrek en veerkracht

Soms heb je van die momenten, dat je er even doorheen zit. Dat je baalt van de situatie, en je even niet weet hoe je verandering kan aanbrengen in alles wat er gaande is. Laatst was er zo´n moment. Misschien is het jullie wel opgevallen, misschien ook niet. Maar er is al een behoorlijke tijd geen nieuwe verbouwingsblog geplaatst. De laatste was voor de kerstvakantie. Het is niet dat er niks gebeurt hoor, integendeel. Er gebeurt teveel, en het is allemaal even belangrijk, waardoor de verbouwing minder snel gaat dan gehoopt. En eigenlijk ook wel langzamer dan gedacht.

Spanningveld

Het is niet dat ik het iemand kwalijk neem, want we hebben dit zelf op onze hals gehaald en wij alleen zijn hiervoor aansprakelijk. Steef stopt al zijn vrije tijd in het project, en toch lijkt de tijd ons in te halen. Een tijdje terug zat ik te mijmeren over het afgelopen jaar en ineens schrok ik. Precies een jaar geleden, in februari 2017, verkochten we ons huis. Het is dus al een jaar dat we in een zeker spanningsveld leven met ons gezin. En in feite al veel langer dan dat, besefte ik me.

9 Maanden zonder kamer

Toen we nog in ons vorige huis woonden, hadden we net een grootschalige verbouwing achter de rug. We hadden de bovenverdieping 3 meter naar voren uitgebreid en de indeling volledig veranderd. We hadden 3 volledige kinderkamers en dakramen gemaakt. Het stof was amper neergedaald toen we de beslissing namen ons huis te koop te zetten. De kinderen hebben tijdens de verbouwing 9 maanden noodgedwongen bij ons op de slaapkamer geslapen. Hoewel het een royale slaapkamer was, was 9 maanden lang met zijn vieren (Signe was toen nog in de maak) in dezelfde ruimte niet bepaald bevorderlijk voor de onderlinge verstandhoudingen.

Twee verhuizingen, twee verbouwingen

Meia en Fosse waren in die periode 4 en 2 jaar, en toen de verbouwing klaar was 5 en 3 jaar. Toen werd Signe geboren, en brak een andere drukke tijd aan. Eind 2016 besloten we ons huis te koop te zetten en in februari 2017 was de koop rond. De kinderen hebben nog geen jaar van hun eigen fijne kamertje kunnen genieten. Fosses bed was zelfs nog niet helemaal af. In april 2017, krap 6 weken nadat we het bod accepteerden van de kopers, verhuisden we naar een flatje met 70m2, waar we een halfjaar verbleven, als ´tussenhuis´ tot we ons droomhuis vonden.

Met z´n allen op een kamer

Logischerwijs hebben we toen weinig tot niets gedaan aan gezellig maken in huis. Er was amper plek genoeg voor de stofzuiger of het wasrek. Ook toen sliepen Meia en Fosse weer samen op een kamer, wat in het begin één grote keetpartij gaf. Signe had gelukkig daar haar eigen kamertje. Nouja, ze moest hem delen met de droger. Toen we in september 2017 weer verhuisden, kwamen de kinderen zelfs met zijn drieën op dezelfde kamer te slapen. Wonder boven wonder ging dat erg goed. Tot vandaag slapen de kinderen nog steeds zo: in afwachting tot hun kamertjes klaar zijn. Ze zijn nu 7, 5 en 2, inmiddels.

Hun jeugd komt nooit meer terug

Ik besefte me ineens dat zij meer niet dan wel hun eigen kamertje hebben gehad in hun leventjes. En met de snelheid waarin de verbouwing vorderde, was het einde voorlopig nog niet in zicht. Ik kreeg het ineens Spaans benauwd: als de verbouwing nog 2 jaar duurt, dan zijn ze 9, 7 en 4, en zouden ze 5 jaar met tussenpozen geen eigen kamer hebben gehad. Dat konden we toch niet maken! Hun jeugd krijgen ze nooit meer terug, ik wilde ze zo snel mogelijk hun eigen plekje kunnen geven.

