Archief van
Auteur: Michelle Houtman

De verbouwing deel 21

De verbouwing deel 21

De keuken en de aanbouw

Nog minder dan 2 maanden, dan moet de praktijk over zijn. Als ik er te lang over nadenk, dan breekt het zweet me uit. Er moet nog zoveel gebeuren! Maar tegelijkertijd word ik zo ontzettend enthousiast van de vorderingen die we maken. Er zit echt schot in de zaak, en elke week zijn we weer een stukje verder.

Een eigen kamer

De kinderen beginnen (eigenlijk nu pas) te mopperen dat ze hun eigen kamer missen, en dat ze het zat zijn de rommel van een ander op te moeten ruimen. Geef ze eens ongelijk. Met z´n drieën op één kamer is supergezellig, maar heeft ook wel z´n beperkingen. Je nek breken over het poppenservies van je zusje, of wakker worden van het nachtlampje van je grote zus terwijl je probeert te slapen. Tsja, het leven gaat soms niet over rozen.

Nog een interne verhuizing

Reden genoeg voor mij om direct te zwelgen in schuldgevoel naar mijn kroost toe, want ja, het was tenslotte mijn idee. Dus heb ik unaniem besloten dat we weer een interne verhuizing gaan doen. Zodra de vloer in de keuken is uitgevlakt, maken we daar onze woonkamer. Om je alvast even voor te zijn: nee, het is daar nog lang niet klaar. Maar de vloer is recht en de keuken werkt, en wat wil een mens nog meer? Nouja, een eigen kamer dus.

Kinderkamers

Dus gaan we de kamer (onze toekomstige slaapkamer) die nu dienst doet als woonkamer opsplitsen in 2 gedeeltes: dat worden de kinderkamers, samen met de kamer die ze nu al hebben. Dat is alvast een kleine vooruitgang, want het feit dat de kinderkamers de minste prioriteit hebben om af te krijgen, zullen ze vast niet graag horen van ons.

Veel werk verzet

Nog steeds is er veel werk verzet in de nieuwe aanbouw. Vrienden zijn een dagje komen helpen, de vloerverwarming is gelegd, de muren klaargemaakt voor de afwerking en inmiddels is zelfs het beton over de vloerverwarming gestort. Volgende week wordt de CV ketel geïnstalleerd en kunnen we het ´stookprotocol´ kan starten, als voorbereiding op het afwerken van de vloer. Omdat we in die periode de vloer niet mogen betreden, richten we ons op de gang en het toilet.

Fotoverslag

Hieronder weer een fotoverslag van de afgelopen weken. En voor alle mensen die vorig jaar riepen ´bel maar als er geschilderd moet worden´: die tijd is nu aangebroken! We maken heel graag en gretig gebruik van alle mogelijke hulp, met de deadline van januari hijgend in onze nek.

Op de woonetage komen gipsplaten tegen de muren. Hierachter zitten spaanplaten, en daarachter is het nodige herstelwerk gedaan. Weet je nog, dat in een ver verleden hier een schouw stond en inbouwkasten…?

Hier zie je hoe de muren er kaal uitzagen. Hier zie je ook de leidingen die gelegd zijn. In dit geval de waterleidingen voor het kookeiland.

Het kookeiland wordt op een vlonder gezet. Geen kleinigheidje om te bouwen, want het huis is zowel naar voren als naar opzij verzakt. Alles waterpas maken, met oog op de uiteindelijke vloerafwerking is een heleboel precies en secuur rekenwerk.

Ook bij het plaatsen van de keukenkastjes moet een vlonder geplaatst worden. Zo zie je direct de scheefstand van het huis, zowel onder de kastjes als links in de kier naast de kast. Daar komt overigens natuurlijk wel een afwerkplint. Maar ondanks dat ben ik in mijn nopjes, want mijn ´natte keuken droom´is geplaatst!! Een 7 pits fornuis, met 3 ovens. Ik heb al 10x de vraag gehad of ik voor de hele buurt ga koken. Dus bij deze buurtjes, jullie zijn van harte uitgenodigd voor lekkere pannenkoeken! Moet ik nog wel wat extra pannen aanschaffen…

Mijn keuken, mijn paradepaardje. Ik heb moeten schikken, inmiddels al bijna 2 jaar, met een elektrisch tweepittertje. Maar straks wordt mijn geduld beloond. Met o.a. een schitterend betonnen aanrechtblad. Kon natuurlijk veel goedkoper, maar dat voelde toch niet zo lekker (in de letterlijke zin van het woord). Ja, noem het autistisch, maar als mijn keukenblad niet goed voelt, heb ik straks eeuwig spijt. En hé, dat is toevallig wel mijn domein he?

Ik had doemscenario´s (overigens niet helemaal uit de lucht gegrepen) van lekkend beton door mijn hele huis bij een doe het zelf projectje. Dus om die reden hebben we het uitbesteed.

De mal is geplaatst en het beton gestort, nu maar wachten tot het droog is.

 

 

 

Hier zie je nog het kleurverschil tussen natter en droger beton. We wilden graag licht beton, omdat het hout van de kasten al donker is.

Een moment van ´oh…´ als je ineens beseft dat je fornuis te laag staat ten opzichte van het schandalig hoge werkblad. Maar geen man overboord, want mijn handige vent bouwt gewoon een hoger vlondertje voor mijn pronkstukje, zodat het fornuis gelijk staat aan het werkblad.

Yes! Gelukt! En onze mega spoelbak misstaat ook niet in deze omgeving.

Wat word ik toch blij van dit pure karakter van het beton…

De mal wordt verwijderd en de laatste inspecties vinden plaats. En dan kunnen de keukenfrontjes er weer op.

De keukenfrontjes van massief eiken kunnen op de kastjes (hier zit het betonblad er nog niet op trouwens).

Zo blij ben ik met mijn keuken in wording!

