Archief van
Maand: maart 2018

Mini moestuin project

Mini moestuin project

Makkelijke Moestuin starten

Groene vingers heb ik niet. Planten vergeet ik en gaan dood waar ik bij sta. Onze eerste tuin was formaat postzegel en dat was misschien maar goed ook. We legden hem pas na 5 jaar aan en bestond (echt waar) uit gestort beton, een vlonder en kunstgras. Ja, zo groen zijn mijn vingers dus. Toch bijzonder, met een vader die jaren in de tuinarchitectuur zat en landschapsinrichting studeerde, en een moeder die niets liever doet dan tuinieren.

Gebrek aan groene vingers

Maar een tuin was voor mij altijd wel belangrijk om te hebben, voor het gezin. We kunnen enorm genieten van buiten zijn, bbq-en met vrienden of gewoon een badje opzetten met warm weer. In ons vorige huis had ik een dappere poging ondernomen tot het aanleggen van een verticale kruidentuin: zakken met kruidenplantjes aan de schutting. Helaas ging dit kapot en haalden buurtkinderen alles overhoop. Ook dat idee was geen lang leven beschoren.

Grijze tuin

In ons huidige huis krijgen we een herkansing. We hebben een grote tuin, maar eigenlijk is een betegelde parkeerplaats een betere benaming. Compleet met garagedeur, gestalde motor en fietsen en een karretje. De golfplaten overkapping met de kwaliteit van Lik me vestje maakt de depressieve sfeer helemaal af. In ons enthousiasme hebben we ons eigenlijk enkel op de verbouwingsplannen van het huis gericht, en de tuin min of meer buiten beschouwing gelaten. Voordat die aan de beurt is, zijn we dus wel een paar jaar verder.

Leven in de brouwerij

Maar sinds we er wonen, gebruiken we de tuin wel degelijk. Gelukkig kan het tegen een stootje, is het afgesloten en kunnen de kinderen zich heerlijk uitleven hier. Omdat we er toch een tijd mee moesten doen, dacht ik na over manieren om de tuin alvast wat op te pimpen. Toen ik vorig voorjaar de Makkelijke Moestuin tegenkwam op internet, werd ik direct enthousiast. Dit was een superidee voor onze (tijdelijke) tuin. Wat groen, wat levends, en iets fleurigs in de grijze, ongezellige toestand.

makkelijke moestuin zaaien planten oogsten gezin tuin project kinderen

Een project met de kinderen

Een project dat ik samen met de kinderen kon aangaan. Zo konden wij de vorderingen in het groen zien, die parallel zouden lopen aan de vorderingen aan de binnenkant van het huis. Ik moest nog wel even geduld hebben, want toen ik mijn plan smeedde, woonden we met 2 weken op een flat, waar geen ruimte was voor een moestuin bak. Toen we uiteindelijk verhuisden in september, was het moestuin seizoen aan zijn einde, dus besloot ik te wachten tot maart, wanneer het nieuwe seizoen zou beginnen.

Dit lukt iedereen…

In februari mocht ik dan eindelijk van mezelf bestellen: een bak van 120x120cm die je kunt verdelen in 4×4 vakjes. In elk vakje kun je vervolgens een andere groente (of kruid, of bloem) planten. Veel opbrengst op weinig oppervlak dus. Ideaal. Volgens de Makkelijke Moestuin moest het zélfs mij lukken, met een gebrek aan groene vingers. Of zeg maar gerust een gebrek aan vingers als het aankomt op tuinieren. Maar hé, we houden van biologisch eten en bewust omgaan met voeding. We hebben al een groentepakket van de lokale boer, en dit zou een mooie aanvulling vormen.

Het begin

Op een middag in februari was het zover: de bak moest in elkaar gezet worden zodat we konden beginnen. Met hulp van een enthousiaste Meia en sceptische Stefan werd de bak in elkaar geschroefd. Ik werd al blij van de bak zonder iets erin! Vol enthousiasme begonnen we de volgende dag met zaaien. “Kan niet misgaan”, verzekerde de website en de bijbehorende app mij, die me vertelde wat ik wanneer in welk vakje kon zaaien.

Geen vliegende start 🙂

Vol optimisme zaaiden we veldsla in een vakje en kwamen we er vervolgens achter dat de februari groente eerst moesten kiemen. Braaf volgde ik de stappen van de app, en legde ik de zaden van sugarsnaps, peultjes en wintererwt in plastic bakjes. En de volgende dag werd het -7. En de rest van de week ook. Oeps. Kan het dus toch nog misgaan, want ik had even geen rekening gehouden met het weer de komende tijd. Van die veldsla verwacht ik dus weinig meer. Maar we hadden de kiemen nog.

