Archief van
Tag: gezin

Trainen in de turnselectie

Trainen in de turnselectie

Starten in de RTT turnselectie

Na ruim 2 jaar bij de Kweekvijver kregen we voor de zomervakantie in een eindgesprekje een advies voor Meia. Al eerder schreef ik over het turnen van Meia, waarmee ze al jong is begonnen. Ik had beloofd hier een vervolg aan te geven. Al sinds Meia 3 jaar is gaat zij met veel plezier naar gym. Was het in eerste instantie nog peutergym, inmiddels sluit zij straks aan bij het ‘echte’ turnen: ze mag meedoen met de RTT.

Einde van de kweekvijver

‘Huh!?’ Hoor ik je denken. Ja, ik heb ook maar vriendelijk geglimlacht toen dat werd uitgesproken, want ik heb geen kaas gegeten van die hele turnwereld, laat staan dat ik wist waar ze het over had. Gelukkig legt de trainster het nog eens geduldig uit: het Rayon Turn Toernooi (zei me nog niks, trouwens). In simpele taal: dit is de selectie binnen een vereniging, waarin ze een paar wedstrijdjes per jaar doen, op regionaal niveau.

Gelukkig geen topsport

Ah, dat was een opluchting. Natuurlijk had ik ook wel ingeschat dat Meia niet de nieuwe Sanne Wevers was, maar het is toch wel prettig als wordt bevestigd dat het geen toptalent is. Ja, je leest het goed, ik ben opgelucht dat ze dat niet is. Want dan kwamen we toch wel voor hele ingewikkelde keuzes te staan met ver reikende gevolgen. Hele dagen trainen, op jonge leeftijd al prestatiegericht opgevoed worden, de keuze maken voor sport in plaats van afspreken met vriendjes en vriendinnetjes… ik ben blij dat wij niet voor die keuzes staan, omdat ik niet zou weten of ik er goed aan zou doen. Of Meia me er later dankbaar voor zou zijn, of dat ze het gevoel zou hebben dingen te hebben gemist.

Sporten binnen de vereniging

Afijn, ik dwaal af. Gelukkig doet onze dochter straks ‘gewoon’ de selectie. Gezellig, met een cluppie andere meiden en bij haar oude vereniging. Daar is ze inmiddels ruim 2 jaar weg, dus ze zal wel weer even haar plekje moeten vinden. Gelukkig verhuizen er een paar andere meisjes mee naar de vereniging.

Andere weekplanning

Onze week zal er ook anders uit gaan zien. Ik ben best wel blij dat Meia nu wat minder gaat trainen. Hoewel het nog steeds 2 keer per week is, is er nu 2,5u per week, in plaats van 4 uur. Ik hoop dat daarmee wat meer tijd komt voor andere bezigheden. Gewoon, lekker afspreken of wat meer thuis aanrommelen. Wat relaxter.

Samenwerken

Het is ook leuk dat ze straks echt gaan leren hoe ze bepaalde oefeningen gaan uitvoeren. En hoewel turnen vrij individueel is (je voert de oefeningen tenslotte in je eentje uit), is het tegelijkertijd heel sociaal: je probeert als team gezamenlijk de meeste punten te halen op een wedstrijd. Dat waardeer ik aan deze sport. Het haalt de druk van het individuele presteren er een beetje af, en legt het accent op samen presteren. Kan voor Meia zeker geen kwaad.

Ouder-kind gym

Ik grapte een tijd terug al tegen de trainster van de Kweekvijver dat onze jongste telg binnenkort wel zou volgen. Om de daad bij het woord te voegen: binnenkort zal ik inderdaad starten met ouder-kind gym nu ze 2 jaar is. Ik kan niet wachten. Het lijkt me heerlijk om haar lekker te laten bewegen en energie kwijt te raken, en om dat samen te delen.

 

 

Avondwandeling

Avondwandeling

Wandelen als vakantieritueel

De zomervakantie is sinds wij kinderen kregen een beetje rommelige periode geweest. We hebben, toevallig, 3 zomerkindjes, waardoor ik dus driemaal beviel vlak voor of in de zomer. Die zomers zijn we niet op vakantie geweest. De vakanties ertussen werden gekenmerkt door herfstige temperaturen en stormachtige omstandigheden. Helaas voor ons, geen zon, zee, strand dus.

Niet op vakantie

En ook deze zomer loopt weer anders, nu we de sleutel van ons nieuwe huis kregen. Nu vind ik het natuurlijk helemaal niet erg dat we niet op vakantie kunnen, maar voor de kinderen vind ik het wel een beetje sneu. Vorig jaar hadden we eigenlijk voor het eerst een waanzinnig goeie vakantie, met goed weer en zonder moddervoeten in de tent die al doorzakt van de hoeveelheid regenwater die erop valt. En dat zou ik ons als gezin, maar vooral mijn kinderen vaker gunnen. Ze hebben het er nog steeds over.

Dagelijks naar buiten

Het is op de flat een kunst om dezelfde zomerervaringen voor ze te krijgen. Zon is er helaas al weken niet echt, en inmiddels is de temperatuur ook teruggezakt tot een magere 20 graden. Toch probeer ik de kinderen dagelijks buiten te laten spelen. Het helpt de energie kwijt te raken, ze doen vitamine D op en krijgen voldoende beweging. Ze hebben die ruimte ook nodig, nu alle sporten ook een zomerstop hebben.

Dus drink ik mijn koffie in de speeltuin naast de flat, wandel ik met ze door de straatjes naar de winkel en fietsen we naar het park, de speeltuin en de geitjes. Maar wat ik het allerfijnste ritueel vindt wat we nu hebben, is de avondwandeling.

Na het eten

Stiekem ben ik best wel gaar aan het einde van een dag met het zorgen voor de kinderen die in hoog tempo apenkooien door de woonkamer en met het proberen nog iets voor elkaar te krijgen op een dag. Om tijd te winnen, zorg ik dat het eten altijd klaar staat rond 17.00u, als Steef met een berenhonger thuiskomt van het klussen. Daardoor zijn we al vroeg klaar met eten en zijn de kinderen (volgens eigen zeggen) nog echt niet moe! Dan schuif ik alle vuile vaat de keuken in en hijs ik mezelf van de stoel, want: we gaan naar buiten!

De avondwandeling

Sinds de start van de vakantie gaan we, als het weer het toelaat, na het eten een avondwandeling maken. Gek genoeg is het rond dit tijdstip, ergens rond 18-19u, vaak erg mooi weer. Het lage avondzonnetje maakt het aangenaam en geeft de wereld mooie kleuren. Ik hijs de jongste in de draagzak, zodat ik daar geen omkijken naar heb en geniet van de kinderen die voor me uit rennen en op avontuur gaan door het hoge gras of langs de slingerpaadjes.