En daar ontstaat langzaam mijn mooie kookeiland…

 

 

Kastjes in elkaar puzzelen…

 

Zo gaaf…

Ik kan het niet laten. Zelfs zonder aanrecht wil ik mijn fornuis uitproberen. En hoe kan dat beter dan met pannenkoeken? Als ik genoeg pannen zou hebben, kan ik er 7 tegelijk bakken!

 

 

Ziehier, het resultaat na het uitlijnen van het fornuis met het werkblad!

 

En ook aan de zijwanden van de kastjes zit inmiddels een frontje.

 

En ook de apparatuur is geplaatst. Wat een luxe!

Mooi doorkijkje in ons paradepaardje.

En last but not least! Na 2 jaar dagelijks afwassen, dan EINDELIJK weer een vaatwasser!!

 

Regelmatig worden er ´pakketjes´ afgeleverd. Het is maar goed dat ik thuis was, en dat de buren het vandaag niet hoefden aan te nemen.

Jordi en Esther komen weer een dagje helpen, zo fijn!! We hebben flink wat werk verzet in de aanbouw met het voorbereiden van de muren, het installeren van een verlaagd plafond in de overloop en het ophangen van verlichting.

Alle overgangen tussen de gipsplaten en schroefgaatjes worden dichtgesmeerd en opgevuld.

 

 

We beginnen deze dag met een hele ochtend puin sjouwen van de zolder, naar de vuilstort brengen en de kar leegmaken. Geen foto´s van, maar met 4 man sterk gaat dat echt 10x sneller dan alleen.

De mix laat wat te wensen over, het vraagt snel werken en het is wat dat betreft een geluk dat we met z´n vieren zijn.

Dit is de overloop van de wachtkamer naar de praktijk. Op dit stukje moeten alle kabels komen: internet, netwerk, elektra…

In eerste instantie had Steef de kabels op elkaar, waardoor het te hoog uitkwam. Uiteindelijk is het gelukt de kabels naast elkaar te plaatsen, zodat de vloer niet hoeft te worden opgehoogd.

 

Een andere vriend (geen foto) komt langs en maakt een plan voor alle internet en netwerkkabels. Heel nuttig advies, dat niet in het eindresultaat is terug te zien, maar zeker bijdraagt aan de efficiëntie van werken.

 

 

 

 

Nog een fotootje van de grote werkkamer. Dat gele pak is een soort piepschuim wat wordt gebruikt voor het uitvlakken van ongelijke ruimtes (boven).


Als alle kabels liggen, is het tijd voor de noppenplaten.

Daarna is de vloerverwarming aan de beurt.

Ook in de grote kamer ligt de vloerverwarming nu.

Mooi gezicht.

En een weekje later zijn daar de aannemers weer om de betonvloer te storten op de ruimtes.

Nu maar hopen dat alles er goed in ligt.

Dat ziet er strak uit. Ook de muren zijn meermaals gesmeerd en geschuurd. Ze zijn nu klaar voor de afwerking.

Het beton moet drogen en uitharden, dus er mag voorlopig niet op gelopen worden.

Een grote wagen voor de deur om het beton te storten.

Dit is voorlopig de laatste foto van het fotoverslag! Laat je weten hoe je het vind worden?

Meer mogelijkheden voor vergoede jeugdhulp

Meer mogelijkheden voor vergoede jeugdhulp

Mogelijkheden binnen de beperkingen

Hiep hiep hoera! We hebben nieuwe mogelijkheden voor vergoede zorg in de praktijk! Ooit begon ik met het leveren van eerstelijns ggz zorg voor kind en jeugd. Sindsdien is er behoorlijk wat veranderd qua regelgeving voor vergoede zorg voor de jeugd. Sinds 2015 wordt vergoede zorg niet meer betaald vanuit de zorgverzekeraar, maar is de gemeente daar verantwoordelijk voor. En in die 3 jaar tijd is er óók weer veel veranderd. Aan de lopende band bijna, als je het mij vraagt.

Verandering is niet gelijk aan verbetering

Het moge duidelijk zijn dat verandering niet altijd verbetering betekent. Wie mij een beetje kent, kent ook zo mijn gedachtes over hoe de geestelijke gezondheidszorg is geregeld in Nederland. Toen ik voor mezelf begon, heeft menig vakgenoot me dan ook voor gek verklaard. Met bosjes vallen collega´s om mij heen neer, en ik snap het helemaal. Ik ben dan ook begonnen met de insteek: het kan er alleen maar op vooruit gaan.

Actie voeren

Ik sta dan ook vierkant tegen alle acties die worden gevoerd voor de publieke sector. De GGZ is al jaren het ondergeschoven kindje van de zorg geweest. Ik hoop van harte dat daar op korte termijn verbetering in komt. Tot die tijd is het zoeken naar mogelijkheden binnen de beperkingen. En eigenlijk is dat een mooie metafoor voor wat mijn werk inhoudt. Ik zoek constant naar mogelijkheden binnen de beperkingen in de opvoeding. Of dat nou komt door ADHD, een ongunstig gezinsklimaat of een beperkte intelligentie.

Jeugd en opvoedhulp (J&O)

Op die manier heb ik, helaas op harde en zeer ontnuchterende wijze, ook mogelijkheden gevonden om mijn werkveld wat op te rekken en uit te breiden. Sinds kort bieden wij namelijk ook vergoede zorg aan voor het geven van groepstrainingen voor kinderen, het geven van ouderbegeleiding (zowel in de praktijk als thuis) en het geven van therapeutische begeleiding van kinderen met een DSM classificatie zoals ADHD of Autisme. Samenvattend heet dit hulpaanbod Jeugd en Opvoedhulp (J&O). Even voor de duidelijkheid: dit kan dus náást de GGZ hulp voor een kind worden ingezet.

