Archief van
Tag: gym

Trainen in de turnselectie

Trainen in de turnselectie

Starten in de RTT turnselectie

Na ruim 2 jaar bij de Kweekvijver kregen we voor de zomervakantie in een eindgesprekje een advies voor Meia. Al eerder schreef ik over het turnen van Meia, waarmee ze al jong is begonnen. Ik had beloofd hier een vervolg aan te geven. Al sinds Meia 3 jaar is gaat zij met veel plezier naar gym. Was het in eerste instantie nog peutergym, inmiddels sluit zij straks aan bij het ‘echte’ turnen: ze mag meedoen met de RTT.

Einde van de kweekvijver

‘Huh!?’ Hoor ik je denken. Ja, ik heb ook maar vriendelijk geglimlacht toen dat werd uitgesproken, want ik heb geen kaas gegeten van die hele turnwereld, laat staan dat ik wist waar ze het over had. Gelukkig legt de trainster het nog eens geduldig uit: het Rayon Turn Toernooi (zei me nog niks, trouwens). In simpele taal: dit is de selectie binnen een vereniging, waarin ze een paar wedstrijdjes per jaar doen, op regionaal niveau.

Gelukkig geen topsport

Ah, dat was een opluchting. Natuurlijk had ik ook wel ingeschat dat Meia niet de nieuwe Sanne Wevers was, maar het is toch wel prettig als wordt bevestigd dat het geen toptalent is. Ja, je leest het goed, ik ben opgelucht dat ze dat niet is. Want dan kwamen we toch wel voor hele ingewikkelde keuzes te staan met ver reikende gevolgen. Hele dagen trainen, op jonge leeftijd al prestatiegericht opgevoed worden, de keuze maken voor sport in plaats van afspreken met vriendjes en vriendinnetjes… ik ben blij dat wij niet voor die keuzes staan, omdat ik niet zou weten of ik er goed aan zou doen. Of Meia me er later dankbaar voor zou zijn, of dat ze het gevoel zou hebben dingen te hebben gemist.

Sporten binnen de vereniging

Afijn, ik dwaal af. Gelukkig doet onze dochter straks ‘gewoon’ de selectie. Gezellig, met een cluppie andere meiden en bij haar oude vereniging. Daar is ze inmiddels ruim 2 jaar weg, dus ze zal wel weer even haar plekje moeten vinden. Gelukkig verhuizen er een paar andere meisjes mee naar de vereniging.

Andere weekplanning

Onze week zal er ook anders uit gaan zien. Ik ben best wel blij dat Meia nu wat minder gaat trainen. Hoewel het nog steeds 2 keer per week is, is er nu 2,5u per week, in plaats van 4 uur. Ik hoop dat daarmee wat meer tijd komt voor andere bezigheden. Gewoon, lekker afspreken of wat meer thuis aanrommelen. Wat relaxter.

Samenwerken

Het is ook leuk dat ze straks echt gaan leren hoe ze bepaalde oefeningen gaan uitvoeren. En hoewel turnen vrij individueel is (je voert de oefeningen tenslotte in je eentje uit), is het tegelijkertijd heel sociaal: je probeert als team gezamenlijk de meeste punten te halen op een wedstrijd. Dat waardeer ik aan deze sport. Het haalt de druk van het individuele presteren er een beetje af, en legt het accent op samen presteren. Kan voor Meia zeker geen kwaad.

Ouder-kind gym

Ik grapte een tijd terug al tegen de trainster van de Kweekvijver dat onze jongste telg binnenkort wel zou volgen. Om de daad bij het woord te voegen: binnenkort zal ik inderdaad starten met ouder-kind gym nu ze 2 jaar is. Ik kan niet wachten. Het lijkt me heerlijk om haar lekker te laten bewegen en energie kwijt te raken, en om dat samen te delen.

