Archief van
Categorie: Uit de praktijk

Rouw: ga het gesprek aan

Rouw: ga het gesprek aan

Eerste hulp bij rouw

En zo geschiedde. Ik vroeg mijn collega’s waar ik over zou schrijven, en mijn stagiaire opperde: rouwverwerking. Wauw, dat is direct wel een pittig en breed onderwerp. “Maar wat wil je dan lezen?” was mijn eerste reactie. Ik kreeg een heleboel input: wat de verschillende soorten rouwverwerking zijn, hoe je het gesprek aangaat met kinderen en ouders die in de rouw zijn, wat praktische handvatten zijn in de begeleiding van deze kwetsbare mensen. Niet alleen als iemand al overleden is, maar ook als iemand ongeneeslijk ziek is, of bijvoorbeeld bij een echtscheiding, omdat dat in feite ook een vorm van rouw is.

Verlies en afscheid

Interessant. Maar ook complex. Ten eerste omdat rouw gewoon heftig is: iemand die rouwt, heeft een zwaar verlies te verwerken gekregen, of zit in de fase om afscheid te nemen van iets dierbaars. Het gaat gepaard met intense en vaak heftige emoties. Iedereen kent de klassieke beelden van hartverscheurend verdriet van mensen die te horen krijgen dat ze een dierbare verloren zijn. Al is het alleen maar uit films. Maar dat is allang niet meer de enige vorm van rouw.

Rouw is normaal

Maar tegelijkertijd is rouw ook een natuurlijk proces. Een mechanisme dat als vanzelf op gang komt om met intense en heftige veranderingen in het leven om te gaan. Niet zelden zegt iemand: “als X zou overlijden, dan stort mijn wereld in”. Maar keer op keer wordt in de meest afgrijselijke situaties wederom bewezen dan mensen (en kinderen dus ook) waanzinnig veerkrachtig zijn. Dat zij zelfs in staat zijn om met de meest verschrikkelijke verliezen om te gaan en hun leven een zinvolle invulling te geven.

Echtscheidingen

Rouw hoort dus ook vooral bij het leven. Soms zou je bijna vergeten dat dit iets normaals is. Ja, het is verschrikkelijk zwaar om iemand te moeten missen, of om noodgedwongen je leven totaal aan te moeten passen, maar het is tegelijkertijd ook wat bij het leven hoort. Hoewel ik zou wensen dat bijvoorbeeld echtscheidingen en alle gevolgen daarvan toch minder frequent zouden voorkomen.

Kinderen in de rouw

In de praktijk zien we meer kinderen met gescheiden ouders dan zonder. En daarvan is het percentage met een zogenaamde vechtscheiding behoorlijk hoog. Het zijn kinderen in de rouw. Net als de kinderen en jongeren die bij me komen, die moeten opgroeien zonder moeder, die hun oom moeten missen na zelfmoord, die hun broertje moesten begraven en hun terminale oma zien aftakelen die altijd de zorg voor hen had.

Ga het gesprek aan

Hoe ga je het gesprek aan, vraagt mijn stagiaire. Ik zou in eerste instantie zeggen: gá het gesprek aan. Durf die vragen te stellen, durf het onderwerp aan te snijden, en het verdriet aan de orde te laten komen. Laat alsjeblieft het verlies tot een bespreekbaar onderwerp worden, zodat al die intense gevoelens die er omheen opgeslagen zitten eindelijk vrij kunnen komen. Zodat het rouwproces op gang kan komen.

Dierbaar

Ja, het is eng, en je hebt dikke kans dat de ander gaat huilen, dat je zelf een brok in je keel krijgt en naar woorden zoekt. Dat je schrikt van de heftigheid van het verdriet. Maar hé, dat is ook iets moois en waardevols: deze personen waren de ander heel dierbaar. Of misschien leven ze nog steeds, maar is het niet meer de persoon die ze kenden, en nemen ze afscheid van de persoon zoals die was.

Kanker

Zo had ik een cliënt van wie de moeder overleed aan kanker. Ze verloor haar haar en had allerlei lichamelijke klachten. Ze reageerde bijvoorbeeld sterk op het aanraken van metaal, en kon niet meer met blote handen de deurklink openen. Op de klinken zaten daarom sokken. Het zien van de sokken was één van de naarste en meest confronterende beelden van deze cliënt. Het was het onderstrepen van de definitieve verandering, er was geen ontkomen meer aan.

Mijlpalen

Een andere cliënt worstelde jaren na de dood van haar moeder vooral met het gemis van haar aanwezigheid op de belangrijke momenten: wat nou als ik afstudeer, als ik trouw, mijn eigen huis heb… het gemis van haar eigen moeder bij deze mijlpalen was hartverscheurend. Door het gesprek erover aan te gaan, kon de emotie in ieder geval bestaan, samen gedragen worden, en uiteindelijk minder heftig weer worden opgeslagen.

Taboe

Het níet stellen van die vraag, het doen alsof het onderwerp niet bestaat, is misschien wel net zo pijnlijk als het verlies zelf. Het geeft de ander het gevoel alsof het verdriet en gemis er niet mag zijn, alsof het onbelangrijk is, of schaamtevol. Alsof de ander zich er niet voor interesseert. Mijn eerste advies zou daarom zijn: wees dapper, vraag er naar. De ander zal je dankbaar zijn. Gedeelde smart, is immers halve smart.

Ontdek je talent

Ontdek je talent

15 juli 2019: Wereld Jonge Talentendag

Vandaag is het Wereld Jonge Talentendag. In het leven geroepen omdat het idee leeft dat er te weinig gebruik wordt gemaakt van de talenten die mensen hebben, wat uiteindelijk ook een oorzaak kan zijn voor bijvoorbeeld werkloosheid. Vergezocht, of prestatiegericht? Ik denk het niet.

Prestatiegerichte maatschappij

Ik merk aan de cliënten die bij ons komen, dat het ontwikkelen van een realistisch zelfbeeld in de kinderjaren bepaald geen vanzelfsprekendheid is. Misschien juist omdát de maatschappij steeds meer prestatiegericht is ingesteld. Er is te weinig oog voor de eigenheid van een kind. Er wordt teveel gefocust op verwachtingen, waardoor mensen voorbij gaan aan wie een kind nu eigenlijk is.