Gemis van het gezinsleven

En ineens miste ik nog veel meer: al sinds april 2017 is Steef aan het klussen, en komt de zorg voor de kinderen in principe op mij neer. Ik miste het eropuit gaan als gezin. Uitjes plannen, naar het strand, bos, museum, stadjes of gewoon naar een verjaardag. Steeds moest ik afmelden met de mededeling ´Steef is klussen, ik kom alleen´. En ook niet altijd zag ik het zitten om met drie kinderen op pad te gaan, het is nogal een onderneming. Ik miste het samen kletsen tijdens ritjes, het filosoferen over kleine en grote dingen tijdens wandelingen terwijl de kinderen voor ons uit renden. Kortom, ik miste het samen maken van die fijne herinneringen, zoals we gewend waren.

Vrijetijdsbesteding

Doordat Steef nu zijn vrije uurtjes stopte in het klussen, kwamen de huishoudelijke taken ook meer en meer in de weekenden, wat afging van de vrije tijd met de kinderen. Net als de regeldingen: wat halen bij de winkel, een pakje terugbrengen, cadeautje kopen voor iemand of whatever. Nog zoekende naar een goed werkritme met voldoende tijd voor mijn gezin, maar ook genoeg tijd in een startend bedrijf, is dat niet de meest leuke vrijetijdsbesteding die ik me kan indenken.

Piekeren en tobben

Zo kwam het, dat we pasgeleden zaten te piekeren en te tobben. Misschien hebben jullie inmiddels wel door dat ik van huis uit niet erg geduldig ben. En hoewel we echt in de veronderstelling waren dat we ruim hadden ingezet (een jaar klussen), blijken we een en ander toch onderschat te hebben. We hebben er nu ruim een halfjaar klussen op zitten, maar zitten nog niet op een kwart van de werkzaamheden. Om het cru uit te drukken: nog geen enkele ruimte in huis is af. Het is dus tijd om afwegingen te maken en knopen door te hakken.

Zo gaat het niet langer

Inmiddels heb ik een soort aha-moment gehad, toen ik besefte dat het misschien heus wel af zou komen in een paar jaar met het budget dat we er voor hebben gereserveerd, maar dat dat absoluut niet is wat ik wil: we kunnen het onze kinderen gewoonweg niet aandoen om langer dan noodzakelijk in deze verbouwing te zitten. Om het steeds maar koud te hebben, kleren die niet goed drogen, en urenlang moeten wachten tot de rijst eindelijk kookt. Geen kleding kunnen ophangen omdat er nog geen fatsoenlijke kledingkast is. Zich irriteren dat ze nooit eens ongestoord alleen op hun kamer kunnen spelen. Of een tafel missen om aan te puzzelen of tekenen.

Op zoek naar verandering

Ik weet het, luxeproblemen. Veel van ons zitten in een situatie dat ze sowieso nooit een eigen kamer zullen hebben. Of voldoende kleding om op te hangen. Ik waardeer daarom keer op keer de positie waarin wij verkeren, en ben dankbaar voor het feit dat we überhaupt de mogelijkheid hebben om over alternatieven na te denken. Want dat is voor velen niet weggelegd, daar ben ik me van bewust. Maar juist omdat wij wél aanpassingen kunnen maken, voel ik me ook verplicht om dat te doen. Juist nu onze kinderen nog jong zijn en zij hun oh zo belangrijke basis aanleggen.

Onzekerheid

Wat het concreet betekent? Niets, tot nu toe. Veel onzekerheid hoe nu verder, maar ook wel duidelijkheid: dit moet anders. Voor de kinderen. We hebben al veel van ze gevergd aan veerkracht en flexibiliteit. Aan aanpassen en mee veranderen. Het ochtendritueel is uitgebreid met standaard warme sokken aantrekken als je wakker wordt, want de vloer is ijskoud. De deur dicht doen is een gewoonte die ze uit eigenbelang hebben aangeleerd, om de warmte zoveel mogelijk in de kamer te houden. Ik gun ze het comfort en wat ze hadden: een eigen plek, voldoende ruimte, warmte.