 

 

7 redenen om je kind te laten sporten

7 redenen om je kind te laten sporten

Een pleidooi voor meer beweging voor je kind

“Plan het maar op maandagmiddag, dan heeft ie toch gym”. Het is een zin die ik regelmatig hoor en die me steeds meer tegen gaat staan. Cliënten willen, begrijpelijk, hun afspraken zoveel mogelijk buiten school. Maar de praktijk dwingt ons er toe af en toe onder schooltijd een afspraak te plannen. En de reflex van veel ouders is dan om deze momenten te plannen op momenten van gymnastiek op school. In de veronderstelling dat dit het minst belangrijke vak is. In de veronderstelling dat er in de lessen zoals rekenen en taal pas écht geleerd wordt. For your information: dit klopt niet. Sterker nog, wanneer je kind moeite heeft om goed mee te komen op school, kun je hem of haar maar beter regelmatig laten sporten! Want sporten is niet alleen goed voor je gezondheid, sporten maakt je slim!

Sporten maakt slim!

Wanneer je nog niet overtuigd bent om de afspraken voortaan om de gymlessen heen te plannen, volgen hier de voordelen en effecten van sporten op een rijtje:

  1. Sporten is goed voor je humeur, doordat de aandacht wordt verschoven van zorgen naar lichamelijk bezig zijn.
  2. Door sporten produceer je dopamine, wat o.a. parkinsonklachten tegen gaat en je controle over bewegingen verbeterd. Daarnaast komt er trypofaan vrij, die helpen emoties te verwerken en grofweg dezelfde effecten hebben als antidepressiva (maar dan zonder schadelijke bijwerkingen!).
  3. Door te sporten neemt stress af, doordat de cortisolhuishouding weer op peil komt. Dit is gunstig voor doelgericht gedrag en oproepen van informatie uit je geheugen.
  4. Op de lange termijn maakt sporten het brein jonger: er komt meer grijze stof in de hersenen waardoor bijvoorbeeld de voorste gebieden (frontale cortex) beter werken. Deze gebieden heb je nodig voor doelgericht gedrag, plannen, organiseren, en andere complexe vaardigheden.
  5. Op de lange termijn maak je nieuwe hersencellen aan, waardoor je brein vitaal blijft en je geheugen goed of zelfs beter gaat werken.
  6. Door aan je conditie te werken wordt de verbinding tussen de zenuwcellen beter, waardoor informatie gemakkelijker tussen gebieden kan worden overdragen.
  7. Regelmatig sporten verbetert de executieve functies van je kinderen. Uit verschillende onderzoeken blijkt dat er een grote verbetering te zien is in de aandacht (concentratie), het lange termijngeheugen en het werkgeheugen. Dus zéker voor kinderen die hier moeite mee hebben, is sporten aanbevolen!

Zoektocht naar de juiste sport

Dit is even een lijstje om te prikkelen, want er volgen komende tijd nog meer artikelen over dit onderwerp. Waarom ik me hier hard voor maak? Ik ben nooit zo opgegroeid met sporten. In tegenstelling tot veel van mijn toenmalige klasgenootjes op de basisschool en middelbare school, had ik geen vaste vereniging, geen tweede ‘basis’ om op terug te vallen. En dat heb ik toch wel eens gemist. Mijn sportervaringen op jonge leeftijd vielen in de categorie ‘blauwe maandagen’ en ‘proeflessen’ en bloedden vaak dood door ‘omstandigheden’. Zat ik op jazz ballet, werd ik ziek toen de uitvoering was. Zat ik op wedstrijdschaatsen, wilde mijn moeder niet naar andere ijshallen rijden toen ik verder kwam. Zat ik op street dance, stopte mijn vriendin er mee. Met andere woorden: sporten kwam niet van de grond.

Uit eigen ervaring: de voordelen

Ook in mijn volwassen leven heb ik altijd gezocht en geprobeerd. Jarenlang heb ik met wisselend succes gefitnessd, maar merendeel van de tijd moest ik mijzelf hier naartoe slepen. Anderzijds genoot ik ervan als ik resultaten boekte, vooruitgang bemerkte. Ik probeerde van alles: bodypump, zwemmen, bootcamp, zumba, fitness, spinning, hardlopen… Tot ik begon bij NatuurlijkSportief en mijn passie vond. Sindsdien ben ik om. Van 0,0 conditie na de geboorte van mijn 3e, naar hardloopwedstrijden en 4 uur sporten per week. En de voordelen die ik merk?

