Archief van
Tag: gezin

Mini moestuin project

Mini moestuin project

Makkelijke Moestuin starten

Groene vingers heb ik niet. Planten vergeet ik en gaan dood waar ik bij sta. Onze eerste tuin was formaat postzegel en dat was misschien maar goed ook. We legden hem pas na 5 jaar aan en bestond (echt waar) uit gestort beton, een vlonder en kunstgras. Ja, zo groen zijn mijn vingers dus. Toch bijzonder, met een vader die jaren in de tuinarchitectuur zat en landschapsinrichting studeerde, en een moeder die niets liever doet dan tuinieren.

Gebrek aan groene vingers

Maar een tuin was voor mij altijd wel belangrijk om te hebben, voor het gezin. We kunnen enorm genieten van buiten zijn, bbq-en met vrienden of gewoon een badje opzetten met warm weer. In ons vorige huis had ik een dappere poging ondernomen tot het aanleggen van een verticale kruidentuin: zakken met kruidenplantjes aan de schutting. Helaas ging dit kapot en haalden buurtkinderen alles overhoop. Ook dat idee was geen lang leven beschoren.

Grijze tuin

In ons huidige huis krijgen we een herkansing. We hebben een grote tuin, maar eigenlijk is een betegelde parkeerplaats een betere benaming. Compleet met garagedeur, gestalde motor en fietsen en een karretje. De golfplaten overkapping met de kwaliteit van Lik me vestje maakt de depressieve sfeer helemaal af. In ons enthousiasme hebben we ons eigenlijk enkel op de verbouwingsplannen van het huis gericht, en de tuin min of meer buiten beschouwing gelaten. Voordat die aan de beurt is, zijn we dus wel een paar jaar verder.

Leven in de brouwerij

Maar sinds we er wonen, gebruiken we de tuin wel degelijk. Gelukkig kan het tegen een stootje, is het afgesloten en kunnen de kinderen zich heerlijk uitleven hier. Omdat we er toch een tijd mee moesten doen, dacht ik na over manieren om de tuin alvast wat op te pimpen. Toen ik vorig voorjaar de Makkelijke Moestuin tegenkwam op internet, werd ik direct enthousiast. Dit was een superidee voor onze (tijdelijke) tuin. Wat groen, wat levends, en iets fleurigs in de grijze, ongezellige toestand.

makkelijke moestuin zaaien planten oogsten gezin tuin project kinderen

Een project met de kinderen

Een project dat ik samen met de kinderen kon aangaan. Zo konden wij de vorderingen in het groen zien, die parallel zouden lopen aan de vorderingen aan de binnenkant van het huis. Ik moest nog wel even geduld hebben, want toen ik mijn plan smeedde, woonden we met 2 weken op een flat, waar geen ruimte was voor een moestuin bak. Toen we uiteindelijk verhuisden in september, was het moestuin seizoen aan zijn einde, dus besloot ik te wachten tot maart, wanneer het nieuwe seizoen zou beginnen.

Dit lukt iedereen…

In februari mocht ik dan eindelijk van mezelf bestellen: een bak van 120x120cm die je kunt verdelen in 4×4 vakjes. In elk vakje kun je vervolgens een andere groente (of kruid, of bloem) planten. Veel opbrengst op weinig oppervlak dus. Ideaal. Volgens de Makkelijke Moestuin moest het zélfs mij lukken, met een gebrek aan groene vingers. Of zeg maar gerust een gebrek aan vingers als het aankomt op tuinieren. Maar hé, we houden van biologisch eten en bewust omgaan met voeding. We hebben al een groentepakket van de lokale boer, en dit zou een mooie aanvulling vormen.

Het begin

Op een middag in februari was het zover: de bak moest in elkaar gezet worden zodat we konden beginnen. Met hulp van een enthousiaste Meia en sceptische Stefan werd de bak in elkaar geschroefd. Ik werd al blij van de bak zonder iets erin! Vol enthousiasme begonnen we de volgende dag met zaaien. “Kan niet misgaan”, verzekerde de website en de bijbehorende app mij, die me vertelde wat ik wanneer in welk vakje kon zaaien.

Geen vliegende start 🙂

Vol optimisme zaaiden we veldsla in een vakje en kwamen we er vervolgens achter dat de februari groente eerst moesten kiemen. Braaf volgde ik de stappen van de app, en legde ik de zaden van sugarsnaps, peultjes en wintererwt in plastic bakjes. En de volgende dag werd het -7. En de rest van de week ook. Oeps. Kan het dus toch nog misgaan, want ik had even geen rekening gehouden met het weer de komende tijd. Van die veldsla verwacht ik dus weinig meer. Maar we hadden de kiemen nog.

Poging 2

Toen ik ze vandaag, na ruim een week strenge vorst, tevoorschijn haalden, was door mijn onzorgvuldigheid de helft uitgedroogd en wist ik bij God niet meer wat nou wat was. Weer wat geleerd: opschrijven wat waarin zit. Ik haalde m´n schouders op en liet me niet kennen, en maakte volgens instructies van de app gaatjes in de aarde en gokte wat peultjes waren die het klimrek nodig hadden. De start was dus niet zonder tegenslagen. Maar, enthousiast geworden door de zon en de toenemende temperaturen, hebben Signe en ik ons ook gestort op het planten van o.a. postelein en radijsjes.

makkelijke moestuin compostbak composteren tuin

Compostbak

Het wroeten in de aarde geeft nu al voldoening. Het is mooi om te bedenken dat de soms miniscule zaadjes zullen uitgroeien tot iets eetbaars. Het werken aan de hand van de app is motiverend: je krijgt vanzelf weer een melding wanneer je iets moet doen. Steef beweert dat het weer een impulsieve bevlieging is, maar ik weet wel beter: dit is een gezinsproject. We trekken het nog een beetje verder door: bij gebrek aan een groene container hebben we een compostbak in de tuin gezet. Zo slaan we 2 vliegen in 1 klap: voeding voor de bodem, en minder restafval.

Natuurlijk houden we jullie op de hoogte van de vorderingen, en van de successen en mislukkingen!

 

Hoera! Mijn man is klusser

Hoera! Mijn man is klusser

Van 2x loondienst naar zzp

De kogel is door de kerk. We hebben weer een stap genomen in ons toch al hektische leven. Eentje die spannend was, maar wel uiteindelijk veel meer rust gaat geven voor ons gezin. Nog niet zo lang geleden schreef ik over de impasse waarin we min of meer verkeerden, met ons gezin in de verbouwing en de ongemakken daarvan, en helaas de conclusie dat het niet ging lukken om af te krijgen binnen afzienbare tijd. We zagen even niet hoe het verder moest, maar hebben inmiddels een beslissing genomen.

