Archief van
Auteur: Michelle Houtman

Bloggen op verzoek

Bloggen op verzoek

Omdat kiezen niet lukt…

Ik ben heus geen luie schrijver hoor, als ik eenmaal op gang ben dan loopt t ook wel. Maarja, opstartproblemen zijn meer het probleem. Beetje ADHD herken ik ook wel in mezelf. Kan iedereen die langere tijd met me omgaat wel beamen vrees ik: subtiliteit en gratie is nou niet perse mijn kernkwaliteit als het erop aankomt. Nee, ik heb vaker last van besluiteloosheid of impulsiviteit.

Misschien ken je dat wel (of niet), dat je aan het online shoppen bent, 45 artikelen in je winkelmandje heb liggen, 3 uur kwijt bent, en dan uiteindelijk niks koopt. Ik sla dicht als ik teveel opties heb. Ik raak in paniek bij een restaurant die 48 kantjes aan hoofdmenu opties heeft, want hoe weet ik in hemelsnaam of ik het állerlekkerste kies!?

Omdat ik teveel leuk vind…

Hetzelfde geldt zo’n beetje voor de rest van mijn leven. Hoewel gelukkig ook het een en ander al vroeg duidelijk was voor me, zoals mijn dromen en ambities op werkgebied. Maar als ik dan een blog start, dan vind ik ineens álles relevant om over te schrijven. En wáár moet ik dan beginnen!? Wat een opluchting toen mijn collega recent opperde: “en misschien kun jij daar dan een blogje over schrijven”. Ja! Wat een topidee!

Teveel smaakjes in de ijssalon

Ik kan namelijk prima in opdracht schrijven. Niet omdat ik geen inspiratie heb, maar juist teveel. Het is een beetje the story of my life: ik vind teveel leuk om te doen, interessant, en wil teveel nog doen. Mijn interesses nemen alleen maar toe, en mijn vrijetijd juist af. Hoe kies ik dan waar ik in die zeldzame momenten een blog over schrijf!? Immer bang om de foute keus te maken. Want dat is net als bij een ijssalon toch net de verkeerde smaak te hebben gekozen, terwijl het gezelschap om je heen allemaal een lekkerder ijsje heeft. Ik trek dat gewoon heel slecht.

Zeg jij het maar

Dus heb ik een nieuwe strategie. Ik mag dan wel werkgever zijn, in dit geval vind ik het heerlijk om aangestuurd te worden. Dus vraag ik nu elke week aan mijn collega’s waar ik over zal schrijven. Maar aangezien mijn collega’s niet genoeg zijn, doe ik ook een beroep op mijn lezers en mijn cliënten: zet me aan het werk! Vertel me waar ik over moet schrijven, en ik kom op gang. Zo lees je wellicht binnenkort precies waar jij benieuwd naar was! En zo niet? Dan doe ik gewoon nog een poging.

Review: “De Hardloop Revolutie”

Review: “De Hardloop Revolutie”

De hardlooprevolutie: meer vet verbranden door training op hartslag en goed ademen

Je denkt misschien: wat heeft dit nou met je werk te maken? Nou, meer dan je denkt. En ik zal uitleggen waarom. Ik zal niet liegen als ik zeg dat ik dit boek puur vanuit mijn eigen interesse ben gaan lezen. Maar de raakvlakken met mijn werk zijn er niet minder om. Neem alleen al het feit dat de schrijver van dit boek (Koen de Jong) ook één van de docenten van de opleiding voor Runningtherapie is. En dat is niet voor niks. Runningtherapie is ook ons aanbod, wat steeds verder vorm krijgt, maar nog meer aandacht verdient. Het lezen van dit boek, én het schrijven van de review, dient dan ook meerdere doelen.

Hoewel de titel misschien anders doet vermoeden, is dit boek niet enkel voor (wannabe) sporters bedoeld. Het maakt vooral duidelijk dat simpele leefstijlveranderingen voor soms grote veranderingen in je welzijn kunnen zorgen. Het gaat om een investering in je toekomst. Wel de moeite waard dus, en ook vooral waar ik meer naartoe wil: de preventie van problemen. Want soms hoeven goeie oplossingen niet ingewikkeld te zijn.

De feiten

  • Titel: De Hardloop Revolutie. Meer vet verbranden door training op hartslag en goed ademen.
  • Auteurs: Stans van der Poel en Koen de Jong
  • Uitgever: Lucht
  • Publicatiedatum: vierde druk, november 2018
  • Aantal pagina’s: 299
  • Prijs: €22,50 (softcover)

Algemeen

Het betreft een softcover boek die feitelijk bestaat uit twee boeken die later zijn samengevoegd, te weten: ‘De marathonrevolutie’ en ‘Ik, hardloper’. Stans van der Poel is inspanningsfysioloog, longfunctieanalist en sportdocent. Ze is gespecialiseerd in de relatie tussen ademhaling, hartslag en inspanning, vooral om psychische klachten te verminderen. Koen de Jong heeft samengewerkt met Stans van der Poel, en is bekend van de methode Sportrusten, en heeft samen met Stans van der Poel het 14k schema bedacht voor het trainen voor de marathon.

Hun gedeelde visie bestaat er uit dat ademhaling en daarbij dus ook ademhalingsoefeningen, bijdragen aan een beter welzijn. Door simpele ademhalingsoefeningen dagelijks uit te voeren, kun je klachten van o.a. vermoeidheid, stress, slaapproblemen, depressie en angst verminderen. Als je dit combineert met matig sporten (in hun geval hardlopen), dan kun je je lichaam zowel fysiek als mentaal gezond houden (of maken).

Het boek is makkelijk weg te lezen. Ik deed er ongeveer een week over, wat behoorlijk snel is in een drukke werkweek met 3 kinderen om me heen. Koen schrijft op een fijne, toegankelijke manier, waardoor het boek goed te volgen is. De schrijvers zijn helder in hun uitleg, en gebruiken grafieken of tabellen om van alles te verduidelijken. Ook heeft het boek verschillende schema’s, bijvoorbeeld om te beginnen met hardlopen met overgewicht, of een PR trainen op de 10 kilometer. Hierdoor is het boek ook vlug gevuld, maar ook gemakkelijker erbij te pakken wanneer je daadwerkelijk een schema wil gaan gebruiken.

De pluspunten

  • Het boek is gemakkelijk leesbaar, vlot geschreven en met een heldere boodschap. Het is goed te volgen en je kunt gemakkelijk kleine stukjes per keer lezen.
  • Ik vind het persoonlijk heel belangrijk dat er meer aandacht is voor preventie van psychische problemen door ‘simpele’ huis-tuin-en-keuken oplossingen. Het doen van ademhalingsoefeningen, het inbouwen van voldoende rust, gezond eten en voldoende beweging is waarschijnlijk te simpel of voor de hand liggend dat het niet wordt uitgedragen of gepropageerd door de (huis)artsen en psychologen, maar eigenlijk is dat een gemiste kans. Hiermee kun je al zowel winst boeken, en ook zoveel problemen voorkomen, dat het zeker de moeite waard is om hierin te investeren.
  • Het boek is super praktisch: kant en klare schema’s, allerlei tabellen en manieren waarop je bijvoorbeeld kunt leren trainen op je eigen hartslag. Fijn om er later bij te kunnen pakken.
  • Het boek nodigt uit voor verdieping, via andere boeken en websites. Je kunt het nog praktischer maken door bepaalde programma’s te volgen.
  • Het boek is optimistisch. Je krijgt zin om aan de slag te gaan, en ook een hoge leeftijd of medische beperkingen zijn geen beperking om aan de gang te gaan.