Op zoek naar een oplossing

Achter de schermen brainstormen we verder. Mocht je ideeën hebben of wil je graag meehelpen met klussen, ervaring opdoen, je CV uitbreiden of spierballen willen kweken met sjouwen? Er is altijd behoefte aan hulp. We houden jullie op de hoogte van de ontwikkelingen die gaan komen…

 

De verbouwing deel 12

De verbouwing deel 12

Dakkapel, dakraam en sterrenhemel

Een uitgebreid fotoverslag dit keer, nadat de tweede aannemersklus is voltooid. En wat een verschil! Er zit een dakkapel van 3,5m en een raam van ruim 1m op de zolder, waardoor het ineens een stuk lichter, hoger en ruimer is geworden. Wel confronterend om (opnieuw) te zien hoe scheef het huis staat. Ach, het is ook de charme van zo’n oud pand, toch?

Niet kunnen slapen

De aannemers kwamen de week voor kerst. Op de laatste dag van het jaar lag ik wakker en rusteloos in bed, naar het plafond boven me te staren, dat bestaat uit kriskras slordig gemonteerde gipsplaten, afgewisseld met allerhande gaten en kieren. Niet echt romantisch, maar ik begin er bijna aan te wennen. Ik lag inmiddels al een paar uur naar de aanhoudende regen te luisteren toen de regen ineens gezelschap kreeg van een ander, harder geluid. Ik kon het niet plaatsen.

Gehorig

De muur tussen ons huis en de buren is door de sloopwerkzaamheden veranderd in een soort klankkast met versterker, dus ging ik er vanuit dat het de buurman was of een tikkende leiding. Het tikken nam steeds maar toe, tot het ineens vertraagde en stopte. Het leek ergens van schuin boven mijn hoofd te komen dacht ik. Ik luisterde nog even of ik iets hoorde, maar het ondefinieerbare geluid was gestopt, en ik draaide me maar weer om voor de zoveelste poging om in slaap te komen….

De bron

Maar net toen ik mijn ogen weer sloot, hoorde ik een zacht scheur geluid, direct gevolgd door het onmiskenbare geluid van een plons water dat op mijn dekbed stroomt. Het duurde even voor ik Steef bij zijn positieven kreeg en we de bron van de stroom water hadden ontdekt, bijna 3,5 meter boven ons hoofd. Intussen was mijn dekbed behoorlijk nat toen de emmer eindelijk pontificaal op mijn bed stond. Nou, slapen zat er nu dus al helemaal niet meer in.

Lekkage

Gewapend met zaklampen gingen we op zoek naar de bron van ellende: het bleek de dakkapel op zolder te zijn, waar de lekkage dus op het gemak door de vloerplaten, de nieuwe isolatie en de vloer op de eerste verdieping was gesijpeld, waar het water zich vervolgens doodleuk had verzameld op de zooi gipsplaten, voordat deze verzadigd raakten en uiteindelijk overstroomden. In mijn bed dus. Balen van deze tegenslag op de laatste dag van het jaar. Het was een wonder hoe goed mijn oliebollen uiteindelijk zijn gelukt op die twee uur slaap.

Veel foto’s

Genoeg gekletst! Ik neem jullie mee in een – uitgebreid – fotoverslag van afgelopen weken. Want hoeveel ik soms ook mopper omdat het allemaal zo traag gaat, van dit soort verslagen word ik dan zelf weer erg blij, omdat er zichtbaar resultaat wordt geboekt. Veel plezier!

Deze foto is van het plafond (die dus ontbreekt) bij de ‘keuken’. En laat dit nu toevallig de plek zijn waar daarna de lekkage was: door deze isolatie heen. ‘Gelukkig’ was dit stuk dus nog open.

Deze foto is ook op de eerste verdieping, waar links tegen de muur de keukenwand komt. Je ziet hier letterlijk de gaten in de muur zitten, waar het licht doorheen stroomt. We hopen binnenkort een aannemer te laten komen om deze gaten te dichten.

