Archief van
Maand: december 2019

De lessen uit 2019

De lessen uit 2019

Terugblik op 2019

Eind december, de periode om terug te blikken op het afgelopen jaar, en vooruit te kijken naar het nieuwe jaar. Ik heb hier min of meer noodgedwongen al een tijdje terug over na moeten denken. Toen ik ineens klachten kreeg, zó moe was en me totaal niet meer kon concentreren. Het water stond me aan de lippen, zo voelde het, en het overviel me zó erg, dat ik in eerste instantie niet goed begreep waar dit vandaan kwam. Hoe kon ik nou, die niet zo snel uit evenwicht te brengen is, die signalen van mijn lijf hebben gemist?

Signalen gemist

Ik schrok ervan, en nam het direct serieus. Want ik ken helaas de voorbodes van overspannenheid, en daarmee een burn-out maar al te goed. Ik ben daar voor mijn werknemers heel alert op, maar blijkbaar vergat ik mijzelf. Het zette me aan het denken: hoe is het zo ver gekomen? En eigenlijk was het bij nader inzien misschien helemaal niet zo vreemd. Jarenlang verbouwen in een huis dat nog steeds niet af is, het opzetten van een hele praktijk, het draaiende houden van een gezin met 3 kinderen en daarbij ook een leuke moeder en vrouw zijn, het zorgen voor mijn werknemers en natuurlijk mijn cliënten, het omgaan met alle tegenslagen en bureaucratie vanuit de gemeente, het volgen van opleidingen, het ook nog gezond willen zijn en dus voldoende sporten en gezond eten…

Rustpunt en grenzen

Ik mis een rustpunt. Ik woon letterlijk in mijn werk, en dat heeft veel voordelen, maar ook nadelen. Ik merk nu pas, dat ik hierin de grenzen veel te veel heb laten wegvagen, dat ik geen rustpunt had. Een moment en een plek waarin ik écht even iets anders dan werk kan doen, iets ontspannends, niet altijd maar iets ‘nuttigs’. Als de schoonmaakster komt, dan ga ik mee helpen, als ik mezelf toesta iets te lezen, dan moet het iets van m’n werk zijn. Ik sta mezelf niet toe om te lanterfanten en hiervan te kunnen genieten, maar voel me in plaats daarvan doorlopend schuldig, omdat ik dan mensen tekort doe. Om gék van te worden.

Minder werken

Door alle toestanden vanuit de gemeente, werd al snel duidelijk dat de omzet in 2020 sterk zal verminderen. In normale taal: we kunnen veel minder cliënten gaan helpen dan dit jaar, omdat we minder budget krijgen. Ik heb toen, met heel veel tegenstrijdige gevoelens, besloten dat ik maandags niet meer ga werken. En nu ik zo op mijn toppen loop, komt dat wel even prima uit. Ik besef me als geen ander dat dit heel teleurstellend is voor velen. Ik kan minder cliënten zien, minder mensen flexibilieit verschaffen qua werktijden, ik kan minder vaak bij overleggen aanwezig zijn en ook mijn stagiaire minder zien in de begeleiding.

Practice what you preach

Maar ik voel tegelijkertijd dat dit nu heel erg nodig is. Voor mijzelf, maar ook om me gezond en sterk te houden om alles aan te kunnen. Om eens echt tijd voor ontspanning te hebben als ik daarvoor kies, maar ook om me eindelijk eens meer met het ondernemen bezig te kunnen houden. Iets dat een verwaarloosd kindje is geworden door de drukte van de afgelopen jaren. Terwijl ik mijzelf beloofd heb te doen waar ik gelukkig van word. Dus wordt het tijd om ‘practice what you preach’ in de praktijk te brengen.