De minpunten

  • De ondertitel ‘meer vet verbranden’ vind ik wat misleidend. Er wordt niet uitgebreid ingegaan op dit stuk. De achterliggende gedachte is dat door een rustige ademhaling, je meer leunt op je vetverbranding dan op je suikerverbranding. Dit mag van mij echter wel wat meer verdieping krijgen. Of een andere ondertitel.
  • Het meten van je omslagpunt is wat lastig om zelf te doen. Dit is echter wel nodig om met de schema’s uit het boek uit de voeten te kunnen. Het zou fijn zijn als er wat meer mogelijkheden werden genoemd om dit te bepalen.
  • Er wordt in het boek gesproken over ‘kilometers per uur’ als tempobepaling bij het hardlopen. Bij de meeste sporthorloges wordt echter de pace aangegeven: ‘minuten per kilometer’. Het zou fijn zijn als deze ook werden genoemd, zodat je niet alles om hoeft te rekenen.

De eerste indruk

Het betreft een klein boekje, dat gemakkelijk in de hand ligt, maar niet open blijft liggen. Ik hou van deze opmaak: veel wit en een prettig, speels lettertype, met afwisseling tussen vetgedrukt en normaal gedrukte tekst, regelmatige opsommingen in moderne jasjes. Ook zijn er regelmatig tabellen, schema’s, grafieken of afbeeldingen waardoor het snel en gemakkelijk weg leest, maar ook gestructureerd overkomt.

Opbouw van het boek

Het boek bestaat zoals eerder genoemd, uit twee samengevoegde boeken. Daar is tijdens het lezen echter weinig van te merken: het geheel is een logisch opgebouwd geheel. Er zijn drie delen in het boek. Deel 1 richt zich op informatie die voor iedere hardloper goed is om te weten. Het duikt in het nut van een rustige ademhaling, het voorkomen van blessures door matig te trainen en wat sporten kan betekenen voor je welzijn. Ook wordt uitgelegd waarom trainen op je eigen hartslagzones zo belangrijk is. Deel 2 en 3 richten zich veel meer op de schema’s voor het trainen voor o.a. 10 kilometer of een (halve) marathon.

Vooral deel 1 heeft veel raakvlakken met de praktijk. Het toepassen van ademhalingsoefeningen is iets dat nog meer aan de orde mag komen bij ons, en wat prima past binnen mindfulness en meditatie. Het is één van de richtlijnen voor o.a. angst en depressie, maar ook geschikt als je last hebt van chronische stress.

Het trainen op je eigen hartslagzones klinkt misschien wat abstract, maar wat ik hier vooral uit haal, is dat het heel belangrijk is dat je je lichaamseigen signalen leert herkennen, en dat je op tijd je grenzen bewaakt. Door gericht op je hartslag te trainen, voorkom je dat je over je eigen grens gaat, en leer je je eigen grens letterlijk kennen. Dit is voor veel jongeren een belangrijk behandeldoel.

Vertaalslag naar de praktijk

Na het lezen van dit boek, ben ik nog meer gemotiveerd om actief aan de slag te gaan met het toepassen van ademhalingstechnieken, het aanleren van deze technieken, en meer aandacht voor preventie in het algemeen. We bieden nu runningtherapie, maar dit mag nog meer een prominente plek innemen in ons behandelaanbod, met een bredere doelgroep, dus gaan we aan de slag om te bekijken hoe we dit nog meer op de kaart kunnen zetten.

De andere kant van de vertaalslag betreft mijzelf. Ik ben nog meer gemotiveerd om met deze methodiek te werken. Dus aan de slag met ademhalingsoefeningen, gericht trainen op hartslag en mijn omslagpunt gaan bepalen. Binnenkort ga ik dit doen, dus een vervolg hierop zal dan ook zeker te lezen zijn.

Conclusie

Ook enthousiast geworden om aan je psychische klachten te gaan werken door middel van runningtherapie? Of wil je vanuit andere redenen meer verdiepen in het gedoseerd trainen op je eigen hartslag i.c.m. rustige ademhaling? Dan raad ik je zeker aan om dit boek te lezen en/of contact met ons op te nemen om mee te doen aan een nieuwe reeks runningtherapie.

 

 

Update in vogelvlucht

Update in vogelvlucht

Eerste helft 2019

Het is juni 2019, inmiddels zijn we al bijna 2 jaar aan het verbouwen en ben ik al 1,5 jaar ondernemer en praktijkhouder, waarvan sinds het laatste halfjaar aan huis! Er is veel gebeurd, en ik schrok toen ik even keek wanneer ik mijn laatste berichtje heb gepost: december 2018! Het wordt intussen bijna een dooddoener, maar er is zoveel gebeurd in de tussentijd, dat het me simpelweg niet lukte om te blijven schrijven.

Eindelijk: praktijk aan huis

Kerstvakantie 2018 was voor ons werkvakantie. Scheelt tenslotte maar een paar letters. We hebben non-stop gebuffeld, met dankbare hulp van vrienden en familie, die onze grauwe gezichtjes van vermoeidheid weer deden opklaren. En wat zijn we onwijs trots voor het resultaat dat er nu al is. Natuurlijk is het nog lang niet af, en dat gaat voorlopig ook niet snel afkomen. Die illusie heb ik intussen wel van me afgeschud. Maar het geeft niet, we kunnen er werken, en met plezier. En in de loop van de tijd wordt het gewoon steeds een beetje mooier en beter.

Impact op het gezin

Op privé gebied heeft het veel impact gehad: als gezin moesten we ook een nieuw ritme vinden en duidelijke regels opstellen over bijvoorbeeld het gebruiken van de praktijkruimtes, hoe we binnenkomen (stil), hoe we reageren op cliënten, etc. Inmiddels hebben we -thank god!!- eindelijk 2 kinderkamers min of meer af, en konden de kinderen dus naar boven verhuizen. Daar voelen ze nu veel meer vrijheid en privacy in het spelen en meebrengen van vriendjes en vriendinnetjes, en andersom is het minder storend voor de praktijk.

Interne verhuizingen

We zijn in de afgelopen maanden ook weer talloze keren intern aan het versjouwen geweest: wat eerst onze ‘kledingkast’ was, is nu ineens een kast in de praktijk, en wat daar een boekenkast was, voldoet nu ineens als opbergkast in de kinderkamer. Onze voormalig eettafel is gepromoveerd tot praktijktafel, en andere meubels moesten het bekopen met een enkeltje kringloop. Achja, aan alles komt een eind tenslotte.

