Archief van
Maand: december 2018

Kom in beweging!

Kom in beweging!

Voorkomen is beter dan genezen

Laatst deed ik een lezing, samen met Teun van der Klis van NatuurlijkSportief, voor de Rotary Club van Alblasserdam en Papendrecht. Over het belang van bewegen voor kinderen, en hoe zij daarin een bijdrage kunnen leveren. Niet alleen vanwege de fysieke gezondheidsvoordelen, maar ook (misschien wel voornamelijk) vanwege de psychische voordelen van bewegen.

Bewegen goed voor je brein

Iedereen snapt dat bewegen goed is voor je. De meeste mensen weten ook dat dit is omdat je conditie erop vooruit gaat en je minder kans hebt op allerlei ziektes en aandoeningen. De meeste mensen weten ook dat niet sporten slecht is voor je. Dat je er dik en slap van word, of dat je conditie achteruit gaat. Maar bijna niemand weet wat er nou precies in je brein gebeurt tijdens bewegen. Terwijl beweging zo natuurlijk is voor mensen, iets dat we tot voor kort (tot 40 jaar geleden ongeveer) zo vanzelfsprekend deden.

Noodzaak tot bewegen

Want toen was er nog geen wasmachine, spoelde je luiers nog met de hand uit, moest je een eind lopen of fietsen naar een buurtsuper in plaats van de Appie die tot in je keuken bezorgd. Toen was er nog geen ‘schermtijd’, maar deed je aan wandelen en onderhield je sociale contacten door er naartoe te gaan, in plaats van een duimpje op Facebook te geven. Je moest, in andere woorden, aan de bak om iets voor elkaar te krijgen.

Collectief gemakzuchtig

Natuurlijk wil ik niet beweren dat vroeger alles beter was, zeker niet, dan klink ik net als die ouwe zuurpruim uit de bejaardenflat. Maar feit is wel dat we pas heel kort collectief gemakzuchtig en passief zijn gemaakt. Denk aan alle afstandsbedieningen (ik kan mijn serie verder kijken op Netflix op mijn smartphone, terwijl ik op de wc zit), alle apparatuur en techniek (vaatwasser, wasmachine of de auto pakken) en alle services (boodschappen tot in de keuken, autowasstraat en de schoonmaakster).

Gebrek aan beweging voor je brein

Dat daar ook nog verstrekkende gevolgen aan vast kleven voor klachten in de trant van stress, depressie, angst, paniek, piekeren, burn-out, slecht kunnen plannen en andere zwakke executieve functies, dat is al een stuk minder bekend. Terwijl het antwoord zo simpel is: kom in beweging! Laat dat hart pompen, span die spieren aan en werk jezelf in het zweet! Dat je fit en sterk wordt is mooi meegenomen, maar dat je jezelf een burn-out bespaart is natuurlijk nog veel belangrijker.

Makkelijker is niet beter

De prikkel of noodzaak om in beweging te komen is volledig weggenomen. Sterker nog, het lijkt wel alsof we massaal het idee omarmd hebben dat ‘makkelijker’ ook gelijk staat aan ‘beter’. Onzin. Maar ja, ga dat maar eens duidelijk maken aan iedereen. Dat was met name de taak voor deze avond voor de Rotary Club: duidelijk maken hoe raar we eigenlijk bezig zijn met z’n allen. Dat we weer gewoon eens van ons luie gat moeten komen, en gaan sjouwen met die boodschappentassen, de trap naar de 4e verdieping op stampen of gewoon de fiets pakken als het 6km verderop is.

Geen woorden, maar daden

En enthousiast gemaakt door alle voorbereidingen samen met Teun werd steeds meer duidelijk: hier moeten we meer mee doen. Dit is een belangrijke boodschap die we veel breder moeten verkondigen. Geen woorden, zogezegd, maar daden. Of ‘handen uit de mouwen’ in Rotary taal. Een boodschap en een missie om aan de man te brengen bij de jeugd, de ouders en de mensen die met deze kinderen en ouders werken. Dus zoek ik naar de samenwerking. Met verwijzers, professionals in de jeugd, fysiotherapeuten, voedingsdeskundigen en andere paramedici. Want voorkomen is immers beter dan genezen.

 

Zelfs een mars van duizend mijl, begint met een enkele stap

Zelfs een mars van duizend mijl, begint met een enkele stap

Lieve Jessie,

Deze is voor jou. In de hoop dat je jaren later dit bericht terugleest met een glimlach. Met de dankbaarheid in je hart dat je nog leeft. Want dat is op dit moment verre van vanzelfsprekend voor jou. Grote delen van de week ben je liever dood, liever weg. Enkel nog in de dood zie jij de oplossing van je problemen. Ik kan me gewoonweg niet voorstellen hoe verschrikkelijk jij je op die momenten moet voelen.

