Archief van
Tag: jongste

“Ze is de jongste”

“Ze is de jongste”

De directeur in huis

Om meteen maar even de deur in te trappen met een prima werkend excuus: ze is de jongste. Dus ja. Dus wat? Nou, dus heeft ze een attitude waar Paris Hilton jaloers op kan worden. Dus heeft ze driftbuien en woede-aanvallen als haar banaan in plakjes is gesneden terwijl hij heel moest blijven. Dus stuiven haar oudere broer en zus op om haar tot haar dienst te zijn zodra ze al een hap lucht inneemt om aan te zetten tot een nieuw luchtalarm. Dus beslist ze elke dag zélf wat ze draagt. Inclusief een te kort hemdje met unicorns op een rokje uit de verkleedmand en haar knalroze kaplaarzen. Dus ligt ze toch nog zeer regelmatig tussen ons in als we ´s ochtends wakker worden. Dus, met andere woorden, is zij gewoon de directeur in huis.

Delegeren en regeren

´Mama, mag ik…´ komt niet in haar vocabulair voor. Nee, de standaard uitrusting van commando´s begint met ´ik wil´, hoewel deze volzinnen ook regelmatig worden ingekort tot éénwoordszinnen als ´tv´, ´ijs´ of ´van mij´, al dan niet begeleidt met een ondersteunende armbeweging richting het gewenste onderwerp.

Met open ogen…

En alle kennis en ervaring ten spijt, trappen we er met open ogen gewoon in. En dan zitten we weer met een peuter van 3 op je schoot, omdat ze toch het allerliefste bij ons in slaap valt in plaats van in haar eigen bed. Natúúrlijk kan ze dat ook wel hoor, gelukkig. Vooral als ze bij anderen is. Schijnt ze ook ineens groenten te eten. En nog veel ook.

Maar ze is nog zo klein…

Maar als ze dan die grote blauwe ogen naar je opslaat, haar ronde gezichtje omlijst door blonde piekhaartjes, en die kleine zachte handjes in je nek voelt friemelen, dan neem je alles voor lief. Dan ben ik gewoon een zwakkeling, en Steef nog meer. Dan kunnen we het haar toch ook niet kwalijk nemen dat ze achter de rug klimt en ze jou met je neus in je prak met eten duwt tijdens de avondmaaltijd, omdat ze koste wat kost ´gezellig bij je wil zijn´.

Achja, later zullen we er om kunnen lachen. Of misschien wordt het alleen maar erger. Maar ze is nog zo klein. Onze kleinste. En hierna komt nooit meer nog een kleinste. Ze is de jongste hè? Ja. Dat verklaart toch alles.