Relativeren

Het is even een moment om te relativeren. Van de beweging ontspan je, en in de buitenlucht zijn alle kleine en grote strijdjes van de dag ineens een stuk beter te overzien. De kinderen staan stil bij muizenholletjes, slakkenhuizen of andere ‘schatten’ langs de weg, die je dwingen om de aandacht naar het kleine geluk te brengen. Ze smokkelen bergen steentjes in hun zakken mee en maken allerlei plannen voor de komende dagen.

Fijne herinnering

De zon en het lopen maakt rozig, en als we dan weer moe thuis aankomen, is het naar bed gaan gelukkig ook een strijd minder. Vaak laat ik ze van tevoren al hun pyjamaatjes aantrekken en tanden poetsen, dan kunnen ze zo in bed worden geschoven. Geen verhaaltjes, zoals ik gewend was altijd te doen, maar ik weet zeker dat dit bijdraagt aan een fijne vakantieherinnering en een moment van ontspanning in alle hectiek.

Huis gekocht!

Huis gekocht!

Droomhuis gevonden

Na zo lang zoeken, na 1,5 jaar mijn ochtend ritueel beginnen met het openen van de Funda app, na steeds achter het net te vissen en na meerdere teleurstellingen in de afgelopen maanden, is het dan uiteindelijk tóch gelukt: we hebben een huis gevonden!

Weinig aanbod

Het was behoorlijk spannend, want sinds een paar maanden is ook de huizenmarkt in Dordrecht behoorlijk onder spanning komen te staan. Omdat wij zo’n specifieke zoekopdracht hadden, was het aanbod schaars. Zodra we een potentieel pand tegenkwamen, doken we er vol op: zorgen dat we als eersten belden, zo snel mogelijk een bezichtiging plannen en met onze makelaar overleggen.

Inrichten en begroten

Om te weten of een pand geschikt was, maakte ik overal plattegronden van, die ik vervolgens ging ‘inrichten’ volgens mijn plannen. Dan liet Stefan er vervolgens een globale begroting op los en trokken we onze conclusies. Helaas concludeerden we vaker dat panden ongeschikt waren dan we hoopten.

Nieuw pand op de markt

Tot er, niet lang nadat we op ons flatje zaten, ineens een pand op Funda verscheen. Ik weet niet waar het aan ligt, maar we kampen hier met ontzettend slechte internetverbinding. Dus zag ik slechts in grove pixels de vage afbeelding die hoorde bij het nieuw te koop gekomen stulpje. Terwijl ik wachtte op scherper beeld en tot alle gegevens eindelijk waren geladen, voelde ik de adrenaline al toenemen. Was dit waar ik dacht dat het was…?

Halsoverkop wierp ik mezelf in een soort ninja-beweging het bed uit, terwijl de deken ongemerkt achter m’n tenen bleef haken, op weg naar Steef. “Steef, kijk!” riep ik, terwijl ik de half geladen foto’s op mijn telefoon onder zijn neus schoof, terwijl hij met zijn slaaphoofd nog op de wc zat. Dit is een gaaf pand!

Zucht! Open huis

Helaas dachten meerdere mensen daar zo over, en werd er, zoals tegenwoordig de mode lijkt te zijn, een open huis georganiseerd. Dat beloofde al niet veel goeds. Na anderhalve week verplicht geduld, liepen wij eindelijk het pand binnen, gewapend met onze aankoopmakelaar. Het was zoals we vreesden: veel bezoekers, druk binnen, weinig mogelijkheden om zaken goed te bekijken omdat je elkaar in de weg staat en geen makelaar tot je beschikking om je vragen over het pand aan te stellen.

Eén kans…

Het is een vreemde gang van zaken: geen rustig moment om je belangrijke beslissing voor te bereiden, geen mogelijkheid tot een 2e bezichtiging. In plaats daarvan heb je één kans om een bod uit te brengen. In de wetenschap dat je géén idee hebt of er andere geïnteresseerden zijn, hoeveel dan, en wat zij zullen bieden. En als je er net €500 onder zit, gaat het aan je neus voorbij. Een lastige situatie, waar wij absoluut ons hoofd over hebben gebroken.

Het verlossende telefoontje

Maar de locatie was perfect, het huis kon een droomhuis worden en er was veel mogelijk. Dus besloten we ervoor te gaan. Er gingen dagen overheen, voordat eindelijk het verlossende telefoontje kwam: jullie hebben gewonnen, het huis is aan jullie gegund. Ik heb alleen maar gejuicht en gejoeld, gesprongen van blijdschap. Het was ons eindelijk gelukt! We hadden een huis! En wát voor een. Mijn droom komt uit, het wordt echt!

Een monsterverbouwing

Hoewel de keuring tegenviel, blijven we optimistisch. We gaan een mega-project tegemoet. Compleet met vloeren uitvlakken (want: het huis is nu zo scheef dat de jus uit je pan zou stromen tijdens het koken), CV installeren (want: dat is er niet), keuken en badkamer maken (want: die zijn er ook niet), aanbouw en dakkapel realiseren, draagmuur doorbreken, trap maken, etc.

Dromen van de toekomst

Maar elke klus die straks wordt geklaard, is een stap dichter bij ons einddoel. Ik droom al van het eindresultaat: dat ik dan eindelijk vanuit huis kan werken, ’s avonds lezingen of cursussen kan geven, mijn eigen ritme kan bepalen. Dat we weer met z’n tweeën tegelijk in de keuken passen. Dat afwassen overbodig wordt. Maar tot het zover is, genieten we van alle kleine geluksmomenten hier. Op onze 70m2.

 

Zomeractiviteiten voor kinderen in Dordrecht

Zomeractiviteiten voor kinderen in Dordrecht

Niet op vakantie? Genoeg te doen!

We gaan deze zomer niet op vakantie. Balen? Nee eigenlijk niet. Natuurlijk ben ik stikjaloers op alle mooie plannen die mensen om ons heen gaan maken over de hele wereld, maar toch heb ik heel veel zin in deze zomer. Want met zo’n mooi klusproject waar we ons op storten, voelt elke dag dat we daarmee bezig zijn, als een stapje dichter bij ons doel. Bovendien gaan we ontzettend veel leuke dingen doen. Ik neem jullie mee in de leuke, vaak gratis, activiteiten in onze mooie stad Dordrecht. We komen dagen tekort!