Geen plezier meer in het werk

Steef heeft zijn baan opgezegd. Say what!? Ja echt. In 2017, nog geen 3 maanden geleden, was de hele situatie totaal anders. Beiden een vast contract, werkend in loondienst, al jarenlang voor dezelfde werkgever. Waar ik kon doorgroeien en doorontwikkelen, kwam Steef echter steeds meer vast te zitten. Al jaren liep hij tegen muren op en merkte hij steeds meer tegenzin en frustratie, omdat er geen verandering kwam en ook niet mogelijk leek. Ondanks meerdere professional programma´s en worsten die hem zijn voorgehouden, bleef de situatie bij het oude.

Oplossing uit onverwachte hoek

Toen ik begin februari ineens in paniek raakte vanwege de verbouwing thuis en de moeizame voortgang ervan, opperde Steef ineens iets dat ik nooit uit zijn mond had verwacht te horen: “misschien moet ik een sabbatical nemen”. Omdat ik me niet kon voorstellen dat zijn voorstel serieus was, of überhaupt maar mogelijk, barstte ik in lachen uit. Maar Steef lachte niet mee en mijn lach verstomde. Want ik besefte dat hij het meende, en dat het misschien wel de beste oplossing ooit was.

De ideale (en noodzakelijke) oplossing

“Meen je dat serieus…!?” vroeg ik voorzichtig. Want ik ken hem al langer dan mijn halve leven, en impulsief, avontuurlijk of op zoek naar verandering zijn wel de laatste eigenschappen die je aan hem zal toeschrijven. Behouden, voorzichtig en kiezen voor veiligheid en zekerheid zijn juist zijn kernwaardes. Niet voor niets werkte hij al 11 jaar bij dezelfde werkgever. Maar hij was bloedserieus. Het zou een ideale oplossing zijn: de verbouwing gaat veel sneller en we hoeven geen dure aannemers te betalen waar we geen budget voor hebben.

Meerdere vliegen in één klap

Hoe meer we erover nadachten, hoe meer vliegen in deze klap er werden geslagen, merkten we. Steef kon op zijn gemak nadenken over een nieuwe baan, hij weet immers niet welke kant hij op wil. Zonder eeuwige druk van werken en klussen, kon hij rustig zijn gedachtes op een rijtje zetten. Tegelijkertijd komt er weer ruimte voor ons als gezin. Als hij immers full time klust, kan je af en toe ook gewoon weer eens een dagje met het gezin zijn. Ik voelde een enorme opgetogenheid en opluchting bij dit idee.

Het moet gewoon zo zijn

Blijkbaar staat het in de sterren, blijkbaar moet het gewoon zo zijn. Dat gevoel heb ik altijd gehad bij ons huis dat we nu hebben, en bij de praktijk die ik nu heb overgenomen. Dat gevoel heb ik nu opnieuw in onze huidige situatie. Er komt weer rust, de verbouwing gaat afkomen in afzienbare tijd, het gezin wordt weer vaker herenigd en Steef kiest straks eindelijk voor werk waar hij blij van wordt. Ik voel me ontzettend bevoordeeld dat wij deze keuze kunnen maken.

Verrassende reacties

Sinds Steef aan zijn omgeving vertelt dat hij hij zijn baan opzegt, krijgt hij verrassende reacties. Vaak uit onverwachte hoeken komen felicitaties en bewondering voor zijn dappere beslissing. Ook komen er bekentenissen van anderen: “gefeliciteerd!”, “wat stoer”, “ik had ook veel eerder mijn baan daar moeten opzeggen”, “als ik zo jong was als jij, dan had ik het ook wel geweten”. Het geeft maar weer eens aan dat een mens ook uit zichzelf niet snel kiest voor verandering. Ik las laatst nog dat er geen vrijheid bestaat zonder angst: kiezen voor vrijheid, brengt inherent angst voor het onbekende met zich mee.

Op naar het klussen!

Maar dat kunnen we handelen. We zijn dit avontuur al een lange tijd geleden samen aangegaan, en dit is een nieuwe maar logische vervolgstap in dit avontuur. Ik kan niet wachten om de vorderingen van de verbouwing met jullie te delen en dan eindelijk gebruik te kunnen maken van wat we maken. Dus binnenkort kun je weer nieuwe verbouwingsverslagen verwachten, en hopelijk is de vooruitgang dan goed zichtbaar.

Als dingen anders lopen dan je dacht

Als dingen anders lopen dan je dacht

Over tijdgebrek en veerkracht

Soms heb je van die momenten, dat je er even doorheen zit. Dat je baalt van de situatie, en je even niet weet hoe je verandering kan aanbrengen in alles wat er gaande is. Laatst was er zo´n moment. Misschien is het jullie wel opgevallen, misschien ook niet. Maar er is al een behoorlijke tijd geen nieuwe verbouwingsblog geplaatst. De laatste was voor de kerstvakantie. Het is niet dat er niks gebeurt hoor, integendeel. Er gebeurt teveel, en het is allemaal even belangrijk, waardoor de verbouwing minder snel gaat dan gehoopt. En eigenlijk ook wel langzamer dan gedacht.

Spanningveld

Het is niet dat ik het iemand kwalijk neem, want we hebben dit zelf op onze hals gehaald en wij alleen zijn hiervoor aansprakelijk. Steef stopt al zijn vrije tijd in het project, en toch lijkt de tijd ons in te halen. Een tijdje terug zat ik te mijmeren over het afgelopen jaar en ineens schrok ik. Precies een jaar geleden, in februari 2017, verkochten we ons huis. Het is dus al een jaar dat we in een zeker spanningsveld leven met ons gezin. En in feite al veel langer dan dat, besefte ik me.

9 Maanden zonder kamer

Toen we nog in ons vorige huis woonden, hadden we net een grootschalige verbouwing achter de rug. We hadden de bovenverdieping 3 meter naar voren uitgebreid en de indeling volledig veranderd. We hadden 3 volledige kinderkamers en dakramen gemaakt. Het stof was amper neergedaald toen we de beslissing namen ons huis te koop te zetten. De kinderen hebben tijdens de verbouwing 9 maanden noodgedwongen bij ons op de slaapkamer geslapen. Hoewel het een royale slaapkamer was, was 9 maanden lang met zijn vieren (Signe was toen nog in de maak) in dezelfde ruimte niet bepaald bevorderlijk voor de onderlinge verstandhoudingen.

Twee verhuizingen, twee verbouwingen

Meia en Fosse waren in die periode 4 en 2 jaar, en toen de verbouwing klaar was 5 en 3 jaar. Toen werd Signe geboren, en brak een andere drukke tijd aan. Eind 2016 besloten we ons huis te koop te zetten en in februari 2017 was de koop rond. De kinderen hebben nog geen jaar van hun eigen fijne kamertje kunnen genieten. Fosses bed was zelfs nog niet helemaal af. In april 2017, krap 6 weken nadat we het bod accepteerden van de kopers, verhuisden we naar een flatje met 70m2, waar we een halfjaar verbleven, als ´tussenhuis´ tot we ons droomhuis vonden.