  • ik ben sterk, fit, heb weer conditie
  • ik ben gelukkig, heb mijn passie gevonden, kijk uit naar de trainingen, lach veel en maak lol met anderen
  • ik heb energie, slaap goed, concentreer me beter en heb geen wegtrekkers meer op mijn werk
  • ik ben alert, ondernemend, zit vol ideeën en het lukt me beter om deze ook uit te voeren

Gelukkig door bewegen

Kortom, een bewijs dat het lijstje met voordelen van sporten inderdaad klopt. En dáárom maak ik me er hard voor dat kinderen voldoende sporten en bewegen. Natuurlijk geldt dat voor mijn eigen kinderen, maar ik probeer ook anderen hier bewust van te maken. Want zoals ik ook heb ervaren: je beseft pas wat het sporten oplevert, als je het doet. Sporten maakt slim én gelukkig. Plan daarom liever afspraken om de gym-uurtjes heen, ze zijn al zo schaars.

 

 

Ruimte nodig hebben voor je energie

Ruimte nodig hebben voor je energie

Ontwikkelingsdrang

Mijn dochter was 3 jaar, ik zie mezelf nog zitten: internet afstruinend naar een activiteit voor mijn beweegmonster. Ik voelde me een beetje alleen, en nog wel eens. Onze kinderen hebben Ruimte nodig. Met hoofdletters. Uiteindelijk vond ik een activiteit: peuter/kleutergym, eigenlijk vanaf ongeveer 4 jaar, maar Meia mocht gelukkig meedoen. Want wat had ze dat nodig. Het was zomervakantie, dus geen peuterspeelzaal of andere activiteiten om zich op te richten en we liepen zowat tegen de muren op. Vooral als het regende was het huis te klein. Figuurlijk, maar ook letterlijk!

Frustratie

Ik wist het al vanaf de babytijd. Altijd boos en gefrustreerd als ze iets wilde dat haar nog niet lukte. Wilde altijd nét meer dan ze op dat moment kon. En gillen dat ze dan deed! Stilzitten was er niet bij, slapen deed ze ook al liever niet. Altijd maar in de weer, in beweging, als een spons alles in zich opnemend. Niks willen missen van het leven, een tomeloze ontwikkelingsdrang. Echt baby is ze daarom voor mijn gevoel nooit geweest.

Altijd willen bewegen

Met 4 maanden tijgerde ze door de kamer, met 6 maanden kroop ze en met 7 maanden liep ze langs de tafel. Er was geen houden aan. En dat tempo hield ze vast, tot de dag van vandaag. Maar iedere keer was het zoeken geblazen: hoe sluit ik aan bij haar behoeften? Wat kan ik voor haar doen? Want ze leek niet snel tevreden, wilde bewégen, vrij zijn. Zodra ze vast werd gezet (maxi-cosi, kinderstoel, de fiets) zette ze het op een brullen. Ze voelde zich denk ik begrensd en vocht om vrij te komen.

Op vakantie naar Marokko, 3 uur vliegen. 11 maanden was ze op dat moment, toen ze op schoot vastgezet moest worden in de gordels. En we hadden pech, want er was turbulentie, dus moest ze nog langer in de gordels. Nou, de medepassagiers hebben het geweten: “ach heeft ze zo’n last van haar oren”. Nee hoor mevrouw, ze moet blijven zitten, dát is het probleem. Wij hadden trouwens wel last van onze oren. Door haar gekrijs.

Exploratiedrang

En zodra ze kon lopen werd de wereld om haar heen groter, net als voor elk ander kind. De mogelijkheden waren eindeloos, wat in de praktijk inhield dat ik kilometers heb gemaakt achter Meia aan, in haar exploratiedrang. Genieten, op het moment dat ik het toe kon staan en mijn eigen plannen kon laten varen. Frustrerend, op veel andere momenten, waarop ik op tijd ergens moest zijn of Fosse mijn zorg opeiste.

Wat was ik daarom blij dat ik de peutergym had gevonden! Een activiteit waarin ze haar energie kwijt kon, een moment voor zichzelf, en waarop ze tegelijk andere vaardigheden leerde. Op haar beurt wachten, rekening houden met anderen, je lijf leren beheersen. Om maar wat te noemen.

