Archief van
Tag: hulp

De verbouwing deel 7

De verbouwing deel 7

Gas, water en muren

In het vorige deel zat ik in een jubelstemming, want er was een complete draagmuur weggehaald en een flinke slag geslagen. Nog steeds krijgen we veel hulp van mijn broertjes en dat zet zoden aan de dijk! Dit weekend was het dubbel ‘feest’ want mijn schoonzusje en zwager waren zo lief om de kinderen een ‘weekendje weg’ te gunnen, wat betekende dat wij een heel weekend samen door konden klussen.

Gave ruimte

Vorig weekend was er veel te doen. Door het weghalen van de muur, lag de hele tuin vol puin. Er zijn in totaal dat weekend 3 containers propvol met puin en zooi vol gesjouwd en afgevoerd. In de stromende regen. Toen al het vuil van de verdieping was, was pas écht goed zichtbaar hoe gaaf de ruimte nu is. Ik kan niet wachten tot ik in mijn lang gedroomde keuken sta, al kokend en bakkend…

Deadline!

Helaas is het voorlopig nog niet zo ver. Er is namelijk een deadline! Over minder dan 2 weken (op het moment van schrijven) verhuizen we namelijk al! We gaan op de benedenverdieping wonen. Maar er is nog geen verwarming, geen warm water, geen douche, geen keuken… Er moeten leidingen (water, warm water, gas) worden gelegd, muren worden gemaakt waar de CV komt te hangen en oh! Er moet überhaupt een vloer op zolder komen waar de muur op gaat staan. En voordat de vloer komt, moeten de leidingen én de afvoer er liggen. Vergeet ik nog iets? Afijn, het wordt een uitdaging. Maar Steef heeft er álle vertrouwen in. De optimist.

Fotoverslag

Kijk hier mee met het fotoverslag van afgelopen weken. Zin om te helpen? We kunnen altijd hulp gebruiken!

De tuin! Waar? Ja, er ligt het een en ander voor. Een berg puin en afval van afgelopen maanden. Het is soms een wonder dat het huis blijft staan met al de zooi die we er al uit hebben gesloopt.

Een foto van de achterkant van de tuin naar het huis toe.

Broertje Sam hard aan het sjouwen. Wat een werk!

De container na dag 1, half gevuld.

Broertjes Fons en Sam lopen het puin door het huis heen naar de container aan de voorkant.

Met helpende handjes gaat het ineens 3x zo snel.

Hèhè, het puin is weg op de eerste verdieping. Dit is de ruimte nu. Er staat nog een deurpost, die is inmiddels ook weg. De wand die je nu ziet wordt de keuken. Ongeveer op de plek waar de muur is weggehaald komt een keukeneiland. Waarvandaan we de foto hebben gemaakt, wordt de eetkamer.

Dit is vanuit de keukenkant, richting de overloop. Je ziet de loze deurpost nog. In de opening van de overloop wordt straks een deurpost gemaakt.

De ruimte vanuit de keuken gemaakt. Signe komt ook een kijkje nemen.

Het bleek dat onder het plafond van de keuken nog een origineel stucplafond zat. Helaas ook flink beschadigd en vergeeld. Het is nu een ratjetoe aan verschillende stucplafonds, dus dat wordt nadenken over hoe we het uiteindelijke plafond willen hebben.

In voorbereiding op de verhuizing hebben we het keukenblokje beneden alvast bij het andere blok neergezet. Dit wordt onze keuken annex eetkamer voor komende weken (ik zeg weken, omdat ik daarmee hoop dat het inderdaad bij weken blijft, en geen máánden).

Van ons vorige huis hadden we nog een extra aanrechtblad, dat we op dit keukenblok hebben gezet. Dit blokje wordt uiteindelijk ook in de praktijk gebruikt in de wachtkamer.

Project leidingen. Steef duikt de kruipruimte in onder de trapkast en de wc, om daar vanaf de hoofdkraan nieuwe leidingen voor water en gas te leggen. Dan maar meteen goed aanpakken en een grote, goeie leiding aanleggen. Dat betekent dus wel 3x eenzelfde leiding (warm, koud en gas) van de voordeur (hoofdkraan) naar de tweede verdieping leggen.

Niet zo’n leuk klusje, want op de begane grond moeten de leidingen via de kruipruimte worden gelegd, wat claustrofobische momentjes voor Steef oplevert.