BGGZ én SGGZ via 1NP

Eén van de andere veranderingen in de jeugd GGZ is dat het onderscheid tussen eerste- en tweedelijnszorg niet meer bestaat. Daarvoor in de plaats gekomen is nu BGGZ (basis GGZ) en SGGZ (specialistische GGZ) gekomen. Sinds wij ook zijn aangesloten bij 1NP als landelijk netwerk, kunnen we naast de kortdurende BGGZ indien nodig ook de meer intensievere SGGZ inzetten. Bovendien kunnen cliënten vanuit heel Nederland bij ons terecht, ongeacht de gemeente van herkomst.

Hartje Dordrecht

Nog eventjes geduld en onze praktijk zit in hartje Dordrecht, waar wij bovenstaande en andere mogelijkheden aanbieden. Want we laten ons niet kisten door bureaucratie en regelgeving, maar blijven zoeken naar oplossingen en mogelijkheden. Bloed kruipt waar het niet gaan kan tenslotte. En dat is nu precies de kracht van wat we doen: samen zoeken naar oplossingen en mogelijkheden, binnen de beperkingen van de situatie.

Blijf op de hoogte

Wil je op de hoogte blijven van alle ontwikkelingen en laatste informatie over de praktijk, het behandelaanbod en mogelijkheden voor jou? Like ons dan op Facebook en houdt de website in de gaten!

De verbouwing deel 20

De verbouwing deel 20

Praktijk in wording

Het is een tijdje stil geweest op de blog. Met 4 weken vakantie heeft de verbouwing ook een tijd stil gelegen, maar inmiddels zit de vaart er weer goed in. Dat moet ook wel, want op 1 januari moet mijn praktijk helemaal functioneel zijn aan huis. Dat betekent dat er in korte tijd nog een heleboel moet gebeuren. Om maar wat te noemen: de aanbouw met 2 praktijkkamers moet afgewerkt worden. Er moeten vloeren in komen, vloerverwarming, de muren moeten afgewerkt worden, lampen geïnstalleerd, contactdozen, etc.

Klussen to go…

De entree, met de hal, de gang, de wachtkamer en het toilet moeten ook gedaan worden: de vloer moet geëgaliseerd worden, er moeten nieuwe vloeren in met vloerverwarming, de wanden moeten afgewerkt worden, in de hal moet het raamwerk, de meterkasten en andere zooi in orde worden gemaakt. Het toilet moet vervangen worden, inclusief alle tegelwerk.

Keuken en slaapkamers

Om de wachtkamer af te kunnen maken, moet het keukenblok wat we nu nog gebruiken naar boven verhuizen. Maar dan moet boven eerst de vloer geëgaliseerd worden en gelegd worden, er moet een aanrecht komen en dan pas kan de keuken daar worden afgemaakt. Om de derde praktijkruimte te maken, moeten de kinderen uit die kamer wat nu hun slaapkamer is. Waar zij dan heen moeten? Liefst in hun eigen slaapkamers. Maar dát is een project waar we nog niet mee kunnen starten, dus zullen we daarmee moeten wachten.

Uitdaging

Kortom, een flinke uitdaging en waarschijnlijk komt het erop neer dat we nog volle bak aan de klus zullen zijn als ik al mijn praktijk aan huis zal hebben. Aan de andere kant hoop ik dat de ´essentials´ in ieder geval gedaan zullen zijn: toilet, vloeren, wachtkamer en 2 kamers klaar. Ohja, er moet ook nog ergens verhuisd worden. Al zin om te helpen? Méér dan welkom!

Fotoverslag!

Maar los van alle klussen die er nog liggen, is er ook veel om te laten zien van wat er al is gedaan. In verslag 18 eindigden we met de sloop van de oude aanbouw. Nu volgt een verslag van de nieuwe aanbouw. Dit is in juni, voor de zomervakantie gestart.

Het geraamte van de aanbouw stond er in no time.

Terwijl wij op vakantie waren, maakten de aannemers een deel van de aanbouw af.

Helaas was het niet zover af als we hoopten toen we thuis kwamen. Glas in de deuren ontbrak, net als beslag, het voegwerk, de buitenkraan…

En helaas was ook het dak ook nog niet dicht en lag er na een paar flinke plensbuien een zwembad binnen.

Er moest ook nog gemetseld worden.

Het raam en de deur in de linker kamer heeft al wel glas.

Vanuit de wachtkamer is er een deel van het raam opgeofferd om hoogte te winnen in de aanbouw.

Na een paar weken is dan eindelijk de lichtstraat geplaatst. Dit zorgt voor daglicht in de aanbouw, maar ook in de naastgelegen kamer.

De lichtstraat vanaf het dak. Hier hopen we uiteindelijk een sedumdak (groen dak) te kunnen maken.

En dan, met oog op privacy en comfort, wordt er maar liefst 14cm dikke isolatie in alle muren geplaatst. Geen kattepis dus. Knappe jongen die dan nog kan horen wat er wordt gezegd tijdens behandelingen!

Voordeel van nieuwbouw is dat alles lekker ´recht toe, recht aan´ is, wat vlug werkt.

En dan is ook de muur gemetseld en komen ze een paar weken later het voegwerk doen. Intussen is ook het glas geplaatst.

Voegwerk.

Na de isolatie zijn de platen aan de beurt.

Geheel rondom wordt alles bekleed.

Daarna folie aanbrengen en beginnen met de gipsplaten.

Dit wordt het kantoor/kleine spreekkamer.

Met gipsplaten oogt het direct weer een stuk lichter.

En dan is het tijd om de ruimte op te delen in 2, zodat er 2 kamers ontstaan en een overloopje.

En hier is dan ook de tussenmuur geplaatst.

Het overloopje vanuit de wachtkamer wordt gemaakt.

En dit is de grote behandelkamer (rechts).

 

 

Met openslaande deuren naar buiten

En ook de overloop is met gipsplaten bekleed.

En de posten zitten erin.

Minder grappig was dat de trap het begaf met Steef erop. Flink blauw en beurs, maar gelukkig niks gebroken.