Poging 2

Toen ik ze vandaag, na ruim een week strenge vorst, tevoorschijn haalden, was door mijn onzorgvuldigheid de helft uitgedroogd en wist ik bij God niet meer wat nou wat was. Weer wat geleerd: opschrijven wat waarin zit. Ik haalde m´n schouders op en liet me niet kennen, en maakte volgens instructies van de app gaatjes in de aarde en gokte wat peultjes waren die het klimrek nodig hadden. De start was dus niet zonder tegenslagen. Maar, enthousiast geworden door de zon en de toenemende temperaturen, hebben Signe en ik ons ook gestort op het planten van o.a. postelein en radijsjes.

makkelijke moestuin compostbak composteren tuin

Compostbak

Het wroeten in de aarde geeft nu al voldoening. Het is mooi om te bedenken dat de soms miniscule zaadjes zullen uitgroeien tot iets eetbaars. Het werken aan de hand van de app is motiverend: je krijgt vanzelf weer een melding wanneer je iets moet doen. Steef beweert dat het weer een impulsieve bevlieging is, maar ik weet wel beter: dit is een gezinsproject. We trekken het nog een beetje verder door: bij gebrek aan een groene container hebben we een compostbak in de tuin gezet. Zo slaan we 2 vliegen in 1 klap: voeding voor de bodem, en minder restafval.

Natuurlijk houden we jullie op de hoogte van de vorderingen, en van de successen en mislukkingen!

 

Hoera! Mijn man is klusser

Hoera! Mijn man is klusser

Van 2x loondienst naar zzp

De kogel is door de kerk. We hebben weer een stap genomen in ons toch al hektische leven. Eentje die spannend was, maar wel uiteindelijk veel meer rust gaat geven voor ons gezin. Nog niet zo lang geleden schreef ik over de impasse waarin we min of meer verkeerden, met ons gezin in de verbouwing en de ongemakken daarvan, en helaas de conclusie dat het niet ging lukken om af te krijgen binnen afzienbare tijd. We zagen even niet hoe het verder moest, maar hebben inmiddels een beslissing genomen.

Geen plezier meer in het werk

Steef heeft zijn baan opgezegd. Say what!? Ja echt. In 2017, nog geen 3 maanden geleden, was de hele situatie totaal anders. Beiden een vast contract, werkend in loondienst, al jarenlang voor dezelfde werkgever. Waar ik kon doorgroeien en doorontwikkelen, kwam Steef echter steeds meer vast te zitten. Al jaren liep hij tegen muren op en merkte hij steeds meer tegenzin en frustratie, omdat er geen verandering kwam en ook niet mogelijk leek. Ondanks meerdere professional programma´s en worsten die hem zijn voorgehouden, bleef de situatie bij het oude.

Oplossing uit onverwachte hoek

Toen ik begin februari ineens in paniek raakte vanwege de verbouwing thuis en de moeizame voortgang ervan, opperde Steef ineens iets dat ik nooit uit zijn mond had verwacht te horen: “misschien moet ik een sabbatical nemen”. Omdat ik me niet kon voorstellen dat zijn voorstel serieus was, of überhaupt maar mogelijk, barstte ik in lachen uit. Maar Steef lachte niet mee en mijn lach verstomde. Want ik besefte dat hij het meende, en dat het misschien wel de beste oplossing ooit was.

De ideale (en noodzakelijke) oplossing

“Meen je dat serieus…!?” vroeg ik voorzichtig. Want ik ken hem al langer dan mijn halve leven, en impulsief, avontuurlijk of op zoek naar verandering zijn wel de laatste eigenschappen die je aan hem zal toeschrijven. Behouden, voorzichtig en kiezen voor veiligheid en zekerheid zijn juist zijn kernwaardes. Niet voor niets werkte hij al 11 jaar bij dezelfde werkgever. Maar hij was bloedserieus. Het zou een ideale oplossing zijn: de verbouwing gaat veel sneller en we hoeven geen dure aannemers te betalen waar we geen budget voor hebben.

Meerdere vliegen in één klap

Hoe meer we erover nadachten, hoe meer vliegen in deze klap er werden geslagen, merkten we. Steef kon op zijn gemak nadenken over een nieuwe baan, hij weet immers niet welke kant hij op wil. Zonder eeuwige druk van werken en klussen, kon hij rustig zijn gedachtes op een rijtje zetten. Tegelijkertijd komt er weer ruimte voor ons als gezin. Als hij immers full time klust, kan je af en toe ook gewoon weer eens een dagje met het gezin zijn. Ik voelde een enorme opgetogenheid en opluchting bij dit idee.