Naar buiten en op pad!

Op vakantie gaan we niet, maar ik heb wel veel meer vrij deze maanden. Onze nanny is met zwangerschapsverlof, en om de rust waar het kon te bewaren, hebben we gekozen om haar verlof met onze eigen vrije dagen op te vangen. Stiekem voelt dat ook als een part-time vakantie: het is bepaald geen straf om vaker thuis en buiten te zijn met dat heerlijke weer! Genoeg tijd om er lekker op uit te trekken. Om het overzichtelijk te maken, heb ik alvast alles op een rijtje gezet voor jullie.

Zomerzwerfkaart

Ook dit jaar is er weer de zomerzwerfkaart. Een leuk initiatief voor de Dordtse kinderen, waarbij je stempels kunt verzamelen door activiteiten te doen door heel Dordrecht. Met een volle stempelkaart haal je gratis een ijsje. Wij zijn al in het bezit van een museumkaart, waarmee je toegang hebt tot nóg meer extra leuke activiteiten. Komen ze aan:

Juli

Maandag 10 juli:

Dinsdag 11 juli:

  • workshop kunst&design, theater of muziek (6+) bij ToBe

Woensdag 12 juli:

Donderdag 13 juli:

  • workshop kunst&design, theater of muziek (6+) bij ToBe
  • natuurverzameltocht (4+) van 10.30u tot 12.00u in de tuin van den Witten Haen

Vrijdag 14 juli:

Woensdag 19 juli:

Donderdag 20 juli:

Vrijdag 21 juli:

Dinsdag 25 juli:

Woensdag 26 juli:

Donderdag 27 juli:

Vrijdag 28 juli:

Zaterdag 29 juli:

 

Augustus

Dinsdag 1 augustus:

Woensdag 2 augustus:

Donderdag 3 augustus:

Vrijdag 4 augustus:

  • workshop dromen vangen in het onderwijsmuseum  van 12.00-13.00u

Dinsdag 8 augustus:

Woensdag 9 augustus:

Donderdag 10 augustus:

Vrijdag 11 augustus:

Dinsdag 15 augustus:

Woensdag 16 augustus:

Vrijdag 18 augustus:

Doen in Dordt

Heb je nog leuke aanvullingen voor op het overzicht? Laat het me weten, en ik voeg ze toe aan de lijst!

 

Bedankt voor jullie steun

Bedankt voor jullie steun

Deze is voor jou

Het is niet voor niets een bekend spreekwoord in Afrika: ‘it takes a village to raise a child’. Ik werd er weer aan herinnerd toen laatst een moeder tegen mij zei: ‘we doen het toch allemaal een beetje samen’. Het zette me aan het denken. En hoe meer ik er over nadacht, hoe meer ik besefte dat het klopte. Een kind groot brengen kun je niet alleen. De steun van anderen is daarbij onmisbaar.

Een ode aan jullie

Daarom vandaag een ode aan jou. Mijn steun, mijn redder in nood en rots in de branding. Een bedankje voor jullie, moeders uit mijn netwerk. Want zonder jullie, had ik nooit de stappen kunnen zetten die ik heb gemaakt. En misschien heb ik dit nog niet genoeg gezegd, dus daarom vandaag een keertje extra, in willekeurige volgorde.

Onverwachte tegenslagen

Bedankt lieve mama, dat we op je konden rekenen met onverwachte tegenslagen. Dat je kwam helpen als ik omhoog zat, om een handje toe te steken, de kinderen onder je hoede te nemen of ons simpelweg een zeldzaam avondje uit gaf. Bedankt, dat je ook nu weer je best doet om tussen al je onregelmatige diensten een mouw te passen aan onze nood. Zodat we onze vrije dagen kunnen sparen voor het klussen straks.

Bijslapen

Bedankt lieve papa, voor de fantastische uitjes die jullie iedere keer weer uit de hoge hoed lijken te toveren. Voor de onuitputtelijke liefde, voor alle logeerpartijtjes waardoor wij even konden bijslapen. Maar ook voor het meeleven op de momenten dat we elkaar even niet zagen. Voor de warmte en betrokkenheid die als een onzichtbaar lijntje voelbaar blijft.

Oppassen

Bedankt lieve schoonouders, voor al die talloze oppasmomenten. Voor wanneer ik op cursus moest op de zaterdagen en de kinderen soms voor dag en dauw al kwam brengen. Bedankt, dat zij bij jullie terecht konden toen ik mijn werkrooster moest omgooien. Dat zij iedere keer met enthousiasme naar jullie toegingen en met enthousiasme weer thuiskwamen. Bedankt voor al jullie hulp.

Druk gezin

Bedankt lieve schoonzus, dat ook jij er voor ons was, als onze gastouder ziek was of dingen ineens anders liepen dan gepland. Bedankt dat jij met je drukke gezin onze kinderen er schijnbaar moeiteloos aan toevoegt, met een vanzelfsprekendheid waar menig ouder jaloers op zal zijn. Bedankt, voor jouw kalmte als wij in de stress zaten, voor je relativering en creatieve oplossingen.

Herkenning

Bedankt lieve vriendinnen, voor al die momenten dat ik even stoom af moest blazen. Dat ik huilend aan de telefoon zat, of alleen maar kon klagen over alles in mijn leven. Bedankt voor al jullie medeleven, jullie steun, de herkenning, humor, relativeringsvermogen en ook de knuffels. Bedankt dat jullie me accepteerden, ook als ik er even minder voor jullie was. Bedankt dat er altijd weer een fijn samenzijn is, dat onze kinderen elkaar hebben, en we eerlijke gesprekken kunnen hebben over ons als ouders, over het opvoeden.

Vriendinnen

Bedankt lieve vriendin, dat jij daar ineens voor mijn deur stond met chocolaatjes, toen ik het even zwaar had. Bedankt lieve vriendin, voor wie je bent. Dat je daar was voor mij, langskwam, zomaar, altijd met wat lekkers, een flesje wijn of gewoon een praatje. Zelf hoogzwanger, maar dat vormde voor jou geen belemmering. Bedankt voor jouw persoonlijke cadeautjes, met zoveel zorg en liefde gemaakt.

Hoop en steun

Bedankt lieve buurvrouw, dat jij er voor mij was, toen ik ten einde raad was. Dat jij mijn kinderen onder je hoede nam, zodat ik mijn cursusopdrachten kon afronden. Zodat ik het onmogelijke toch nog mogelijk kon maken. Bedankt dat jij mij die ademruimte gaf, en hoop. Bedankt dat jij er ook was toen wij in het ziekenhuis lagen. Dat Stefan en de kinderen met je mee konden eten, dat je ook hier zorgde voor een rustpunt.