Iets meer ruimte is er in de kelder.

Leidingen via de trapkast door het plafond naar de eerste verdieping. Inmiddels kan ik ‘pijpen snijden’ ook op mijn CV toevoegen. Net als vloerisolatie leggen trouwens.

De leidingen op de eerste verdieping bij de keuken komen achter de afdekplint.

Mijn schoonzusje en zwager waren zo lief een weekendje weg aan onze kinderen te geven, waardoor Steef en ik weer samen aan de slag konden. Ik heb het project muren metselen (herstellen) op me genomen. Of gaatjes vullen zoals Steef het noemt 🙂
Ik kreeg direct meer respect voor metselaars, want dat is nog best lastig! In eerste instantie lag 80% van de metselspecie op de grond, in plaats van op de muur. Maar na een tijd kreeg ik de slag te pakken.

Bij het weghalen van onnodige ‘artefacten’ van de muur, ontdekte we een prachtig autenthiek smeedijzeren ventilatierooster die verstopt zat achter zo’n lelijk ding met plastic lamellen. Bedoeling is om deze voorzichtig te verwijderen en ergens in huis terug te brengen als decoratie.

Het resultaat van de muur bij de eetkamer, waarschijnlijk zien jullie geen verschil dus zal ik het maar even zeggen: de gaten zijn gedicht 🙂

De muur bij de keuken is hier ook hersteld. Tegels verwijderd en de gaten die in de muur waren geslagen bij het verwijderen van het rookkanaal zijn weer dichtgemaakt.

De verbouwing deel 6

De verbouwing deel 6

De grote klapper van het sloopwerk!

Oh wat ben ik momenteel blij! Schreef ik in de vorige verbouwingsblog nog dat ik in een lichtelijke frustratiemodus zat, op dit moment geniet ik van de grote stappen die we hebben gemaakt. En dat hebben we met de dankbare hulp van o.a. twee van mijn broertjes,  een vader van school en, voor het eerst, de aannemer gedaan. Feest! Hoewel de meesten eerder een rolberoerte zullen krijgen van de foto’s vermoed ik.

Nieuwe vloeren

De nodige elektra is gedaan op zolder. De planken van ruim 5 meter zijn zo goed en zo kwaad als het ging losgemaakt en er zijn nieuwe grondplaten gekomen. Op het moment dat ik dit schrijf, is de vloer op zolder nog steeds half open. Maar gelukkig zijn er heel veel dingen die wél gebeurd zijn. Met als mijlpaal: het einde van de sloopwerkzaamheden! Hoera! We gaan na 2 maanden klussen een nieuwe fase in de verbouwing in. Die van opbouwen in plaats van afbreken.

Fotoverslag

Geniet mee, of het nu uit medeleven, medelijden of leedvermaak is, van ons fotoverslag van afgelopen dagen. Ja dagen! Want in korte tijd is er véél werk gezet. Bedankt lieve iedereen, voor al jullie hulp en oppasmomenten! Zonder jullie hadden we nog niet zo ver geweest.

Weet je nog? Een hele dag is er met 3 man keihard gezwoegd om de rookkanalen te slopen. En met succes, op de platen van gewapend beton na, die behóórlijk goed verankerd waren in de muur. Met een zware klopboor lukte het niet. Er was meer geweld nodig.

En dat geweld kwam er. In de vorm van een 16 kilo zware klopboor. Mét effect, want die ellendige betonnen platen zijn er eindelijk uit!  Hier het beest, dat we gelukkig even van de aannemer mochten lenen. Wát een bak herrie en ellende. Ik praat uit tweede hand hoor, ik moest de sterke verhalen tijdens het avondeten (of schaften?) natuurlijk in alle kleurtinten aanhoren. Maar ik geloof het direct, wát een ding!Tadaaaa! Het resultaat in de keuken op de eerste verdieping. Wég rookkanaal en betonnen plaat! Welkom, ruimte!En ook op de begane grond is de schouw verleden tijd. Hier gaan wij (tijdelijk) onze slaapkamer maken tijdens het verbouwen. Uiteindelijk wordt dit de wachtkamer van de praktijk.