Het moet gewoon zo zijn

Blijkbaar staat het in de sterren, blijkbaar moet het gewoon zo zijn. Dat gevoel heb ik altijd gehad bij ons huis dat we nu hebben, en bij de praktijk die ik nu heb overgenomen. Dat gevoel heb ik nu opnieuw in onze huidige situatie. Er komt weer rust, de verbouwing gaat afkomen in afzienbare tijd, het gezin wordt weer vaker herenigd en Steef kiest straks eindelijk voor werk waar hij blij van wordt. Ik voel me ontzettend bevoordeeld dat wij deze keuze kunnen maken.

Verrassende reacties

Sinds Steef aan zijn omgeving vertelt dat hij hij zijn baan opzegt, krijgt hij verrassende reacties. Vaak uit onverwachte hoeken komen felicitaties en bewondering voor zijn dappere beslissing. Ook komen er bekentenissen van anderen: “gefeliciteerd!”, “wat stoer”, “ik had ook veel eerder mijn baan daar moeten opzeggen”, “als ik zo jong was als jij, dan had ik het ook wel geweten”. Het geeft maar weer eens aan dat een mens ook uit zichzelf niet snel kiest voor verandering. Ik las laatst nog dat er geen vrijheid bestaat zonder angst: kiezen voor vrijheid, brengt inherent angst voor het onbekende met zich mee.

Op naar het klussen!

Maar dat kunnen we handelen. We zijn dit avontuur al een lange tijd geleden samen aangegaan, en dit is een nieuwe maar logische vervolgstap in dit avontuur. Ik kan niet wachten om de vorderingen van de verbouwing met jullie te delen en dan eindelijk gebruik te kunnen maken van wat we maken. Dus binnenkort kun je weer nieuwe verbouwingsverslagen verwachten, en hopelijk is de vooruitgang dan goed zichtbaar.

Over taboes doorbreken en openheid

Over taboes doorbreken en openheid

Taboe: een miskraam

Sinds ik blog gebeurt er iets wonderlijks. Zaken waar ik over schrijf, worden ineens onderwerp van gesprek. Onderwerpen die soms in de schaduw staan of waar men liever niet over spreekt. Of misschien is het wel omdat mensen niet weten hoe ze erover moeten praten. We leven in een vrij land, met vrijheid van meningsuiting, en mensen maken daar soms zo gretig gebruik van, dat het wankelt op de grenzen van sociale omgangsvormen. Of de democratie zelfs.

Bespreekbaar maken

Maar ik heb het nu niet over grootse onderwerpen, maar juist over de kleine en persoonlijke ervaringen.  Het stille verdriet, wat er altijd wel is en zal blijven. Blijkbaar heb ik, onbedoeld maar zeker niet ongewenst, soms de mogelijkheid om deze zaken wél bespreekbaar te maken. En daar maak ik dan maar wat graag gebruik van.

Schone schijn?

Want zoals keer op keer blijkt: ik ben niet de enige die met wat dan ook te maken heeft. Of het nou het huishouden is of een operatie omdat ineens blijkt dat ik een cyste heb. Zodra ik erover schrijf, en het daarmee bespreekbaar maak, schieten mensen mij aan dat zij zich herkennen, of dat zij óók in een soortgelijke situatie hebben gezeten. Het is hartverwarmend en tegelijkertijd verbazingwekkend: waarom spreken we er niet wat meer over? Over deze menselijke zaken? Waarom verbloemen we, en maken we onbedoeld de zaken mooier dan ze zijn? Ze horen bij het leven, en door ze samen te delen maken we het draaglijker en aangenamer. Zo is het bijvoorbeeld ook met een miskraam.

Het verhaal van een miskraam

Ik was 24 en Meia was een halfjaar oud. We wilden dolgraag nog een kindje en het liefst met een klein leeftijdsverschil. Ik was de eerste van mijn vriendengroep die überhaupt zwanger raakte en daar hebben we ook bijna een jaar over gedaan. We wilden daarom niet te lang wachten tot een tweede, omdat het misschien weer wat langer kon duren. Gelukkig lukte het deze keer vrij snel. Toen Meia 9 maanden oud was, was ik weer zwanger. Ik was in de wolken!