Moeders van school

Bedankt lieve moeder van school, dat jij mijn kinderen van school haalde toen ik hoogzwanger was. Dat jij ze meenam op het moment dat ik zelf niks meer waard was. Dat je mijn oudste twee langer liet spelen toen mijn jongste naar bed moest. Dat je ze alvast een hapje mee liet eten omdat dat qua tijd beter uitkwam. Bedankt, voor al die kleine grote gebaren.

Verhuizing

Bedankt lieve andere moeder van school, dat je mijn zoontje meenam toen ik geen oppas kon vinden toen ik moest werken. Bedankt voor de foto’s die je me stuurde, om te laten weten dat het goed ging met ze. Bedankt lieve derde moeder van school, dat je voorstelde om mijn zoontje met jouw zoontje te laten spelen, zodat wij de laatste dingen voor de verhuizing konden inpakken. Bedankt, dat je meedacht en dat je hem zelfs thuis bracht, wat een service!

Flexibiliteit

Bedankt lieve nanny, voor al jouw liefde, tijd en aandacht voor onze kinderen. Wat jij niet uit werkverplichting doet, maar als mens hebt te geven. Bedankt voor jouw flexibiliteit, dat je helpt op school en wat langer wilt blijven als dit soms nodig is. Bedankt voor jouw rust, kalmte en liefde.

Bedankt voor jullie steun

Bedankt alle lieve mensen, die dit voor mij deden en iedereen die ik niet genoemd heb. Hoe klein sommige gebaren ook mogen lijken, het betekent veel voor mij en ons als gezin. Het maakt me bewust van de rijkdom om ons heen en ik koester die. Bedankt dat jullie er allemaal voor ons zijn. En natuurlijk zijn wij er ook voor jullie!

 

Goed genoeg ouder

Goed genoeg ouder

Deze is voor alle mama’s (en papa’s) bij wie het af en toe boven hun hoofd groeit. Voor iedereen die deze frustraties, irritaties en aaneenschakeling van stressmomentjes en brandjes blussen herkent. I feel you. Je bent niet alleen. Het is een fase. Hou vol, het wordt weer leuk. Echt. 

De dagelijkse praktijk

Je hoopt, als je ze de avond ervoor om 22.00u nog uit bed hebt gehaald om naar het vuurwerk te kijken van Koningsdag, dat ze misschien net even wat langer doorslapen. Helaas blijkt hun hardware toch echt anders geprogrammeerd. Hoewel Steef op muizenvoeten door het huis liep, hoorde ik al snel het bekende ‘mamaaa!’ uit de kamer van de jongste komen.

7.00u

Een vluchtige blik op mijn klok laat me weten dat ze het maar liefst tot 7u hebben gerekt. En zodra de guppen hier wakker zijn, is het het full focus en in de hoogste versnelling de dag in racen. “Mam, ik ben doorgelekt”, is één van de eerste boodschappen die ochtend. Nog voor we aan de ontbijttafel zitten, draait de eerste was dus al. Vervolgens zie ik mijn jongste het eten uit het bakje van Steef kijken. Ik besluit pap te maken voor ze.

Maar dat voornemen betekent wel dat ik in de keuken verschillende bananen moet prakken, appels moet schillen, melk moet warmen, etc. En dus even geen zicht heb op wat er in de woonkamer gebeurt. Terwijl ik mijn aandacht verdeel over 4 grote kommen, hoor ik ongeduldige kreten uit de andere kamer opstijgen. Het kan ze niet snel genoeg gaan.

7.20u

Als ik tenslotte als laatste aan tafel schuif, wordt er om drinken gevraagd. Nu Meia en Fosse al klaar zijn met hun pap, vraag ik of ze dat zelf even willen pakken. Als ze terugkomen, is er ruzie ontstaan over welke beker voor wie is, en gaat er in het doorgeven van de bekers pal voor mijn neus een volle beker melk omver. Zuchtend help ik de kinderen mee met opruimen en gooi ik de natte placemats in de was, om mijn ontbijt daarna te vervolgen.

Intussen is de rest al van tafel en wordt er uit allerhande kasten materiaal gehaald voor hun speelplannen. Fosse komt terug en vraagt om fruit. Na een grote kom pap met een banaan erin vind ik dat eigenlijk overbodig, maar de peren moeten op, dus ik geef aan dat hij een peer mag pakken. Blijkbaar had hij zijn zinnen op iets anders gezet, want hij begint boos te huilen dat hij geen peer wil.

7.45u

Ik haal de ontbijtspullen van tafel, waarbij ik zo goed mogelijk nadenk welke spullen in als eerste naar de keuken breng. Waarom? Omdat Signe de vervelende gewoonte heeft om bovenop de eettafel te klimmen en zich een weg te banen tussen de zoete beleg en half leeggedronken melkbekers. Daarom ruim ik in volgorde van prioriteit de volgende zaken op:

  • halfvolle bekers, pakken drinken
  • pakken hagelslag/vlokken/ander los materiaal
  • andere zaken die open zijn waar eetbare spullen uit gehaald kunnen worden zoals vleeswaren

8.00u

Terwijl ik nog steeds in mijn pyjama rondloop, probeer ik de kinderen te laten aankleden, tanden poetsen, haren kammen, wassen, etc. Net als in elk ander gezin (tenminste, dat hoop ik althans een beetje), gaat dit gepaard met de nodige aansporingen. Vooral Meia ergert zich behoorlijk aan mijn gezeur waarmee haar spel wordt onderbroken. Ze is nogal van het multitasken. Zo besloot ze vanmorgen dat ze met haar tandenborstel in haar mond prima de kaplablokjes kon aangeven aan Fosse.

8.20u

Toen de grootste klappers waren gemaakt in de start van de ochtend, en de meest voor de hand liggende risico’s waren ingedekt wat betreft Signes mogelijke streken, besloot ik dat ik het erop kon wagen: douchen. Het is altijd een moment van ‘fingers crossed’ en zo snel mogelijk zijn. Terwijl ik me in sneltreinvaart had uitgekleed, kwam Fosse naar me toe om zich te beklagen dat hij geen onderbroek en hemd had. Deze had ik hem een kwartier geleden al aangegeven, maar blijkbaar was hij kwijt dat hij deze in een soort Chinese dans door de kamer had geslingerd tijdens het ‘aankleden’. Snel dook ik in mijn badjas en ging op jacht naar zijn ondergoed, waarna ik mijn poging tot douchen weer oppakte.