Goede voornemens voor 2020

Vertaald naar goede voornemens heb ik er een aantal:

  • meer supervisie geven
  • starten met opleiding van de schrijversvakschool (om nou eens écht te gaan schrijven!)
  • mezelf uitdagen op sportief gebied en ontspanning in het sporten zoeken
  • meer tijd om te lezen en te schrijven
  • helpen met klussen (in het kader van gedeelde smart…)

 

 

Turbulentie op de werkvloer deel 2

Turbulentie op de werkvloer deel 2

Zoals eerder geschreven hebben we flink wat tegenslagen buiten onze invloed om moeten incasseren. Dit heeft direct gevolgen gehad voor hoe ik mijn onderneming, mijn praktijk kan blijven draaien. Helaas is het gedwongen moeten stoppen met je eigen praktijk geen uitzondering in deze regio. Zo ook een directe collega van mij, die gedwongen is haar praktijk op te heffen en op hogere leeftijd in loondienst te gaan. Het breekt mijn hart: haar kostbare kennis en ervaring, met haar eigen, persoonlijke en effectieve werkwijze gaan nu verloren. In plaats daarvan moet zij, zoals ik het zie, in het keurslijf van een grote instelling. Want uiteindelijk moet er toch brood op de plank.

Verplicht minder werken

Gelukkig is het (nog) niet zo ver gekomen voor mij, maar ik ben wel gedwongen om minder te gaan werken. Ik kan straks waarschijnlijk zo’n 40% minder cliënten aannemen, en dat betekent dat we door het jaar heen de werkdruk moeten verdelen. Het voelt zó onnodig, want de wachtlijsten nemen nog steeds toe en we zouden, als we maar genoeg budget kregen, véél meer mensen kunnen helpen! Ik heb de kennis, de ruimte en de mogelijkheden. Maar die achterlijke beleidsvoering werkt dit op alle mogelijke manieren tegen.

Kapot

Sinds mijn laatste schrijven zijn er wéér allerlei tegenslagen bijgekomen, die bij mij zoveel stress en onrust hebben veroorzaakt, dat ik zelf uiteindelijk met mijn ziel onder mijn arm liep. Ik kreeg klachten, kon me niet meer concentreren en nog steeds kamp ik met zoveel frustratie vanwege het onrecht waar we keer op keer mee te stellen krijgen, dat ik zelf op de rem moest trappen. Een mede cursist verwoorde het zo: “gemeentes hebben totaal niet in de gaten dat ze letterlijk mensen kapot maken met hun wanbeleid”. Ik kan het helaas alleen maar beamen.

Alternatieven

Per 2020 ga ik dus minder werken, en gebruik ik de tijd om me te richten op alternatieven. We moeten wel. Met elkaar hebben we zoveel kennis, passie en ervaring, dat we die gaan stoppen in een nieuw, aanvullend aanbod. Het blijft wrang dat we verplicht worden het roer (weer) om te gooien, omdat je niet kan doen waarvoor je bent opgeleid. Maar het is niet anders. Het wordt een aanbod waarmee we (godzijdank!) geen bemoeienis van de gemeente zullen hebben, en daarmee eindelijk de vrijheid in het ondernemen écht kunnen gaan ervaren. We gaan doen waar we goed in zijn, maar belangrijker momenteel nog: waar we blij van worden en energie uit halen.

Supervisie

Eén van die dingen is voor mij het geven van supervisie. Momenteel volg ik de opleiding tot supervisor, en ben ik reeds gestart met een aantal supervisanten. Hier heb ik onwijs veel zin in! Zoek je toevallig nog een NVO/NIP/GZ/SKJ supervisor, neem dan gerust even contact met me op!

 

Turbulentie op de werkvloer

Turbulentie op de werkvloer

Het leven gebeurt, terwijl je andere plannen maakt. Dat de tijd vliegt is een cliché dat maar al te waar is. Tijd om weer even bij te praten dus. Want in de praktijk wordt ontzettend hard gewerkt door een topteam waar ik apetrots op ben. Sinds de update die ik plaatste in het voorjaar, zijn er opnieuw nieuwe ontwikkelingen.

Even doorkabbelen

Sommige mensen zeggen tegen me ‘wat ben je toch altijd druk joh!’, wat natuurlijk deels waar is. Maar ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik het altijd leuk vind. Nee joh, die avondjes gezapig onderuit op de bank hangen, of misschien iets minder passief een boek lezen zijn me dierbaar. Maar niet altijd gegund, lijkt het soms. Want iedere keer dat ik denk: ‘zo, nu hebben we de boel op de rit, nu mag het wel even doorkabbelen!’, gebeurt er weer iets waardoor alles aan het wankelen wordt gebracht.