Vlekjesziekte

Net als bij de zwangerschap van Meia merkte ik direct de bekende symptomen die mij toen ook duidelijk maakte dat ik zwanger was. Ik was, in tegenstelling tot de eerste zwangerschap, bovendien een hormonaal wrak en vaak niet te pruimen voor mijn omgeving. Vrijwel direct nadat we ontdekten dat de tweede op komst was, stond onze zomervakantie voor de deur. Dat was op de dag van vertrek nog even spannend, want Meia werd die ochtend ineens wakker onder de uitslag. Waarschijnlijk de vijfde of zesde ziekte, beaamde de huisarts. Eén van die twee was echter gevaarlijk voor zwangere vrouwen in hun eerste trimester, maar zoals meestal bij die vlekjesziektes kon de huisarts niet met zekerheid zeggen welke van de twee kinderziektes het was.

Zwangerschapskwaaltjes

Ik maakte me er verder niet al te veel zorgen om, want de zwangerschapskwaaltjes waren nog volop aanwezig. Ik had net als bij de eerste zwangerschap weer een dagboek gekocht om alles in bij te houden, en die ging ook mee op zomervakantie. In de vakantie moest ik helaas al die lekkere wijntjes, kazen en andere onduidelijke gerechten afslaan, waar ik wel een beetje van baalde. Maarja, alles voor het goede doel natuurlijk. In die 3 weken vakantie voelde ik me goed, maar heel anders zwanger dan de eerste keer, hoewel ik ook nu weer erg moe was.

Eerste echo

Het was een bijzondere vakantie, in de wetenschap dat we hem het jaar daarop met z´n vieren zouden vieren. Zoals in elke vakantie, mijmerden en fantaseerden we over de toekomst en in dit geval ook over de groeiende baby in mijn buik. Eenmaal weer terug in Nederland, duurde het niet lang meer voor we onze eerste echo kregen, met 9 weken. Het was een spannend moment, het moment waarop je dan eindelijk een beeld krijgt bij het abstracte idee van een zwangerschap.

De harde werkelijkheid

Helaas kwam er aan al die verwachtingen en fantasieën een abrupt einde, toen het echo apparaat heel duidelijk en resoluut een vruchtzakje liet zien zonder kloppend hart. Het was heel onwerkelijk. Nog geen 10 seconden hiervoor zag mijn wereld er compleet anders uit. Maar het beeld was glashelder en onverbiddelijk: mijn baby leefde niet meer. Ik zag een compleet kindje in wording. Een lijfje en de beginnende armen en benen, een hoofdje. Verstild, zonder de kenmerkende knipper van het hartje en de fladderende bewegingen. Het was een gruwelijke gewaarwording. Ik was toch zwanger?

Verborgen verdriet

De echoscopist leefde mee en gaf aan dat het heel vaak voorkwam, bij 1 op de 5 vrouwen! Ik had het wel eens gelezen geloof ik, maar nooit echt bij stil gestaan. Maar 1 op de 5! En ik had het nog nooit gehoord van iemand uit mijn omgeving? Was ik dan de enige bij wie dit was? Ik kon het me niet voorstellen. Blijkbaar is er dus veel leed en verdriet dat mensen niet delen, en waar wij van elkaar niet van op de hoogte zijn. En onze maatschappij is daar ook op ingericht.

Niemandsland

Terug naar de werkelijkheid: de tranen kwamen op en ik voelde me verloren in deze toestand. We werden door een achterdeur de kamer uitgelaten, zodat we niet door de wachtenden zwangere vrouwen heen hoefden. Hiermee wordt het beeld natuurlijk ook in stand gehouden: verdriet bestaat niet, er zijn geen miskramen, want deze vrouwen krijgen we simpelweg niet te zien. We houden de situatie zelf in stand. Maar op dat moment kon het me niet schelen. Het voelde alsof ik droomde. Ik was zwanger de kamer in gegaan en kwam er… ja, hoe… weer uit. Hoe noemde je iemand die een dood kindje in zich droeg? Niet zwanger maar ook niet vruchtbaar. Ik verkeerde in een soort niemandsland.

Miskraam afwachten

Ik werd naar huis gestuurd met de mededeling dat ik mijn miskraam moest afwachten. Waarschijnlijk zou het één dezer dagen op gang komen. Zo niet, dan moest er een curettage worden ingepland. Van dat woord alleen al gingen mijn haren overeind staan. Ik hoopte maar dat het vanzelf kwam. Om de natuur een handje te helpen werd ik doorgestuurd naar de gynaecoloog. Van dit hele traject had ik geen idee gehad. Een afdeling en artsen erop gericht leven af te breken en onvolledig leven weg te halen uit het lijf. Het had iets barbaars en onpersoonlijks.