Steef weer aan het werk

Omdat Steef de boel thuis intussen ook wel een beetje gezien had, heeft hij sinds april ook weer een baan aangenomen, wat betekent dat we na precies een jaar ‘hoera, mijn man is klusser!’ weer opnieuw in het circus van tijdgebrek en keuzestress terecht komen qua gezin, werk en verbouwing. We hebben toen wel met onszelf afgesproken dat we dan toch echt een aannemer in de hand moeten nemen. Niet omdat Steef het niet kan (integendeel), maar omdat na 2 jaar verbouwen nu toch eindelijk ook weleens een beetje schot in de zaak mag komen.

Nog meer cliënten

Nadat het ergste stof was neergedaald van onze woeste klusavonturen in de kerstvakantie, vonden we langzaamaan onze draai in onze nieuwe, toffe praktijk. De leuke reacties en nieuwsgierige blikken van de cliënten waren zeer welkom, na alle inspanningen. We hadden er een beetje rekening mee gehouden dat het misschien wat rustiger zou worden, omdat we onze cliënten uit de regio Papendrecht misschien zouden verliezen. Het tegendeel blijkt waar: het wordt steeds drukker, de wachtlijst groeit en mensen zijn positief over de gemakkelijke bereikbaarheid met de trein en waterbus.

Nieuwe collega

Hartstikke leuk, en het maakte me ook trots, maar we merkten al snel dat de taken zich opstapelden. Helaas nam ook de stress toe en zag ik mijn toch al spaarzame vrije tijd als sneeuw voor de zon verdwijnen. Ik besloot daarom mijn stoute schoenen aan te doen en een vacature te plaatsen voor een administratief medewerkster. Nooit had ik verwacht dat er zoveel animo voor was, en nog minder had ik verwacht hoe dit zou leiden tot de fijne werksituatie die we nu hebben!

Weer (schrijf)tijd?

Ik schrijf dit stuk trouwens op mijn allereerste vrije ochtend sinds ik kinderen kreeg, want Signe is 4 jaar geworden en gaat sinds kort dus naar school! Hoera voor haar en voor de vrije uurtjes die ik nu terugkrijg, en waar ik heel dankbaar gebruik van ga maken. En dan kom ik misschien ook wel wat meer toe aan schrijven.

De verbouwing: deel 23

De verbouwing: deel 23

Onderstaand bericht dateert van december 2018. Het is intussen bijna juli 2019, dus ruim een halfjaar later maak ik deze blog pas af. Je snapt dat er (gelukkig) intussen wel e.e.a. is verandert. Maar ik neem je nu even mee terug naar de kerstvakantie 2018, waarin we keihard buffelden om alles in kannen en kruiken te hebben voor de opening van de praktijk aan huis:


Keihard werken we, met alle hulp die we aangeboden krijgen, in de vorm van handjes of oppas. Helaas schrijf ik dit berichtje niet omdat ik tijd over heb, maar omdat uiteindelijk de griep me heeft ingehaald en ik vandaag noodgedwongen moest afhaken. Mijn hele lijf doet zeer van de spierpijn van afgelopen dagen, en de koorts is helaas niet meer te ontkennen. Komt nooit gelegen om ziek te zijn, maar nu is het een ronduit waardeloos tijdstip.

We maken dagen van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat, waar we soms pas rond 23u de kwasten uit gaan spoelen. Met kerst zaten we niet aan de kalkoen, maar snoven we liters terpentine dampen op van alle schilderpraktijken. Ik zie zowel wit van alle verf, als van het slaaptekort en gebrek aan daglicht. Het blijkt maar weer eens dat je op adrenaline echt prima heel lang door kunt gaan. 

We moeten ook wel, want 7 januari, de maandag na de vakantie, staat de hele dag alweer volgepland met afspraken. En dan moeten we toch fatsoenlijk ergens kunnen werken. Ik ben zo dankbaar voor alle hulp deze weken, wat hebben we veel mensen over de vloer gehad, die even een paar uurtjes in ons project stopten. Fantastisch!

De behandelkamer in de ‘oudbouw’. Met de mooie sierlijsten en ornamentenplafond. Hier hebben we het plafond gewit.

Hier hebben we de grauwe kleur vervangen door een gewaagd kleurtje: koraalroze. Bleek dat toevallig ook nog eens de kleur van 2019 te zijn. Heb ik er toch oog voor haha.

Als je nu in de kamer komt, dan zie je dit niet meer. Dit waren namelijk de tuindeuren, die nu verstopt zitten achter een muur. Aan de andere kant zit de behandelkamer in de nieuwbouw. Deze deuren hebben we dus weggewerkt, je kijkt hier tegen het isolatiemateriaal aan van de nieuwbouw (achter de ramen). 

Hier plaatsen we de platen en het isolatiemateriaal, om de deuren weg te werken en de muren zo geluidsdicht mogelijk te krijgen.

Beetje onscherpe foto (zal de vermoeidheid wel zijn geweest), maar hier zijn de platen geplaatst, is alles afgewerkt en zit de eerste laag grondverf er tegenaan. 

Ohja, tussendoor hingen we ook alvast onze kekke lamp op. En tegen de muur zie je de stapels tegels liggen: dat wordt de definitieve vloer (visgraat tegels in houtmotief), maar dat gaat door tijdgebrek niet meer lukken om nu te plaatsen. Alle pakken zware tegels moesten we dus weer naar de kelder sjouwen. 

Menig mens verklaarde ons voor gek met de knalkleur op de muur. Ik vind het geniaal. Het is vrolijk en gezellig, en straks met de lijstjesmuur wordt de kleur ook wat meer gebroken. Het wit van de lijst erboven breekt ook mooi. Alle posten en deuren worden ook stralend wit. 

Al een heel eind, de posten zijn al wit, de deuren nog niet. 

De posten worden één voor één onder handen genomen. Balen van de lange droogtijd steeds ertussen.

De post tussen de wachtkamer en de hal. Wat een ander gezicht met het wit. 

Doorkijk van de hal de wachtkamer in.

Meters maken, ook op de plafonds, waar de tape van ellende weer naar beneden komt, en je weer regelmatig opnieuw kunt beginnen. Spierballen kweken met boven je macht verven. En nóg een keer, want het dekt nooit in één keer.

Denk je wat voorbereidingen te treffen door alvast de balken van het plafond af te tapen: dat heeft dus geen zin. Dit is de behandelkamer in de nieuwbouw. Met op de schraag een sinterklaassurprise, want die moesten tussendoor ook nog gemaakt worden (dit was nog vóór 5 december).

M’n lieve schoonzus helpt met het verven van de muur in de nieuwbouw.

M’n zwager en ik storten ons op het verven van de deuren en posten. Links is het resultaat, rechts moet nog.

Ik kan echt genieten van de oude materialen zoals deze paneeldeuren, zoveel karakter!

En ook in de derde behandelkamer/kantoor zit alle verf er inmiddels tegenaan.

Ik ga gauw op zoek naar de volgende foto’s om een volgend verslag te schrijven. Er is gelukkig genoeg voortgang om te delen.

Ervaringsgerichte therapie

Ervaringsgerichte therapie

Effect waar het moet

Zes keer per jaar heb ik een 4 uur lang supervisie over de behandelmethode symbooldrama. Na 3 jaar intensieve opleiding, waarin ook een groot deel leertherapie en supervisie zat, lukt het nog steeds om na elke supervisiedag weer met nieuwe kennis en vooral nieuw enthousiasme naar huis te gaan. Het werken met beelden, het lichaamsgerichte en het inzetten van de zintuigen is zo´n ontzettend krachtig middel!