Dan is het plafond aan de beurt, met de eerste gipsplaten.

En de laatste foto van dit verslag. Het plafond van de kleine kamer is helemaal beplaat.

 

“Ze is de jongste”

“Ze is de jongste”

De directeur in huis

Om meteen maar even de deur in te trappen met een prima werkend excuus: ze is de jongste. Dus ja. Dus wat? Nou, dus heeft ze een attitude waar Paris Hilton jaloers op kan worden. Dus heeft ze driftbuien en woede-aanvallen als haar banaan in plakjes is gesneden terwijl hij heel moest blijven. Dus stuiven haar oudere broer en zus op om haar tot haar dienst te zijn zodra ze al een hap lucht inneemt om aan te zetten tot een nieuw luchtalarm. Dus beslist ze elke dag zélf wat ze draagt. Inclusief een te kort hemdje met unicorns op een rokje uit de verkleedmand en haar knalroze kaplaarzen. Dus ligt ze toch nog zeer regelmatig tussen ons in als we ´s ochtends wakker worden. Dus, met andere woorden, is zij gewoon de directeur in huis.

Delegeren en regeren

´Mama, mag ik…´ komt niet in haar vocabulair voor. Nee, de standaard uitrusting van commando´s begint met ´ik wil´, hoewel deze volzinnen ook regelmatig worden ingekort tot éénwoordszinnen als ´tv´, ´ijs´ of ´van mij´, al dan niet begeleidt met een ondersteunende armbeweging richting het gewenste onderwerp.

Met open ogen…

En alle kennis en ervaring ten spijt, trappen we er met open ogen gewoon in. En dan zitten we weer met een peuter van 3 op je schoot, omdat ze toch het allerliefste bij ons in slaap valt in plaats van in haar eigen bed. Natúúrlijk kan ze dat ook wel hoor, gelukkig. Vooral als ze bij anderen is. Schijnt ze ook ineens groenten te eten. En nog veel ook.

Maar ze is nog zo klein…

Maar als ze dan die grote blauwe ogen naar je opslaat, haar ronde gezichtje omlijst door blonde piekhaartjes, en die kleine zachte handjes in je nek voelt friemelen, dan neem je alles voor lief. Dan ben ik gewoon een zwakkeling, en Steef nog meer. Dan kunnen we het haar toch ook niet kwalijk nemen dat ze achter de rug klimt en ze jou met je neus in je prak met eten duwt tijdens de avondmaaltijd, omdat ze koste wat kost ´gezellig bij je wil zijn´.

Achja, later zullen we er om kunnen lachen. Of misschien wordt het alleen maar erger. Maar ze is nog zo klein. Onze kleinste. En hierna komt nooit meer nog een kleinste. Ze is de jongste hè? Ja. Dat verklaart toch alles.

De verbouwing deel 19

De verbouwing deel 19

De wachtkamer en keuken van de praktijk

Er is nog helemaal niks af in huis. In elke ruimte kun je dingen aanwijzen die nog gedaan moeten worden, niet helemaal werken of afgewerkt moeten worden. We werken niet met een planning en dat roept vaak vragen op bij mensen. Vragen als: `hoe lang ben je nog bezig´ of ´wanneer is de keuken klaar denk je?´ moet ik steevast met een schouderophalen of groot vraagteken beantwoorden. Geen idee. Aan de uitdrukking op hun gezicht te zien wordt ik meermaals voor gek verklaard, en dat is prima.

Teleurstelling voorkomen

Als wij een planning hadden gehad, dan was er waarschijnlijk keer op keer teleurstelling. Want dan zouden we steeds weer moeten constateren dat dingen veel langer duren dan gedacht, en frustratie geven, omdat alles in de soep loopt. Nee, dan liever gewoon maar doen, en kijken hoe het gaat. Hard werken doen we toch wel, en af moet het toch ook. Ik denk daarom liever in volgordes. En ook die wisselen zeer regelmatig, soms afhankelijk van het weer of seizoen, dan weer vanwege mijn veranderde wensen of door gevorderd inzicht.

Toekomstige wachtkamer in wording

Hoe dan ook, sommige stukjes zijn al een beetje af. De keuken in de praktijkruimte is daar een voorbeeld van. En hoe klein de stukjes dan ook zijn, ik kan er wel onwijs van genieten dat het dan mooi wordt. Zélfs als het nog niet af is. Het is fijn om steeds een klein stukje te hebben dat definitief is, wat verrijkt of iets toevoegt. Daarom vandaag een update van onze keuken in de toekomstige wachtkamer.

De kamer zoals die was, nadat we de interne verhuizing hadden gedaan.

Dit wordt de toekomstige wachtkamer van de praktijk. Links een keukenblok voor koffie en thee, rechts een bank.

Muurtje gemetseld en hersteld. Daarna gaat Steef met de metal studs aan de slag.

Isolatie, leidingwerk en elektra.

Daarna spaanplaten er tegenaan.

Gipsplaten er tegenaan.

Keukenblokje in elkaar zetten.

Keukenblokje alvast op hoogte plaatsen voor de toekomstige vloer, die ook wordt geëgaliseerd.

Keukenblokje staat op een soort vlondertje, waterpas.

Dubbele laag bovenkastjes, voor extra veel bergruimte.

 

We hadden veel snijverlies van de badkamertegels. Ik vond het zonde om al deze kilo´s tegels weg te doen, dus besloot ik ze te hergebruiken voor een mozaïekmuur als achterwand in de keuken.

Een hele leuke, maar wel tijdrovende klus.

Oh en ons pronkstuk: de quooker in de keuken!! Wat zijn we daar ontzettend blij mee!

De tegeltjes worden ook hier met een lichtgrijze voeg gevoegd.

Tadaaaa, de hele muur is af. Was een paar weken werk, maar dan heb je ook wat. Moet alleen nog even gepoetst en gevoegd worden.