Met z´n allen op een kamer

Logischerwijs hebben we toen weinig tot niets gedaan aan gezellig maken in huis. Er was amper plek genoeg voor de stofzuiger of het wasrek. Ook toen sliepen Meia en Fosse weer samen op een kamer, wat in het begin één grote keetpartij gaf. Signe had gelukkig daar haar eigen kamertje. Nouja, ze moest hem delen met de droger. Toen we in september 2017 weer verhuisden, kwamen de kinderen zelfs met zijn drieën op dezelfde kamer te slapen. Wonder boven wonder ging dat erg goed. Tot vandaag slapen de kinderen nog steeds zo: in afwachting tot hun kamertjes klaar zijn. Ze zijn nu 7, 5 en 2, inmiddels.

Hun jeugd komt nooit meer terug

Ik besefte me ineens dat zij meer niet dan wel hun eigen kamertje hebben gehad in hun leventjes. En met de snelheid waarin de verbouwing vorderde, was het einde voorlopig nog niet in zicht. Ik kreeg het ineens Spaans benauwd: als de verbouwing nog 2 jaar duurt, dan zijn ze 9, 7 en 4, en zouden ze 5 jaar met tussenpozen geen eigen kamer hebben gehad. Dat konden we toch niet maken! Hun jeugd krijgen ze nooit meer terug, ik wilde ze zo snel mogelijk hun eigen plekje kunnen geven.

Gemis van het gezinsleven

En ineens miste ik nog veel meer: al sinds april 2017 is Steef aan het klussen, en komt de zorg voor de kinderen in principe op mij neer. Ik miste het eropuit gaan als gezin. Uitjes plannen, naar het strand, bos, museum, stadjes of gewoon naar een verjaardag. Steeds moest ik afmelden met de mededeling ´Steef is klussen, ik kom alleen´. En ook niet altijd zag ik het zitten om met drie kinderen op pad te gaan, het is nogal een onderneming. Ik miste het samen kletsen tijdens ritjes, het filosoferen over kleine en grote dingen tijdens wandelingen terwijl de kinderen voor ons uit renden. Kortom, ik miste het samen maken van die fijne herinneringen, zoals we gewend waren.

Vrijetijdsbesteding

Doordat Steef nu zijn vrije uurtjes stopte in het klussen, kwamen de huishoudelijke taken ook meer en meer in de weekenden, wat afging van de vrije tijd met de kinderen. Net als de regeldingen: wat halen bij de winkel, een pakje terugbrengen, cadeautje kopen voor iemand of whatever. Nog zoekende naar een goed werkritme met voldoende tijd voor mijn gezin, maar ook genoeg tijd in een startend bedrijf, is dat niet de meest leuke vrijetijdsbesteding die ik me kan indenken.

Piekeren en tobben

Zo kwam het, dat we pasgeleden zaten te piekeren en te tobben. Misschien hebben jullie inmiddels wel door dat ik van huis uit niet erg geduldig ben. En hoewel we echt in de veronderstelling waren dat we ruim hadden ingezet (een jaar klussen), blijken we een en ander toch onderschat te hebben. We hebben er nu ruim een halfjaar klussen op zitten, maar zitten nog niet op een kwart van de werkzaamheden. Om het cru uit te drukken: nog geen enkele ruimte in huis is af. Het is dus tijd om afwegingen te maken en knopen door te hakken.

Zo gaat het niet langer

Inmiddels heb ik een soort aha-moment gehad, toen ik besefte dat het misschien heus wel af zou komen in een paar jaar met het budget dat we er voor hebben gereserveerd, maar dat dat absoluut niet is wat ik wil: we kunnen het onze kinderen gewoonweg niet aandoen om langer dan noodzakelijk in deze verbouwing te zitten. Om het steeds maar koud te hebben, kleren die niet goed drogen, en urenlang moeten wachten tot de rijst eindelijk kookt. Geen kleding kunnen ophangen omdat er nog geen fatsoenlijke kledingkast is. Zich irriteren dat ze nooit eens ongestoord alleen op hun kamer kunnen spelen. Of een tafel missen om aan te puzzelen of tekenen.

Op zoek naar verandering

Ik weet het, luxeproblemen. Veel van ons zitten in een situatie dat ze sowieso nooit een eigen kamer zullen hebben. Of voldoende kleding om op te hangen. Ik waardeer daarom keer op keer de positie waarin wij verkeren, en ben dankbaar voor het feit dat we überhaupt de mogelijkheid hebben om over alternatieven na te denken. Want dat is voor velen niet weggelegd, daar ben ik me van bewust. Maar juist omdat wij wél aanpassingen kunnen maken, voel ik me ook verplicht om dat te doen. Juist nu onze kinderen nog jong zijn en zij hun oh zo belangrijke basis aanleggen.

Onzekerheid

Wat het concreet betekent? Niets, tot nu toe. Veel onzekerheid hoe nu verder, maar ook wel duidelijkheid: dit moet anders. Voor de kinderen. We hebben al veel van ze gevergd aan veerkracht en flexibiliteit. Aan aanpassen en mee veranderen. Het ochtendritueel is uitgebreid met standaard warme sokken aantrekken als je wakker wordt, want de vloer is ijskoud. De deur dicht doen is een gewoonte die ze uit eigenbelang hebben aangeleerd, om de warmte zoveel mogelijk in de kamer te houden. Ik gun ze het comfort en wat ze hadden: een eigen plek, voldoende ruimte, warmte.

Op zoek naar een oplossing

Achter de schermen brainstormen we verder. Mocht je ideeën hebben of wil je graag meehelpen met klussen, ervaring opdoen, je CV uitbreiden of spierballen willen kweken met sjouwen? Er is altijd behoefte aan hulp. We houden jullie op de hoogte van de ontwikkelingen die gaan komen…

 

Naar logopedie

Naar logopedie

Verstaanbaar leren praten

Fosse gaat sinds kort naar logopedie. Voor de zomervakantie spraken we met de juf, die aangaf dat Fosse soms wat onduidelijk spreekt. Ik begreep wat ze bedoelde, want ik merkte het soms ook. Toch konden we beiden niet goed aangeven wát we nu precies merkten en wat er mis ging. Het leek ons goed om alvast te starten met het traject en niet te wachten op de screening van groep 2.

Jong geleerd…

Voor jonge kinderen geldt in veel gevallen van behandeling: hoe jonger, hoe korter er nodig is. Kinderen zijn nog volop in ontwikkeling op allerlei gebied, en hun hersenen plastisch. Wat ze nu leren, wordt heel gemakkelijk verankerd in hun ‘hardware’. Naarmate mensen ouder worden, is dat lastiger, en is er meer tijd en oefening voor nodig om dezelfde resultaten te behalen.

Logistieke uitdaging

Zo vond ik het dan ook geen probleem dat Fosse naar logopedie moest. Maar het is wel een aanslag op de toch al drukke invulling van de dagen. Ik weet niet hoe dat bij jullie zit, maar ik heb soms het idee dat ik een logistiek bedrijf run, zoveel ben ik op pad voor de kinderen. Zo ook deze afspraak, die onder schooltijd valt. Bij het maken van de afspraak met de logopedist kwam ik tot de conclusie dat er gewoon geen handig moment is. Ik zit altijd met de jongste, waarvoor ik dan oppas moet regelen, of je zit na schooltijd met alle kinderen. Het is het lot van ouder zijn, denk ik.