Wietplant in de woonkamer

En voordat je afhaakt omdat je verwacht dat dit één of andere muffe toestand is: dat valt wel mee. Mijn supervisor, een Duits-Nederlandse vrouw van ruim in de 80, heeft een heuse wietplant in haar woonkamer staan en haar kleinzoon een zaadje van eigen teelt cadeau gedaan. Grinnikend vertelt ze over de raakvlakken tussen de groei van deze geestverruimende plant en de behandeling via symbooldrama.

Ervaringsgerichte therapie

De laatste tijd verdiep ik me meer en meer in therapievormen en behandelmethodes die niet talig zijn, maar zich richten op het ervaren. Ik ontkom er vrees ik niet aan om wat taaie stof uit te leggen, maar het is zo´n fascinerend iets, dat ik me er toch aan ga wagen. En trouwens, het brein is booming, tenslotte. Wist je dat de meeste therapievormen in GGZ land talig zijn, en proberen je denken en je gedrag te veranderen?

Limbisch systeem

Prima doel natuurlijk, maar deze methodes doen allemaal een beroep op je prefrontale cortex. In gewoon Nederlands: dat is het meest ontwikkelde stuk van je hersenen, aan de voorkant van je brein. Héél lang geleden hadden wij, net als reptielen en amfibieën, een heel basaal brein. Die regelde je ademhaling, hartslag, bloeddruk, je honger en dorstgevoel, angst en gevaar, je slaap, etc. Dit is je limbisch systeem, het ´oudste´ gedeelte van je hersenen, waarin ook al je primaire emoties zitten.

Executieve functies

Door de duizenden jaren heen is dat geëvolueerd door het slimme brein van nu, waarin we heel veel meer vaardigheden hebben, zoals de executieve functies (nog zo´n populaire term). Het is, in simpele taal, het stuk waarin alle meer abstracte en complexe vaardigheden zitten zoals de taal, plannen, organiseren, doelen stellen, jezelf inhouden, etc. Alle vaardigheden waarin logisch nadenken nodig zijn.

Cognitieve gedragstherapie

En precies op dit gedeelte richten de meeste therapievormen zich. Maar omdat dit de buitenkant van onze hersenen zijn (hersenschors), is dat een grote omweg om uiteindelijk bij ons gevoel te komen (in dat limbisch systeem dus). Het is zelfs maar de vraag of dit überhaupt lukt. Regelmatig moeten behandelaars toch vaststellen dat cognitieve gedragstherapie (CGT) niet werkt. Dat is dus niet vreemd, als je bedenkt dat ook met CGT wordt ingezet op de prefrontale cortex (denken over, praten over…), terwijl het voelen en ervaren wordt overgeslagen.

Lichaamsgericht

Wat werkt dan wel? Zonder heel zweverig te zijn: via het lichaam bereik je vaak meer. Wat ik daarmee bedoel, is dat je bijvoorbeeld bij bewegen of door je zintuigen te gebruiken, allerlei hersengebieden actief maken, die ervoor zorgen dat de aandacht niet meer naar de prefrontale cortex gaat. Daardoor stop je bijvoorbeeld direct met piekeren, of richt je je aandacht op wat je in je lijf merkt, waardoor je hartslag weer kan stabiliseren.

Eerst zelf ervaren

Om die reden ben ik natuurlijk ook beweging als behandeling gaan inzetten. Maar er leiden meer wegen naar Rome. Want ook EMDR, Symbooldrama en lichaamsgericht werken zijn technieken die direct inzetten op het limbisch systeem, en daardoor vaak veel sneller effect hebben. En er is nog veel meer te leren. Over hartcoherentie bijvoorbeeld, en ademhalingstechnieken. En zoals bij veel dingen in het leven en mijn werkveld wil ik dat eerst zelf hebben ervaren. Ik kan pas achter een behandelmethode staan, als ik er zelf ook in geloof en er zelf ervaring mee heb.

Wietplant en LSD

Je vraagt je nu misschien af wat die wietplant van mijn supervisor hier nou mee te maken heeft? Symbooldrama werkt met beelden. De naam ´symbooldrama´ is eigenlijk slecht gekozen, het doet me eerder denken aan een soort mime spelende toneelspelers. Dagdroomtherapie past beter, hoewel dat ook wat vrijblijvend klinkt. Deze methode is ontstaan nadat er is geëxperimenteerd met LSD bij getraumatiseerde mensen. De LSD hielp om een drempel over te gaan om toch bij trauma´s te komen, die soms diep weggestopt waren.

Geestverruimend

Inmiddels wordt LSD natuurlijk niet meer gebruikt, maar is er tegelijkertijd steeds meer onderzoek (opnieuw) naar het gebruik van medicinale drugs bij o.a. trauma en depressie. Symbooldrama is, zo concludeer ik steeds weer, toch een hele moderne en doeltreffende manier van therapie geven bij zoveel verschillende problemen. En misschien is de wiet dan niet eens nodig om tot geestverruimende ervaringen te komen.

De verbouwing: deel 22

De verbouwing: deel 22

Nog een paar dagen…

Je zou het bijna vergeten, maar we hebben 1,5 jaar zonder vaatwasser gedaan en ruim een jaar zonder verwarming. Tot 4 december: toen ging eindelijk de verwarming (voor zover deze er lag) aan! Heaven! Warme voetjes en zeesterren maken op de grond. We waren bijna vergeten hoe het voelt om in comfort te leven, en wat waarderen we de warmte dan ook enorm. Als er nu mensen over de vloer komen, hoeven we ons in ieder geval niet bezwaard te voelen over de temperaturen.

Véél werk

Het nieuwe jaar nadert met rappe schreden, en helaas gaan de vorderingen niet in gelijke tred daarmee op. We werken ons echt uit de naad, waarbij we elk vrij moment, elke avond, elk uurtje dat de kinderen zichzelf vermaken of de jongste slaapt, gebruiken. Schuren, schoonmaken, lakken, nog eens schuren, schoonmaken en lakken. Uren droogtijd, stofvrij maken, duizend tripjes naar de bouwmarkt, een workshop volgen voor het leggen van een smeervloer, en tussendoor nog voor een gezin en een eigen onderneming zorgen.

Maar ook zichtwerk!

Het is hard werken, en ik voel de deadline van 1 januari steeds meer in mijn nek hijgen. Onwijs dankbaar ben ik daarom, voor alle hulp die we krijgen. Van lieve familie en vrienden en ook mijn lieve collega, die soms meerdere keren hun vrije uurtjes opofferen voor ons project. Ondanks dat lijken de klussen zich soms eerder te verveelvoudigen, dan dat ze afnemen. Aan de andere kant is er ook veel zichtwerk gekomen in de afwerking, en dat maakt me dan weer blij en trots, en houd de moed erin.

We nemen je mee door de vorderingen van afgelopen tijd. Binnenkort volgt deel 23, met de laatste broodnodige vorderingen vóór de verhuizing van de praktijk in januari.