Wat zijn jouw talenten?

In de praktijk doen we daarom veel interventies die erop zijn gericht dicht bij jezelf te blijven, te leren hoe jij als kind uniek en bijzonder bent, met al jouw eigenschappen en kwaliteiten. Hoe jij verschilt van anderen. Niet om te vergelijken wie er beter is, of wat je anders zou moeten. Maar juist om jezelf te leren kennen, met al je goede en minder goede kanten. Zodat je bijvoorbeeld uiteindelijk kunt zeggen: “ik ben Iris, ik ben goed in organiseren, ik word er blij van als mijn spulletjes netjes zijn opgeruimd en raak daardoor nooit wat kwijt”. Of: “Ik ben Bart, ik ben gek op skaten, en heb mezelf alle trucs aangeleerd. Ik ben er trots op dat ik door volhouden uiteindelijk de moeilijkste dingen kan, en dat ik het nu zelfs aan anderen kan leren”.

Realistisch zelfbeeld

Het gaat erom dat je als kind een realistisch beeld van jezelf krijgt: geen onrealistische hoge verwachtingen zoals “als je wilt, kun je alles”, waardoor je jezelf over de kop werkt op de havo terwijl je eigenlijk beter af bent op het vmbo. Maar juist dat je trots en tevreden kunt zijn met jouw talenten, omdat die jou als persoon omschrijven. Dat klinkt simpel, maar is het niet.

Faalangst en negatief denken

Veel meiden en jongens hebben een negatief zelfbeeld, faalangst, last van negatieve gedachtes en zelfkritiek. Ze vergelijken zichzelf steeds met anderen, o.a. door de invloed van social media. Ze meten met 2 maten: ze moeten goed presteren op school en ook de beste zijn in hun hockeyteam. Ohja, en als vriendin en dochter mogen ze natuurlijk ook anderen niet teleurstellen. Plus moet je er goed uitzien, zoals al die anderen op instagram. Deze jongeren raken kwijt wie zij in de basis zijn. Stel hen de vraag: “wanneer ben jij eigenlijk tevreden met wie jij bent?” en er volgt een oorverdovende stilte.

Jij bent bijzonder, want jij bent jij

Juist daarom zetten we in hierop. In het ontwikkelen, herkennen en erkennen van je eigen talenten. Niet omdat je moet uitblinken, maar vooral omdat we het belangrijk vinden dat je als kind leert dat je vooral jezelf bent, en mag zijn. Dat jij, met al je eigenaardigheden, nukken en rare eigenschappen iets toevoegt aan deze maatschappij. Want het zou maar een saaie boel worden als we allemaal hetzelfde waren, allemaal even goed in alles, met dezelfde talenten, toch?

Interventies in therapie

In de sessies gebruiken we daarom het kwaliteitenspel, kernkwadranten, faalangsttrainingen zoals ‘ik ben een kei’ en ‘eerste hulp bij faalangst’. Ook programma’s gericht op een realistisch zelfbeeld zoals de COMET training helpen hierbij. We geven, om het effect te verhogen, daarbij ook regelmatig ‘huiswerk’ mee in de vorm van werkbladen die ook bijdragen aan je eigen talent ontwikkelen, je zelfvertrouwen vergroten of je zelfbeeld verbeteren.

Wil je meer weten over de mogelijkheden, neem dan een kijkje op de website.

Update in vogelvlucht

Update in vogelvlucht

Eerste helft 2019

Het is juni 2019, inmiddels zijn we al bijna 2 jaar aan het verbouwen en ben ik al 1,5 jaar ondernemer en praktijkhouder, waarvan sinds het laatste halfjaar aan huis! Er is veel gebeurd, en ik schrok toen ik even keek wanneer ik mijn laatste berichtje heb gepost: december 2018! Het wordt intussen bijna een dooddoener, maar er is zoveel gebeurd in de tussentijd, dat het me simpelweg niet lukte om te blijven schrijven.

Eindelijk: praktijk aan huis

Kerstvakantie 2018 was voor ons werkvakantie. Scheelt tenslotte maar een paar letters. We hebben non-stop gebuffeld, met dankbare hulp van vrienden en familie, die onze grauwe gezichtjes van vermoeidheid weer deden opklaren. En wat zijn we onwijs trots voor het resultaat dat er nu al is. Natuurlijk is het nog lang niet af, en dat gaat voorlopig ook niet snel afkomen. Die illusie heb ik intussen wel van me afgeschud. Maar het geeft niet, we kunnen er werken, en met plezier. En in de loop van de tijd wordt het gewoon steeds een beetje mooier en beter.

Impact op het gezin

Op privé gebied heeft het veel impact gehad: als gezin moesten we ook een nieuw ritme vinden en duidelijke regels opstellen over bijvoorbeeld het gebruiken van de praktijkruimtes, hoe we binnenkomen (stil), hoe we reageren op cliënten, etc. Inmiddels hebben we -thank god!!- eindelijk 2 kinderkamers min of meer af, en konden de kinderen dus naar boven verhuizen. Daar voelen ze nu veel meer vrijheid en privacy in het spelen en meebrengen van vriendjes en vriendinnetjes, en andersom is het minder storend voor de praktijk.

Interne verhuizingen

We zijn in de afgelopen maanden ook weer talloze keren intern aan het versjouwen geweest: wat eerst onze ‘kledingkast’ was, is nu ineens een kast in de praktijk, en wat daar een boekenkast was, voldoet nu ineens als opbergkast in de kinderkamer. Onze voormalig eettafel is gepromoveerd tot praktijktafel, en andere meubels moesten het bekopen met een enkeltje kringloop. Achja, aan alles komt een eind tenslotte.