Zenuwachtig

Fosse was erg zenuwachtig voor de eerste afspraak. Ik probeerde uit te leggen wat logopedie is. Een mevrouw die je helpt om mooier te praten, waarbij je oefeningen en spelletjes doet. Zodat anderen je ook beter kunnen verstaan. Nouja, zoiets was mijn uitleg. Maar Fosse vond het nog steeds spannend. Met zijn ruim 5 jaar kreeg ik het gevoel dat hij zich bovendien al bewust was van zijn uitzonderingspositie: ‘blijkbaar moet ik dit, terwijl anderen dit niet moeten… doe ik dan iets niet goed?’. Gelukkig zijn er in onze omgeving nog andere kindjes die ook logopedie hebben gevolgd, wat de spanning een beetje verzachte voor Fosse.

Observatie

En toen was het zover, de eerste afspraak. Fosse keek zoals verwacht de kat uit de boom, maar was vrij snel op zijn gemak. Hij heeft de neiging om bij verlegenheid juist zijn vingers in zijn mond te stoppen of met zijn tong te ‘spelen’, wat op dat moment de noodzaak van afspreken alleen maar bevestigde. Fosse mocht woordjes benoemen, terwijl de logopedist observeerde wat hij nu precies deed met zijn mond.

Verkeerde gewoontes

Het was al vrij snel duidelijk: Fosse heeft een verkeerde gewoonte, door zijn tong achter zijn ondertanden te houden in rust, terwijl deze achter zijn boventanden zou moeten rusten. Daardoor duwt hij ongemerkt zijn tanden naar voren en uit elkaar en maakt hij verkeerde klankbewegingen. De volgende keer begon hij met articulatie oefeningen met de letter ‘l’, waarna hij woordjes met de ‘l’ mocht zeggen met zijn tong op de goeie plek. Uiteindelijk worden alle klanken die lastig zijn aangepakt, van makkelijk naar moeilijk.

Gezellig

Naar logopedie gaan is een extra belasting voor het gezin, merk ik. Het is een heel geregel om er wekelijks naartoe te gaan. De jongste naar de oppas, vervolgens Fosse uit school halen, naar de logopedie, Fosse weer op school brengen en de jongste weer ophalen van de oppas. En daarvoor en daarna zijn, helaas, ook nog 1001 dingen te doen. Toch is het wel gezellig. Sinds Fosse heeft gemerkt dat het best leuk is bij logopedie, vindt hij het niet erg meer om te gaan. Samen op de fiets, als enige terwijl de rest op school zit. We genieten stiekem even van de tijd die we samen hebben.

Oefenen, oefenen, oefenen…

Maar het blijft niet bij wekelijkse afspraken. De meeste tijd gaat zitten in het oefenen. Omdat het een gewoonte betreft, is oefenen heel belangrijk om die gewoonte te doorbreken. Dagelijks, soms driemaal daags. Dat betekent zoeken naar een manier om deze oefeningen te verweven in het toch al drukke gezinsleven. Veel woordjes zeggen, wanneer doe je dat? Onderweg naar school en teruglopend naar huis. Tijdens het avondeten. Oefeningen om de lippen sterker te maken met een knoop, 3x per dag? Dat wordt al lastiger. Tot nu toe lukt het tijdens de maaltijden, omdat die ook 3x per dag zijn. ’s Middags schiet er vaak bij in, want dan is Fosse meestal op school. Elke dag een tijdlang met een bitje in zitten, waarmee je dus niet kunt praten? Lijkt me ideaal tijdens het tv kijken als ik kook.

Vroege screening

Het is fijn dat er al vroeg wordt gescreend op problemen, en dat er hulp bestaat die vaak laagdrempelig is en bovendien ook niet perse langdurig. Maar wanneer het dan eenmaal zover is, doet het wel een beroep op het gezin. Gelukkig ervaart Fosse het oefenen als leuk en gezellig, wat het goed te doen maakt. Ik ben benieuwd naar de ontwikkelingen en het uiteindelijke resultaat. Ik houd jullie op de hoogte.

 

 

Wat is er van de goede voornemens 2017 gekomen?

Wat is er van de goede voornemens 2017 gekomen?

Voornemens of doelen?

Eind december 2016 maakte ik, zoals elk jaar, goede voornemens voor 2017. Tijd voor een kritische evaluatie van deze voornemens, want wie A zegt, moet tenslotte ook B zeggen. Ik heb een jaar de tijd gehad om er wat mee te doen. Nu maar eens checken wat er van is gekomen…

Puin ruimen

Met stip op 1 stond puin ruimen. En driemaal hoera voor mij, want ik heb dit voornemen met vlag en wimpel kunnen afstrepen dit jaar. Moest ook wel, want met de verhuizing naar 70m2 kon er niet zoveel mee. Ik heb het boek van Marie Kondo (‘opgeruimd’) gelezen en een aantal van haar (soms drastische) maatregels doorgevoerd. Met als resultaat karrenvrachten vol afval en zooi richting kringloop en de vuilstort. Een groot gedeelte van onze inboedel staat nog opgeslagen bij een goede vriendin. Met de tweede verhuizing hebben we opnieuw een ‘herevaluatie’ kunnen doen, en is onze spullenzooi al aardig uitgedund.

Goed speelgoed

Een voornemen die daaruit voortvloeide, was: alleen maar ‘goed’ speelgoed in huis laten komen. Met andere woorden, geen zooi meer. Hm. Dat laatste blijft nog lastig in de praktijk, maar het is wel gedeeltelijk gelukt te ‘ontspullen’. Op de verjaardagen en de laatste pakjesavond was al een duidelijk verschil merkbaar: minder speelgoed, en betere kwaliteit. Maar wat is ‘goed’ speelgoed? Dat vraagt nog om verder onderzoek komend jaar.

Meer inbreng

Een ander voornemen was de kinderen meer inbreng te geven. Ja, dat is min of meer vanzelf gelukt: zo kiezen de kinderen (ja ook Signe) vrijwel altijd zelf hun kleren uit, waardoor zij altijd tevreden zijn met wat ze dragen. Ik neem ze ook graag mee met winkelen en vraag dan hun mening als ze bijvoorbeeld nieuwe schoenen nodig hebben. Als er boodschappen gedaan moeten worden, vraag ik de kinderen wat zij graag willen hebben aan groentes of gerechtjes (mits gezond), en dat halen we dan ook. Dit is een makkelijke, en leuke manier om ze meer deelgenoot van deze dingen te maken.