De verdeler van de vloerverwarming voor de begane grond wordt geïnstalleerd.

Beetje jammer dat het nét een tikkie uitsteekt langs de muur. Maar een kastje omheen bouwen, zodat het netjes wordt weggewerkt.

Dan een grote klus: de gang. Wat een ellende, overal waar je kijkt is het eigenlijk ellende.

Het plafond hebben we eruit gesloopt, en er liep van alles aan bedrading en leidingen, op de meest vreemde wijzes (dwars door een deurpost bijvoorbeeld), en zelfs nog een oude PTT kabel. Tijd voor modernisering dus, en tijd voor een afgewerkt plafond.

Hier zijn net nieuwe rachels geplaatst. Isolatie tussen het rachelwerk en ook de nodige elektra wordt daarin weggewerkt.

Uit eigenbelang helpen de kinderen een handje mee. En dat is fijn, want het is een rotklus: vliesbehang van de muren steken.

 

Helaas is steken niet genoeg, sommige stukken behang zitten múúrvast! Dus hebben we een stoommachine gehuurd en heb ik wat avondjes stoomsessies met de gangmuurtjes gehouden.

Wat een ellende komt er dan van die muren af. Natte plakzooi, en uiteindelijk zien de muren er eigenlijk nog steeds niet uit.

Op naar een volgende klus: de vloer in de eetkamer/keuken uitvlakken. Zie je die spaanplaten rechts op de foto? Tot zo hoog moest de vloer worden uitgevlakt om het waterpas te maken. Zo hoog, dat Steef er een trapje in heeft gemaakt naar de woonkamer toe.

De voegen en schroefgaten van de gipsplaten moeten gevuld worden, geschuurd en nogmaals gevuld, om er uiteindelijk strakke muren van te kunnen maken.

 

De voegen zijn gevuld.

Steef schudt even een trapje uit zijn korte mouw…

En dan kunnen we beginnen met het uitvlakken. Het grove werk doen we met pir platen (ik leer heel wat nieuwe terminologie bij). Een soort stevig piepschuim, maar dan rete duur.

 

Fons had ooit de tip om lijntjes te spannen om de vloeren waterpas uit te kunnen vlakken, dus dat hebben we hier ook toegepast. Na de pirplaten, volgt een soort kattengrit, als ik het goed zeg zijn dat vermiculiet korrels. Deze vullen de gaten en kieren op, waarop de platen komen.

Daarna komen de noppenplaten voor de vloerverwarming.

En even wat gipsplaten als ‘staptegels’.

En dan is de vloerverwarming aan de beurt.

 

Ook hier is een enorme opstap gekomen om de kamer binnen te komen. Nog even over nadenken of we daar nog een tree in willen maken, of het zo laten.

Zie je dat de vloer nu tot aan de bovenkant van de trap komt?

En dan als laatste stap het neerleggen van de gipsplaten!

Nog geen vloer, maar wel vastliggende gipsplaten met inmiddels werkende verwarming. Wat een vooruitgang!

Heel blij met de keuken in wording.

En wederom een interne verhuizing. Meia krijgt een ander (tijdelijk) bed.

De voormalig kinderkamer, nu helemaal leeggehaald zodat er ook hier geklust kan worden.

Project wachtkamer. Zoals je ziet, ook hier is veel werk aan de winkel. Een jaar geleden gebruikten we deze ruimte nog als slaapkamertje. Ijskoud en tochtig, met regelmatig vallend gruis uit het plafond en de muur, en zelfs een keer een complete lekkage boven m’n bed.

De muur (rechts) is dichtgemaakt en afgewerkt. En ook het stuk muur boven de trap is dichtgemaakt, en klaar voor afwerking. Dan is nu het plafond aan de beurt.

Het slopen van het plafond gaf weer een enorme bende, en zelfs een gefossiliseerde muis, tot groot ontzag en enthousiasme van de kinderen. In rap tempo bracht Steef ook hier nieuwe rachels en isolatie aan. Elektra weer netjes weggewerkt in het plafond.

En dan zit er ineens een net wit plafond in de kamer, compleet met lichtpuntjes! Ik ben al blij met de bak licht die dat geeft.

M’n schoonvader komt een paar uurtjes helpen met het voorstrijken van de muren. Ik help mee, en sop alle muren af om ze stofvrij te maken.

Zo’n klusje waar veel tijd in zit, maar waar je letterlijk helemaal niks van terugziet. Het voelt soms bijna ondankbaar, maar dat is het niet! We prijzen ons iedere keer weer gelukkig met alle beetjes hulp die we krijgen!

Project deuren en posten schuren. Ik heb dagenlang kramp in mijn handen en armen gehad als ik dezelfde bewegingen maakte, en de blaren stonden op m’n vingers. Wát een takke klus. Al die mini randjes, waar je zelfs met de hand amper bijkomt… ronduit ellende.

Na dagen schuren, inclusief schuurmachine werk op de vlakke stukken, zien de deuren er zo uit.

Deze look schijnt tegenwoordig helemaal hip te zijn, je zou het bijna zo laten.

Close up van zo’n gruwelijke post met tig richels en randjes.

Hulptroepen arriveren! Uiteindelijk hebben we met 4 man sterk een hele ochtend en deel van de middag verder geschuurd.

Collega Sanne en haar vriend en twee vriendinnen kwamen helpen en brachten grof geschut mee in de vorm van nog meer schuurmachines en een ontembaar enthousiasme.

De en suite deuren van de behandelkamer worden onder handen genomen.

Sanne stort zich op de deur van de kinderkamer.

En een vriendinnetje maakt haar primeur (ja echt!) met schilderen! Ik voel me vereerd dat ik getuige was van dit bijzondere moment 😉

Girl power! Hoewel, als je goed kijkt, zie je ook een man bezig aan de andere kant van de muur…

…jawel! Hier neemt hij de posten onder handen.

Steef komt terug van een workshop boncire (voor de vloer in de praktijk), en helpt met stofvrij maken van het schuurwerk.

De eerste witte lagen worden aangebracht in de behandelkamers!

Met direct een bevredigend resultaat.

Ook hier is alles lekker wit.

Ik heb de smaak te pakken, en trek ’s avonds een blik gekleurde verf open: grijsgroen voor de kleine behandelkamer!

En heel blij met het resultaat!

De dagen en zelfs weken erna verven we bijna dagelijks wel muren, posten, kozijnen of deuren. Helaas moet alles 2x, dus het is een onwijs tijdrovende klus.

Maar wat knapt het op, van het frisse wit! Volgende keer zie je hoe de praktijkruimtes eruit zien, de kleurtjes en hopelijk al iets van de inrichting!

Het is helaas al duidelijk dat we de vloer niet op tijd af krijgen, dus moeten we het met een tijdelijke vloer doen bij de start van de overgang naar Dordrecht.

Een piano en een klasje

Een piano en een klasje

Piano in huis

Mijn opa is verhuisd uit Amsterdam. Hij is naar een kleiner flatje gegaan en had geen mogelijkheid om zijn geliefde piano mee te nemen. In het verleden was hij fervent pianospeler, maar door artrose kon hij uiteindelijk zijn vingers niet meer goed strekken om te kunnen spelen. De vraag rees dus wat er met de piano moest gebeuren, want voor mijn opa heeft deze een grote emotionele waarde. Wegdoen was geen optie.