Ontnuchterend

Los van het feit dat er toendertijd een zeer onsympathieke gynaecoloog werkzaam was, is de hele ervaring ontnuchterend. Ik kreeg één of ander paardenmiddel om alle hormonen die in de war waren geschopt weer tot bedaren te brengen en De Pil om de zwangerschap af te breken. Ik moest ze direct ter plekke innemen. Vervolgens werd ik naar huis gestuurd en werd er een echo gepland voor over een paar dagen, om te checken of dan alles weg was. Ik ging naar huis in een roes. Ik voelde me lichamelijk nog precies hetzelfde, nog net zo zwanger als daarvoor. Ik zag aan alles aan mijn lijf dat ik zwanger was, maar ik kreeg te horen dat ik het niet meer was.

Het einde van een zwangerschap

Het was afwachten tot de bloeding begon. Die kwam vrij snel en ik heb zelfs het vruchtzakje, het beginnende leven dat al veel te vroeg weer was gestopt, opgevangen. Call me crazy, maar ik kon het toch niet over mijn hart verkrijgen om het gewoon maar door de wc te spoelen. Het was niet ongewenst tenslotte, integendeel. Ik wilde het in ieder geval een respectvol plekje geven, een plekje met een fijne associatie.

Mens erger je niet

Het hebben van een miskraam voelt als een oneerlijke straf. Ik voelde me ontzettend verdrietig, het overviel me, omdat ik het nooit zo had in kunnen schatten. Ik had niet gedacht dat zo´n ervaring je zo van je stuk kon brengen. Het voelde voor mij in die periode als een spelletje mens erger je niet. Je bent, na een tijd lang 6 proberen te gooien, eindelijk goed op dreef met je pion, net als je medespelers. Tot één van je medespelers je er ineens keihard vanaf kegelt en je weer terug bij af bent. Terwijl alle andere pionnetjes vrolijk verder gaan, sta jij af te wachten wanneer je weer mee mag doen, wanneer je dan eindelijk weer 6 hebt gegooid…

Confronterend

Niet dat zwanger worden een wedstrijd is, maar het is heel confronterend om alle buiken om je heen groter te zien groeien, terwijl de jouwe nog herstelt van een miskraam. Het maakt verdrietig en gefrustreerd. Ik had nog wekenlang last van alle hormonen die van slag waren, met zweetaanvallen, puistjes en noem maar op. Ook zoiets waar je totaal niet bij stilstaat als je er zelf nooit mee te maken hebt gehad.

Gedeelde smart…

Pas toen ik het deelde met mijn naasten, bleek ik verre van de enige te zijn. Van verschillende familieleden hoorde ik dat zij ook deze rot ervaring hadden meegemaakt. Sommigen zelfs wel tot 4 keer toe. Ik schrok ervan en het maakte me verdrietig. We wisten niet van elkaars verdriet en hebben er niet in gedeeld, waarom niet? Gedeelde smart is tenslotte halve smart. En zo heb ik het echt ervaren: het begrip en de herkenning van anderen maakte het draaglijker.

Neem die drempel

Natuurlijk hoef je niet al je sores aan Jan en Alleman te verkondigen. Het schrijven van dit soort blogs voelt voor mij dan ook als een drempel. Toch hoop ik dat hiermee wel de boodschap wordt duidelijk gemaakt dat het delen aan de juiste personen vaak veel verdriet voorkomt, en kan helpen door moeilijke momenten heen te komen. Want er is veel dat we niet weten van elkaar, en er is veel dat elkaar kan helpen. Als we maar durven spreken.

 

De verbouwing deel 13

De verbouwing deel 13

Afvoer, leidingen, inbouwen

Er zit bijna 3 maanden tussen deel 12 en deel 13. Er was niet bepaald een vliegende start qua voortgang in 2018. Maar niks ten nadele van Steef, want ook al duikt het kwik onder nul op zolder, hij loopt dapper elk vrij moment de donkere trappen op naar boven, naar zijn ´man cave´ waar hij doorbikkelt en -bijt.

Samenvatting van de afgelopen 3 maanden

Een samenvatting van de werkzaamheden sinds het plaatsen van de dakkapel: eigenlijk alles in de badkamer. Te beginnen met de verschrikkelijke klus van het maken van een sterrenhemel. Toen de glasvezel draadjes er alle 600 doorheen gestoken waren, kwam de afwerking: dicht maken van alle gaatjes, vervolgens glad schuren, verven met speciale verf en als laatste alle 600 dopjes over de draadjes plaatsen. Een helse klus die al met al weken heeft geduurd. Maar ik ben blij als een kind met het resultaat. Het is dat het zo koud is, anders had ik op de grond gaan liggen en urenlang gaan kijken naar alle twinkelende sterretjes boven me. In het echt is het nog mooier dan op het filmpje dat ik bij het verslag plaats.