Slechte timing

En natúúrlijk komen nare berichten op het moment dat je ze het minst verwacht. De gemeente is kampioen in slechte timing, want ze weten de meest belangrijke zaken vooral in vakantietijd rond te sturen. Met een deadline voor input amper een week later, wanneer ze zeker weten dat 80% van de lezers sowieso op vakantie is. Ach, misschien is het tactiek, het is in ieder geval ronduit waardeloos.

De jeugdzorg weer op de schop

Zo ook deze vakantie, wat bijna een herhaling van vorige vakantie was, waarin de gemeente berichten rondstuurt aan de zorgaanbieders die op zijn minst verontrustend zijn. Het eerste nare bericht betrof meteen de grootste klapper: in 2022 gaat de hele jeugdzorg in onze regio weer op de schop. Je zou denken dat ze hebben geleerd van hun fouten, en dat ze er verstandig aan deden om erger te voorkomen. Dat ze zich misschien wel zouden verdiepen in hoe er succesvol wordt gewerkt op andere plekken, maar dat is misschien weer te optimistisch gedacht. Dat zou natuurlijk te voor de hand liggend zijn.

Voor niks?

Amper 1 week op vakantie moest ik dus de klap verwerken dat niet alleen de hele jeugdzorg weer op de schop gaat, maar dat ik daarmee ook vrijwel zeker uitgeschakeld wordt als hulpaanbieder. Zo. Dan weet je direct dat die 7 jaar keihard toewerken naar je droom, eigenlijk helemaal voor niks zijn geweest. Want in 2022 doe ik niet meer mee. Onbegrijpelijk, met de afschuwelijk lange wachtlijsten die er nu al zijn, en het feit dat wij wel de tijd, kennis, ervaring en ruimte hebben om de gevraagde hulp te kunnen bieden.

De stekker uit de jeugdzorg

Ik was er goed door van slag, maar heb het min of meer weten te parkeren in de vakantie. Tot klapper 2 kwam: de maatschap waarbij ik ben aangesloten trekt de stekker uit de jeugdzorg. Begrijpelijk, want zij geven ook aan te verzuipen in de bureaucratische rompslomp die wordt vereist vanuit alle gemeentes. Het is niet meer op te brengen: de kosten voor de administratieve afhandelingen stijgen ver boven de baten uit die de jeugdzorg oplevert. Wat dat voor mij betekent? Ik kan geen specialistische behandelingen meer geven en ben weer beperkt tot de minimale hulp die ik vergoed kan geven.

Grote gevolgen

Ik kan het 1np niet kwalijk nemen, hoewel ik natuurlijk wel kon janken. Dit heeft natuurlijk ook direct grote (financiële) gevolgen voor de praktijk. Ineens werd ik gedwongen om na te denken over alternatieven. Niet iets waar je op zit te wachten als je eindelijk, na jaren ploeteren, die gewenste praktijk hebt gerealiseerd. Bovendien ben ik wel zo eigenwijs om te denken dat we écht goede zorg leveren, ik wil me niet conformeren aan regeltjes en beleidstoestanden waar ik niet 100% achter sta.

Terug bij af?

Nog voor ik op vakantie ging, kreeg ik te horen dat onze net verworven administratief medewerkster een andere baan had aangenomen. Superbalen, want ik wende net aan het feit dat heel veel ‘klusjes’ even uit mijn hoofd konden. Dat is nu, na de vakantie, helaas weer als vanouds. Met hele vellen vol to do lijstjes zijn we dus het nieuwe schooljaar ingerold, waarin we direct veel nieuwe aanmeldingen kregen. Heel fijn, maar ook dubbel, omdat we nu goed moeten nadenken of en hoe we deze mensen goed kunnen (blijven) helpen. Het is een zoektocht die nog in volle gang is, en voor de nodige turbulentie op de werkvloer zorgt.

Karma

Gelukkig zijn mijn collega’s net zo betrokken, en bieden we vol energie ook dit obstakel het hoofd. Een beetje bijgelovig ben ik namelijk wel. Noem het karma, of: ‘wie goed doet, goed ontmoet’, in ieder geval heb ik wel mijn optimisme een beetje vast kunnen houden. Zoals mijn collega ook zei: waar er ergens een deur dichtgaat, gaat er ook ergens een raam open. Het is nog wel even zoeken naar dat raam, maar uiteindelijk zullen we die vinden.