Naar buiten!

En voor de overige uren in de week was het zoeken geblazen. Naar buiten! Was het credo. Haar beweegdrang en energie dwong ons tot creativiteit in de vrije momenten. Veel wandelen, fietsen, naar de speeltuin, voetballen op het plein, zelf leren fietsen, buiten spelen met andere kinderen en nieuwe plekken ontdekken.

En Fosse groeide intussen op, motorisch ook vlot en vaardig, maar gelukkig geduldiger en zonder frustraties. Hij profiteerde mee van de uitjes die we als gezin ondernamen en groeide daarmee op met dezelfde waardering voor bewegen en buiten spelen.

Buiten spelen

Wat prijs ik ons gelukkig met onze kindvriendelijke wijk, met een binnenplein waar de kinderen naar hartenlust veilig kunnen spelen. Ik realiseer me dat dit lang niet meer vanzelfsprekend is tegenwoordig. Zeker nu ik zelf de passie voor het sporten en bewegen weer heb hervonden, besef ik des te meer hoe belangrijk het is om te bewegen en je lijf te gebruiken. Het maakt je gelukkig, wakker, alert. Ik zou niet meer zonder kunnen.

Maar wat mijn kinderen aangaat, lijken zij soms anders in hun behoefte aan ruimte dan andere kinderen. Neem ze mee naar een restaurant (nou eigenlijk moet je dat bij voorbaat al niet willen trouwens), en ze zijn binnen 30 seconden op onderzoek uit, om zo nu en dan weer eens aan te schuiven om een stuk pannenkoek naar binnen te duwen, om vervolgens zo vlug mogelijk weer van tafel te gaan.

Niet vast willen zitten

En nu, met onze derde, merk ik veel gelijkenissen met Meia. Gelukkig heeft Signe ook niet dezelfde frustraties, maar wel dezelfde motorische ontwikkeldrang. Stilzitten is een no-go. Dagelijks houden we ons hart vast als ze op de stoelen klimt en triomfantelijk los gaat staan, als ze zichzelf op de bank laat vallen, als ze in een mum van tijd weer halverwege de trap is geklommen.

Nu ze aan het lopen is geslagen, breekt ook voor haar de tijd aan van ‘er achter aan lopen’. De grootste frustraties voor haar op dit moment zijn vastgezet worden in de auto, in de bakfiets, in de kinderwagen en in de kinderstoel. Vanmorgen kreeg ze het zelfs voor elkaar om voorover uit haar ledikant te kukelen, omdat ze achter haar broer aan wilde gaan.

Energie doseren

Gelukkig heb ik inmiddels de nodige ervaring (inclusief bezoekjes aan huisartsenposten) en weet ik dat de mogelijkheden toenemen als ze wat ouder worden (denk aan sport, buiten spelen met vriendjes, gym). Zo zit Meia nu op zwemles en turnt ze, waar ze haar energie gedoseerd in kwijt kan. Dat brengt rust op de andere momenten. Dat vooruitzicht voor de andere twee maakt een hoop goed. Wie weet breekt er ooit een moment aan dat we met zijn allen aan tafel blijven zitten als we uit eten gaan!

 

Start van een nieuw schooljaar tot nu toe

Start van een nieuw schooljaar tot nu toe

De indrukken van de eerste schoolweek

Ik heb er deze week voor mijn gevoel twee mijlpalen in geramd. Inmiddels is de school al weer een paar dagen bezig, en ik lijk het bijna net zo spannend te vinden als mijn kinderen, vraag me af hoe andere ouders dat beleven? Fosse is voor het eerst naar school, hij is gestart in groep 1 en daarmee officieel een kleuter. Daarmee heb ik ook meteen afscheid genomen van zijn peuterfase, maar daar ben ik niet heel rouwig om. Meia is gestart in de middenbouw. Fysiek zit ze in groep 3, maar omdat het Montessori is, kan ze qua niveau soms met groep 4 of 5 meedoen, afhankelijk van de lesjes. In haar geval wel zo prettig. Een overzicht van alle indrukken tot nu toe.

