Archief van
Tag:

Stressvrij de feestdagen doorgekomen?

Stressvrij de feestdagen doorgekomen?

Kerst zonder gedoe

Ik heb met er afgelopen december weer over verbaasd: hoe raar we als mensen soms eigenlijk doen. En dat we vrijwel allemaal ongeveer hetzelfde kunnen denken over een situatie, maar tóch als een stel makke schapen mee blijven doen aan manieren waarbij we onszelf helemaal niet prettig voelen. In december, zo vlak voor de vakantie, vroeg ik mijn cliënten vaak of ze een beetje zin hadden in de vakantie, en kerstmis. In de vakantie hadden de meesten wel zin: heerlijk, even geen school en huiswerk, maar kunnen uitslapen, gaan schaatsen met vrienden of juist chillen op de bank. Maar bij de vraag naar kerst kreeg ik vaak de reactie in de trant van: “mwah, het hoeft voor mij allemaal niet zo”, of: “onze familie gaat niet zo lekker met elkaar samen, dus het is eigenlijk altijd een gespannen toestand”, of: “eerlijk gezegd heb ik daar helemaal niet zoveel mee, dat verplichte opzitten enzo”.

Rare wezens

Het is toch eigenlijk heel sneu, want hoewel we er allemaal helemaal niet zo’n zin in hebben, blijven we het wel tegelijkertijd in stand houden met elkaar. Ik krijg elk jaar steevast stress als de vraag wordt gesteld “wat doen jullie met kerst/wat zullen we doen met kerst”. Begrijp me niet verkeerd, ik heb geen hekel aan mijn familie, en ik vind het heel fijn om ze te zien en ook vooral om leuke herinneringen met elkaar te maken. Maar de realiteit is dat ik twee kerstdagen heb en minimaal 5 plekken waar ik kerst (mee) zou kunnen vieren: met mijn moeders familie, met mijn vaders familie, met mijn schoonfamilie, met de familie van mijn stiefvader en met mijn vrienden waarvan hij geen ouders meer heeft. Oh, en mijn beste vriendin is jarig op kerstavond, en die zie ik ook graag.

Gefrustreerde geluiden

En laat ik nu verre van de enige zijn met gescheiden ouders, en dus de ervaring dat je altijd mensen teleur moet stellen (zo voelt het). Dat neemt het spontane, ongedwongen karakter wel een beetje weg, om het mild uit te drukken. Maar ook van vrienden zonder gescheiden ouders hoor ik behoorlijk gefrustreerde en gestreste geluiden rondom de ‘gezellige feestdagen’. Blijkbaar is het zorgeloos bijeenkomen op deze ‘mooiste dagen van het jaar’ nog bepaald geen sinecure. Ik las ook in de krant artikelen die pleiten voor het vrijhouden van minimaal één feestdag, en een pleidooi van iemand die het liefst in haar eentje oud en nieuw viert.

Competitie en prestatie

Het geeft voor mijn gevoel alleen maar weer hoe ver we zijn afgezakt van de oorspronkelijke intentie: vooral doen wat fijn voelt, en kunnen genieten van een samen zijn, in wat voor vorm dan ook. Doordat het bij ons dit jaar iets anders liep dan voorzien, hadden wij voor het eerst in ons leven, ineens eerste kerstdag zonder poespas (nouja vooruit, we hadden nog wel een kerstontbijt gedaan bij mijn moeder). We hebben die dag gewoon he-le-maal besteed zoals we dat zelf wilden! Dus reden we naar het strand, bakten we pannenkoeken, maakten een wandeling en keken we een foute kerstfilm met een bak chips op schoot. En ik vond het heerlijk.

Doe het vooral op jouw manier

Natuurlijk zijn er een miljoen varianten op deze invulling te bedenken, maar het gaat er denk ik voorál om dat het goed voelt, dat je tevreden en ontspannen terug kan kijken op hoe het was. Dat is iets anders dan de, in mijn ogen, bijna competitieve bezigheden waartoe we worden verleid om elkaar af te troeven met hoeveelheid eten, de complexiteit van de gerechten, of stapels cadeaus onder de kerstboom. Wat mij betreft kwam deze onverwachte ‘lege’ kerstdag ons prima uit, en eentje om te onthouden voor aankomende jaren.