Leidingen, afvoer en ventilatie

Daarnaast moesten alle voorbereidingen getroffen worden: waterleidingen trekken, afvoer van de douche, en wc naar de centrale afvoer door de woonverdieping door naar beneden, waar het bij de voordeur uiteindelijk de kruipruimte induikt. De afvoer moet schuin aflopen, wat soms weer een strijd met de zwaartekracht opleverde, vanwege de scheefstand van ons huis. Maar het is gelukt! Samen met Fons heeft Steef de waterleidingen keer op keer getest, en met succes. Na enkele lekkages in de beginfase, is dit uiteindelijk goed gekomen.

Inbouwkranen

In de badkamer hebben we gekozen voor inbouwkranen: bij de dubbele waskommen komen inbouwkranen uit de muur, het waterreservoir van de wc is uiteraard ingebouwd en ook onze douchekranen zijn ingebouwd. Dat betekent puzzelen en uitmeten van waar uiteindelijk de meubels komen, hoe hoog de vloer uitkomt, en daarmee dus bijvoorbeeld ook de waskommen. Inbouwen betekent ook veel afwerken en wegwerken.

Afwerken van gipsplaten

Verder zijn alle gipsplaten voorbereid voor afwerking. Gaatjes vullen, kieren dichten en alles gladschuren. In elk mogelijk kiertje kit spuiten en zo glad mogelijk afwerken. Steef´s klustenue is recent opgepimpt met grote witte kitkorsten. Superhip. Veel werk, maar weinig dankbaar. Het is absoluut noodzakelijk, maar er gaan veel uren zitten met weinig zichtbaar resultaat. Nouja, als je tenminste die witgrijze stoflaag niet meerekent waarmee hij dan beneden komt, want die is bepaald niet te missen.

Vloeren uitvlakken

Van recentere aard is het (eindelijk!!!) uitvlakken van de vloer op zolder. Over tijdrovend gesproken: het uitdenken van dit plan heeft heel wat uurtjes en energie gekost. Maar het lijkt erop dat Steef voor 95% zeker is van zijn aanpak. Te beginnen met een soort schuimplaten om de grootste hoogteverschillen op te vullen. Fons kwam met de slimme suggestie om draden te spannen waaronder het hoogteverschil over de hele ruimte heen zichtbaar wordt.

Voorbereidingen voor vloerverwarming

Als alles zoveel mogelijk is gevuld met de platen, wordt de rest opgevuld met korrels, die vanzelf in de gaatjes en kiertjes vallen en ongelijkheden opheffen. Daaroverheen komt dan een noppensysteem, ´droogbouw´, waarin de vloerverwarming wordt gelegd. Het is nog de vraag welke platen hier precies voor nodig zijn, maar dat wordt binnenkort hopelijk duidelijk.

Fotoverslag

Al met al moge het duidelijk zijn dat er niet is stilgezeten. Hieronder een fotoverslag van de belangrijkste werkzaamheden. Geniet ervan!

Luchtafvoer en ventilatie aanbrengen in de douchecabine.

Afvoer van de wc, de douche en luchtafvoer.

Op de overloop: waterleidingen aanbrengen (warm en koud) aan de waterleidingen die we eerder hebben aangelegd.

Waterleidingen voor de wastafels, inbouwkranen aanbrengen.

Voorproefje van de inbouwkraan.

Inbouwen door de leidingen achter de platen weg te werken. Straks zijn alleen de kranen en knoppen zichtbaar.

Vervolgens afwerken met gipsplaten. Ziet er al een stuk strakker uit.

Klussen in de vrieskou. Verder met de wc inbouwen en afwerken.

Steef blijft lachen en optimistisch.

Waterreservoir van de wc.

Afvoer van de wc aanleggen.

Wat zijn dit!? Dit zijn inbouwvakken voor de voorraad wc rollen en de inbouw toiletborstel. Ze staan op de houten plaat die ervoor wordt bevestigd. Het kleine vierkante gat is waar je een nieuwe wc rol uit kan pakken, het rechthoekige vak is waar de wc borstel straks in staat.

Hier zijn de vakken ingebouwd en is de plaat ervoor bevestigd. Doordat het waterreservoir van de wc toch moet worden ingebouwd, is er automatisch ruimte voor andere dingen, zoals deze.

Hier is het waterreservoir ingebouwd en gips bevestigd. Steef heeft tevens een plankje gemaakt boven de wc, waar je nog spulletjes kunt plaatsen (waar nu de elektrische schroevendraaier staat).

Zo ziet het e

r dan uit na afwerking met gipsplaten.