Steef weer aan het werk

Omdat Steef de boel thuis intussen ook wel een beetje gezien had, heeft hij sinds april ook weer een baan aangenomen, wat betekent dat we na precies een jaar ‘hoera, mijn man is klusser!’ weer opnieuw in het circus van tijdgebrek en keuzestress terecht komen qua gezin, werk en verbouwing. We hebben toen wel met onszelf afgesproken dat we dan toch echt een aannemer in de hand moeten nemen. Niet omdat Steef het niet kan (integendeel), maar omdat na 2 jaar verbouwen nu toch eindelijk ook weleens een beetje schot in de zaak mag komen.

Nog meer cliënten

Nadat het ergste stof was neergedaald van onze woeste klusavonturen in de kerstvakantie, vonden we langzaamaan onze draai in onze nieuwe, toffe praktijk. De leuke reacties en nieuwsgierige blikken van de cliënten waren zeer welkom, na alle inspanningen. We hadden er een beetje rekening mee gehouden dat het misschien wat rustiger zou worden, omdat we onze cliënten uit de regio Papendrecht misschien zouden verliezen. Het tegendeel blijkt waar: het wordt steeds drukker, de wachtlijst groeit en mensen zijn positief over de gemakkelijke bereikbaarheid met de trein en waterbus.

Nieuwe collega

Hartstikke leuk, en het maakte me ook trots, maar we merkten al snel dat de taken zich opstapelden. Helaas nam ook de stress toe en zag ik mijn toch al spaarzame vrije tijd als sneeuw voor de zon verdwijnen. Ik besloot daarom mijn stoute schoenen aan te doen en een vacature te plaatsen voor een administratief medewerkster. Nooit had ik verwacht dat er zoveel animo voor was, en nog minder had ik verwacht hoe dit zou leiden tot de fijne werksituatie die we nu hebben!

Weer (schrijf)tijd?

Ik schrijf dit stuk trouwens op mijn allereerste vrije ochtend sinds ik kinderen kreeg, want Signe is 4 jaar geworden en gaat sinds kort dus naar school! Hoera voor haar en voor de vrije uurtjes die ik nu terugkrijg, en waar ik heel dankbaar gebruik van ga maken. En dan kom ik misschien ook wel wat meer toe aan schrijven.

Ervaringsgerichte therapie

Ervaringsgerichte therapie

Effect waar het moet

Zes keer per jaar heb ik een 4 uur lang supervisie over de behandelmethode symbooldrama. Na 3 jaar intensieve opleiding, waarin ook een groot deel leertherapie en supervisie zat, lukt het nog steeds om na elke supervisiedag weer met nieuwe kennis en vooral nieuw enthousiasme naar huis te gaan. Het werken met beelden, het lichaamsgerichte en het inzetten van de zintuigen is zo´n ontzettend krachtig middel!

Wietplant in de woonkamer

En voordat je afhaakt omdat je verwacht dat dit één of andere muffe toestand is: dat valt wel mee. Mijn supervisor, een Duits-Nederlandse vrouw van ruim in de 80, heeft een heuse wietplant in haar woonkamer staan en haar kleinzoon een zaadje van eigen teelt cadeau gedaan. Grinnikend vertelt ze over de raakvlakken tussen de groei van deze geestverruimende plant en de behandeling via symbooldrama.

Ervaringsgerichte therapie

De laatste tijd verdiep ik me meer en meer in therapievormen en behandelmethodes die niet talig zijn, maar zich richten op het ervaren. Ik ontkom er vrees ik niet aan om wat taaie stof uit te leggen, maar het is zo´n fascinerend iets, dat ik me er toch aan ga wagen. En trouwens, het brein is booming, tenslotte. Wist je dat de meeste therapievormen in GGZ land talig zijn, en proberen je denken en je gedrag te veranderen?

Limbisch systeem

Prima doel natuurlijk, maar deze methodes doen allemaal een beroep op je prefrontale cortex. In gewoon Nederlands: dat is het meest ontwikkelde stuk van je hersenen, aan de voorkant van je brein. Héél lang geleden hadden wij, net als reptielen en amfibieën, een heel basaal brein. Die regelde je ademhaling, hartslag, bloeddruk, je honger en dorstgevoel, angst en gevaar, je slaap, etc. Dit is je limbisch systeem, het ´oudste´ gedeelte van je hersenen, waarin ook al je primaire emoties zitten.

Executieve functies

Door de duizenden jaren heen is dat geëvolueerd door het slimme brein van nu, waarin we heel veel meer vaardigheden hebben, zoals de executieve functies (nog zo´n populaire term). Het is, in simpele taal, het stuk waarin alle meer abstracte en complexe vaardigheden zitten zoals de taal, plannen, organiseren, doelen stellen, jezelf inhouden, etc. Alle vaardigheden waarin logisch nadenken nodig zijn.

Cognitieve gedragstherapie

En precies op dit gedeelte richten de meeste therapievormen zich. Maar omdat dit de buitenkant van onze hersenen zijn (hersenschors), is dat een grote omweg om uiteindelijk bij ons gevoel te komen (in dat limbisch systeem dus). Het is zelfs maar de vraag of dit überhaupt lukt. Regelmatig moeten behandelaars toch vaststellen dat cognitieve gedragstherapie (CGT) niet werkt. Dat is dus niet vreemd, als je bedenkt dat ook met CGT wordt ingezet op de prefrontale cortex (denken over, praten over…), terwijl het voelen en ervaren wordt overgeslagen.

Lichaamsgericht

Wat werkt dan wel? Zonder heel zweverig te zijn: via het lichaam bereik je vaak meer. Wat ik daarmee bedoel, is dat je bijvoorbeeld bij bewegen of door je zintuigen te gebruiken, allerlei hersengebieden actief maken, die ervoor zorgen dat de aandacht niet meer naar de prefrontale cortex gaat. Daardoor stop je bijvoorbeeld direct met piekeren, of richt je je aandacht op wat je in je lijf merkt, waardoor je hartslag weer kan stabiliseren.