Meer samen doen

Een belangrijk voornemen was meer tijd samen, zonder kinderen. En ook dit is gelukt! Zij het min of meer door de samenloop van omstandigheden. Omdat we graag door wilden klussen, zijn de kinderen regelmatig opgevangen door vrienden en familie, waardoor Steef en ik samen meer tijd doorbrachten. Misschien minder romantisch dan een dagje naar de kerstmarkt, maar wel net zo gezellig (ja echt) en effectief. We hadden mazzel dat de kinderen uit logeren waren toen het Big Rivers was, waardoor we toen elke avond ook nog de stad in konden duiken. Toen het even spannend was of de uitslag van de onderzoeken goed of slecht zou zijn, hebben Steef en ik in het moment geleefd, en zijn we wekelijks naar een concert gegaan. Daarna had ik door mijn operatie en mijn hersteltijd daarna ook opvang voor de kinderen geregeld, en was Steef vaker thuis voor mij, om me te helpen. Ook minder romantisch, maar wel heel fijn dat dit mogelijk was. Voornemen voor 2018 blijft wel om eens samen een nachtje weg te gaan.

Sportief gebied

Wat betreft mijn voornemens op sportief gebied: daar kan een dikke streep doorheen. 2017 was helaas geen goed jaar voor mij op dit gebied, met de langdurige knieblessure, vervolgens de onmogelijkheid om te kunnen sporten omdat Steef dan weg was en ik bij de kinderen bleef, en daarna mijn gezondheidsproblemen en operatie. Het lijkt er wel op dat alles herstelt zoals het moet, en met een beetje mazzel kan ik in januari voorzichtig beginnen met de opbouw. Maar de 20km schuif ik voorlopig nog even op de lange baan!

Zakelijk gebied

Op zakelijk gebied wilde ik meer naar buiten treden en verantwoordelijkheden nemen. Dat is gebeurd. Ook hebben we eindelijk ons droompand gevonden om er een praktijk aan huis te beginnen. Weer een vinkje dus!

Blog

Wat mijn blog betreft ben ik minder succesvol gebleken qua voornemens. Ik heb begin van dit jaar een kalender gekocht, met de intentie hierop vooruit te plannen en rekening te houden met actualiteiten. Deze kalender heb ik sinds de aanschaf niet meer teruggezien, laat staan dat dit plan van de grond kwam. Ook het schrijven van reviews is nog te weinig gebeurd en wil ik graag doorschuiven naar 2018 als voornemen.

Al met al ben ik niet ontevreden. Een aantal voornemens schuif ik door naar 2018, waar ik later een blogje over schrijf.

Een operatie en de gevolgen

Een operatie en de gevolgen

Impact van een operatie

Morgen is het zover: D-day voor mij. Ik word geopereerd. Een ingrijpende buikoperatie, waarbij ze een dermoidcyste gaan verwijderen met de afmeting van een kleine volleybal (woorden van de gyneacoloog). Bij nader inzien heeft het meer de vorm van een rugbybal, want het is ongeveer 15x11x10cm. Het is zo groot dat het klem is gegroeid in mijn hele bekken. Mijn blaas is in de verdrukking gekomen wat de afgelopen maanden veel problemen heeft gegeven. En heel eerlijk, ik heb het idee dat het nog steeds door groeit.

 

Lange hersteltijd

Morgen word ik hopelijk verlost van de bron van ellende, maar daarmee is de ellende zeker nog niet afgelopen. Helaas. Waarschijnlijk wordt het een verticale snee, mogelijk tot boven mijn navel, afhankelijk van hoeveel ruimte ze nodig hebben en of ze de cyste los kunnen krijgen. Ik weet pas met wakker worden wat het is geworden. Godzijdank is er wel recent vastgesteld dat er geen verhoogde tumorwaardes in mijn bloed zitten en dat de cyste hoogstwaarschijnlijk goedaardig is.

 

Somber, verdrietig en gefrustreerd

Ik zie als een berg op tegen de operatie. Ik kan gewoon misselijk worden als ik er aan denk. De narcose vind ik doodeng, het idee dat er in me gesneden wordt en dat ik geen idee heb van de pijn en het herstel in de weken er na. Vandaag wordt er thuis een ziekenhuisbed afgeleverd. Af en aan loop ik met een verblijfskatheter. Momenteel ook weer sinds afgelopen maandag. Ik ben er helemaal klaar mee, met alle ellende en het gedonder. Het maakt me somber en verdrietig en gefrustreerd dat niet alleen ik hier de dupe van ben, maar ook mijn gezin en mijn volledige omgeving.

 

Dankbaar voor alle steun

Dit berichtje schrijf ik voor jullie, lieve vrienden, familie, collega’s en iedereen die zo meeleeft met me deze maanden. Jullie geven me de kracht en de moed, en het optimisme om niet bij de pakken neer te gaan zitten. Ik vind het ongelooflijk bijzonder en waardevol hoe jullie massaal hulp aanboden, om onze kinderen waar mogelijk op te vangen of op een andere manier praktische steun te geven. In korte tijd kon ik zowel voor doordeweeks als in de weekenden opvang regelen, zodat Steef deze weekenden door kan met verbouwen. Des te meer besef ik me weer, hoe belangrijk zo’n sociaal vangnet is, en hoeveel verschil de kleine dingen kunnen maken.

 

Voorbereiden op de operatie

Ik besef me heel goed dat dit niet alleen een grote impact heeft op mij, maar ook of misschien vooral op de kinderen. Ik heb geprobeerd Meia en Fosse zo goed mogelijk uit te leggen hoe de komende tijd eruit zal zien, wat er zal gebeuren en hoe ik er uit zal zien na de operatie. Het beeld van een familielid in het ziekenhuis is namelijk per definitie heftig voor een kind, met al die slangetjes apparatuur en waarschijnlijk het familielid dat voor lello op dat bed lig. Toen ik dat beeld probeerde te beschrijven barstte Fosse in huilen uit en sindsdien is hij ontzettend aanhankelijk.

 

Verlatingsangst?

Elk moment grijpt hij aan om me te knuffelen, op mijn schoot te kruipen en wel 1000x per dag krijg ik te horen hoe lief hij me vindt. Lief natuurlijk, maar het geeft me zorgen. Mijn gevoelige ventje, nu al zo van slag. Nu al de dagen aan het aftellen tot de operatie. Het lijkt alsof hij bang is me te verliezen, en dat vind ik een rotidee. Al zit ik zelf ik het vak, ik weet gewoon niet wat de juiste manier is om dit in goede banen te leiden. En de dingen die ik wel weet, zijn niet altijd haalbaar.

 

Stabiliteit

Je hebt tenslotte ook te maken met je eigen mogelijkheden. Stabiliteit is een belangrijke factor om eventuele problemen te voorkomen, maar met wisselende opvang door verschillende mensen komende weken is de stabiliteit ver te zoeken. En die wetenschap doet me verdriet. Soms heb je gewoon geen grip op de zaak en wil je het zo goed mogelijk doen, maar gaat dat niet. Dat is ontzettend frustrerend. Het is zoeken naar wat er wél binnen de mogelijkheden ligt. In ons geval kan Steef gelukkig wat zorgverlof opnemen, zodat hij wat vaker thuis is, wat meer bij de kinderen in de buurt.