En dan de ellendige taak van het opvullen en schuren van de gipsplaten, als afwerking. Alle witte stukjes op het groen is opvulling en opschuren.

Terug in de douche, waar dan eindelijk na weken kan worden gezegd: de sterrenhemel is af! Hier een foto, hieronder een filmpje.

Ja, hier kan ik alleen maar blij van worden.

Te zien is de afwerking van de gipsplaten en dan de meest recente klus: het uitvlakken van de vloeren, stap 1.

Ook in de kinderkamer worden de voorbereidingen voor het uitvlakken getroffen.

Onder de gespannen rode touwtjes wordt afgemeten hoeveel er waar moet worden opgevuld. Een heel precies klusje.

 

Als dingen anders lopen dan je dacht

Als dingen anders lopen dan je dacht

Over tijdgebrek en veerkracht

Soms heb je van die momenten, dat je er even doorheen zit. Dat je baalt van de situatie, en je even niet weet hoe je verandering kan aanbrengen in alles wat er gaande is. Laatst was er zo´n moment. Misschien is het jullie wel opgevallen, misschien ook niet. Maar er is al een behoorlijke tijd geen nieuwe verbouwingsblog geplaatst. De laatste was voor de kerstvakantie. Het is niet dat er niks gebeurt hoor, integendeel. Er gebeurt teveel, en het is allemaal even belangrijk, waardoor de verbouwing minder snel gaat dan gehoopt. En eigenlijk ook wel langzamer dan gedacht.

Spanningveld

Het is niet dat ik het iemand kwalijk neem, want we hebben dit zelf op onze hals gehaald en wij alleen zijn hiervoor aansprakelijk. Steef stopt al zijn vrije tijd in het project, en toch lijkt de tijd ons in te halen. Een tijdje terug zat ik te mijmeren over het afgelopen jaar en ineens schrok ik. Precies een jaar geleden, in februari 2017, verkochten we ons huis. Het is dus al een jaar dat we in een zeker spanningsveld leven met ons gezin. En in feite al veel langer dan dat, besefte ik me.

9 Maanden zonder kamer

Toen we nog in ons vorige huis woonden, hadden we net een grootschalige verbouwing achter de rug. We hadden de bovenverdieping 3 meter naar voren uitgebreid en de indeling volledig veranderd. We hadden 3 volledige kinderkamers en dakramen gemaakt. Het stof was amper neergedaald toen we de beslissing namen ons huis te koop te zetten. De kinderen hebben tijdens de verbouwing 9 maanden noodgedwongen bij ons op de slaapkamer geslapen. Hoewel het een royale slaapkamer was, was 9 maanden lang met zijn vieren (Signe was toen nog in de maak) in dezelfde ruimte niet bepaald bevorderlijk voor de onderlinge verstandhoudingen.

Twee verhuizingen, twee verbouwingen

Meia en Fosse waren in die periode 4 en 2 jaar, en toen de verbouwing klaar was 5 en 3 jaar. Toen werd Signe geboren, en brak een andere drukke tijd aan. Eind 2016 besloten we ons huis te koop te zetten en in februari 2017 was de koop rond. De kinderen hebben nog geen jaar van hun eigen fijne kamertje kunnen genieten. Fosses bed was zelfs nog niet helemaal af. In april 2017, krap 6 weken nadat we het bod accepteerden van de kopers, verhuisden we naar een flatje met 70m2, waar we een halfjaar verbleven, als ´tussenhuis´ tot we ons droomhuis vonden.

Met z´n allen op een kamer

Logischerwijs hebben we toen weinig tot niets gedaan aan gezellig maken in huis. Er was amper plek genoeg voor de stofzuiger of het wasrek. Ook toen sliepen Meia en Fosse weer samen op een kamer, wat in het begin één grote keetpartij gaf. Signe had gelukkig daar haar eigen kamertje. Nouja, ze moest hem delen met de droger. Toen we in september 2017 weer verhuisden, kwamen de kinderen zelfs met zijn drieën op dezelfde kamer te slapen. Wonder boven wonder ging dat erg goed. Tot vandaag slapen de kinderen nog steeds zo: in afwachting tot hun kamertjes klaar zijn. Ze zijn nu 7, 5 en 2, inmiddels.

Hun jeugd komt nooit meer terug

Ik besefte me ineens dat zij meer niet dan wel hun eigen kamertje hebben gehad in hun leventjes. En met de snelheid waarin de verbouwing vorderde, was het einde voorlopig nog niet in zicht. Ik kreeg het ineens Spaans benauwd: als de verbouwing nog 2 jaar duurt, dan zijn ze 9, 7 en 4, en zouden ze 5 jaar met tussenpozen geen eigen kamer hebben gehad. Dat konden we toch niet maken! Hun jeugd krijgen ze nooit meer terug, ik wilde ze zo snel mogelijk hun eigen plekje kunnen geven.