Verhuizen van een piano…

Maarja, niet iedereen heeft zomaar plek voor een piano in zijn huis. En misschien nog wel essentiëler: hoe krijg je zo´n bakbeest überhaupt in je huis!? Misschien was het naïef, misschien een tikje impulsief, maar een piano in ons huis uit de 19e eeuw, dat klonk mij als muziek in de oren. Steef was iets minder blij met deze actie, aangezien hij deze verhuistruc uit zijn hoge hoed mocht gaan toveren. Maar hé, we hebben een (geleende) aanhanger, hoe moeilijk kan het zijn?

Gelukkig waren familieleden beschikbaar om een eindje te helpen met sjouwen en zonder al te veel omhaal lukte het om de piano in te laden. Met hulp van een toevallig passerende buurman is deze loodzware unit zelfs zonder noemenswaardige schade tot in de woonkamer gekomen. En daar stond hij vervolgens te glanzen en te stralen.

Aantrekkingskracht

De piano had, zoals ik een beetje hoopte, een magische aantrekkingskracht op de kinderen. Vrijwel dagelijks werd er even gepingeld en al gauw besloot ik te kijken naar iets van pianolessen. Want als er dan eenmaal een piano in de huis staat, dan moeten we toch de kans grijpen om eens te onderzoeken of dat iets is wat (een van) de kinderen leuk vinden. Van Meia wist ik dat ze jaren terug al vaak had gezegd dat ze piano wilde spelen. Of viool. Van Fosse wist ik het niet.

Pianoklasje

Na enig navraag bleken ze beiden wel zin te hebben om mee te doen met een pianoklasje. Met 4 kindjes een half uurtje per week spelenderwijs kennismaken met piano spelen. Dat klonk in ieder geval lekker laagdrempelig en vrijblijvend. Afgelopen week was het dan zover: de eerste keer pianoles. Enthousiast stapten ze naar binnen en nog enthousiaster weer naar buiten. Gewapend met een werkblad, volgeschreven met cijfertjes.

Gezellig geluid

Het is ongelooflijk wat een kind in 30 minuten kan leren, want thuis werd enthousiast voorgedaan wat ze geoefend hadden. Het ging deze keer, als ik het goed begreep, vooral om de positie van de vingers op de toetsen. Maar ook mochten ze meteen hun eigen liedje maken voor de volgende keer. Het is een gezellig geluid, het getingel op de piano door het huis, op willekeurige tijdsstippen.

Familie traditie

Inmiddels zijn we aan het einde van het jaar. Het leven kan soms hard en confronterend zijn, zoals ook in ons geval, waarbij mijn opa toch vrij plotseling recent is overleden. Het maakt zijn instrument des te meer tot een geliefd relikwie, waar met name Meia met veel plezier gebruik van maakt. Het stokje lijkt daarmee doorgegeven. Laatst gaven Meia en Fosse een kleine demonstratie tijdens het Pepernotenconcert, en Meia kijkt er naar uit om met pianolessen door te gaan. Vooral ter ere van mijn opa, en daarmee de muzikale familietraditie, ben ik blij en dankbaar dat Meia het piano spelen zo leuk vindt.

Kom in beweging!

Kom in beweging!

Voorkomen is beter dan genezen

Laatst deed ik een lezing, samen met Teun van der Klis van NatuurlijkSportief, voor de Rotary Club van Alblasserdam en Papendrecht. Over het belang van bewegen voor kinderen, en hoe zij daarin een bijdrage kunnen leveren. Niet alleen vanwege de fysieke gezondheidsvoordelen, maar ook (misschien wel voornamelijk) vanwege de psychische voordelen van bewegen.

Bewegen goed voor je brein

Iedereen snapt dat bewegen goed is voor je. De meeste mensen weten ook dat dit is omdat je conditie erop vooruit gaat en je minder kans hebt op allerlei ziektes en aandoeningen. De meeste mensen weten ook dat niet sporten slecht is voor je. Dat je er dik en slap van word, of dat je conditie achteruit gaat. Maar bijna niemand weet wat er nou precies in je brein gebeurt tijdens bewegen. Terwijl beweging zo natuurlijk is voor mensen, iets dat we tot voor kort (tot 40 jaar geleden ongeveer) zo vanzelfsprekend deden.

Noodzaak tot bewegen

Want toen was er nog geen wasmachine, spoelde je luiers nog met de hand uit, moest je een eind lopen of fietsen naar een buurtsuper in plaats van de Appie die tot in je keuken bezorgd. Toen was er nog geen ‘schermtijd’, maar deed je aan wandelen en onderhield je sociale contacten door er naartoe te gaan, in plaats van een duimpje op Facebook te geven. Je moest, in andere woorden, aan de bak om iets voor elkaar te krijgen.

Collectief gemakzuchtig

Natuurlijk wil ik niet beweren dat vroeger alles beter was, zeker niet, dan klink ik net als die ouwe zuurpruim uit de bejaardenflat. Maar feit is wel dat we pas heel kort collectief gemakzuchtig en passief zijn gemaakt. Denk aan alle afstandsbedieningen (ik kan mijn serie verder kijken op Netflix op mijn smartphone, terwijl ik op de wc zit), alle apparatuur en techniek (vaatwasser, wasmachine of de auto pakken) en alle services (boodschappen tot in de keuken, autowasstraat en de schoonmaakster).

Gebrek aan beweging voor je brein

Dat daar ook nog verstrekkende gevolgen aan vast kleven voor klachten in de trant van stress, depressie, angst, paniek, piekeren, burn-out, slecht kunnen plannen en andere zwakke executieve functies, dat is al een stuk minder bekend. Terwijl het antwoord zo simpel is: kom in beweging! Laat dat hart pompen, span die spieren aan en werk jezelf in het zweet! Dat je fit en sterk wordt is mooi meegenomen, maar dat je jezelf een burn-out bespaart is natuurlijk nog veel belangrijker.

Makkelijker is niet beter

De prikkel of noodzaak om in beweging te komen is volledig weggenomen. Sterker nog, het lijkt wel alsof we massaal het idee omarmd hebben dat ‘makkelijker’ ook gelijk staat aan ‘beter’. Onzin. Maar ja, ga dat maar eens duidelijk maken aan iedereen. Dat was met name de taak voor deze avond voor de Rotary Club: duidelijk maken hoe raar we eigenlijk bezig zijn met z’n allen. Dat we weer gewoon eens van ons luie gat moeten komen, en gaan sjouwen met die boodschappentassen, de trap naar de 4e verdieping op stampen of gewoon de fiets pakken als het 6km verderop is.

Geen woorden, maar daden

En enthousiast gemaakt door alle voorbereidingen samen met Teun werd steeds meer duidelijk: hier moeten we meer mee doen. Dit is een belangrijke boodschap die we veel breder moeten verkondigen. Geen woorden, zogezegd, maar daden. Of ‘handen uit de mouwen’ in Rotary taal. Een boodschap en een missie om aan de man te brengen bij de jeugd, de ouders en de mensen die met deze kinderen en ouders werken. Dus zoek ik naar de samenwerking. Met verwijzers, professionals in de jeugd, fysiotherapeuten, voedingsdeskundigen en andere paramedici. Want voorkomen is immers beter dan genezen.