Hoera! Onze lieve vrienden namen ons grut mee naar de dierentuin, wat een verwennerij! Zo kon ik Steef helpen vandaag. Wat fijn om weer lekker bezig te zijn. Hier ben ik isolatieplaten aan het snijden om op de balken onder de vloer te bevestigen, voor een stukje extra geluidsdemping. De vader van vriendjes van onze kinderen kwam vol enthousiasme meehelpen. Wat een goeie timing, want we (of ik?) zat in een dipje omdat ik het allemaal wat traag vond gaan. Met Steef heeft hij de nieuwe vloerplaten omhoog gesjouwd en geholpen met het bevestigen van deze nieuwe platen, op maat zagen ervan, etc.

Goed nieuws! Hulptroepen in de vorm van mijn broertje! Omdat hij nu tijd over heeft, komt hij de komende tijd af en toe helpen met klussen. Ik heb echt staan juichen bij dit aanbod, want het helpt zó in de snelheid en ook in de motivatie om aan de gang te blijven. Plus dat het erg gezellig is. Achter mijn broertje zie je een heel gedeelte met nieuwe vloerdelen.

En dan, op 7 september 2017 is het eindelijk zover: de eerste aannemersklus is een feit. Er wordt vandaag een draagmuur doorgebroken tussen de keuken en de woonkamer. De draagmuur wordt op andere plekken hersteld (er zitten gaten en scheuren in) en er wordt een deur verwijderd en dichtgemetseld.  Hier kijk je de keuken in en zie je de stempels staan om het plafond te dragen (zodat de boel niet instort).De muur wordt ingefreesd, want aan beide kanten blijft er nog een klein stukje muur staan. Op deze stukjes wordt vervolgens een alternatieve draagconstructie geplaatst, in de vorm van een ijzeren balk. Deze foto is van bovenaf genomen. Als je goed kijkt zie je de rode metalen draagbalk. Daarboven nog een tijdelijke constructie voor tijdens de werkzaamheden van de latten die met linten zijn vastgezet aan de vloerbalken. En dan kan het breken beginnen. De muur is weg!En Steef en mijn broertje storten zich op de overige muurtjes die er nog staan: alles wordt weg gesloopt. Er staat nu nog een deurpost in het luchtledige. Die gaat nog weg, maar het puin ligt er nu voor. Wat een gave ruimte! De nu zichtbare deur is de wc-deur, die blijft in de overloop. Haaks op die deur komt de deur naar de (straks) keuken en eetkamer. Achter mijn broertje kijk je de woonkamer in. Ja, het geeft wel wat rommel. In de woonkamer wordt de deurpost dichtgemaakt. Zodat we deze muur kunnen gebruiken om er bijvoorbeeld een kast tegenaan te zetten.

Nog een spannend moment. Het wegzagen van de oude draagbalken! Eindelijk niet meer ons hoofd stoten en ook hier meer lucht en ruimte. Bovenop de balken komen, uiteindelijk, de bedden van de kinderen. Oh en hier zie je ook direct het resultaat van de nieuwe vloerdelen tot nu toe.

Dit keer geen busje, maar een container. Met z’n drieën hebben we de volledige stenenzooi van de sloopwerkzaamheden van de eerste verdieping in een middag en avond in de container gemikt. Wat een berg werk!

De verbouwing deel 4

De verbouwing deel 4

Vele handen maken licht werk

Het is zo lief hoeveel hulp we krijgen aangeboden! Onze ouders en schoonouders vangen de kinderen af en toe ’s avonds op, zodat ik Steef kan helpen met klussen na het werk. Een van mijn broertjes is een weekend over geweest om te helpen met klussen, dat was top! We hebben de kinderen uit logeren mogen brengen bij vriendjes van onze kinderen zodat wij onze handen vrij hadden. Een andere vriendin nam onze kinderen een dag onder haar hoede zodat zij een leuke dag hadden en wij aan de slag konden. Laatst kwamen drie vriendinnen ons helpen met sjouwen van puin, en de dag daarna kwamen twee vrienden een hele dag mee bikkelen!

Steun

Dankjewel allemaal, het is zo lief en zo waardevol! En dan vergeet ik nog het hulpaanbod van mensen van de sport, mijn schoonzusje, een andere vriendin en andere moeders van school, waar we op een later tijdstip nog een beroep op mogen doen. Oh, en onze nieuwe buren, die ons zo’n warm welkom hebben gegeven en hun materiaal en koffie ter beschikking stellen voor ons. Wat tof dat jullie ons willen helpen, ik vind het bijzonder en voel me echt gesteund door jullie.