Het duurde welgeteld 2 volle minuten voor ik alweer een boze schreeuw hoorde. “Gaat alles goed!?” riep ik met een mengeling van hoop en vrees met de deur op een kier. Er klonk inmiddels alweer gepraat op rustige toon. Vals alarm gelukkig. Na een hele minuut in volledige ontspanning te hebben gedoucht, werd de deur geopend door de nieuwsgierige jongste telg. Een koude luchtstroom walmt direct naar binnen, en ik besluit dat langer douchen vrijwel kansloos is. Signe verdwijnt, de deur wagenwijd open latend, om na 2 tellen weer terug te komen met een handdoek. Superschattig! Maar direct slaat ook de twijfel toe: hoe komt ze aan een handdoek?

8.35u

Gedoucht en aangekleed, neem ik direct poolshoogte bij de kinderen. Ik tref een stapel door elkaar gegooide handdoeken aan op de tafel. Tot zover onze inspanningen om alles netjes opgevouwen in de kast te houden. Als ik de hal in loop, breek ik bijna mijn nek over mini-boodschappen. Eenmaal in de kamer van Meia en Fosse blijken ze gezellig winkeltje aan het spelen, waarbij ze het nodig vonden schoon servies uit de kast te halen. Prima, zolang jullie het straks maar terugzetten, druk ik ze op het hart.

8.45u

De vaat heeft zich inmiddels opgestapeld, en ik moet echt even gaan afwassen. De wasmachine is klaar en moet leeggehaald worden en ik moet nog mijn haren een beetje fatsoeneren. Oh, en nu schakelt het koffiezetapparaat uit: dit doet hij na een uur automatisch. Ik heb nog niet eens koffie op. Terwijl ik hem weer aanzet en alvast melk opwarm in de magnetron, begin ik met de afwas. Ineens zie ik na een tijdje dat Signe de bingomolen uit een kast heeft gehaald en de kleine balletjes en fishes door de kamer laat rollen. Met het sop tot aan mijn ellebogen ren ik de kamer binnen en roep bezorgd dat de bingomolen direct moet worden opgeruimd: die balletjes zijn super gevaarlijk voor Signe!

9.15u

De afwas is klaar, de melk overgekookt en vervolgens afgekoeld. Ik stop een nieuwe was in de machine en zie dat Meia nog steeds haar haren nog niet heeft gekamd. Ze reageert mokkig, draait haar rug naar me toe en zegt boos dat ze niet wil. Terwijl ik zo goed en zo kwaad als het gaat probeer deze bui te pareren, besluit Fosse buiten te gaan spelen en heeft Signe een poepbroek.

9.30u

Ik ben nog net op tijd voor het koffiezetapparaat voor de tweede keer uitschakelt. Meia heeft intussen eieren voor haar geld gekozen en haar haren gekamd, Signe is gewassen en aangekleed en ik ga, eindelijk, met mijn koffie aan tafel zitten. Ik heb de stille hoop dat de kinderen, die intussen lief samen spelen op hun kamer, even blijven spelen zodat ik in stilte kan genieten van mijn koffie. Het duurt niet lang. Het is alsof ze voelen dat je overweegt een moment voor jezelf te hebben. Binnen no-time staan Fosse en Signe naast me, met grote blauwe ogen, en vragen om ‘koffie’ (opgeschuimde melk met cacao).

Conclusie?

Gister nog las ik dat ouderschap een groot beroep doet op jezelf als mens. Het betekent een constante mindset van je eigen behoeften opzij schuiven en constante focus op de kinderen. Het is pittig en vermoeiend, en soms wil je er even aan ontsnappen. Ik verschil daarin niet van andere ouders. Het is een kunst om hierin de balans te vinden tussen het leuk hebben met elkaar en doen wat er moet gebeuren. En die balans is soms zoek. Dat is niet erg, dat is het leven. Als ouder hoef je het niet altijd goed te doen. Als het maar goed genoeg is.

Hoe bevalt het tijdelijk huren?

Hoe bevalt het tijdelijk huren?

De eerste ervaringen in ons tussenhuis

We wonen nu een maandje in ons ‘tussenhuis’. Een tussenstap op pad naar ons eindstation: een huis met praktijkruimte, om mijn droom te verwezenlijken. Het tijdelijk huren en met 5 man op 70m2 was daarom helaas een noodzakelijk kwaad. Nouja, dacht ik: dan maken we er gewoon het beste van. Een avontuur. Dus daarom vandaag een verslagje over de ervaringen tot nu toe.

Tijdelijk huren

Het was een stap die ik liever niet had gezet: tijdelijk huren. Omdat ik de onrust wel wat veel gevraagd vind voor het gezin. Maarja, sommige dingen heb je niet in de hand en ik besloot het over een andere boeg te gooien. Eens zien welke lessen we hier met zijn allen uit kunnen trekken. En welke positieve ervaringen we overhouden van ons tussenhuis. Want die zijn er! En sommige zaken had ik echt niet verwacht.

Kinderrijk en speeltuintjes

We zijn verhuisd met heerlijk weer, in het weekend van 8 april. Dat was al meteen genieten: balkondeuren open en in het zonnetje onze lunch eten. We kijken aan de voor- en achterzijde uit over groen. Het is, anders dan ik had gedacht, behoorlijk kinderrijk en overal zijn speeltuintjes. De kinderen kunnen een heel stuk de hort op zonder auto’s tegen te komen, ideaal!

Minder spullen, minder rommel

Toen alles in de flat stond en min of meer een plekje had gevonden, was de eerste hobbel al genomen: door de beperkte ruimte waren we gedwongen selectief te zijn in wat we meenamen. Er is daarom heel veel weggedaan. En eigenlijk voelde dat wel goed. Alles is verrassend overzichtelijk! Wat ik al jaren poogde, is hier eindelijk gelukt: alles heeft een vaste plek, want er is geen ruimte voor iets anders. Minder vloeroppervlak, betekent dus ook minder om schoon te maken. Ik kan nu in één ochtend het hele huis door. Dat lukte me eerder nooit!

Alles binnen handbereik

Door de beperkte ruimte is ook nog eens alles binnen handbereik. Een tijdje terug keek ik een documentaire over minimalisme. Hoewel wij nog teveel spullen hebben om over minimalisme te spreken, wordt wel iets anders duidelijk: je hebt in feite maar weinig ruimte nodig om effectief te zijn. Dat ik meer ruimte om me heen wil omdat ik me anders onrustig voel, is weer iets anders.