Eerst zelf ervaren

Om die reden ben ik natuurlijk ook beweging als behandeling gaan inzetten. Maar er leiden meer wegen naar Rome. Want ook EMDR, Symbooldrama en lichaamsgericht werken zijn technieken die direct inzetten op het limbisch systeem, en daardoor vaak veel sneller effect hebben. En er is nog veel meer te leren. Over hartcoherentie bijvoorbeeld, en ademhalingstechnieken. En zoals bij veel dingen in het leven en mijn werkveld wil ik dat eerst zelf hebben ervaren. Ik kan pas achter een behandelmethode staan, als ik er zelf ook in geloof en er zelf ervaring mee heb.

Wietplant en LSD

Je vraagt je nu misschien af wat die wietplant van mijn supervisor hier nou mee te maken heeft? Symbooldrama werkt met beelden. De naam ´symbooldrama´ is eigenlijk slecht gekozen, het doet me eerder denken aan een soort mime spelende toneelspelers. Dagdroomtherapie past beter, hoewel dat ook wat vrijblijvend klinkt. Deze methode is ontstaan nadat er is geëxperimenteerd met LSD bij getraumatiseerde mensen. De LSD hielp om een drempel over te gaan om toch bij trauma´s te komen, die soms diep weggestopt waren.

Geestverruimend

Inmiddels wordt LSD natuurlijk niet meer gebruikt, maar is er tegelijkertijd steeds meer onderzoek (opnieuw) naar het gebruik van medicinale drugs bij o.a. trauma en depressie. Symbooldrama is, zo concludeer ik steeds weer, toch een hele moderne en doeltreffende manier van therapie geven bij zoveel verschillende problemen. En misschien is de wiet dan niet eens nodig om tot geestverruimende ervaringen te komen.

Zelfs een mars van duizend mijl, begint met een enkele stap

Zelfs een mars van duizend mijl, begint met een enkele stap

Lieve Jessie,

Deze is voor jou. In de hoop dat je jaren later dit bericht terugleest met een glimlach. Met de dankbaarheid in je hart dat je nog leeft. Want dat is op dit moment verre van vanzelfsprekend voor jou. Grote delen van de week ben je liever dood, liever weg. Enkel nog in de dood zie jij de oplossing van je problemen. Ik kan me gewoonweg niet voorstellen hoe verschrikkelijk jij je op die momenten moet voelen.

Missie

Voor jou ben ik dit werk begonnen. Het is om jou, en vele ‘Jessies’ met jou, dat ik dit pad insloeg. Ooit beloofde ik mijzelf: ‘als ik ook maar één kind kan redden van zo’n rotte jeugd, dan is mijn missie geslaagd’. Ik ben het niet vergeten, en voor jou maak ik me hard. Want misschien geloof je het zelf niet, maar neem van mij aan: ik geef om je. Net als velen om jou heen. Maar door alle beschadigingen in je leven, alle kwetsingen, al jouw grenzen die zijn over gegaan, komt het niet meer binnen.

Geborgenheid

Leeg zit je voor me. Je schouders hangen, je blik staat op oneindig. Keer op keer in je leven werd je afgewezen. Als ik vertel over mijn gezin, over de kleine gelukjes, zoals samen tekenen, onze schoen zetten of een liedje zingen, leef je op en leef je mee. Oprecht voel jij je betrokken. Hoe is het mogelijk, als je bedenkt dat al deze liefde, deze kleine gebaren, warme knuffels en geborgenheid jouw zijn onthouden. Wat gun ik jou deze wederzijdse gevoelens, en wat doet het pijn om te beseffen dat die zo schaars zijn in je leven.

Trauma’s

Lieve Jessie, je ziet niet een fractie van je eigen potentie, van je eigen mogelijkheden, je humor, je talenten. Ik verbaas me keer op keer, zowel over de onpeilbare diepte van je verdriet, de zwartheid van je gemoed, maar ook net zo goed om de scherpte van je humor, en de liefde die je nog altijd te geven hebt. Dat jij nog zo goed presteert op school, terwijl je hoofd zwaar is door alle trauma’s, is een klein wonder te noemen.

Onrecht

Ach, wat maakt het me verdrietig als ik steeds weer op de grenzen van je zelfcompassie stuit. Dit is geen bescheidenheid meer, maar een onterechte verwerping van je hele zijn. Hoe oneerlijk is het leven, dat je zo het slachtoffer bent geworden van de dingen die je hebt moeten meemaken, en van alle gebeurtenissen die jou zijn aangedaan? Onrecht, dat is één van de zaken die ik heel slecht kan handelen. Geloof me, ik geef pas op als ik alles heb gedaan wat in mijn macht ligt.

Zelfdoding

Zoals ik laatst ook tegen je zei: ‘zelfs een mars van duizend mijl, begint met een enkele stap’. Hoe diep je nu zit, betekent dat het leven er enkel nog maar beter op kan worden. Maar ja, neem dat maar eens aan als je aan de grond zit. Misschien spreek ik een klein beetje uit ervaring, mijn oom nam ook vroegtijdig het leven. Ik heb gezien hoe hardnekkig de overtuigingen zijn, en hoe diep de drang naar zelfdoding soms zit.

Leven

Maar toch, lieve Jessie, ik hoop dat ik niet uit egoïsme handel als ik je probeer te redden van de dood. Het is een lastig dilemma, wanneer ben je in de positie om te mogen beslissen over iemands leven? Wanneer ben je zogenaamd in de positie om daar überhaupt een mening over te vormen, over wat beter is voor iemand? Maar toch, toen je zei dat je deels blij en deels boos was toen de politie je daad verijdelde, was daar een klein sprankje hoop. Het kleine sprankje dat blij en opgelucht was, bevestigd voor mij je gezonde wens om te léven.

Vechten

Want kind, wat heb je nog een hoop om voor te leven. Kon je zelf maar zien en geloven dat er zoveel mensen om je heen zijn die om je geven, die vechten om je te behouden en die in je geloven. Het leven is soms zo oneerlijk, en je krijgt bij lange na niet altijd wat je verdient. Maar als ik in jouw geval het onrecht enigszins ongedaan kan maken, en je wat levenslust kan geven, al is het maar een beetje, dan is mijn missie geslaagd.