Vooruitgang

Iedereen die tot nu toe komt kijken is onder de indruk van het pand. Maar dat heeft meerdere redenen. De meesten schrikken toch behoorlijk van de hoeveelheid werk of de scheefstand. Toch ziet iedereen ook wel de potentie, of hoe het uiteindelijk zal worden. Ik zie al niet eens meer de zooi. Zoals een vriendin van me ook zei: ‘als ik nu binnenloop, dan zie ik niet hoe het nu is, maar alleen nog hoe het straks wordt’ (zij gaat ook een klusperiode tegemoet). En precies zo is het: met elke dag dat we bezig zijn geweest, zie ik een stukje vooruitgang. Ook al wordt het een steeds grotere troep.

Veranderingen

Al met al zijn we daarom nog steeds heel tevreden met hoe alles loopt. Natuurlijk gaat het langzaam. De uurtjes na het werk en de weekenddagen zijn toch bij elkaar weinig effectieve tijd. Maar grote tegenslagen zijn er nog niet, en we hadden in ons hoofd al rekening gehouden met een jaar klussen. Dus we mogen van onszelf ook de tijd ervoor nemen. Ook nu zijn er weer de nodige veranderingen aangebracht. Er zijn ook verschillende vakmensen langs geweest om mee te denken over verschillende zaken, zoals het bekijken van alle rookkanalen, het herstellen van de ornamenten en lijstplafonds, het doorbreken van een draagmuur en het plaatsen van een dakkapel.

Hieronder een fotoverslag van afgelopen tijd:

Dit is in de ‘keuken’ op de begane grond. Dit wordt uiteindelijk de wachtkamer van de praktijk. Er staat hier een keukenblok in, die naar de andere kant moet, en er hangt een grote stenen schouw, die afgebroken moet worden. Hier zie je een foto van het wegbreken van een ingebouwde kast naast de keuken.

De rotzooi die overal achter vandaan komt en de wirwar aan leidingen, kabels en pijpen. Inmiddels is de elektra voor een groot gedeelte al hersteld, zijn de gasleidingen weggehaald en alle overige leidingen die niet meer nodig zijn.

Hier is te zien hoe de toog was (en de rest van de kamer) toen we het huis kochten.

Dit is dezelfde muur boven de toog. Hier zie je de draagmuur (!) in de woonkamer. We hebben (met moeite) een stuk weggebroken om te zien wat ermee is gedaan boven de toog. En het is maar de vraag of deze constructie bouwkundig wel helemaal in orde is. Omdat aan de andere kant van deze muur de muur wordt doorgebroken, laten we daar sowieso even naar kijken. Er lopen ook flinke scheuren in deze muur (niet op de foto).

Hier nogmaals een foto van de muur in de achterkamer zoals deze was. In een eerder verslag zag je al hoe de inbouwkasten links en rechts weggebroken zijn. In het midden loopt een rookkanaal. Deze wilden we ook weg hebben.

Dit is het rookkanaal vanaf de zolder, waar we zijn begonnen met wegbreken van de stenen. Het bleek dat dit rookkanaal al vrijwel los stond van de muur, erg gevaarlijk, maar gelukkig wel weer makkelijk om weg te breken.
En opnieuw verzamelen we heel veel puin. Dit keer stenen, ook leuk voor de variatie.Hier zie je hoe het rookkanaal er in de woonkamer uitzag, wat dus achter de voorzetwanden verstopt zat.

Het afbreken van de stenen ging snel. Kwam natuurlijk een heleboel roet en stof mee, maar ach.

Het uitzicht vanaf de zolder.Het resultaat na een avond wegbreken.

En van een afstandje. Afwerken met mooie muren en we hebben een boel ruimte gewonnen in dit gedeelte 🙂

Ohja. Dit was mijn klus toen ik mocht helpen klussen. Heb het puin mandje voor mandje naar beneden gelopen.

De volgende vrije avond was het rookkanaal in de keuken aan de beurt. Helaas voor ons zit dit rookkanaal volledig vastgemetseld en zelfs afgesmeerd met een dikke laag beton. Dit was dan ook het resultaat van een hele avond.