De plek waar de dakkapel komt, vóórdat het was opgeruimd. Klussen is ook héél vaak spullen in je handen hebben en verplaatsen. Kost veel tijd en veel sjouw werk.

Nog een foto vanuit het stuk van de zolder naar de overloop toe, voordat het werd opgeruimd.

En dan is het zover. De ochtend van de plaatsing van de dakkapel. Best een flink eind als je het raam zo in de hal ziet staan! Gelukkig paste het door het trapgat, anders hadden we voor een andere uitdaging gestaan.

Met 4 man sterk werd de dakkapel geplaatst. Binnen no time zit er een enorm gat in je dak, bizar!

In ‘het stadse’ is het vrij gebruikelijk dat je met je ramen en dakkapellen vrij dicht op je buren zit. We hebben hier geluk dat de buren een dichte dakkapel hebben, zodat er geen directe inkijk is.

Het frame voor het kozijn wordt geplaatst. Let even op hoe scheef het wegloopt. De dakkapel is uiteraard waterpas gemonteerd.

De bovenkant van de dakkapel zit er al op. Gaaf he, die originele draagbalk die nu mooi in het zicht komt!

En dan het glas plaatsen. Het raam links is al geplaatst.

En klaar! Een grote licht- en ruimteopbrengst. Erg blij mee! De afwerking doet Steef zelf. De lekkage was rechts in de punt onder het kozijn.

De muur tegenover de muur met de dakkapel, waar de volgende dag het dakraam wordt geplaatst.

Het dakraam dat geplaatst wordt.

En binnen 3 uurtjes zit ook het dakraam! De extra lichtopbrengst is meteen merkbaar.

En dan weer terug naar de prioriteit: de badkamer! Inmiddels houdt onze nooddouche (die ene, waar we al een glasplaats uit gekegeld hebben) er langzaam maar zeker ook steeds meer mee op. Het was al krap (buitenmaat 80×80, binnenmaat eerder 75×75 gok ik), maar nu weigert 1 van de 2 schuifdeurtjes stelselmatig om open of dicht te gaan. In de praktijk betekent dat jezelf in een doorgang van pakweg 30cm frommelen. Confronterend.

Snel een goeie douche hebben is mede om die reden dus geen overbodige luxe. Daar moet wel goeie ventilatie komen, want we hebben geen ramen in de badkamer. Dus nog een gat in het dak maken.

Uitmeten waar het gat moet komen, dakpannen weghalen en de held uithangen op het dak. Steef is van alle markten thuis.

En vervolgens heeft zijn vriendin natuurlijk een achterlijk idee wat hij natuurlijk mag gaan uitvoeren. Het is namelijk een beetje een kinderdroom van mij: een sterrenhemel. Ik plakte vroeger al mijn kamer vol met glow in the dark sterretjes en droomde van dakramen waardoor ik de sterren kon zien. Dus wat is er nou gaver dan een echte sterrenhemel boven de doucheruimte!? Dat steef er 600 gaatjes (ja, 600!) voor mocht boren, deze mocht verdelen over verschillende platen, en alle dikke en dunne glasvezeldraadjes hier doorheen mocht friemelen en vervolgens mocht monteren, ach, dat is bijzaak. Of pure liefde.

“Leuk idee, zo’n sterrenhemel” kreeg ik nog een paar avonden te horen.

Best een ingewikkelde klus. Je zou bijna de draad kwijtraken. Ik kan er in ieder geval geen touw aan vastknopen. Ok, nu stop ik met de slechte woordgrappen.

Hèhè, alle 600 glasvezel draadjes zijn door de platen heen en alle platen zijn bevestigd.

Steef houdt even een bouwlamp tegen de bundel draadjes aan, wat al een beetje effect geeft. Uiteraard worden de draadjes nog afgekort, maar dat doen we pas na het verven van het plafond. Die loopt tot in de nok tot 3,7m. Dus het is een hoooooge sterrenhemel.

 

En als afsluiter dan een heerlijk kitch filmpje van de sterrenhemel, hier met alle kleuren, maar ging mij vooral om de witte twinkelfunctie (die dan weer niet op het filmpje staat).