We doen het samen

Wat even slikken was, was dat we geen vaatwasser meer hebben. Maar ook dit biedt een les: de kinderen helpen ons mee met afdrogen en het wegzetten van de vaat. Ze gaan zuiniger om met het vies maken van het servies. Ze worden zich bewust dat dat directe consequenties heeft. Doordat alles zo dicht bij elkaar is, vinden ze het minder vervelend om even te helpen met het afruimen van de tafel bijvoorbeeld. Kortom, er wordt meer samengewerkt.

Midden in de natuur

Nog een ander voordeel is dat we vlakbij de natuur zitten. We zitten aan het water, en hebben al regelmatig gefietst en gewandeld in de groene omgeving hier. Iets waar we nu in dit seizoen extra van genieten. Bovendien zit mijn sportclub op struikelafstand en hoop ik, als mijn blessure weer wat hersteld is, hier in de natuur mijn eerste hardloopkilometers weer te gaan maken.

Fietsen naar het werk

Ook ons werk zit op steenworp afstand, waardoor we nu op de fiets naar het werk kunnen en bovendien wat later van huis kunnen omdat het zo dichtbij zit. Zeker met de zomermaanden voor de deur is het geen straf om lekker je kop in de wind te steken om je hoofd te legen na het werk.

Alleen naar de winkel

Nog een voordeel: de lokale supermarkt zit op loopafstand, zonder gevaarlijke straten over te hoeven. Meia vond het maar wat leuk dat ze voor het eerst helemaal zelf een boodschap mocht gaan doen. Wordt er direct gewerkt aan een stukje autonomiegevoel. En scheelt natuurlijk weer een extra handeling voor ons, ideaal!

Het avontuur

Zo beschreven zou je bijna denken dat we niet meer weg willen. Dat ligt natuurlijk iets genuanceerder. Maar het wonen in ons vorige huis en nu in dit huis, leert je wel wat je waardeert en wat je mist. Het maakt ons ideaalplaatje voor ons ‘echte’ huis straks nog scherper. En wakkert de kriebels en het enthousiasme voor de toekomst alleen maar verder aan. Wat een leuke avontuur, en wat voel ik me gezegend dat wij dit als gezin samen aan mogen gaan!

 

De eettafel

De eettafel

Centrale ontmoetingsplek

Wat voor betekenis heeft de eettafel bij jullie thuis? Is het een plek waar je veel zit, waar je eet, of die vooral als opslag wordt gebruikt? Ik merk dat onze eettafel een belangrijke plek inneemt in huis. Niet omdat ie zo groot is, maar omdat veel ‘belangrijke’ momenten rondom de eettafel gebeuren.

Betekenis van de eettafel

De eettafel is in eerste instantie onze plek waar we eten. Logisch, zullen velen denken, maar de praktijk wijst toch vaak anders uit. In de praktijk kom ik heel regelmatig andere plekken tegen: de bank, aan het aanrecht, voor de tv, in de auto of op een andere kamer. Het is blijkbaar niet vanzelfsprekend dat de eettafel ook als ééttafel wordt gebruikt. De laatste tijd kwam het vaak, min of meer toevallig, op dit onderwerp. En het intrigeerde me en zette me aan het denken. Want ik vind het namelijk heel belangrijk dat we aan tafel eten, met zijn allen. Waarom?

Gewoontes

Sommige gewoontes doe je ‘gewoon’, ‘omdat we dat altijd zo doen’, of ‘omdat het zo hoort’. Veel van ons gedrag is overgenomen, aangeleerd, en we staan er niet bij stil. Het eten aan tafel en gezamenlijk eten, is één van die gewoontes. Toen ik bewust stil ging staan bij deze momenten, merkte ik pas wat het voor mij betekende. De eettafel heeft de functie van een ontmoetingsplek gekregen. Bah, wat klinkt dat geitenwollensokkerig.

Sleur en spitsuur

Laat ik het proberen te beschrijven. ’s Ochtends rond 6u gaat de wekker. Na een paar keer snoozen is het dan toch écht tijd om mezelf uit bed te hijsen en ons te storten in het dagelijkse ritueel van aankledenplassenwassentandenpoetsenhandenwassenharenkammentasinpakkenvuileklerenindewasnietklierenluisternoueensenschieteensopwantjekomttelaatlaatjezusjeeensmetrustwaarzijnmijnsleutelsikmoetnuweg!! Vast herkenbaar. Een aaneenschakeling van opeenvolgende en terugkerende taken, die nu eenmaal moeten. Het ontbijt vormt daar een uitzondering op. Zodra ik wakker ben en de jongste uit bed is, dekken we de tafel, en zetten we het ontbijt klaar. Vaak hoor ik dan al gerommel boven, wat de andere twee kinderen aankondigt. Druppelgewijs komt iedereen vervolgens aan tafel zitten om te ontbijten.

Rustpunt aan tafel

Het vormt een (kort) rustpunt voor ieder persoontje bij ons aan zijn eigen dag begint. Het is het moment om te vragen hoe het is, hoe je je voelt. ‘Heb je lekker geslapen?’ of ‘heb je een beetje zin in vandaag?’ nodigen uit tot gesprek en geven direct informatie hoe het met iedereen gaat. Het zijn die momenten die ik koester en waar ik tijdens mijn werkdag aan terugdenk.

Verbinding

’s Avonds, wanneer wij thuiskomen van het werk, en het eten klaar is, is het samen eten opnieuw een moment van verbinding. Het tonen van interesse in elkaars dag, het klagen over wat tegenviel, of juist samen lachen om grappige voorvallen, dat brengt je weer bij elkaar. Met 5 mensen biedt het voor mijn gevoel de kans om weer met elkaar te synchroniseren, om niet langs elkaar te blijven leven, maar te kijken waar je met elkaar overeenstemt. Van de goedheiligman heb ik afgelopen december ook het boek ‘tafelklets’ gekregen, wat we er af en toe bij pakken om weer op een andere manier met elkaar te kletsen.

Samen zijn

Maar de eettafel is meer dan een plek om te eten, hoewel dat wel de belangrijkste functie is. De eettafel is ook een plek die we, bewust of onbewust, kiezen om dingen samen te doen. Ik werk aan de eettafel, en Meia en Fosse knutselen, kleien, tekenen of spelen met de lego aan tafel. Als er al iemand aan tafel zit, nodigt dit vaak uit om erbij te komen zitten. Ook hier wordt elkaars gezelligheid en aanwezigheid opgezocht merk ik. Zelfs de kleinste merkt dit: als er anderen aan tafel zitten, klimt zij zelf in haar eigen kinderstoel of probeert op mijn schoot te klimmen. Ze wil erbij zijn, deel uitmaken van de groep.