Toekomst

Lieve Jessie, ik heb vertrouwen in jou en de toekomst. Ik sta aan jou zijlijn en coach je tijdens je reis. Je bent sterker dan je denkt, wijzer dan je gelooft, en knapper dan je ooit aanneemt. Ooit, ooit, komt die dag, dat je dankbaar bent voor het leven. Dat je geniet van de zon op je gezicht, dat muziek je kippenvel bezorgd, en je schaterlacht van geluk. Laat het me weten als het zover is. Ik ben er voor je.

 

Lights will guide you home
And ignite your bones
And I will try to fix you

Meer mogelijkheden voor vergoede jeugdhulp

Meer mogelijkheden voor vergoede jeugdhulp

Mogelijkheden binnen de beperkingen

Hiep hiep hoera! We hebben nieuwe mogelijkheden voor vergoede zorg in de praktijk! Ooit begon ik met het leveren van eerstelijns ggz zorg voor kind en jeugd. Sindsdien is er behoorlijk wat veranderd qua regelgeving voor vergoede zorg voor de jeugd. Sinds 2015 wordt vergoede zorg niet meer betaald vanuit de zorgverzekeraar, maar is de gemeente daar verantwoordelijk voor. En in die 3 jaar tijd is er óók weer veel veranderd. Aan de lopende band bijna, als je het mij vraagt.

Verandering is niet gelijk aan verbetering

Het moge duidelijk zijn dat verandering niet altijd verbetering betekent. Wie mij een beetje kent, kent ook zo mijn gedachtes over hoe de geestelijke gezondheidszorg is geregeld in Nederland. Toen ik voor mezelf begon, heeft menig vakgenoot me dan ook voor gek verklaard. Met bosjes vallen collega´s om mij heen neer, en ik snap het helemaal. Ik ben dan ook begonnen met de insteek: het kan er alleen maar op vooruit gaan.

Actie voeren

Ik sta dan ook vierkant tegen alle acties die worden gevoerd voor de publieke sector. De GGZ is al jaren het ondergeschoven kindje van de zorg geweest. Ik hoop van harte dat daar op korte termijn verbetering in komt. Tot die tijd is het zoeken naar mogelijkheden binnen de beperkingen. En eigenlijk is dat een mooie metafoor voor wat mijn werk inhoudt. Ik zoek constant naar mogelijkheden binnen de beperkingen in de opvoeding. Of dat nou komt door ADHD, een ongunstig gezinsklimaat of een beperkte intelligentie.

Jeugd en opvoedhulp (J&O)

Op die manier heb ik, helaas op harde en zeer ontnuchterende wijze, ook mogelijkheden gevonden om mijn werkveld wat op te rekken en uit te breiden. Sinds kort bieden wij namelijk ook vergoede zorg aan voor het geven van groepstrainingen voor kinderen, het geven van ouderbegeleiding (zowel in de praktijk als thuis) en het geven van therapeutische begeleiding van kinderen met een DSM classificatie zoals ADHD of Autisme. Samenvattend heet dit hulpaanbod Jeugd en Opvoedhulp (J&O). Even voor de duidelijkheid: dit kan dus náást de GGZ hulp voor een kind worden ingezet.

BGGZ én SGGZ via 1NP

Eén van de andere veranderingen in de jeugd GGZ is dat het onderscheid tussen eerste- en tweedelijnszorg niet meer bestaat. Daarvoor in de plaats gekomen is nu BGGZ (basis GGZ) en SGGZ (specialistische GGZ) gekomen. Sinds wij ook zijn aangesloten bij 1NP als landelijk netwerk, kunnen we naast de kortdurende BGGZ indien nodig ook de meer intensievere SGGZ inzetten. Bovendien kunnen cliënten vanuit heel Nederland bij ons terecht, ongeacht de gemeente van herkomst.

Hartje Dordrecht

Nog eventjes geduld en onze praktijk zit in hartje Dordrecht, waar wij bovenstaande en andere mogelijkheden aanbieden. Want we laten ons niet kisten door bureaucratie en regelgeving, maar blijven zoeken naar oplossingen en mogelijkheden. Bloed kruipt waar het niet gaan kan tenslotte. En dat is nu precies de kracht van wat we doen: samen zoeken naar oplossingen en mogelijkheden, binnen de beperkingen van de situatie.

Blijf op de hoogte

Wil je op de hoogte blijven van alle ontwikkelingen en laatste informatie over de praktijk, het behandelaanbod en mogelijkheden voor jou? Like ons dan op Facebook en houdt de website in de gaten!

De verbouwing deel 20

De verbouwing deel 20

Praktijk in wording

Het is een tijdje stil geweest op de blog. Met 4 weken vakantie heeft de verbouwing ook een tijd stil gelegen, maar inmiddels zit de vaart er weer goed in. Dat moet ook wel, want op 1 januari moet mijn praktijk helemaal functioneel zijn aan huis. Dat betekent dat er in korte tijd nog een heleboel moet gebeuren. Om maar wat te noemen: de aanbouw met 2 praktijkkamers moet afgewerkt worden. Er moeten vloeren in komen, vloerverwarming, de muren moeten afgewerkt worden, lampen geïnstalleerd, contactdozen, etc.

Klussen to go…

De entree, met de hal, de gang, de wachtkamer en het toilet moeten ook gedaan worden: de vloer moet geëgaliseerd worden, er moeten nieuwe vloeren in met vloerverwarming, de wanden moeten afgewerkt worden, in de hal moet het raamwerk, de meterkasten en andere zooi in orde worden gemaakt. Het toilet moet vervangen worden, inclusief alle tegelwerk.

Keuken en slaapkamers

Om de wachtkamer af te kunnen maken, moet het keukenblok wat we nu nog gebruiken naar boven verhuizen. Maar dan moet boven eerst de vloer geëgaliseerd worden en gelegd worden, er moet een aanrecht komen en dan pas kan de keuken daar worden afgemaakt. Om de derde praktijkruimte te maken, moeten de kinderen uit die kamer wat nu hun slaapkamer is. Waar zij dan heen moeten? Liefst in hun eigen slaapkamers. Maar dát is een project waar we nog niet mee kunnen starten, dus zullen we daarmee moeten wachten.