Omdat tekenen op de muur altijd leuk blijft. Hier kregen we hulp van 3 vriendinnen met wie we de hele avond stenen naar beneden hebben gesjouwd. Top!

Eén van de hoofdbrekens van Steef is hoe we de vloer nu moeten uitvlakken. Het huis is in het verleden extreem verzakt: zowel naar voren als naar opzij. Het verschil tussen de voor- en achterkant bedraagt 53cm (!) in hoogte. 

Gelukkig heeft het pand hoge plafonds. Toch balen we dat we die hoogte moeten inleveren om de vloeren uit te vlakken. Bovendien stoeiden we met de afstand tussen de vloer en de balken op zolder. We hebben nu uiteindelijk bedacht dat we per kamer gaan uitvlakken. Op die manier komen er verschillende opstapjes vanaf de overloop naar de kamers, maar wordt het hoogteverschil wel minder extreem.

Toen onze lieve vriendin onze kinderen meenam voor een dagje binnenspeeltuin, kon ik Steef helpen in huis. Mijn project die dag: de trapbekleding eraf halen. Er zat vloerbedekking op en, zoals het onze timmerman betaamt, legio nietjes. De bekleding ging er rap af, maar ik heb die dag behoorlijke blaren gekregen van het uittrekken van een miljoen nietjes. Deze trap is de trap naar zolder. Op de foto’s zie je misschien al hoe scheefgezakt deze is: de treden zijn niet meer horizontaal maar schuin en lopen naar voren af. De trap is daardoor erg gevaarlijk geworden en moet worden vervangen. Omdat de treden ook erg smal zijn, willen we een nieuwe trap gaan plaatsen met 2 treden minder. Hierdoor worden de treden iets hoger, maar ook iets breder.

De trap van de begane grond naar de eerste verdieping is gelukkig in betere staat. Deze houden we zo. Toevallig zitten er op de trappen geschilderde lopers: zoiets willen we uiteindelijk ook in de afwerking.

En dan nog een blijmakertje: de keukenkastjes zijn al geleverd. Veel te vroeg, maar dat kon niet anders. Gelukkig staan ze niet erg in de weg. Het maakt ons al wel enthousiast en blij, het is één van de eerste nieuwe dingen in huis 🙂

Bedankt voor jullie steun

Bedankt voor jullie steun

Deze is voor jou

Het is niet voor niets een bekend spreekwoord in Afrika: ‘it takes a village to raise a child’. Ik werd er weer aan herinnerd toen laatst een moeder tegen mij zei: ‘we doen het toch allemaal een beetje samen’. Het zette me aan het denken. En hoe meer ik er over nadacht, hoe meer ik besefte dat het klopte. Een kind groot brengen kun je niet alleen. De steun van anderen is daarbij onmisbaar.

Een ode aan jullie

Daarom vandaag een ode aan jou. Mijn steun, mijn redder in nood en rots in de branding. Een bedankje voor jullie, moeders uit mijn netwerk. Want zonder jullie, had ik nooit de stappen kunnen zetten die ik heb gemaakt. En misschien heb ik dit nog niet genoeg gezegd, dus daarom vandaag een keertje extra, in willekeurige volgorde.

Onverwachte tegenslagen

Bedankt lieve mama, dat we op je konden rekenen met onverwachte tegenslagen. Dat je kwam helpen als ik omhoog zat, om een handje toe te steken, de kinderen onder je hoede te nemen of ons simpelweg een zeldzaam avondje uit gaf. Bedankt, dat je ook nu weer je best doet om tussen al je onregelmatige diensten een mouw te passen aan onze nood. Zodat we onze vrije dagen kunnen sparen voor het klussen straks.

Bijslapen

Bedankt lieve papa, voor de fantastische uitjes die jullie iedere keer weer uit de hoge hoed lijken te toveren. Voor de onuitputtelijke liefde, voor alle logeerpartijtjes waardoor wij even konden bijslapen. Maar ook voor het meeleven op de momenten dat we elkaar even niet zagen. Voor de warmte en betrokkenheid die als een onzichtbaar lijntje voelbaar blijft.

Oppassen

Bedankt lieve schoonouders, voor al die talloze oppasmomenten. Voor wanneer ik op cursus moest op de zaterdagen en de kinderen soms voor dag en dauw al kwam brengen. Bedankt, dat zij bij jullie terecht konden toen ik mijn werkrooster moest omgooien. Dat zij iedere keer met enthousiasme naar jullie toegingen en met enthousiasme weer thuiskwamen. Bedankt voor al jullie hulp.