 

Zelfs een mars van duizend mijl, begint met een enkele stap

Zelfs een mars van duizend mijl, begint met een enkele stap

Lieve Jessie,

Deze is voor jou. In de hoop dat je jaren later dit bericht terugleest met een glimlach. Met de dankbaarheid in je hart dat je nog leeft. Want dat is op dit moment verre van vanzelfsprekend voor jou. Grote delen van de week ben je liever dood, liever weg. Enkel nog in de dood zie jij de oplossing van je problemen. Ik kan me gewoonweg niet voorstellen hoe verschrikkelijk jij je op die momenten moet voelen.

Missie

Voor jou ben ik dit werk begonnen. Het is om jou, en vele ‘Jessies’ met jou, dat ik dit pad insloeg. Ooit beloofde ik mijzelf: ‘als ik ook maar één kind kan redden van zo’n rotte jeugd, dan is mijn missie geslaagd’. Ik ben het niet vergeten, en voor jou maak ik me hard. Want misschien geloof je het zelf niet, maar neem van mij aan: ik geef om je. Net als velen om jou heen. Maar door alle beschadigingen in je leven, alle kwetsingen, al jouw grenzen die zijn over gegaan, komt het niet meer binnen.

Geborgenheid

Leeg zit je voor me. Je schouders hangen, je blik staat op oneindig. Keer op keer in je leven werd je afgewezen. Als ik vertel over mijn gezin, over de kleine gelukjes, zoals samen tekenen, onze schoen zetten of een liedje zingen, leef je op en leef je mee. Oprecht voel jij je betrokken. Hoe is het mogelijk, als je bedenkt dat al deze liefde, deze kleine gebaren, warme knuffels en geborgenheid jouw zijn onthouden. Wat gun ik jou deze wederzijdse gevoelens, en wat doet het pijn om te beseffen dat die zo schaars zijn in je leven.

Trauma’s

Lieve Jessie, je ziet niet een fractie van je eigen potentie, van je eigen mogelijkheden, je humor, je talenten. Ik verbaas me keer op keer, zowel over de onpeilbare diepte van je verdriet, de zwartheid van je gemoed, maar ook net zo goed om de scherpte van je humor, en de liefde die je nog altijd te geven hebt. Dat jij nog zo goed presteert op school, terwijl je hoofd zwaar is door alle trauma’s, is een klein wonder te noemen.

Onrecht

Ach, wat maakt het me verdrietig als ik steeds weer op de grenzen van je zelfcompassie stuit. Dit is geen bescheidenheid meer, maar een onterechte verwerping van je hele zijn. Hoe oneerlijk is het leven, dat je zo het slachtoffer bent geworden van de dingen die je hebt moeten meemaken, en van alle gebeurtenissen die jou zijn aangedaan? Onrecht, dat is één van de zaken die ik heel slecht kan handelen. Geloof me, ik geef pas op als ik alles heb gedaan wat in mijn macht ligt.

Zelfdoding

Zoals ik laatst ook tegen je zei: ‘zelfs een mars van duizend mijl, begint met een enkele stap’. Hoe diep je nu zit, betekent dat het leven er enkel nog maar beter op kan worden. Maar ja, neem dat maar eens aan als je aan de grond zit. Misschien spreek ik een klein beetje uit ervaring, mijn oom nam ook vroegtijdig het leven. Ik heb gezien hoe hardnekkig de overtuigingen zijn, en hoe diep de drang naar zelfdoding soms zit.

Leven

Maar toch, lieve Jessie, ik hoop dat ik niet uit egoïsme handel als ik je probeer te redden van de dood. Het is een lastig dilemma, wanneer ben je in de positie om te mogen beslissen over iemands leven? Wanneer ben je zogenaamd in de positie om daar überhaupt een mening over te vormen, over wat beter is voor iemand? Maar toch, toen je zei dat je deels blij en deels boos was toen de politie je daad verijdelde, was daar een klein sprankje hoop. Het kleine sprankje dat blij en opgelucht was, bevestigd voor mij je gezonde wens om te léven.

Vechten

Want kind, wat heb je nog een hoop om voor te leven. Kon je zelf maar zien en geloven dat er zoveel mensen om je heen zijn die om je geven, die vechten om je te behouden en die in je geloven. Het leven is soms zo oneerlijk, en je krijgt bij lange na niet altijd wat je verdient. Maar als ik in jouw geval het onrecht enigszins ongedaan kan maken, en je wat levenslust kan geven, al is het maar een beetje, dan is mijn missie geslaagd.

Toekomst

Lieve Jessie, ik heb vertrouwen in jou en de toekomst. Ik sta aan jou zijlijn en coach je tijdens je reis. Je bent sterker dan je denkt, wijzer dan je gelooft, en knapper dan je ooit aanneemt. Ooit, ooit, komt die dag, dat je dankbaar bent voor het leven. Dat je geniet van de zon op je gezicht, dat muziek je kippenvel bezorgd, en je schaterlacht van geluk. Laat het me weten als het zover is. Ik ben er voor je.

 

Lights will guide you home
And ignite your bones
And I will try to fix you

De verbouwing deel 21

De verbouwing deel 21

De keuken en de aanbouw

Nog minder dan 2 maanden, dan moet de praktijk over zijn. Als ik er te lang over nadenk, dan breekt het zweet me uit. Er moet nog zoveel gebeuren! Maar tegelijkertijd word ik zo ontzettend enthousiast van de vorderingen die we maken. Er zit echt schot in de zaak, en elke week zijn we weer een stukje verder.

Een eigen kamer

De kinderen beginnen (eigenlijk nu pas) te mopperen dat ze hun eigen kamer missen, en dat ze het zat zijn de rommel van een ander op te moeten ruimen. Geef ze eens ongelijk. Met z´n drieën op één kamer is supergezellig, maar heeft ook wel z´n beperkingen. Je nek breken over het poppenservies van je zusje, of wakker worden van het nachtlampje van je grote zus terwijl je probeert te slapen. Tsja, het leven gaat soms niet over rozen.

Nog een interne verhuizing

Reden genoeg voor mij om direct te zwelgen in schuldgevoel naar mijn kroost toe, want ja, het was tenslotte mijn idee. Dus heb ik unaniem besloten dat we weer een interne verhuizing gaan doen. Zodra de vloer in de keuken is uitgevlakt, maken we daar onze woonkamer. Om je alvast even voor te zijn: nee, het is daar nog lang niet klaar. Maar de vloer is recht en de keuken werkt, en wat wil een mens nog meer? Nouja, een eigen kamer dus.

Kinderkamers

Dus gaan we de kamer (onze toekomstige slaapkamer) die nu dienst doet als woonkamer opsplitsen in 2 gedeeltes: dat worden de kinderkamers, samen met de kamer die ze nu al hebben. Dat is alvast een kleine vooruitgang, want het feit dat de kinderkamers de minste prioriteit hebben om af te krijgen, zullen ze vast niet graag horen van ons.