Uitdaging

Kortom, een flinke uitdaging en waarschijnlijk komt het erop neer dat we nog volle bak aan de klus zullen zijn als ik al mijn praktijk aan huis zal hebben. Aan de andere kant hoop ik dat de ´essentials´ in ieder geval gedaan zullen zijn: toilet, vloeren, wachtkamer en 2 kamers klaar. Ohja, er moet ook nog ergens verhuisd worden. Al zin om te helpen? Méér dan welkom!

Fotoverslag!

Maar los van alle klussen die er nog liggen, is er ook veel om te laten zien van wat er al is gedaan. In verslag 18 eindigden we met de sloop van de oude aanbouw. Nu volgt een verslag van de nieuwe aanbouw. Dit is in juni, voor de zomervakantie gestart.

Het geraamte van de aanbouw stond er in no time.

Terwijl wij op vakantie waren, maakten de aannemers een deel van de aanbouw af.

Helaas was het niet zover af als we hoopten toen we thuis kwamen. Glas in de deuren ontbrak, net als beslag, het voegwerk, de buitenkraan…

En helaas was ook het dak ook nog niet dicht en lag er na een paar flinke plensbuien een zwembad binnen.

Er moest ook nog gemetseld worden.

Het raam en de deur in de linker kamer heeft al wel glas.

Vanuit de wachtkamer is er een deel van het raam opgeofferd om hoogte te winnen in de aanbouw.

Na een paar weken is dan eindelijk de lichtstraat geplaatst. Dit zorgt voor daglicht in de aanbouw, maar ook in de naastgelegen kamer.

De lichtstraat vanaf het dak. Hier hopen we uiteindelijk een sedumdak (groen dak) te kunnen maken.

En dan, met oog op privacy en comfort, wordt er maar liefst 14cm dikke isolatie in alle muren geplaatst. Geen kattepis dus. Knappe jongen die dan nog kan horen wat er wordt gezegd tijdens behandelingen!

Voordeel van nieuwbouw is dat alles lekker ´recht toe, recht aan´ is, wat vlug werkt.

En dan is ook de muur gemetseld en komen ze een paar weken later het voegwerk doen. Intussen is ook het glas geplaatst.

Voegwerk.

Na de isolatie zijn de platen aan de beurt.

Geheel rondom wordt alles bekleed.

Daarna folie aanbrengen en beginnen met de gipsplaten.

Dit wordt het kantoor/kleine spreekkamer.

Met gipsplaten oogt het direct weer een stuk lichter.

En dan is het tijd om de ruimte op te delen in 2, zodat er 2 kamers ontstaan en een overloopje.

En hier is dan ook de tussenmuur geplaatst.

Het overloopje vanuit de wachtkamer wordt gemaakt.

En dit is de grote behandelkamer (rechts).

 

 

Met openslaande deuren naar buiten

En ook de overloop is met gipsplaten bekleed.

En de posten zitten erin.

Minder grappig was dat de trap het begaf met Steef erop. Flink blauw en beurs, maar gelukkig niks gebroken.

Dan is het plafond aan de beurt, met de eerste gipsplaten.

En de laatste foto van dit verslag. Het plafond van de kleine kamer is helemaal beplaat.

 

Back in business

Back in business

De ontwikkelingen anno september 2018

Zo hèhè, daar istie dan eindelijk hoor. Een nieuwe blog na ik-weet-niet-hoe-lang. Ja, het was even stil, maar zeker niet omdat het rustig was aan deze kant. Integendeel, het zat er gewoonweg niet in om lekker te schrijven. In de komende blogs zal ik jullie bijpraten over de belangrijkste ontwikkelingen tot nu toe. Want dat die er zijn, moge duidelijk zijn.

Deadline huur

Het is inmiddels september en we hebben een harde deadline gekregen wat de verbouwing betreft. Want 1 januari 2019 komen er nieuwe huurders in het pand waar ik nu zit met de praktijk. Met andere woorden: dan moet de verbouwing voor het praktijkgedeelte dus klaar zijn. Hoe het daarmee vordert, lees je snel.

Vakantie voorbij

Ook is de zomervakantie achter de rug. Het was een broodnodige vakantie voor ons gezin, op alle fronten. Een roadtrip door verschillende landen: Duitsland, Tsjechië, Hongarije en Tsjechië. Het was genieten, en ik besefte maar weer eens dat ik toch het allergelukkigst ben als ik compleet met mijn gezin ben. En dan vooral met goed weer.

Schakelen

Eenmaal terug was er weinig schakeltijd. De hektiek van de praktijk ging onverminderd door en door verschillende vervelende kwesties die niets met cliënten zelf te maken hadden, werd er een vervelende schaduw geworpen over mijn werkplezier. Nog steeds worstelen we met de afwikkeling van veel (in onze ogen) onnodige en vooral tijdrovende administratieve rompslomp. Ik hoop maar dat dit snel achter de rug is.

De scholen zijn weer begonnen

De scholen zijn weer begonnen, en dat brengt altijd weer een andere dynamiek mee. Want dat betekent als gezin terug in het ritme, ochtendspitsen, en ook de start van clubjes en verenigingen. Elke ouder met schoolgaande kinderen herkent de overgang. En het zoeken naar de gymschoenen – als ze nog passen na de groeispurt van de zomer.

Contrast

Door het afscheid van de fijne tijd op vakantie, en het ontspannen en gelukkige gevoel daar, en direct de hektiek – en helaas ook wel stress – die ik bij terugkeer op mijn werk voelde, was het contrast groot. Ik heb een paar weken lang alleen maar ´geleefd´, geen aanrader en zeker geen goed voorbeeld voor mijn cliënten. Maar mijn gedachtes gingen tegelijkertijd alle kanten op. Want ik was me er wel terdege van bewust dat dit inderdaad geen goede zaak was. Bovendien ook niet hoe ik mijzelf kende.