Druk gezin

Bedankt lieve schoonzus, dat ook jij er voor ons was, als onze gastouder ziek was of dingen ineens anders liepen dan gepland. Bedankt dat jij met je drukke gezin onze kinderen er schijnbaar moeiteloos aan toevoegt, met een vanzelfsprekendheid waar menig ouder jaloers op zal zijn. Bedankt, voor jouw kalmte als wij in de stress zaten, voor je relativering en creatieve oplossingen.

Herkenning

Bedankt lieve vriendinnen, voor al die momenten dat ik even stoom af moest blazen. Dat ik huilend aan de telefoon zat, of alleen maar kon klagen over alles in mijn leven. Bedankt voor al jullie medeleven, jullie steun, de herkenning, humor, relativeringsvermogen en ook de knuffels. Bedankt dat jullie me accepteerden, ook als ik er even minder voor jullie was. Bedankt dat er altijd weer een fijn samenzijn is, dat onze kinderen elkaar hebben, en we eerlijke gesprekken kunnen hebben over ons als ouders, over het opvoeden.

Vriendinnen

Bedankt lieve vriendin, dat jij daar ineens voor mijn deur stond met chocolaatjes, toen ik het even zwaar had. Bedankt lieve vriendin, voor wie je bent. Dat je daar was voor mij, langskwam, zomaar, altijd met wat lekkers, een flesje wijn of gewoon een praatje. Zelf hoogzwanger, maar dat vormde voor jou geen belemmering. Bedankt voor jouw persoonlijke cadeautjes, met zoveel zorg en liefde gemaakt.

Hoop en steun

Bedankt lieve buurvrouw, dat jij er voor mij was, toen ik ten einde raad was. Dat jij mijn kinderen onder je hoede nam, zodat ik mijn cursusopdrachten kon afronden. Zodat ik het onmogelijke toch nog mogelijk kon maken. Bedankt dat jij mij die ademruimte gaf, en hoop. Bedankt dat jij er ook was toen wij in het ziekenhuis lagen. Dat Stefan en de kinderen met je mee konden eten, dat je ook hier zorgde voor een rustpunt.

Moeders van school

Bedankt lieve moeder van school, dat jij mijn kinderen van school haalde toen ik hoogzwanger was. Dat jij ze meenam op het moment dat ik zelf niks meer waard was. Dat je mijn oudste twee langer liet spelen toen mijn jongste naar bed moest. Dat je ze alvast een hapje mee liet eten omdat dat qua tijd beter uitkwam. Bedankt, voor al die kleine grote gebaren.

Verhuizing

Bedankt lieve andere moeder van school, dat je mijn zoontje meenam toen ik geen oppas kon vinden toen ik moest werken. Bedankt voor de foto’s die je me stuurde, om te laten weten dat het goed ging met ze. Bedankt lieve derde moeder van school, dat je voorstelde om mijn zoontje met jouw zoontje te laten spelen, zodat wij de laatste dingen voor de verhuizing konden inpakken. Bedankt, dat je meedacht en dat je hem zelfs thuis bracht, wat een service!

Flexibiliteit

Bedankt lieve nanny, voor al jouw liefde, tijd en aandacht voor onze kinderen. Wat jij niet uit werkverplichting doet, maar als mens hebt te geven. Bedankt voor jouw flexibiliteit, dat je helpt op school en wat langer wilt blijven als dit soms nodig is. Bedankt voor jouw rust, kalmte en liefde.

Bedankt voor jullie steun

Bedankt alle lieve mensen, die dit voor mij deden en iedereen die ik niet genoemd heb. Hoe klein sommige gebaren ook mogen lijken, het betekent veel voor mij en ons als gezin. Het maakt me bewust van de rijkdom om ons heen en ik koester die. Bedankt dat jullie er allemaal voor ons zijn. En natuurlijk zijn wij er ook voor jullie!