Spanning voor school

Vrijdagavond gingen we uit eten, want Meia was die dag jarig. Op de terugweg belden opa en oma om haar te feliciteren. En Fosse wilde ook graag nog wat zeggen. Dat was de eerste keer dat hij uit zichzelf begon over school: dat hij het spannend vond, maar er ook veel zin in had. Ik zat met mijn oren te klapperen van verbazing, want ik had hem de afgelopen weken vrijwel nooit iets horen zeggen over school. Als iemand hem vroeg “heb je zin in school?” zei hij plichtsgetrouw “ja”, maar ik kreeg er geen hoogte van hoe hij er écht over dacht. En het laatste weekend voor de school begon, begon hij ineens aan te geven dat hij het toch wel spannend vond en een beetje eng. We probeerden zo goed mogelijk te benoemen hoe het zou gaan, maar die spanning neem je toch niet helemaal weg. Voor het slapen gaan kwam bijvoobeeld ineens de vraag: “als ik nou moet plassen, mag ik dan zomaar gaan of moet ik het vragen?”. Waarover kinderen zich al niet druk maken.

“Het leek alsof zijn ledematen met de minuut meer rotaties maakten…”

Maandagochtend, 22 augustus. Het was sowieso al een klus om ze uit bed te krijgen. Wij hebben van die kinderen die de gehele vakantie niet na 6.30u wakker worden, en uitgerekend de laatste week ineens besluiten ‘uit te slapen’ (voor zover je dat zo kunt noemen als je het over 7.15u hebt). Fosse was als eerste wakker en drentelde al druk en zenuwachtig door het huis. Hij zette zijn nieuwe schooltas pontificaal in het looppad en het leek alsof zijn ledematen met de minuut meer rotaties maakten. Terwijl ik fruit stond klaar te maken, zoefde hij langs en hoorde ik hem in een soort trance murmelen: “…misschien hoef ik alleen maar te plassen als ik op school ben…”.

Kinderzorgen

Ik moest grinniken, maar had ook met hem te doen. Fosse is pas laat zindelijk geworden (later meer hierover) en vind het fijn als zijn billen worden afgeveegd door een volwassene. Ik had hem de laatste weken echter uitgelegd dat de juf daar op school geen tijd voor zou hebben, en dat het daarom handig was als hij daar al zelf mee ging oefenen. Maar blijkbaar had dit ook direct angst of bezorgdheid opgeroepen bij het mannetje, hij maakte zich zorgen hoe dat nu moest als hij een grote boodschap had gedaan op school. Gelukkig hadden we het de afgelopen dagen wel geoefend, en kon hij daarin gerustgesteld worden.

Het bekende ochtendritme

Meia was intussen ‘wakker’ geworden. Ze had nogal wat tijd nodig om haar ontbijt naar binnen te werken, alsof ze op haar gemak wakker werd in een Frans kuuroord, allemachtig. Nouja, uiteindelijk had ze het allemaal op en volgde het bekende ritme van wassen, aankleden, tanden poetsen, haren kammen. Standaard vergezeld van de nodige aansporingen, want tijdsbesef zit er nog niet zo in. Of misschien hebben ze gewoon andere prioriteiten. Toen eindelijk iedereen was aangekleed en in de fiets zat, konden we gaan.

“Het is een gave, maar 2 minuten later lag de inhoud van de gehele schoenenkast in de gang”

“Hebben we alles bij ons? Oh sh*t, gymschoenen!”. Rechtsomkeert weer naar binnen en op jacht naar gymschoenen, want op school lopen de kinderen binnen op binnenschoenen. Ik wist dat Meia ze eind vorig jaar had meegenomen, dus ze moesten in de schoenenkast liggen. Het is een gave, maar 2 minuten later lag de inhoud van de gehele schoenenkast (en die is GROOT) in de gang. Inmiddels was het 8.13. Met 5 mensen tegelijk groeven we in de berg schoenen om uiteindelijk de gymschoenen eruit te vissen. Er was geen tijd meer om de troep op te ruimen, dus snel op de fiets en naar school.