Winst

Ik denk daarom dat het aan tafel eten zo belangrijk is, en veel winst kan opleveren in je gezin. Zeker wanneer je het gevoel hebt dat er geen goede relaties onderling zijn, dat er langs elkaar heen wordt geleefd, of ieder maar zijn eigen ding doet. Het samen eten kan daar verandering aan brengen. Helemaal als je kind moeilijk eet, maar daar kom ik een ander keertje op terug.

 

Huis verkocht!

Huis verkocht!

Roerige tijden

Het was een roerige tijd. En eigenlijk is het dat nog steeds. Ik heb nog nooit zoveel opgeruimd en schoongemaakt als in afgelopen jaren. Want er kon zomaar ineens een bezichtiging komen. En dat gebeurde, regelmatig. Alle activiteiten werden teruggeschroefd, want een bezichtiging betekende potentiële kopers. En ons huis verkopen is de eerste stap naar mijn toekomstdroom: een praktijk aan huis.

Verhuisdatum

Helaas is er nog steeds geen pand op ons pad gekomen wat voor ons geschikt was. Dit leverde zowel bij ons als de kinderen de nodige onrust op. Ik kon ze niet uitleggen waar we gingen wonen, of op welke termijn. Nu kan ik eindelijk antwoord geven op één vraag: ‘wanneer verhuizen we?’. In april. Ja, zo snel. Helaas dus niet naar ons droomhuis, maar naar een knus galerijflatje met gedeelde slaapkamers. Want veel keus is er niet in huurwoningland.

Onzekerheid bij de kinderen

Dat de kinderen er veel mee bezig waren, was onvermijdelijk. Door de bezichtigingen moest er noodgedwongen veel worden opgeruimd en de woensdagmiddag afspreken was daarom soms niet mogelijk. Als ze op de achterbank zaten, zei Fosse ineens: ‘ik wil eigenlijk niet verhuizen’. En als ik Meia zorgelijk zag kijken, legde ze uit: ‘ik kan niet kiezen hoe ik mijn bed straks wil in het nieuwe huis’ of: ‘ik ga mijn bedstee zo missen, ik heb hem nog helemaal niet lang’.

Wanneer nou écht?

Het breekt mijn hart als ik zie dat ze last hebben van deze situatie, vooral omdat ik ze geen antwoorden kan geven. Toen dan eindelijk de kogel door de kerk was, en ons huis werd verkocht, was ik daarom heel blij dat er een stip aan de horizon verscheen. Zoals ik al had verwacht, gaf dit wat perspectief voor de kinderen. De volgende dag was het dan ook op school en de sportverenigingen verteld door de oudste twee. Fosse heeft nog weinig tijdsbesef, dus voor hem kan het verhuizen ieder moment beginnen. Omdat we er heel snel uit moeten, beginnen we daarom al met ruimen en inpakken. Voor Fosse wordt het daarmee meer concreet: pas als alles is ingepakt, gaan we verhuizen.

Tussenhuis

De roerige tijden zijn echter nog lang niet over. Komende weken staat in het teken van inpakken en wegdoen. We verhuizen naar ongeveer de helft van het woonoppervlak waar we nu wonen, in een huurflatje. Ik ben heel benieuwd hoe we dat als gezin gaan beleven. Vanmorgen vroeg Fosse: ‘is er wel speelgoed in het tussenhuis?’. We hebben de huurwoning maar het tussenhuis genoemd, omdat we er maar eventjes zullen wonen (hoop ik). Zijn vraag deed me weer beseffen hoe ongrijpbaar deze situatie voor hem moet zijn.

Huren, een avontuur?

Een huurhuis. En volgens mij zelfs zonder vloeren, met niks op de muren en zonder gordijnen. Een dilemma, want we willen niet investeren in het ‘tussenhuis’ omdat diezelfde kosten straks in ons ‘echte’ huis gemaakt zullen worden. We hebben daarom besloten het huren als één avontuur te beschouwen: tekenen op de muren, restjes vloerbedekking van marktplaats scoren en hetzelfde voor de gordijnen. Nog zoiets: in ons huidige huis zijn de bedden van de kinderen op maat gemaakt. Een bedstee en een volkswagen busje. Supertof, maar helaas niet mee te nemen. Komen we dus ineens twee bedden tekort! Gelukkig hebben we lieve mensen om ons heen die graag meedenken en meehelpen.

Ruimen en inpakken

Omdat we straks veel minder ruimte hebben, zijn we drastisch begonnen met ruimen. Afgelopen maanden zijn er al naar schatting 30 zakken richting kringloop en gevudo gegaan. Ik was perplex wat ik tegenkwam: kerstkaarten uit 2004, bankafschriften uit de puberteit, handleidingen van apparaten die we allang niet meer hebben, bonnetjes van jaren heen, een zak vól snoeren, stekkers en adapters die we niet konden thuisbrengen… En als we de ene laag op een plank in de berging hadden doorgespit, bleek er nog een volledige laag achter te bestaan.

Voorbereiden op verhuizen

Enerzijds zijn we gedwongen tot ruimen, want we hebben straks geen ruimte meer. Anderzijds is ook mijn wens (en één van de voornemens van dit jaar) om minder spullen te hebben, kopen, verzamelen en bewaren. Alleen de spullen die we gebruiken, écht nodig hebben en die gelukkig maken. In het kader van speelgoed heb ik hier al eens over geschreven. Maar ik trek het breder. Tijdens het ruimen merkte ik ook hoeveel rust dit gaf, ik werd er echt gelukkig van. Een ander punt waar we nu actief mee bezig zijn is het opmaken van de voorraad. In de berging staan namelijk planken vol met houdbare etenswaren. Tijd dus om ruimte te ‘eten’.

Nieuwe start

Voor iedereen in ons gezin voelt dit als een nieuwe start. Meia wil komende tijd veel foto’s maken om vast te leggen hoe haar kamertje en spullen er uitzien. Samen halen we herinneringen op van gebeurtenissen die hier hebben plaats gevonden. Dingen die ze niet erg vinden om achter te laten en zaken die ze zullen missen. Maar ook plannen: wat wil je straks in het nieuwe huis? Waar hoop je op? Op deze manier bespreken we de situatie nu en straks. Ik merk dat ik daar zelf behoefte aan heb, en merk ook dat de kinderen het prettig vinden om dit hoofdstuk op hun gemak af te sluiten.