De lessen uit 2019

De lessen uit 2019

Terugblik op 2019

Eind december, de periode om terug te blikken op het afgelopen jaar, en vooruit te kijken naar het nieuwe jaar. Ik heb hier min of meer noodgedwongen al een tijdje terug over na moeten denken. Toen ik ineens klachten kreeg, zó moe was en me totaal niet meer kon concentreren. Het water stond me aan de lippen, zo voelde het, en het overviel me zó erg, dat ik in eerste instantie niet goed begreep waar dit vandaan kwam. Hoe kon ik nou, die niet zo snel uit evenwicht te brengen is, die signalen van mijn lijf hebben gemist?

Signalen gemist

Ik schrok ervan, en nam het direct serieus. Want ik ken helaas de voorbodes van overspannenheid, en daarmee een burn-out maar al te goed. Ik ben daar voor mijn werknemers heel alert op, maar blijkbaar vergat ik mijzelf. Het zette me aan het denken: hoe is het zo ver gekomen? En eigenlijk was het bij nader inzien misschien helemaal niet zo vreemd. Jarenlang verbouwen in een huis dat nog steeds niet af is, het opzetten van een hele praktijk, het draaiende houden van een gezin met 3 kinderen en daarbij ook een leuke moeder en vrouw zijn, het zorgen voor mijn werknemers en natuurlijk mijn cliënten, het omgaan met alle tegenslagen en bureaucratie vanuit de gemeente, het volgen van opleidingen, het ook nog gezond willen zijn en dus voldoende sporten en gezond eten…

Rustpunt en grenzen

Ik mis een rustpunt. Ik woon letterlijk in mijn werk, en dat heeft veel voordelen, maar ook nadelen. Ik merk nu pas, dat ik hierin de grenzen veel te veel heb laten wegvagen, dat ik geen rustpunt had. Een moment en een plek waarin ik écht even iets anders dan werk kan doen, iets ontspannends, niet altijd maar iets ‘nuttigs’. Als de schoonmaakster komt, dan ga ik mee helpen, als ik mezelf toesta iets te lezen, dan moet het iets van m’n werk zijn. Ik sta mezelf niet toe om te lanterfanten en hiervan te kunnen genieten, maar voel me in plaats daarvan doorlopend schuldig, omdat ik dan mensen tekort doe. Om gék van te worden.

Minder werken

Door alle toestanden vanuit de gemeente, werd al snel duidelijk dat de omzet in 2020 sterk zal verminderen. In normale taal: we kunnen veel minder cliënten gaan helpen dan dit jaar, omdat we minder budget krijgen. Ik heb toen, met heel veel tegenstrijdige gevoelens, besloten dat ik maandags niet meer ga werken. En nu ik zo op mijn toppen loop, komt dat wel even prima uit. Ik besef me als geen ander dat dit heel teleurstellend is voor velen. Ik kan minder cliënten zien, minder mensen flexibilieit verschaffen qua werktijden, ik kan minder vaak bij overleggen aanwezig zijn en ook mijn stagiaire minder zien in de begeleiding.

Practice what you preach

Maar ik voel tegelijkertijd dat dit nu heel erg nodig is. Voor mijzelf, maar ook om me gezond en sterk te houden om alles aan te kunnen. Om eens echt tijd voor ontspanning te hebben als ik daarvoor kies, maar ook om me eindelijk eens meer met het ondernemen bezig te kunnen houden. Iets dat een verwaarloosd kindje is geworden door de drukte van de afgelopen jaren. Terwijl ik mijzelf beloofd heb te doen waar ik gelukkig van word. Dus wordt het tijd om ‘practice what you preach’ in de praktijk te brengen.

Goede voornemens voor 2020

Vertaald naar goede voornemens heb ik er een aantal:

  • meer supervisie geven
  • starten met opleiding van de schrijversvakschool (om nou eens écht te gaan schrijven!)
  • mezelf uitdagen op sportief gebied en ontspanning in het sporten zoeken
  • meer tijd om te lezen en te schrijven
  • helpen met klussen (in het kader van gedeelde smart…)