En dan kan ook eindelijk de quooker worden geïnstalleerd, yes!

Er komt in ieder geval al water uit…

En hoera!! Ook kokend water! De sperziebonen zijn meteen 56x sneller klaar, op dat elektrische kookplaatje!

 

 

Back in business

Back in business

De ontwikkelingen anno september 2018

Zo hèhè, daar istie dan eindelijk hoor. Een nieuwe blog na ik-weet-niet-hoe-lang. Ja, het was even stil, maar zeker niet omdat het rustig was aan deze kant. Integendeel, het zat er gewoonweg niet in om lekker te schrijven. In de komende blogs zal ik jullie bijpraten over de belangrijkste ontwikkelingen tot nu toe. Want dat die er zijn, moge duidelijk zijn.

Deadline huur

Het is inmiddels september en we hebben een harde deadline gekregen wat de verbouwing betreft. Want 1 januari 2019 komen er nieuwe huurders in het pand waar ik nu zit met de praktijk. Met andere woorden: dan moet de verbouwing voor het praktijkgedeelte dus klaar zijn. Hoe het daarmee vordert, lees je snel.

Vakantie voorbij

Ook is de zomervakantie achter de rug. Het was een broodnodige vakantie voor ons gezin, op alle fronten. Een roadtrip door verschillende landen: Duitsland, Tsjechië, Hongarije en Tsjechië. Het was genieten, en ik besefte maar weer eens dat ik toch het allergelukkigst ben als ik compleet met mijn gezin ben. En dan vooral met goed weer.

Schakelen

Eenmaal terug was er weinig schakeltijd. De hektiek van de praktijk ging onverminderd door en door verschillende vervelende kwesties die niets met cliënten zelf te maken hadden, werd er een vervelende schaduw geworpen over mijn werkplezier. Nog steeds worstelen we met de afwikkeling van veel (in onze ogen) onnodige en vooral tijdrovende administratieve rompslomp. Ik hoop maar dat dit snel achter de rug is.

De scholen zijn weer begonnen

De scholen zijn weer begonnen, en dat brengt altijd weer een andere dynamiek mee. Want dat betekent als gezin terug in het ritme, ochtendspitsen, en ook de start van clubjes en verenigingen. Elke ouder met schoolgaande kinderen herkent de overgang. En het zoeken naar de gymschoenen – als ze nog passen na de groeispurt van de zomer.

Contrast

Door het afscheid van de fijne tijd op vakantie, en het ontspannen en gelukkige gevoel daar, en direct de hektiek – en helaas ook wel stress – die ik bij terugkeer op mijn werk voelde, was het contrast groot. Ik heb een paar weken lang alleen maar ´geleefd´, geen aanrader en zeker geen goed voorbeeld voor mijn cliënten. Maar mijn gedachtes gingen tegelijkertijd alle kanten op. Want ik was me er wel terdege van bewust dat dit inderdaad geen goede zaak was. Bovendien ook niet hoe ik mijzelf kende.

Regeldruk

Ik heb immers de afspraak met mijzelf gemaakt dat ik ga doen wat ik leuk vind, en waar ik gelukkig van word. De grote druk die ik ervaarde door bureaucratie van hogere hand, deed mijn plezier wegsmelten als sneeuw voor de zon. Logisch dus dat ik met de vraag speelde of dit is wat ik wilde. Nee, is het antwoord als het gaat om de regeldruk. Ik juich daarom alle stakingen en acties vanuit de publieke sector heel erg toe. Want er moet écht wat veranderen.

Food. Body. Mind.

Maar het antwoord is ook ja, als het gaat om de werkinhoud. Ik heb gekozen voor het ondernemerschap, en daarmee kies ik voor vrijheid in handelen. Maar die vrijheid voel ik nu onvoldoende. Tijd dus om buiten de kaders te denken. In de afgelopen maanden ben ik bezig geweest met het opzetten van een heel nieuw programma: een combinatie van behandeling gericht op het aanpakken van psychische klachten, door zowel in te zetten op je eetgewoontes (Food.), beweging (Body.) als je psyche (Mind.). Binnenkort lanceer ik dit programma ´voor het echie´, maar op de website kun je alle informatie nu al vinden.

De verbouwing deel 18

De verbouwing deel 18

De start van de aanbouw

Zomer 2018 en het is al weken achtereen stralend weer. Gelukkig maar, want ons huis staat in open verbinding met buiten. Het schuifdeurtje van onze keuken eindigt in het niks, en als je niet oplet, val je zo een meter naar beneden wanneer je de ´tuin´ instapt. Nouja, tuin… Het mag intussen de titel niet meer dragen. Toch maken we er nog steeds op de meest creatieve manieren gebruik van. Zo hadden we ineens even een zandbak en kun je bij ons zo terecht om een zandstraal kuur te ontvangen.

Doemscenario´s

De aannemers zijn begonnen en dat is leuk. Hoewel ze er niet dagelijks zijn, is het iedere keer weer een feestje als ze geweest zijn. Op mijn werk krijg ik al het nodige aan foto updates doorgestuurd, en als ik dan aan het eind van de dag mijn fiets parkeer, tref ik steeds weer iets nieuws aan. Ik ben soms blij dat ik er niet bij ben, want ik zou duizend doden sterven uit angst dat ons huis instort, de gevel naar beneden komt of andere gruwelijke scenario´s ontstaan waar ik getuige van kan zijn.

Van afbraak naar aanbouw

Het was echt een enorme klus om de aanbouw af te breken en afgevoerd te krijgen. Maar toen de tuin eenmaal leeg was, was er een enorme vlakte. Wat een lel van een tuin hebben we eigenlijk! Bijna jammer dat de aanbouw er weer op komt. Bijna. Want ik kan ook niet wachten om straks de binnenkant aan te kleden!

Het fotoverslag is bijgewerkt tot begin juli.


De tegelvloer moest er nog uit.