 

Veel onrust

Het zal voor iedereen wennen zijn, want afgelopen maanden was ik juist min of meer de full-time ouder. Dat ik nu per direct ‘uitgeschakeld’ ben zal zowel voor de kinderen, als voor mij en Steef weer wennen zijn. Ik maak me nu al druk hoe de kinderen ermee omgaan. Ik vond het al zo vervelend dat ze zoveel onrust met de verhuizingen en verbouwing voor hun kiezen kregen, en had gehoopt dat we nu in een rustiger vaarwater zouden komen. Toen ik in september die ochtend wakker werd en ineens niet kon plassen, had ik nooit kunnen bedenken dat dit het uiteindelijke gevolg zou zijn.

 

Het is wat het is

Maar het is wat het is. Ik prijs me gelukkig met alle steun en lieve berichtjes, en kijk uit naar de gezelligheid van jullie bezoekjes. Ik ga er het beste van maken, en de tijd nuttig besteden om me zo goed mogelijk voor te bereiden op het ondernemerschap van 2018. Misschien een geluk bij een ongeluk. Al had ik me mijn laatste werkdag in loondienst van 2017 toch wel echt anders voorgesteld dan halsoverkop de tent verlatend, met katheter. Ik ga de dagen in het ziekenhuis ongegeneerd genieten van Netflix kijken, schrijven en slapen. Ik heb mijn portie wel gehad.

Opnieuw verhuisd!

Opnieuw verhuisd!

Definitief verhuisd

Nog geen halfjaar geleden schreef ik dit artikel, waarin ik vertelde over de verhuizing en hoe dit voor ons gezin was. Nu, een halfjaar later, maken we voor de tweede keer een grote verandering mee. Als kinderen bij ons op intake komen, vragen we altijd uit of er ingrijpende gebeurtenissen zijn geweest, zoals een verhuizing. Want een verhuizing is ingrijpend. En ik voel me er rot over dat we noodgedwongen 2x in korte tijd zo’n heftige verandering moesten ondergaan.

Wat doet het met je kind?

Wat betekent een verhuizing voor een kind? Je thuis is alles wat vertrouwd en bekend is. Met de personen die van je houden en met wie je graag samen bent, met al jouw spulletjes die bij jou als persoon horen en jou representeren. Want het speelgoed van een kind zegt ook iets over zijn interesses, zijn vrijetijdsbesteding, zijn karakter en passies. Het is voor een kind een verlengstuk van zichzelf.

Vertrouwde plek

Een kamertje, een favoriet hoekje of plekje in huis. De bekende plekken die verbonden zijn met de rituelen en gebruiken in een gezin: een stoel waar je altijd je kind in slaap wiegt voor het gaat slapen, de eettafel waar je samen aan ontbijt, de kachel waar je schoentjes neerzet met Sinterklaas, of dat fijne plekje op het aanrecht waar je op mocht zitten als mama aan het koken was.

Herinneringen

Een huis is meer dan een berg stenen, ramen en een deur. Voor je kind is het de plek waar het zich ontwikkelt, zijn eerste en meest belangrijke herinneringen maakt. Het huis maakt bovendien onderdeel uit van nog meer. Denk maar aan de vaste wandelingetjes naar de speeltuintjes om de hoek, de buurtsuper verderop of tripjes naar de bieb. Bovendien maakt je kind er vaak ook vriendjes, heeft het misschien wel de school in de wijk zitten en speelt het er graag buiten.

Voorspelbaar

Een verhuizing trekt als het ware bijna letterlijk de grond onder de voeten van je kind weg. Al deze vertrouwdheden, die de veiligheid en voorspelbaarheid garandeerden in zijn leventje, vallen in één klap weg. Zeker als je kind wordt ‘weggetrokken’ uit de wijk, en ook nog afscheid moet nemen van vriendjes, school, sport en andere vastigheden, kan dit een grote schok zijn voor je kind.

Ingrijpende gebeurtenis

Natuurlijk is een verhuizing echt niet altijd rampspoed en raakt je kind heus niet per definitie getraumatiseerd als je verhuisd, maar het is naïef om te denken dat je kind er niks van meekrijgt of de impact onderschat. Het is altijd ingrijpend namelijk. Als volwassenen hebben we gelukkig het vermogen alles in perspectief te zetten, het grotere plaatje in gedachten te houden en ons te richten op die abstracte, lange termijn. Je kind niet. Die is bij wijze van spreken maar overgeleverd aan de grillen van zijn ouders. Weten zij veel waar zij terecht gaan komen, hoe ze dat zullen vinden en hoe dat later zal gaan.

Vertrouwen

Ze hebben het maar van ons aan te nemen, en vertrouwen daarin bijna blind op ons. Ze moeten wel, want ze beschikken nog niet over het vermogen om net als wij verder te kijken dan morgen. Dat is iets prachtigs en wonderlijks, maar we moeten ons als ouders ook goed realiseren dat het iets kwetsbaars is. Ga dus niet onverschillig of nonchalant om met de zorgen of reacties van je kind op de verhuizing, maar neem ze serieus.

Spannend

Terugkomend op onze verhuizing. Ons grut logeerde die nacht bij opa en oma, waarvan we al te horen kregen dat met name de oudste stikzenuwachtig was voor de verhuizing. De laatste nacht in de flat waren ze niet te houden. Als een stel ongeleide projectielen schoten ze die avond door de flat heen en was het een kakofonie aan uitgelaten kreten in huis. Slapen lukte pas toen ze zich uiteindelijk uitgeput overgaven aan de slaap. Aan alle kanten was merkbaar dat het onderwerp leefde, ook al uitten ze dat niet direct naar ons toe.

Vastigheden

Toen we de kinderen uiteindelijk naar hun nieuwe huis brachten, schoten ze nerveus het huis door, op zoek naar hun bekende spullen, naar de ijkpunten uit hun leven.  Zodra deze belangrijkste zaken waren gevonden, keerde heel snel de rust terug. De eerste nacht ging verbazingwekkend soepel, en eigenlijk alle nachten daarna sliepen ze goed. Van derden (school, de sport) kregen we ineens de vraag terug hoe het nu beviel: blijkbaar hadden onze kinderen het er ook met anderen over gehad, en dat is een goed teken. Ze delen dit met anderen en, gelukkig, laten ze zich er positief over uit.

Zeggenschap

Waar we nu zitten: de benedenverdieping, is tijdelijk. Uiteindelijk wordt het meerendeel van waar we wonen ingericht voor de praktijk en een deel gesloopt (aanbouw). We proberen de kinderen zoveel mogelijk te betrekken bij alle processen van de verbouwing en ze hierin ook zeggenschap te geven. Wij maken bijvoorbeeld de indeling van de kinderkamers, maar we laten de vrije keuze wie welke kamer kiest. En hetzelfde geldt voor de kleuren die ze willen: we laten ze de keuze voor de kleuren op de muur, maar wij kiezen de uiteindelijke kleurstaaltjes waar ze uit mogen kiezen.