Gemis van het gezinsleven

En ineens miste ik nog veel meer: al sinds april 2017 is Steef aan het klussen, en komt de zorg voor de kinderen in principe op mij neer. Ik miste het eropuit gaan als gezin. Uitjes plannen, naar het strand, bos, museum, stadjes of gewoon naar een verjaardag. Steeds moest ik afmelden met de mededeling ´Steef is klussen, ik kom alleen´. En ook niet altijd zag ik het zitten om met drie kinderen op pad te gaan, het is nogal een onderneming. Ik miste het samen kletsen tijdens ritjes, het filosoferen over kleine en grote dingen tijdens wandelingen terwijl de kinderen voor ons uit renden. Kortom, ik miste het samen maken van die fijne herinneringen, zoals we gewend waren.

Vrijetijdsbesteding

Doordat Steef nu zijn vrije uurtjes stopte in het klussen, kwamen de huishoudelijke taken ook meer en meer in de weekenden, wat afging van de vrije tijd met de kinderen. Net als de regeldingen: wat halen bij de winkel, een pakje terugbrengen, cadeautje kopen voor iemand of whatever. Nog zoekende naar een goed werkritme met voldoende tijd voor mijn gezin, maar ook genoeg tijd in een startend bedrijf, is dat niet de meest leuke vrijetijdsbesteding die ik me kan indenken.

Piekeren en tobben

Zo kwam het, dat we pasgeleden zaten te piekeren en te tobben. Misschien hebben jullie inmiddels wel door dat ik van huis uit niet erg geduldig ben. En hoewel we echt in de veronderstelling waren dat we ruim hadden ingezet (een jaar klussen), blijken we een en ander toch onderschat te hebben. We hebben er nu ruim een halfjaar klussen op zitten, maar zitten nog niet op een kwart van de werkzaamheden. Om het cru uit te drukken: nog geen enkele ruimte in huis is af. Het is dus tijd om afwegingen te maken en knopen door te hakken.

Zo gaat het niet langer

Inmiddels heb ik een soort aha-moment gehad, toen ik besefte dat het misschien heus wel af zou komen in een paar jaar met het budget dat we er voor hebben gereserveerd, maar dat dat absoluut niet is wat ik wil: we kunnen het onze kinderen gewoonweg niet aandoen om langer dan noodzakelijk in deze verbouwing te zitten. Om het steeds maar koud te hebben, kleren die niet goed drogen, en urenlang moeten wachten tot de rijst eindelijk kookt. Geen kleding kunnen ophangen omdat er nog geen fatsoenlijke kledingkast is. Zich irriteren dat ze nooit eens ongestoord alleen op hun kamer kunnen spelen. Of een tafel missen om aan te puzzelen of tekenen.

Op zoek naar verandering

Ik weet het, luxeproblemen. Veel van ons zitten in een situatie dat ze sowieso nooit een eigen kamer zullen hebben. Of voldoende kleding om op te hangen. Ik waardeer daarom keer op keer de positie waarin wij verkeren, en ben dankbaar voor het feit dat we überhaupt de mogelijkheid hebben om over alternatieven na te denken. Want dat is voor velen niet weggelegd, daar ben ik me van bewust. Maar juist omdat wij wél aanpassingen kunnen maken, voel ik me ook verplicht om dat te doen. Juist nu onze kinderen nog jong zijn en zij hun oh zo belangrijke basis aanleggen.

Onzekerheid

Wat het concreet betekent? Niets, tot nu toe. Veel onzekerheid hoe nu verder, maar ook wel duidelijkheid: dit moet anders. Voor de kinderen. We hebben al veel van ze gevergd aan veerkracht en flexibiliteit. Aan aanpassen en mee veranderen. Het ochtendritueel is uitgebreid met standaard warme sokken aantrekken als je wakker wordt, want de vloer is ijskoud. De deur dicht doen is een gewoonte die ze uit eigenbelang hebben aangeleerd, om de warmte zoveel mogelijk in de kamer te houden. Ik gun ze het comfort en wat ze hadden: een eigen plek, voldoende ruimte, warmte.

Op zoek naar een oplossing

Achter de schermen brainstormen we verder. Mocht je ideeën hebben of wil je graag meehelpen met klussen, ervaring opdoen, je CV uitbreiden of spierballen willen kweken met sjouwen? Er is altijd behoefte aan hulp. We houden jullie op de hoogte van de ontwikkelingen die gaan komen…