Dat waren ook weer de nodige kilootjes sjouwwerk voor Steef.

It´s all in the family! Fosse vind het prachtig om zijn pa te helpen met klussen.

En hij doet het met verve!

De aannemers komen. De grond moet afgegraven worden en er worden 2 holle palen de grond in geslagen voor de fundering. Deze worden vervolgens met beton gevuld.

Er wordt aardig wat grond weggehaald.

Er lag nog een oude rioolleiding.

En helaas ook een muur van gewapend beton. Heeft meerdere dagen gekost om die weg te drillen.

Hèhè, eindelijk die muur door, maar dat stuk beton is zó zwaar dat we het vervolgens niet verplaatst krijgen…

De aannemers lossen het betonblok probleem op en graven een geul die ook met beton wordt gevuld.


Het uitzicht die avond op de tuin.

De keer daarop worden er 11 gaten in de gevel gemaakt, om daar de balken van de fundering van de aanbouw in te bevestigen.

Ik was blij dat ik er niet bij was. Ziet er doodeng uit, die gaten in de gevel.

In de gaten komt steeds een paal van 160kg per stuk. Net even wat degelijkere kwaliteit dan hiervoor 😉

Dit wordt een broodjesvloer genoemd. Soort broodjes van piepschuim die vervolgens gevuld worden met beton.

En daarvoor wordt serieus materieel uitgerukt.

En dan vullen maar!

Hier een korte impressie.

Egaliseren van de grond…

En dan een paar dagen laten uitharden.

Het eerste gedeelte van onze nieuwe aanbouw ligt! Het is onwerkelijk hoe het was, en hoe het wordt. Heel bijzonder om alles zo te volgen en mee te maken!

De verbouwing deel 17

De verbouwing deel 17

Over nog meer slopen…

Het is vandaag 19 juni 2018. Morgen komt de aannemer. De aannemer stond oorspronkelijk gepland op pakweg 14 juni. Rond 7 juni vroeg ik Steef wanneer die aannemer nu eigenlijk kwam. Het was vlak voor het weekend, en we lagen al in bed. `Oh, die komt misschien aankomende week al´, was het antwoord. Oh fijn, dacht ik, dat schiet lekker op. De volgende dag wierp ik een blik in de aanbouw, die grotendeels leeg was, maar waar nog stapels planken, verhuisdozen vol spullen, bergen afval en her en der verspreide zooi lagen. ´Krijg je dat wel leeg voor ze het komen slopen?´ vroeg ik een beetje weifelend. ´Maar ik ga het zelf slopen, hoor´, was het enigszins verontwaardigde antwoord van manlief.

´Even zelf doen´

Ik dacht dat ik het verkeerd gehoord had.  Ik hóópte met al mijn vezels in mijn lijf dat ik het niet goed verstaan had. Het was zaterdagochtend, en maandag zou mogelijk de aannemer al op de stoep kunnen staan. In ieder geval diezelfde week. ´Zélf slopen!?´. Al wekenlang had ik wie het maar horen wilde verkondigd dat de aannemers zouden komen om de boel te slopen, het afval af te voeren en vervolgens de nieuwe aanbouw neer te zetten. En nu hoorde ik dat vriendlief in al zijn naïviteit dacht dat hij in 1,5 dag een aanbouw van 7x7m kon slopen en afvoeren!?

Véél bouwafval…

Natúúrlijk werkt Steef keihard en heb ik niks aan te merken op zijn inzet, deskundigheid of betrokkenheid. Maar zijn tijdsinschatting daarentegen… Na 2 dagen buffelen (de aannemer had nog niet bevestigd wanneer hij zou komen) kreeg Steef het telefoontje dat de aannemer pas de week erop zou komen. Geluk bij een ongeluk, want natúúrlijk zat ook hier de aanbouw vol met tigduizend lagen hout, triplex, schrootjes, lijm, schroeven, latjes, planken, balken, isolatie en nog meer platen. Kortom, weken werk. De aannemer werd uitgesteld, ik trok ook weer mijn klushandschoenen aan en we zetten alles op alles om het sloopwerk zover mogelijk af te krijgen.

Bergen verzetten

En hoewel ik er een hard hoofd in had, heeft Steef bergen verzet. Blijkbaar doet zo´n deadline soms ook goeie dingen, want het sloopwerk is zo goed als gedaan. De tuin ligt vol met puin en het lijkt wel of onze achtertuin in de Gazastrook ligt. Het is onherkenbaar en ook onwerkelijk dat we hier een paar weken terug nog ons ontbijtje aten, de afwas deden of een douche namen.

Ik heb dit verslag in delen geschreven. De foto´s beslaan uiteindelijk een week of 3. Hieronder een fotoverslag van onze sloopwerkzaamheden!

De voorfoto: een uitbouw van 7 meter diep, met daaraan een 3 meter lange overkapping. Rechts is een volledige aanbouw, links een soort grindtegels met een dak erboven. Alles moet weg.

Stap 1. Berging leegmaken, alles intern verhuizen en dan stap 2: de overkapping.

En weg is de houtje touwtje overkapping.

Het dak gaat eraf bij ons.

En de dakramen sparen we, die hergebruiken we later.

Met zonder dak.

En er was licht!

…en een hele berg afval…

Dak slopen van de aanbouw…

Onherkenbaar die zooi (hier stond de wasmachine en douche).

En de voormalige keuken…

Bergen en bergen puin brengen we weg.

De ene na de andere laag aan isolatie en bedekking of plaatmateriaal wordt eraf gehaald.

Hèhè, kale muur!

Stofzuigen heeft weinig zin meer deze weken.

Als de binnenkant is gestript, beginnen we met het dak slopen.

Actiefoto 🙂

De buurtjes zitten front row met uitzicht op ons geploeter. Dankjewel voor de foto, buur!

Hé die veger en blik, die is waarschijnlijk in de afvalberg verdwenen, want die is al een poosje onvindbaar.