Meer betrokken

Op deze manier hoop ik dat ze ook meer concreet beleven wat er gebeurd, dat het minder abstract wordt. Dat ze mee kunnen groeien met de vorderingen van de verbouwing. En dat het daarmee een gedeelde belevenis wordt. Voor nu ben ik in ieder geval trots op ze, op hoe goed ze zich er doorheen slaan, hoe veerkrachtig ze zich tonen. Ik ben ook blij voor ze, dat het nu klaar is, dat verhuizen. Dat ze zich nu weer voorzichtig kunnen wortelen in deze nieuwe locatie. Want wat is het fijn hier, wat een toplocatie. We genieten nu al van alle luxe om ons heen en waarderen elke kleine vooruitgang.

Waarom ik niet stofzuig door de weeks

Waarom ik niet stofzuig door de weeks

Huishouden versus gezin

“Nee, ik ben ermee gestopt. Of misschien was ik er wel nooit aan begonnen. Hoe dan ook, ik stofzuig niet door de weeks. Betekent dat dan dat ik in een smerig huishouden woon? Nee. Misschien wel die van Jan Steen, maar smerig is het dan weer niet.”

Goede huisvrouw dus goede moeder?

Dit blogonderwerp was één van de eersten op mijn lijstje. En toch duurde het meer dan een jaar voordat het nu op papier staat. Er zit namelijk wat schroom in het schrijven van dit stuk. Toen ik het er laatst wéér over had met andere moeders, was voor mij opnieuw de bevestiging: een goede moeder wordt je niet per se door een goed huishouden te draaien. En waarschijnlijk schop ik nu heel wat mensen tegen de schenen, maar dat moet ik dan maar voor lief nemen. Ik ben immers ook niet perfect. Misschien wel orthopedagoog-generalist, maar beslist geen perfecte moeder. Gelukkig maar.

Bewondering

Nog steeds kom ik bij mensen thuis, bij wie het huis er altijd tiptop uitziet. Van schoongeboende meubels, tot de hipste decoraties overal. Waarbij je geen stof ziet opdwarrelen als je je vinger over een lijstje haalt of op een kussen slaat. Ik snap nog steeds niet hoe die mensen het voor elkaar krijgen, en ik heb dan ook diepe bewondering voor hun ijver. Het lukt mij namelijk niet.

De hele dag opruimen

Het is ongelogen: ik kan echt bekaf zijn als Steef aan het einde van zijn werkdag binnen komt. Op zijn gezicht lees ik een frons af die maar één ding kan betekenen: “het is nog steeds net zo’n rommel als vanmorgen toen ik wegging.” Het is maar moeilijk te geloven dat ik 14.000 stappen heb gemaakt (bedankt fitbit), 40 paar schoenen terug de kast in heb geholpen, 6 bekers drinken heb opgedweild, 15x de veger en blik of bezem erbij heb moeten pakken, 30 trappen heb gelopen (nogmaals bedankt fitbit)  en 9km heb afgelegd op een oppervlak van 70m2, met als eindresultaat dezelfde klerenbede als die ochtend.

Dweilen met de kraan open

To-do lijstjes en voornemens lachen mij keihard uit als ik thuis ben. Het is dweilen met de kraan open. Behalve dat ik niet écht dweil (dat doet Steef). Dus heb ik me er maar bij neergelegd. Het is bij ons nou eenmaal een rommel, en ik krijg het nooit zo schoon en opgeruimd als ik zou willen. Toen we ons huis te koop hadden staan en er foto’s genomen moesten worden, was het voor het eerst in de 8 jaar die we er woonden écht schoon. Het koste ons heel wat vrije uurtjes en hulp van derden. Daaruit trok ik opnieuw mijn conclusie: blijkbaar is dit iets wat ons niet lukt. Het zij zo.

Bewust niet stofzuigen

Ik kan me ervoor schamen, ik kan het ook accepteren. Hoe jaloers ik ook ben op mensen die spik en span wonen, ik zou het toch niet zo willen hebben. Ik vind het namelijk té belangrijk om tijd door te brengen met onze kinderen en mijn spaarzame vrije tijd te gebruiken op een manier die me gelukkig maakt, dat ik bewust het huishouden laat zitten. Ja, je leest het goed: ik stofzuig bewust niet, ook al voel ik de kruimels onder m’n sokken kraken, als ik ook samen met mijn kinderen kan gaan fietsen, cakejes kan bakken of gewoon een speeldate kan regelen.

Prioriteiten stellen

Dus veeg ik de kruimels van mijn voeten voor ik mij met mijn kroost op de bank nestel, of schop ik de stapel schoenen aan de kant om de deur achter me dicht te kunnen trekken, omdat ik ga sporten. Ik geniet van het gekeutel om mij heen, hun stemmen, hun spel. Ik geef ze te drinken, kom bij ze zitten, vraag ze naar hun dag, neem ze mee naar buiten en ga samen met ze schommelen en voetballen in de speeltuin. Ik schuif de was aan de kant, laat het stof zich verzamelen op de kasten, want: dat heeft nu geen prioriteit.

Ondankbaar

Los van het feit dat ik er een hekel aan heb, aan al dat opruimen en schoonmaken, is het ook nog eens de meest ondankbare taak die er bestaat. Heb je net het hele huis schoongemaakt, wordt er een glas melk over de grond gekieperd of zit Signe tot haar polsen in de appelstroop te graven.

Deze tijd komt nooit meer terug

Deze dag komt nooit meer terug. De kindertijd komt nooit meer terug. Geniet ervan, wees erbij, wees nabij. Wees onderdeel van het leven en de belevingswereld van je kind. Want ze zullen nooit meer klein zijn. En helaas maar al te vaak zal de afstand toenemen naarmate kinderen groter groeien. Het huishouden daarentegen: dat blijft altijd, komt altijd terug en zal nooit minder worden.

De druk eraf

Om deze redenen wil ik bij jou, en ook bij mijzelf, de druk eraf halen om maar perfect te zijn, een perfect huishouden te runnen. Als het ons is gegund zullen wij straks, in ons nieuwe huis, een hulp in de huishouding aannemen. Decadent? Zeker. Maar onze tijd met de kinderen is te waardevol om te verspillen aan onnodige huishoudelijke taken.

 

 

Trainen in de turnselectie

Trainen in de turnselectie

Starten in de RTT turnselectie

Na ruim 2 jaar bij de Kweekvijver kregen we voor de zomervakantie in een eindgesprekje een advies voor Meia. Al eerder schreef ik over het turnen van Meia, waarmee ze al jong is begonnen. Ik had beloofd hier een vervolg aan te geven. Al sinds Meia 3 jaar is gaat zij met veel plezier naar gym. Was het in eerste instantie nog peutergym, inmiddels sluit zij straks aan bij het ‘echte’ turnen: ze mag meedoen met de RTT.