Missie

Voor jou ben ik dit werk begonnen. Het is om jou, en vele ‘Jessies’ met jou, dat ik dit pad insloeg. Ooit beloofde ik mijzelf: ‘als ik ook maar één kind kan redden van zo’n rotte jeugd, dan is mijn missie geslaagd’. Ik ben het niet vergeten, en voor jou maak ik me hard. Want misschien geloof je het zelf niet, maar neem van mij aan: ik geef om je. Net als velen om jou heen. Maar door alle beschadigingen in je leven, alle kwetsingen, al jouw grenzen die zijn over gegaan, komt het niet meer binnen.

Geborgenheid

Leeg zit je voor me. Je schouders hangen, je blik staat op oneindig. Keer op keer in je leven werd je afgewezen. Als ik vertel over mijn gezin, over de kleine gelukjes, zoals samen tekenen, onze schoen zetten of een liedje zingen, leef je op en leef je mee. Oprecht voel jij je betrokken. Hoe is het mogelijk, als je bedenkt dat al deze liefde, deze kleine gebaren, warme knuffels en geborgenheid jouw zijn onthouden. Wat gun ik jou deze wederzijdse gevoelens, en wat doet het pijn om te beseffen dat die zo schaars zijn in je leven.

Trauma’s

Lieve Jessie, je ziet niet een fractie van je eigen potentie, van je eigen mogelijkheden, je humor, je talenten. Ik verbaas me keer op keer, zowel over de onpeilbare diepte van je verdriet, de zwartheid van je gemoed, maar ook net zo goed om de scherpte van je humor, en de liefde die je nog altijd te geven hebt. Dat jij nog zo goed presteert op school, terwijl je hoofd zwaar is door alle trauma’s, is een klein wonder te noemen.

Onrecht

Ach, wat maakt het me verdrietig als ik steeds weer op de grenzen van je zelfcompassie stuit. Dit is geen bescheidenheid meer, maar een onterechte verwerping van je hele zijn. Hoe oneerlijk is het leven, dat je zo het slachtoffer bent geworden van de dingen die je hebt moeten meemaken, en van alle gebeurtenissen die jou zijn aangedaan? Onrecht, dat is één van de zaken die ik heel slecht kan handelen. Geloof me, ik geef pas op als ik alles heb gedaan wat in mijn macht ligt.

Zelfdoding

Zoals ik laatst ook tegen je zei: ‘zelfs een mars van duizend mijl, begint met een enkele stap’. Hoe diep je nu zit, betekent dat het leven er enkel nog maar beter op kan worden. Maar ja, neem dat maar eens aan als je aan de grond zit. Misschien spreek ik een klein beetje uit ervaring, mijn oom nam ook vroegtijdig het leven. Ik heb gezien hoe hardnekkig de overtuigingen zijn, en hoe diep de drang naar zelfdoding soms zit.

Leven

Maar toch, lieve Jessie, ik hoop dat ik niet uit egoïsme handel als ik je probeer te redden van de dood. Het is een lastig dilemma, wanneer ben je in de positie om te mogen beslissen over iemands leven? Wanneer ben je zogenaamd in de positie om daar überhaupt een mening over te vormen, over wat beter is voor iemand? Maar toch, toen je zei dat je deels blij en deels boos was toen de politie je daad verijdelde, was daar een klein sprankje hoop. Het kleine sprankje dat blij en opgelucht was, bevestigd voor mij je gezonde wens om te léven.

Vechten

Want kind, wat heb je nog een hoop om voor te leven. Kon je zelf maar zien en geloven dat er zoveel mensen om je heen zijn die om je geven, die vechten om je te behouden en die in je geloven. Het leven is soms zo oneerlijk, en je krijgt bij lange na niet altijd wat je verdient. Maar als ik in jouw geval het onrecht enigszins ongedaan kan maken, en je wat levenslust kan geven, al is het maar een beetje, dan is mijn missie geslaagd.

Toekomst

Lieve Jessie, ik heb vertrouwen in jou en de toekomst. Ik sta aan jou zijlijn en coach je tijdens je reis. Je bent sterker dan je denkt, wijzer dan je gelooft, en knapper dan je ooit aanneemt. Ooit, ooit, komt die dag, dat je dankbaar bent voor het leven. Dat je geniet van de zon op je gezicht, dat muziek je kippenvel bezorgd, en je schaterlacht van geluk. Laat het me weten als het zover is. Ik ben er voor je.

 

Lights will guide you home
And ignite your bones
And I will try to fix you