Keukenblok is ook weg, dak eraf, bijna tijd om de muren om te gooien.

Er blijft steeds minder staan.

Het lijkt wel een oorlogsgebied.

Van bovenaf helemaal.

De tuin staat helemaal vol met afval, uiteindelijk zijn er 4 containers bouwafval afgevoerd.

 

En dan het leukste: slopen van de muren!

Nu lijkt het helemaal de Gazastrook hier.

Heb noodgedwongen wat traininkjes moeten missen, maar ik kwam wel aan m´n beweging met dat puin sjouwen.

Vloer leegmaken.

Containers vullen.

En de laatste foto voor nu. Je ziet dat er 2 soorten ondergrond zijn: onder de witte tegels vooraan ligt beton (gelukkig een dunne laag) en onder dat stuk erachter ligt hout op niks, daaronder zit een gat van een halve meter boven het zand. Alle tegels moeten er natuurlijk uit, want de grond moet afgegraven worden en egaal gemaakt worden. Voor de uitbouw komt een afstapje van zo´n 10cm.

De verbouwing deel 16

De verbouwing deel 16

Een interne verhuizing

Het is begin juni als ik dit schrijf. Over ongeveer 2 weken wordt een groot deel van onze huidige leefruimte platgegooid. Dat betekent dat alles wat er nu in staat, weg moet. Dan slopen de aannemers de aanbouw om in te ruilen voor een degelijk exemplaar. In die uitbouw komen twee kamers voor de praktijk. En dan, hópelijk, kunnen we toewerken naar de praktijkruimte aan huis. Om dat voor elkaar te krijgen, moesten we opnieuw verhuizen. Intern dit keer.

Van doorloopruimte naar eigen kamer

Geen gruis van een uit elkaar vallend muurtje meer in mijn bed, en geen douche cabine die bijna van ellende uit elkaar valt. Ook geen losliggend aanrechtblad waar regelmatig wat achter rolt of een wasbak waar we als een giraf in moesten buigen om de afwas te doen. We gaan er op vooruit! We verhuisden ons bed naar zolder, naar de kinderkamer naast de badkamer. Geen vloer, geen stopcontacten en geen wandafwerking, maar hé, who cares! Want we hebben een eigen kamer! Toch een behoorlijke vooruitgang ten opzichte van de doorloopruimte waar we eerst sliepen.

Douchen…

En het meest fijne moment van afgelopen tijd was toch wel met stip op 1 het kunnen douchen in onze mega ruime royale douche met stortdouche! Geen muurtjes waar ik m´n ellebogen of knieën tegenaan stoot, of waar ik letterlijk naast de douche moet gaan staan om mijn benen te scheren. In plaats daarvan geniet ik van héél véél ruimte, een krachtige douche, het fijne gevoel van de tegels aan mijn voeten, handzeep op grijphoogte en een bankje waar ik mijn voet op zet om te kunnen scheren. Rijkdom. En dan kijken we nog maar even niet naar het balkje dat nog geverfd moet worden, het feit dat er nog geen stopcontacten of verlichting is, geen spiegel, of dat het water doodleuk langs de douchedeur en dorpel de badkamer in stroomt omdat de douche deur niet goed blijk aan te sluiten (shit zeg).

…En lekkage

Een grotere deceptie was het toen we op een avond na het douchen naar beneden liepen en bij het plafond en de muur onder de douche nattigheid zagen. Lekkage. Compleet met plasje op de grond. Die avond heb ik even struisvogel politiek gespeeld en gedaan of het er niet was. Want die doemscenario´s met al het tegelwerk dat er weer af wordt gesloopt, probeerden zich al in mijn brein te nestelen. Waarschijnlijk is het de handdouche, dus gebruiken we die voorlopig niet. Maarja, daarmee is het probleem natuurlijk niet weg…

Volle woonkamer

Terug naar de interne verhuizing. Alle kasten en kledingrekken die in de ruimtes van de aanbouw stonden, de wasmachine, droger en andere toestanden zijn ook naar boven verhuisd. Maar de keuken kan niet zomaar weg, want dan hebben we geen water meer. De eettafel staat ook in de tijdelijke woonkamer, waarmee deze ruimte nu behoorlijk vol staat. Het volgende project was de keuken in de wachtkamer van de praktijk realiseren. Want als die alvast staat, kunnen we die tijdelijk gebruiken en kan de rest van de leidingen worden afgesloten en weggehaald.

Muurtjes smeren en een keuken

Afgelopen weken was Steef daarom hard bezig met het dichtsmeren van de beschadigde muur, het plaatsen van metal studs, houten wanden en gipsplaten. Een verhoging op waterpas voor de keuken werd gemaakt, een keukentje uitgezocht en gehaald en uiteindelijk geplaatst. We kregen een dagje hulp van vrienden en mijn broertje, waarmee de eerste stappen werden gezet. En al is het niet mijn droomkeuken (die komt de verdieping erboven), ik ben al superblij met deze verbetering en kijk er naar uit om het in gebruik te gaan nemen!

Fotoverslag

Hierbij het fotoverslag van de afgelopen weken.

Onze voormalige ´was- en kleedruimte´, waar onze nooddouche stond, onze wasmachine, droogrek en kleding.

De ruimte is zo goed als leeg. Klaar voor de sloop.

Onze voormalige ´romantische´ slaapkamer, hier komt straks de wachtkamer met keukentje van de praktijk.

En nog een foto van dezelfde ruimte.

Onze voormalige ´keuken´, zoveel mogelijk leeggehaald. We koken hier tot de andere keuken (in de wachtkamer) gebruikt kan worden.

En een vooruitgang, want we hebben een slaapkamer 🙂 Eentje met muren en een deur.

Dit wordt één van de kinderkamers uiteindelijk.

Met ee

n beetje passen en meten lukt het net.

De woonkamer wordt nog voller, want de eettafel komt erbij.