Einde van de kweekvijver

‘Huh!?’ Hoor ik je denken. Ja, ik heb ook maar vriendelijk geglimlacht toen dat werd uitgesproken, want ik heb geen kaas gegeten van die hele turnwereld, laat staan dat ik wist waar ze het over had. Gelukkig legt de trainster het nog eens geduldig uit: het Rayon Turn Toernooi (zei me nog niks, trouwens). In simpele taal: dit is de selectie binnen een vereniging, waarin ze een paar wedstrijdjes per jaar doen, op regionaal niveau.

Gelukkig geen topsport

Ah, dat was een opluchting. Natuurlijk had ik ook wel ingeschat dat Meia niet de nieuwe Sanne Wevers was, maar het is toch wel prettig als wordt bevestigd dat het geen toptalent is. Ja, je leest het goed, ik ben opgelucht dat ze dat niet is. Want dan kwamen we toch wel voor hele ingewikkelde keuzes te staan met ver reikende gevolgen. Hele dagen trainen, op jonge leeftijd al prestatiegericht opgevoed worden, de keuze maken voor sport in plaats van afspreken met vriendjes en vriendinnetjes… ik ben blij dat wij niet voor die keuzes staan, omdat ik niet zou weten of ik er goed aan zou doen. Of Meia me er later dankbaar voor zou zijn, of dat ze het gevoel zou hebben dingen te hebben gemist.

Sporten binnen de vereniging

Afijn, ik dwaal af. Gelukkig doet onze dochter straks ‘gewoon’ de selectie. Gezellig, met een cluppie andere meiden en bij haar oude vereniging. Daar is ze inmiddels ruim 2 jaar weg, dus ze zal wel weer even haar plekje moeten vinden. Gelukkig verhuizen er een paar andere meisjes mee naar de vereniging.

Andere weekplanning

Onze week zal er ook anders uit gaan zien. Ik ben best wel blij dat Meia nu wat minder gaat trainen. Hoewel het nog steeds 2 keer per week is, is er nu 2,5u per week, in plaats van 4 uur. Ik hoop dat daarmee wat meer tijd komt voor andere bezigheden. Gewoon, lekker afspreken of wat meer thuis aanrommelen. Wat relaxter.

Samenwerken

Het is ook leuk dat ze straks echt gaan leren hoe ze bepaalde oefeningen gaan uitvoeren. En hoewel turnen vrij individueel is (je voert de oefeningen tenslotte in je eentje uit), is het tegelijkertijd heel sociaal: je probeert als team gezamenlijk de meeste punten te halen op een wedstrijd. Dat waardeer ik aan deze sport. Het haalt de druk van het individuele presteren er een beetje af, en legt het accent op samen presteren. Kan voor Meia zeker geen kwaad.

Ouder-kind gym

Ik grapte een tijd terug al tegen de trainster van de Kweekvijver dat onze jongste telg binnenkort wel zou volgen. Om de daad bij het woord te voegen: binnenkort zal ik inderdaad starten met ouder-kind gym nu ze 2 jaar is. Ik kan niet wachten. Het lijkt me heerlijk om haar lekker te laten bewegen en energie kwijt te raken, en om dat samen te delen.

 

 

Avondwandeling

Avondwandeling

Wandelen als vakantieritueel

De zomervakantie is sinds wij kinderen kregen een beetje rommelige periode geweest. We hebben, toevallig, 3 zomerkindjes, waardoor ik dus driemaal beviel vlak voor of in de zomer. Die zomers zijn we niet op vakantie geweest. De vakanties ertussen werden gekenmerkt door herfstige temperaturen en stormachtige omstandigheden. Helaas voor ons, geen zon, zee, strand dus.

Niet op vakantie

En ook deze zomer loopt weer anders, nu we de sleutel van ons nieuwe huis kregen. Nu vind ik het natuurlijk helemaal niet erg dat we niet op vakantie kunnen, maar voor de kinderen vind ik het wel een beetje sneu. Vorig jaar hadden we eigenlijk voor het eerst een waanzinnig goeie vakantie, met goed weer en zonder moddervoeten in de tent die al doorzakt van de hoeveelheid regenwater die erop valt. En dat zou ik ons als gezin, maar vooral mijn kinderen vaker gunnen. Ze hebben het er nog steeds over.

Dagelijks naar buiten

Het is op de flat een kunst om dezelfde zomerervaringen voor ze te krijgen. Zon is er helaas al weken niet echt, en inmiddels is de temperatuur ook teruggezakt tot een magere 20 graden. Toch probeer ik de kinderen dagelijks buiten te laten spelen. Het helpt de energie kwijt te raken, ze doen vitamine D op en krijgen voldoende beweging. Ze hebben die ruimte ook nodig, nu alle sporten ook een zomerstop hebben.

Dus drink ik mijn koffie in de speeltuin naast de flat, wandel ik met ze door de straatjes naar de winkel en fietsen we naar het park, de speeltuin en de geitjes. Maar wat ik het allerfijnste ritueel vindt wat we nu hebben, is de avondwandeling.

Na het eten

Stiekem ben ik best wel gaar aan het einde van een dag met het zorgen voor de kinderen die in hoog tempo apenkooien door de woonkamer en met het proberen nog iets voor elkaar te krijgen op een dag. Om tijd te winnen, zorg ik dat het eten altijd klaar staat rond 17.00u, als Steef met een berenhonger thuiskomt van het klussen. Daardoor zijn we al vroeg klaar met eten en zijn de kinderen (volgens eigen zeggen) nog echt niet moe! Dan schuif ik alle vuile vaat de keuken in en hijs ik mezelf van de stoel, want: we gaan naar buiten!

De avondwandeling

Sinds de start van de vakantie gaan we, als het weer het toelaat, na het eten een avondwandeling maken. Gek genoeg is het rond dit tijdstip, ergens rond 18-19u, vaak erg mooi weer. Het lage avondzonnetje maakt het aangenaam en geeft de wereld mooie kleuren. Ik hijs de jongste in de draagzak, zodat ik daar geen omkijken naar heb en geniet van de kinderen die voor me uit rennen en op avontuur gaan door het hoge gras of langs de slingerpaadjes.

Relativeren

Het is even een moment om te relativeren. Van de beweging ontspan je, en in de buitenlucht zijn alle kleine en grote strijdjes van de dag ineens een stuk beter te overzien. De kinderen staan stil bij muizenholletjes, slakkenhuizen of andere ‘schatten’ langs de weg, die je dwingen om de aandacht naar het kleine geluk te brengen. Ze smokkelen bergen steentjes in hun zakken mee en maken allerlei plannen voor de komende dagen.

Fijne herinnering

De zon en het lopen maakt rozig, en als we dan weer moe thuis aankomen, is het naar bed gaan gelukkig ook een strijd minder. Vaak laat ik ze van tevoren al hun pyjamaatjes aantrekken en tanden poetsen, dan kunnen ze zo in bed worden geschoven. Geen verhaaltjes, zoals ik gewend was altijd te doen, maar ik weet zeker dat dit bijdraagt aan een fijne vakantieherinnering en een moment van ontspanning in alle hectiek.