Veel werk verzet

Nog steeds is er veel werk verzet in de nieuwe aanbouw. Vrienden zijn een dagje komen helpen, de vloerverwarming is gelegd, de muren klaargemaakt voor de afwerking en inmiddels is zelfs het beton over de vloerverwarming gestort. Volgende week wordt de CV ketel geïnstalleerd en kunnen we het ´stookprotocol´ kan starten, als voorbereiding op het afwerken van de vloer. Omdat we in die periode de vloer niet mogen betreden, richten we ons op de gang en het toilet.

Fotoverslag

Hieronder weer een fotoverslag van de afgelopen weken. En voor alle mensen die vorig jaar riepen ´bel maar als er geschilderd moet worden´: die tijd is nu aangebroken! We maken heel graag en gretig gebruik van alle mogelijke hulp, met de deadline van januari hijgend in onze nek.

Op de woonetage komen gipsplaten tegen de muren. Hierachter zitten spaanplaten, en daarachter is het nodige herstelwerk gedaan. Weet je nog, dat in een ver verleden hier een schouw stond en inbouwkasten…?

Hier zie je hoe de muren er kaal uitzagen. Hier zie je ook de leidingen die gelegd zijn. In dit geval de waterleidingen voor het kookeiland.

Het kookeiland wordt op een vlonder gezet. Geen kleinigheidje om te bouwen, want het huis is zowel naar voren als naar opzij verzakt. Alles waterpas maken, met oog op de uiteindelijke vloerafwerking is een heleboel precies en secuur rekenwerk.

Ook bij het plaatsen van de keukenkastjes moet een vlonder geplaatst worden. Zo zie je direct de scheefstand van het huis, zowel onder de kastjes als links in de kier naast de kast. Daar komt overigens natuurlijk wel een afwerkplint. Maar ondanks dat ben ik in mijn nopjes, want mijn ´natte keuken droom´is geplaatst!! Een 7 pits fornuis, met 3 ovens. Ik heb al 10x de vraag gehad of ik voor de hele buurt ga koken. Dus bij deze buurtjes, jullie zijn van harte uitgenodigd voor lekkere pannenkoeken! Moet ik nog wel wat extra pannen aanschaffen…

Mijn keuken, mijn paradepaardje. Ik heb moeten schikken, inmiddels al bijna 2 jaar, met een elektrisch tweepittertje. Maar straks wordt mijn geduld beloond. Met o.a. een schitterend betonnen aanrechtblad. Kon natuurlijk veel goedkoper, maar dat voelde toch niet zo lekker (in de letterlijke zin van het woord). Ja, noem het autistisch, maar als mijn keukenblad niet goed voelt, heb ik straks eeuwig spijt. En hé, dat is toevallig wel mijn domein he?

Ik had doemscenario´s (overigens niet helemaal uit de lucht gegrepen) van lekkend beton door mijn hele huis bij een doe het zelf projectje. Dus om die reden hebben we het uitbesteed.

De mal is geplaatst en het beton gestort, nu maar wachten tot het droog is.

 

 

 

Hier zie je nog het kleurverschil tussen natter en droger beton. We wilden graag licht beton, omdat het hout van de kasten al donker is.

Een moment van ´oh…´ als je ineens beseft dat je fornuis te laag staat ten opzichte van het schandalig hoge werkblad. Maar geen man overboord, want mijn handige vent bouwt gewoon een hoger vlondertje voor mijn pronkstukje, zodat het fornuis gelijk staat aan het werkblad.

Yes! Gelukt! En onze mega spoelbak misstaat ook niet in deze omgeving.

Wat word ik toch blij van dit pure karakter van het beton…

De mal wordt verwijderd en de laatste inspecties vinden plaats. En dan kunnen de keukenfrontjes er weer op.

De keukenfrontjes van massief eiken kunnen op de kastjes (hier zit het betonblad er nog niet op trouwens).

Zo blij ben ik met mijn keuken in wording!

En daar ontstaat langzaam mijn mooie kookeiland…

 

 

Kastjes in elkaar puzzelen…

 

Zo gaaf…

Ik kan het niet laten. Zelfs zonder aanrecht wil ik mijn fornuis uitproberen. En hoe kan dat beter dan met pannenkoeken? Als ik genoeg pannen zou hebben, kan ik er 7 tegelijk bakken!

 

 

Ziehier, het resultaat na het uitlijnen van het fornuis met het werkblad!

 

En ook aan de zijwanden van de kastjes zit inmiddels een frontje.

 

En ook de apparatuur is geplaatst. Wat een luxe!

Mooi doorkijkje in ons paradepaardje.

En last but not least! Na 2 jaar dagelijks afwassen, dan EINDELIJK weer een vaatwasser!!

 

Regelmatig worden er ´pakketjes´ afgeleverd. Het is maar goed dat ik thuis was, en dat de buren het vandaag niet hoefden aan te nemen.

Jordi en Esther komen weer een dagje helpen, zo fijn!! We hebben flink wat werk verzet in de aanbouw met het voorbereiden van de muren, het installeren van een verlaagd plafond in de overloop en het ophangen van verlichting.

Alle overgangen tussen de gipsplaten en schroefgaatjes worden dichtgesmeerd en opgevuld.

 

 

We beginnen deze dag met een hele ochtend puin sjouwen van de zolder, naar de vuilstort brengen en de kar leegmaken. Geen foto´s van, maar met 4 man sterk gaat dat echt 10x sneller dan alleen.

De mix laat wat te wensen over, het vraagt snel werken en het is wat dat betreft een geluk dat we met z´n vieren zijn.

Dit is de overloop van de wachtkamer naar de praktijk. Op dit stukje moeten alle kabels komen: internet, netwerk, elektra…

In eerste instantie had Steef de kabels op elkaar, waardoor het te hoog uitkwam. Uiteindelijk is het gelukt de kabels naast elkaar te plaatsen, zodat de vloer niet hoeft te worden opgehoogd.

 

Een andere vriend (geen foto) komt langs en maakt een plan voor alle internet en netwerkkabels. Heel nuttig advies, dat niet in het eindresultaat is terug te zien, maar zeker bijdraagt aan de efficiëntie van werken.

 

 

 

 

Nog een fotootje van de grote werkkamer. Dat gele pak is een soort piepschuim wat wordt gebruikt voor het uitvlakken van ongelijke ruimtes (boven).


Als alle kabels liggen, is het tijd voor de noppenplaten.

Daarna is de vloerverwarming aan de beurt.

Ook in de grote kamer ligt de vloerverwarming nu.

Mooi gezicht.

En een weekje later zijn daar de aannemers weer om de betonvloer te storten op de ruimtes.

Nu maar hopen dat alles er goed in ligt.

Dat ziet er strak uit. Ook de muren zijn meermaals gesmeerd en geschuurd. Ze zijn nu klaar voor de afwerking.

Het beton moet drogen en uitharden, dus er mag voorlopig niet op gelopen worden.

Een grote wagen voor de deur om het beton te storten.

Dit is voorlopig de laatste foto van het fotoverslag! Laat je weten hoe je het vind worden?