Review: “Mom’s one line a day”

Review: “Mom’s one line a day”

Dagboek over 5 jaar

“Een iets andere review dit keer. Niet over een inhoudelijk boek, maar over een leeg dagboek, dat inmiddels een heel belangrijke plek in mijn dagelijks ritueel heeft gekregen. Het zal jullie niet verbazen dat ik van schrijven houd, en ik vind het concept van deze simpele dagboeken een enorm succes. Inmiddels schrijf ik al een paar jaar in dit dagboekje, dus is het tijd om het met jullie te delen.”

 

De feiten:

  • Titel:  ‘Mom’s One Line A Day. A Five Year Memory Book.’
  • Uitgever: Chronicle Books
  • Publicatiedatum: 2010
  • Aantal pagina’s: 372
  • Prijs: €14,99

Algemeen

Dit dagboek is niet het old skool dagboek met lege pagina’s en een slotje, maar heeft een opbouw die je de laatste jaren steeds vaker ziet bij dagboeken: je houdt vijf jaar lang elke dag dit dagboek bij. Zo heb je na vijf jaar een compleet naslagwerk. Dit dagboekje is speciaal gericht op moeders. Ik gebruik hem dan ook om mijn ervaringen als moeder en de gebeurtenissen uit het leven van de kinderen in bij te houden.

review vijf jaren dagboek gezin moeder

Eerste indruk

Het is een fijn, klein en handzaam boekje. De afmetingen zijn ongeveer 16cm bij 10cm en 3cm dik. De bladzijden hebben een gouden rand aan de buitenzijde, wat een nostalgische en chique indruk geeft. De hardcover is stevig, met een zachte, dikke buitenkant. Dit maakt het prettig om vast te houden. Ook heeft het boek een mooi gouden leeslint. De lay-out is mooi in zijn eenvoud. Van binnen zijn alle pagina’s gelijk aan elkaar. Het boek blijft bovendien goed openliggen, wat wel zo prettig is om er in te schrijven (en te lezen).

dagboek vijf jaren schrijven onthouden persoonlijk gezin kinderen moeder

Gebruik van het boek

Je kunt op elke willekeurige dag beginnen met het dagboek. Stel dat je vandaag zou beginnen (ik schrijf dit op 25 januari 2017), dan zoek je 25 januari op. Op deze bladzijde staan vijf tekstvakjes onder elkaar, bedoeld voor elk jaar dat je er in schrijft. Vandaag begin je dan in het bovenste vakje, waar je aan het einde van de dag een regeltje (of meer) schrijft over vandaag. Morgen ga je dan naar de volgende bladzijde, enz. Net zo lang tot je weer terugkomt bij 25 januari in het volgende jaar. Dan schrijf je in het vakje daaronder en begint een nieuwe cyclus. Als je het structureel bijhoudt, heb je een handzaam boekje vol dierbare herinneringen over 5 jaar. Achterin het boek zitten nog extra pagina’s waarop je de belangrijkste data kunt noteren, zodat je de gebeurtenissen van die dagen gemakkelijk terug kunt vinden.

dagboek vijf jaren schrijven onthouden persoonlijk gezin kinderen moeder

Mijn ervaring

Sinds 4 oktober 2014 schrijf ik in dit boekje, dus ik ben nu in het derde jaar bezig met schrijven. En ik heb spijt dat ik niet veel eerder ben begonnen. Altijd heb ik wel hapsnap geschreven in losse notitieboekjes of suffige babyboeken, maar dat dekt de lading bij lange na niet. Het spreekwoord ‘wie schrijft, die blijft’ is ook hier van toepassing. Het is ontzettend cliché maar je vergeet zoveel! Ik zou bijvoorbeeld ook veel meer foto’s en video’s van onze kinderen moeten maken, maar dat schiet er doorgaans bij in. Doordat schrijven in deze dagboekjes (ik houd er meerdere bij) onderdeel is van mijn routine vlak voor ik ga slapen, ben ik ervan verzekerd dat ik de grote en kleine gebeurtenissen uit ons gezinsleven onthoud. Ik vind het heerlijk om terug te lezen hoe het de voorgaande jaren ging, welke streken ze uithaalden of met welke thema’s we toen bezig waren. Niet zelden zit ik grinnikend terug te lezen, omdat ik komische voorvallen alweer was vergeten of nu kan lachen om situaties waar we een jaar eerder met ons handen in het haar zaten. Ook bijzonder is om terugkerende patronen te zien. Dat onze kinderen bijvoorbeeld rond dezelfde periode van het jaar ziek worden, dat we (toevallig?) dezelfde soort uitstapjes maken, bijvoorbeeld. Ik houd deze dagboeken in eerste instantie voor mijzelf bij, maar ik kan me goed voorstellen dat ik deze boekjes op termijn aan mijn eigen kinderen doorgeef, zodat zij terug kunnen lezen over hun eigen kindertijd. Het is een stukje familiegeschiedenis wat ik dan in feite doorgeef, dat vind ik een mooi idee.

review dagboek vijf jaren schrijven onthouden persoonlijk gezin kinderen moeder

Pluspunten

  • Mooi vormgegeven boekje
  • Handzaam formaat, ligt lekker in de hand
  • Gemakkelijk bij te houden en vol te houden doordat een zinnetje per dag al voldoende is
  • Nooit meer belangrijke en minder belangrijke gebeurtenissen uit de kinderjaren en het gezinsleven vergeten
  • Een zeer persoonlijk naslagwerk
  • Leuk om te doen en om in terug te lezen
  • Een stukje familiegeschiedenis om eventueel door te geven aan je kinderen

Minpunten

  • Als je het dagboekje een paar dagen vergeet in te vullen, is het soms lastiger terug te halen wat je die dagen ervoor hebt gedaan en wat je op kunt schrijven.
  • Als je het een paar dagen vergeet in te vullen, is het meer werk om te schrijven.

Conclusie

Ik wil niet meer zonder. Het is voor mij echt een ritueeltje geworden wat me bovendien ook helpt om op de dag te reflecteren. Soms zet ik de gebeurtenissen neer, soms mijn gevoelens, andere keren mijn gedachtes of intenties. Je kunt het zo breed maken als je wilt. Omdat het open is, biedt het veel mogelijkheden. Ik geniet van het bijhouden en ben zeker van plan na 5 jaar opnieuw dit boekje te kopen voor de jaren daarna.