 

Noodkreet vanuit de jeugdzorg

Noodkreet vanuit de jeugdzorg

Wachten tot het misgaat

Er is iets heel ergs gaande in de jeugdzorg. Al sinds de invoering van de nieuwe jeugdwet in 2015 maak ik mij zorgen over de gevolgen voor de kinderen en gezinnen in de praktijk. Misschien denk je: ‘dat zegt me allemaal niks, het is een ver van mijn bedshow’. Think again. Want de werkelijkheid is dat we er in toenemende mate problemen in ervaren. En heel eerlijk: ik houd mijn hart vast hoe dit zich verder gaat ontwikkelen.

 

Tikkende tijdbom

Vorige week was er een nieuwsbericht op de NOS. Er ze komen de laatste maanden steeds meer: noodkreten van ouders, hulpverleners die aan de bel trekken, de media die hun afgrijzen over de huidige praktijken binnen jeugdhulpland laten klinken. In het bericht van gisteren sturen ouders van een suïcidale dochter een wanhoopskreet de wereld in via Facebook: ze kan, ondanks meerdere suïcidepogingen, nergens terecht. Het voelt als een tikkende tijdbom.

 

Kinderen kunnen nergens terecht

Hoewel dit een extreem voorbeeld is van een zeer complexe casus, is er in de rest van Nederland dezelfde beweging aan de gang. Wij, in regio Zuid Holland Zuid, beslaan één van de grootste regio’s in Nederland en zijn verantwoordelijk voor jeugdhulp aan miljoenen mensen. Dit zegt helaas niks over goed geregelde hulp. In alle 17 gemeentes die binnen deze regio vallen, is er sprake van oplopende wachtlijsten, geen plek voor cliënten, budgetten die op zijn, cliëntenstops en overwerkte mensen.

 

Problemen sinds de nieuwe jeugdwet

Hoe kan dat? In 2015 is er een wetswijziging gekomen. Waar vroeger jeugdhulp werd vergoed door je eigen zorgverzekeraar, zijn nu gemeentes verantwoordelijk gemaakt voor het inkopen van de jeugdhulp. Het is een complexe zaak, en als leek lastig te begrijpen. Het is daarom ook onvoorstelbaar dat zoiets belangrijks en grootschaligs in 2 jaar tijd totaal op zijn kop is gezet om het bij de gemeentes te plaatsen. Voor veel mensen in het werkveld klonken alle plannen te mooi om waar te zijn. En helaas blijkt dat ook zo te zijn.

 

Politiek probleem

Doordat werkelijk álles is veranderd in het regelen en vergoeden van zorg voor de jeugd, werd aan alle kanten opnieuw het wiel uitgevonden. En zoals past bij iets nieuws proberen, gaat dit gepaard met veel probeersels en nog meer mislukkingen. Helaas lijkt de Nederlandse politiek zo ingericht, dat de plannen koste wat kost moeten worden doorgeduwd. Het is hun eer te na om halverwege te constateren dat het toch niet zo goed uitpakt als ze hadden voorzien, dus steken ze hun kop in het zand en roepen nog wat harder: ‘wij staan voor één gezin, één plan!’ en meer van die lege uitspraken.

 

Geen geld meer

Het is tenenkrommend en om gek van te worden. Toen ik na de kerstvakantie weer ging werken was het 9 januari. We hadden niet lang daarvoor te horen gekregen wat ons budget voor 2017 zou zijn. Wéér 11,5% eraf. In totaal is er in 3 jaar tijd maar liefst ruim 30% bezuinigd. Dat dat natuurlijk krankzinnig is, is nog een andere discussie. Maar toen ik mijn administratie deed en bekeek hoeveel cliënten er mee verhuisden van 2016 naar 2017, kwam ik tot de schokkende ontdekking dat we al aan het budgetplafond zaten. Als ik alle nieuwe aanmeldingen uit de kerstvakantie meetelde bij de lopende cliënten, zou ik ons volledige budget van 2017 al hebben verbruikt!

 

Noodsituatie

Ik trok aan de bel: dit is een noodsituatie! Dit kan niet! Hoe kan het in vredesnaam zo zijn dat ik in januari al tegen mensen moet zeggen dat ze niet meer bij ons terecht kunnen? Hoe moet dat als de behandelingen van de lopende cliënten straks afgerond zijn? Ga ik dan duimen zitten draaien? Terwijl we merken dat de aanmeldingen maar binnen blijven stromen, terwijl de hulpvragen steeds meer toenemen en de behoefte aan goede zorg alleen maar groter wordt?