Regeldruk

Ik heb immers de afspraak met mijzelf gemaakt dat ik ga doen wat ik leuk vind, en waar ik gelukkig van word. De grote druk die ik ervaarde door bureaucratie van hogere hand, deed mijn plezier wegsmelten als sneeuw voor de zon. Logisch dus dat ik met de vraag speelde of dit is wat ik wilde. Nee, is het antwoord als het gaat om de regeldruk. Ik juich daarom alle stakingen en acties vanuit de publieke sector heel erg toe. Want er moet écht wat veranderen.

Food. Body. Mind.

Maar het antwoord is ook ja, als het gaat om de werkinhoud. Ik heb gekozen voor het ondernemerschap, en daarmee kies ik voor vrijheid in handelen. Maar die vrijheid voel ik nu onvoldoende. Tijd dus om buiten de kaders te denken. In de afgelopen maanden ben ik bezig geweest met het opzetten van een heel nieuw programma: een combinatie van behandeling gericht op het aanpakken van psychische klachten, door zowel in te zetten op je eetgewoontes (Food.), beweging (Body.) als je psyche (Mind.). Binnenkort lanceer ik dit programma ´voor het echie´, maar op de website kun je alle informatie nu al vinden.

Stand van zaken anno juni 2018

Stand van zaken anno juni 2018

Wat is er allemaal gebeurd?

Oeps! Is het al zo lang geleden sinds mijn laatste blog? Dat is me nog niet eerder overkomen! Writers block? Nee hoor, maar gewoon heel veel aan de gang. Ik heb het idee dat ik met 20 dingen tegelijk bezig ben, waardoor het allemaal ook meteen 20x trager gaat dan ik zou willen. Maarja, ik ben nu eenmaal nooit een ster geweest in keuzes maken. Ik vind gewoon teveel leuk.

De laatste post ging over mijn trainerschap bij NatuurlijkSportief, en stamt alweer van een maand geleden. Wat is er in de tussentijd allemaal gebeurd? Voor degenen die nieuwsgierig zijn, ik licht jullie even bij.

Vertrek en komst van collega

Mijn lieve collega Vera heeft een andere baan gevonden, en heeft onze praktijk met weemoed verlaten. Ze kon haar ene dag bij ons niet combineren met haar nieuwe baan. Balen! Maar alsof het zo had moeten zijn, kwam Sanne bij ons in dienst. Na een goed stagejaar ging zij direct aan de slag. Met veel plezier werken we nu samen, en dat is soms net een snelkookpan. In veel opzichten lijken we op elkaar, we bruisen allebei van de ideeën en zijn altijd op zoek naar verbetering. In sneltreinvaart brengen we dan ook onze to-do lijstjes en actiepunten in de praktijk. Hoe gaaf is het, om al je eigen ideeën ook echt waar te kunnen maken!

Groepsbehandelingen

Zo zijn we bezig om groepsbehandelingen te starten, voor kinderen en jongeren met angstklachten, somberheid, piekerklachten en denkproblemen. Ook voor negatief zelfbeeld komt een groep. Naast deze groepen gaan we na de zomer ook starten met groepen gericht op bewegen, naar buiten gaan volgens het NatuurlijkSportief principe, en aanvullend komt er een groepsbehandeling voor kinderen en jongeren met overgewicht of obesitas. Deze groepen krijgen een vaste plek in de week.

Huisbezoeken

Ook kijken we of we huisbezoeken kunnen toevoegen aan ons aanbod. We hebben gemerkt dat hier veel behoefte aan is, en dat het nog weinig wordt aangeboden door andere aanbieders. Het is soms een meerwaarde om een kind en zijn/haar ouders in de thuissituatie te kunnen zien en direct daarbij te kunnen aansluiten in de behandeling.

Beweging en voeding

Achter de schermen ben ik daarnaast druk bezig met het op poten zetten van een particulier aanbod, meer gericht op het bewegen en de voeding, gericht op psychisch welzijn. Het uitdenken en invullen van de website kost tijd. Veel tijd. Maar ik wil het eerst goed hebben, voor ik ergens mee begin, dus geduld is een schone zaak.

Regelzaken

Brengt wel met zich mee dat er soms tijd tekort is voor die randzaken die nu eenmaal moeten. Werkpunten voor de nieuwe AVG wet in de praktijk brengen, cliënten tellen voor het CBS of het herschrijven van algemene voorwaarden, een toestemmingsverklaring of de tarieven. Saai, maar noodzakelijk. Ik zou liever blogjes schrijven, maar de woensdagochtenden worden vaker ingepikt door dit soort moetjes. De keerzijde van het ondernemerschap zullen we maar zeggen.

Naar Dordrecht

Intussen wordt door steeds meer cliënten de vraag gesteld of we nu ook in Dordrecht zitten of wanneer we naar Dordrecht komen. Van meer mensen begrijp ik dat de behoefte er is om die kant op te komen, omdat de wachtlijsten bij de huidige aanbieders steeds verder toenemen. Nou beste mensen, de deadline staat natuurlijk op 31-12-2018, maar ik hoop toch echt eerder over te gaan.

De nieuwe praktijk

Half juni (ja, dat is nu) komen de aannemers om de nieuwe aanbouw te maken aan het huis. Op dit moment is Steef bezig met het slopen van de huidige aanbouw. Daarover in een andere blog meer. Maar kortgezegd kijk ik naar een getroffen oorlogsgebied als ik uit het raam van de ´keuken´ (straks wachtkamer) kijk. Daar, in dat slagveld, moet over een paar maanden de praktijk herrijzen. Ik kan het me nog niet voorstellen, maar de wonderen zijn de wereld nog niet uit.

Halfjaar ondernemer

Ik ben nu een halfjaar ondernemer en het bevalt me goed! Ik werk veel uren, maar ik doe alles voor mezelf, en dat geeft een heerlijk gevoel. Soms ineens een uurtje eerder thuis zijn, een spontaan ochtendje vrij plannen om te hardlopen of de kinderen zelf naar school brengen. De vrijheid is een luxe. Steef denkt tussen het slopen en klussen door, na over zijn toekomstplannen, maar is voorlopig nog volle bak bezig met het huis.