De start van de eerste schooldag

Eenmaal daar was het een mierennest. Op de eerste schooldag zijn voor mijn gevoel ineens 2x zoveel ouders en loopt iedereen als een kip zonder kop door het gebouw. Stefan ging Fosse wegbrengen, ik Meia, die nu boven zat. Eenmaal boven sloegen bij Meia de zenuwen toe. Met haar vingers in haar mond en mijn hand stevig vasthoudend, baanden we ons een weg naar de garderobe. Maar daar waren de haakjes nog niet vergeven. En moest ze nu al gymschoenen aan of niet? En waar kon ze haar fruit eigenlijk zetten? Omdat ik de antwoorden ook niet had, werd Meia nou niet bepaald gerustgesteld. Dus besloten we de juf op te zoeken en het haar te vragen. Gelukkig spotte Meia toen al snel haar grote vriend en verdween de nervositeit. De juf gaf aan waar ze haar spullen kon laten en 2 minuten later zat ze trots naast haar vriend in de nieuwe klas.

Snel gewend

Ondertussen was Stefan met Fosse mee naar binnen: hij kende de klas, de leerlingen van vorig jaar en de juf van Meia, doordat hij altijd mee naar binnen liep om haar weg te brengen. De drempel was daarom veel lager voor hem. Hij zocht meteen zijn vriendinnetje op, pakte een boekje en vergat al bijna gedag te zeggen tegen ons. Gelukkig maar, dat ging goed. En inderdaad, bij het ophalen kwam hij hand in hand met zijn vriendin naar buiten en zei de juf dat alles als vanzelf was gegaan bij hem. Ook Meia kwam enthousiast en vol verhalen thuis.

Het drama ná schooltijd

Maar, en daar zullen we vast niet de enigen in zijn (hoop ik!?), school en ‘nieuwe dingen’ slurpen energie. Het enthousiasme en de vrolijke noten duren zo’n beetje tot aan de voordeur. Dan lijkt de koek op. Huilbuien, af en toe een flinke klap of duwen: het is ineens aan de orde van de dag. De afspraken die zijn gemaakt, lijken ineens naar een donker hoekje in hun geheugen te zijn geduwd. Het feit dat er geen tweede ijsje komt, leidt tot een drama waar ze 6 huizen verder getuige van zijn. En dát vraagt weer de nodige energie van ons als ouders.

In het ritme komen

De tweede schooldag, het ritme is weer bekend en iedereen weet weer hoe het ook al weer moest. Nu alleen nog zorgen dat we niet 4x blijven snoozen. En met de start van school, beginnen ook de sportverenigingen weer. Zo ook het turnen van Meia. Hoewel ze ook vandaag moe uit school kwamen en sneller van slag waren, was er nog genoeg energie voor het sporten en buiten spelen. Uit school kregen ze de schoolkalender mee, en ook de eerste nieuwsbrief was verstuurd. Huiswerk voor de ouders dus, want: allemaal dingen om aan te denken, rekening mee te houden en te regelen.

Huiswerk voor ouders

Zo kwam ik erachter dat de gymschoenen van Meia te klein waren, dat Fosse nog helemaal geen gymschoenen heeft, dat Meia gymkleren op school moet hebben liggen én een etuitje met schrijfspullen mee mag nemen. Ook de schoolfotograaf zou op woensdag al komen en er moest ingetekend worden voor een tijdstip voor de foto’s met broertjes en zusjes. En wat moest ik ze eigenlijk aantrekken, aangezien het loeiheet zou worden? En toen ik dacht dat ik alles gehad had, schoot het me ineens te binnen dat Meia ook nog moest trakteren. Ja mensen, het schoolleven gaat niet over rozen.

De tussenstand so far

Vandaag is de derde dag, woensdag. De dag dat de kinderen leuk aangekleed naar school gaan (want: schoolfotograaf), Meia een kwartier bezig was met het kiezen van de juiste pen en mooiste liniaal (want: etui), haar gymkleren bij elkaar moest zoeken, ik een afspraak plande voor het trakteren van Meia en direct na school de gymschoenen heb besteld (lange leve de webshops!). Straks mag ik eerder naar school voor de foto’s met broertjes en zusjes, en dan hoop ik mijn takenlijstje voor vandaag op schoolgebied af te hebben gevinkt.

 

Hoe zijn de eerste dagen bij jullie gegaan?