 

Bureaucratie en administratieve last

Het is nu juni 2017. We hebben met héél veel passen en meten, eindeloos onderbouwen en in feite op onze blote knietjes smeken bij de gemeente (die het geld uitdeelt) of wij asjeblieft in aanmerking mochten komen voor ophoging van het budget. Nou dat mocht hoor, zo verkondigde de gemeente. Wanneer wij in aanmerking wilden komen voor een extra 10% (ha! 10%! Een schijntje dus. En dan te bedenken dat we die in eerste instantie moesten inleveren, dus niks extra, maar gewoon ons eigen geld), moesten we een dubbel A4’tje met voorwaarden aanleveren aan papierwerk en klinkklare bureaucratische onzin.

 

Wat gebeurt er straks?

Puntje bij paaltje kregen wij bij Gods gratie die 10%, dus konden we de executie oprekken. Tot nu. Want nu zijn wij bij het punt beland dat er geen beweging meer mogelijk is. Wat betekent dat, vraag je je af? Ik zal het je vertellen:

  • we kunnen geen cliënten meer aannemen
  • onze cliënten die voor ons kiezen, hebben geen keuzevrijheid meer, wat zo mooi wordt gepromoot door de gemeente (weer zo’n lege huls)
  • cliënten die hun behandeling bij ons willen afmaken, maar dat niet kunnen doen omdat het geld op is, zijn verplicht om de behandeling af te breken en ergens anders verder te gaan: weer opnieuw een relatie aangaan, vertrouwen winnen, alles vertellen… Een aanslag op de motivatie, het vertrouwen en de effectiviteit van de zorg
  • we kunnen geen cliënten meer verwijzen naar collega’s, want hun geld is ook op
  • de problemen van cliënten nemen toe
  • ik moet tegen cliënten zeggen dat zij pas weer in het nieuwe jaar terecht kunnen, wat ik al zeg sinds februari!
  • als cliënten zelf willen betalen kunnen zij wel terecht. Ik vind dit moreel onaanvaardbaar. Zorg moet voor iedereen beschikbaar zijn die het nodig heeft, geen luxeproduct voor de rijkeren!
  • de wachtlijsten worden langer bij de hulpverleners die nog wél budget hebben
  • problemen worden ernstiger, complexer en hardnekkiger
  • problemen die bij ons hadden kunnen worden behandeld, veranderen door lang wachten in problematiek waar veel duurdere en langdurige zorg nodig is
  • mensen kunnen nergens meer terecht met hun problemen. Jawel zegt de gemeente: want 25km verderop zit nog een praktijk die nog budget heeft. Of jawel, zegt de gemeente: bij deze hulpaanbieder kun je nog terecht. Hoe komt het dat die mensen nog budget hebben? Ze staan blijkbaar niet goed bekend?
  • de hulpaanbieders die nog wél budget hebben, maar waar mensen liever niet naartoe willen, omdat ze daar bijvoorbeeld geen goede verhalen over horen of omdat ze er een andere reden voor hebben om de kwaliteit in twijfel te trekken, krijgen alsnog de cliënten in hun schoot geworpen. Een soort beloning voor hun matige werk?De problemen nemen toe Ik kan er nog eindeloos over doorgaan, maar zal ander relaas voor een andere keer bewaren. Voor nu wil ik alleen maar de iedereen wakker schudden: jongens let op! Ik houd mijn hart vast voor mijn cliënten en alle hulpbehoevende kinderen en gezinnen in Nederland. Het mag toch niet zo zijn dat cliënten nergens terecht kunnen?

 

Wordt wakker!

Het is afwachten wanneer het misgaat. De nieuwsberichten die nu steeds meer verschijnen, bevestigen onze zorgen. Wat des te schrijnender is, is dat de gemeente aangeeft dat er sinds de invoering van de nieuwe jeugdwet alleen maar een toename is in de problemen. Zowel in de basis GGZ (de lichtere zorg) als de specialistische GGZ (de zwaardere zorg). Ohja, en uiteindelijk moesten gemeentes aan het eind van het jaar alsnog een paar miljoen ophoesten, want er bleek iedere keer toch meer geld nodig dan voorzien. Nouja, dan zíj hadden voorzien, want voor ons was het geen verrassing. Er gaat dus duidelijk wat mis, maar het is de vraag wanneer er wat aan gedaan wordt.