Ik ga gauw aan een volgend blogje schrijven, over de verbouwing, want er is veel om jullie te laten zien!

 

 

 

Autismeweek 2018

Autismeweek 2018

Onbekend maakt onbemind

Het is de week van autisme. Inmiddels een bekende en ingeburgerde term in onze samenleving. Toch? En toch is er elk jaar een Autismeweek, waarin allerlei activiteiten worden georganiseerd rondom dit thema. Niet per sé omdat het onbekend is, maar nog meer omdat er blijvend aandacht nodig blijft voor iedereen die deze classificatie heeft gekregen.

Verschillen en nuances

Zoals wij verschillen van elkaar, zo verschilt ook iedereen met een autisme spectrum stoornis (ASS) diagnose. In de Autismeweek worden door het hele land activiteiten georganiseerd, speciaal voor deze doelgroep. Zo kan iedereen deze verschillende mensen leren kennen, en ontstaat er meer begrip en acceptatie. Onbekend maakt onbemind. Als mensen meer begrijpen van autisme, is de kans groot dat dit bijdraagt aan meer verbinding met deze mensen.

Vermoeden van autisme

In mijn praktijk zien we ook op regelmatige mensen met (een vermoeden van) autisme. Ze worden soms aangemeld zonder dat ouders of kind denken in de richting van autisme. Andere ouders zijn er bijna al van overtuigd dat er autisme speelt. Sommige kinderen komen er pas op hun 18e achter dat zij ASS hebben, andere ouders komen al met hun peuter langs omdat zij vermoedens in die richting hebben. In de intake is het daarom altijd belangrijk dat we veel uitvragen en duidelijk krijgen, zowel over de huidige ontwikkeling als de jaren daarvoor.

Vaststellen van ASS

Het woord autisme is inmiddels bij de meeste mensen wel bekend. Veel mensen weten dat deze kinderen (en volwassenen) ´anders´ zijn en dat er soms rekening mee moet worden gehouden. Toch blijkt steeds maar weer in de praktijk dat er ook heel veel misvattingen zijn, of wordt gegeneraliseerd. Als ik onderzoek doe, vind ik een classificatie eigenlijk niet belangrijk. Of er wel of geen autisme wordt vastgesteld is eigenlijk niet zo relevant.

Klachtgedrag

Waar ik naar op zoek ga, is het begrijpen van het klachtgedrag, en snappen waar de oorzaak ligt. De diagnose die ik stel, moet daarom altijd verklarend zijn. Het moet duidelijk zijn waar het ´mis´ gaat in de informatieverwerking. Er zijn grofweg drie gebieden waarop klachten kunnen voorkomen als we het hebben over ASS: de sociale omgang, de communicatie en de stereotiepe gedragingen. De belangrijkste reden waarom er klachten zijn op deze gebieden, is omdat de informatieverwerking bij deze kinderen anders verloopt. De stoornis ligt dus in de hersenen.

Verschillende visies

Er zijn veel dingen die van daaruit anders lopen, waar verschillende visies op zijn om dit goed te verklaren. Elke visie richt zich op nét een ander aspect van bijvoorbeeld het sociaal inzicht of de sociale communicatie. Daardoor kan het ene kind goed functioneren op het ene gebied, maar zwak scoren op het andere. Daardoor ontstaat een unieke blauwdruk voor elk kind, wat het tegelijkertijd moeilijk maakt voor de omgeving. Het vraagt van ons namelijk om te kijken naar de specifieke behoeftes van het kind. Een kind kan bijvoorbeeld veel sturing van de omgeving nodig hebben, terwijl anderen meer vrijgelaten kunnen worden. Precies zoals het bij kinderen zonder autisme ook is, eigenlijk.

Specifieke behoeften

In de 9 jaar dat ik nu in de praktijk werk, heb ik talloze cliënten gehad waarbij ik wel of geen ASS heb vastgesteld, maar waarbij ik in ieder geval heb geprobeerd duidelijk te krijgen waar de specifieke ontwikkelingsbehoeftes van dit kind liggen. Wat dit kind nodig heeft van zijn ouders, de school en de omgeving om zo goed mogelijk binnen zijn eigen mogelijkheden te kunnen groeien en ontwikkelen. Het vaststellen van ASS is daarmee eigenlijk pas de eerste stap. Het komt voor dat het onderzoek en verslag al zoveel inzicht verschaft, dat ouders zelf verder kunnen, maar het mooiste is wanneer er een aanvullend traject volgt, met psycho-educatie.

Psycho-educatie

Psycho-educatie is een stukje voorlichting en uitleg, over autisme, de stoornis, de beperkingen die dat geeft en de mogelijkheden. Wat het betekent voor dit kind, dit gezin, deze situatie. Het leren dat het kind niet zijn stoornis is, maar dat een stoornis slechts een deel uitmaakt van het totaalbeeld. Dat een kind bovendien ook niet veranderd door het krijgen van een classificatie. Het kind blijft dezelfde, het gedrag krijgt alleen een naam.

Behandeling

Psycho-educatie is voor mijn gevoel een noodzakelijke stap om als ouder je eigen kind beter te snappen. Voor het kind geeft het rust, herkenning en acceptatie. Heel regelmatig is dit voldoende om de ergste klachten van de aanmelding te doen afnemen. En als dat niet zo is, dan is er gelukkig nog voldoende mogelijk aan behandeling voor deze kinderen.

Meer over autisme…

Er is nog altijd veel onderzoek naar autisme, en langzaam wordt er steeds meer duidelijk over deze complexe stoornis, die je voor het leven hebt. Dat is heel waardevol, omdat hiermee steeds vroeger gesignaleerd wordt en ook vroeger kan worden ingespeeld op de situatie, waardoor kinderen zich beter ontwikkelen. In de toekomst zal ik hier ook meer over delen. Bijvoorbeeld over autisme bij meisjes, de verschillende oorzaken, de rol van spiegelneuronen, de verschillen in het brein en de behandeling van autisme.