Maar het past gelukkig prima.

De muur in de wachtkamer moet dicht gesmeerd worden, de leidingen moeten daar weg (maar nu nog niet, want anders kunnen we niet meer koken).

Fons helpt met dichtsmeren en de wasmachine naar zolder verhuizen.

In rap tempo zijn de metal studs, isolatie en gipsplaten geplaatst. Tijd voor het ´vlondertje´ waarop de keuken komt. Het eerste kastje wordt al geplaatst.

Vriend Bram helpt met laaiend enthousiasme mee met de keuken in elkaar zetten.

Dat gaat voorspoedig.

En ook de bovenkastjes worden geplaatst.

Tot zover het fotoverslag, bijgewerkt tot begin juni. Binnenkort een ´special´ met voor en na foto´s van de badkamer.

 

 

 

Stand van zaken anno juni 2018

Stand van zaken anno juni 2018

Wat is er allemaal gebeurd?

Oeps! Is het al zo lang geleden sinds mijn laatste blog? Dat is me nog niet eerder overkomen! Writers block? Nee hoor, maar gewoon heel veel aan de gang. Ik heb het idee dat ik met 20 dingen tegelijk bezig ben, waardoor het allemaal ook meteen 20x trager gaat dan ik zou willen. Maarja, ik ben nu eenmaal nooit een ster geweest in keuzes maken. Ik vind gewoon teveel leuk.

De laatste post ging over mijn trainerschap bij NatuurlijkSportief, en stamt alweer van een maand geleden. Wat is er in de tussentijd allemaal gebeurd? Voor degenen die nieuwsgierig zijn, ik licht jullie even bij.

Vertrek en komst van collega

Mijn lieve collega Vera heeft een andere baan gevonden, en heeft onze praktijk met weemoed verlaten. Ze kon haar ene dag bij ons niet combineren met haar nieuwe baan. Balen! Maar alsof het zo had moeten zijn, kwam Sanne bij ons in dienst. Na een goed stagejaar ging zij direct aan de slag. Met veel plezier werken we nu samen, en dat is soms net een snelkookpan. In veel opzichten lijken we op elkaar, we bruisen allebei van de ideeën en zijn altijd op zoek naar verbetering. In sneltreinvaart brengen we dan ook onze to-do lijstjes en actiepunten in de praktijk. Hoe gaaf is het, om al je eigen ideeën ook echt waar te kunnen maken!

Groepsbehandelingen

Zo zijn we bezig om groepsbehandelingen te starten, voor kinderen en jongeren met angstklachten, somberheid, piekerklachten en denkproblemen. Ook voor negatief zelfbeeld komt een groep. Naast deze groepen gaan we na de zomer ook starten met groepen gericht op bewegen, naar buiten gaan volgens het NatuurlijkSportief principe, en aanvullend komt er een groepsbehandeling voor kinderen en jongeren met overgewicht of obesitas. Deze groepen krijgen een vaste plek in de week.

Huisbezoeken

Ook kijken we of we huisbezoeken kunnen toevoegen aan ons aanbod. We hebben gemerkt dat hier veel behoefte aan is, en dat het nog weinig wordt aangeboden door andere aanbieders. Het is soms een meerwaarde om een kind en zijn/haar ouders in de thuissituatie te kunnen zien en direct daarbij te kunnen aansluiten in de behandeling.

Beweging en voeding

Achter de schermen ben ik daarnaast druk bezig met het op poten zetten van een particulier aanbod, meer gericht op het bewegen en de voeding, gericht op psychisch welzijn. Het uitdenken en invullen van de website kost tijd. Veel tijd. Maar ik wil het eerst goed hebben, voor ik ergens mee begin, dus geduld is een schone zaak.

Regelzaken

Brengt wel met zich mee dat er soms tijd tekort is voor die randzaken die nu eenmaal moeten. Werkpunten voor de nieuwe AVG wet in de praktijk brengen, cliënten tellen voor het CBS of het herschrijven van algemene voorwaarden, een toestemmingsverklaring of de tarieven. Saai, maar noodzakelijk. Ik zou liever blogjes schrijven, maar de woensdagochtenden worden vaker ingepikt door dit soort moetjes. De keerzijde van het ondernemerschap zullen we maar zeggen.

Naar Dordrecht

Intussen wordt door steeds meer cliënten de vraag gesteld of we nu ook in Dordrecht zitten of wanneer we naar Dordrecht komen. Van meer mensen begrijp ik dat de behoefte er is om die kant op te komen, omdat de wachtlijsten bij de huidige aanbieders steeds verder toenemen. Nou beste mensen, de deadline staat natuurlijk op 31-12-2018, maar ik hoop toch echt eerder over te gaan.

De nieuwe praktijk

Half juni (ja, dat is nu) komen de aannemers om de nieuwe aanbouw te maken aan het huis. Op dit moment is Steef bezig met het slopen van de huidige aanbouw. Daarover in een andere blog meer. Maar kortgezegd kijk ik naar een getroffen oorlogsgebied als ik uit het raam van de ´keuken´ (straks wachtkamer) kijk. Daar, in dat slagveld, moet over een paar maanden de praktijk herrijzen. Ik kan het me nog niet voorstellen, maar de wonderen zijn de wereld nog niet uit.

Halfjaar ondernemer

Ik ben nu een halfjaar ondernemer en het bevalt me goed! Ik werk veel uren, maar ik doe alles voor mezelf, en dat geeft een heerlijk gevoel. Soms ineens een uurtje eerder thuis zijn, een spontaan ochtendje vrij plannen om te hardlopen of de kinderen zelf naar school brengen. De vrijheid is een luxe. Steef denkt tussen het slopen en klussen door, na over zijn toekomstplannen, maar is voorlopig nog volle bak bezig met het huis.

Ik ga gauw aan een volgend blogje schrijven, over de verbouwing, want er is veel om jullie te laten zien!