Archief van
Maand: december 2017

Terugblik op 2017

Terugblik op 2017

Een jaar van ‘onrust’

Net als vorig jaar leek het me fijn om aandacht te schenken aan de belangrijkste gebeurtenissen van afgelopen jaar. Het doet je ineens beseffen dat de tijd sneller voorbij vliegt dan je wilde en dat er aan de andere kant ook weer een heleboel gebeurd is. Het verrast me elk jaar weer hoe onverwachts het leven kan zijn. Dat maakt het spannend.

Besef van dankbaarheid

2017 Was mijn laatste jaar in loondienst, een jaar waarin ik geconfronteerd werd met de beperkingen door acute gezondheidsklachten maar ook een jaar waarin ik des te meer heb beseft hoe dankbaar ik ben voor al die fijne, liefdevolle mensen om ons heen. Hierbij een overzichtje van alle gebeurtenissen binnen ons gezin, voor mij persoonlijk en op zakelijk gebied:

Belangrijke gebeurtenissen

  • Meia werd dit jaar zindelijk, in no-time! Met behulp van de plaswekker is het haar gelukt om in een paar weken tijd eindelijk volledig droog te worden ’s nachts.
  • In maart hebben wij ons huis verkocht! Een roerige tijd brak er vervolgens aan, die in het teken stond van ruimen, inpakken en verhuizen.
  • In april verhuisden we naar onze tijdelijke flat, een huurwoning, omdat we nog geen nieuw huis hadden gevonden. Hier woonden we uiteindelijk een half jaar.
  • In april overleed ook ons trouwe huisdier, poep Pippi, wat meer verdriet met zich meebracht dan we hadden voorzien. Nog steeds missen de kinderen deze viervoeter, en wordt hij meegeteld als gezinslid.
  • Fosse maakte een vlucht op school met leren lezen. Hij kan doen of zijn neus bloed, maar ondertussen pikt hij wel alles op van de lesjes op school en heeft ook hij zichzelf leren lezen in zeer kort tijdsbestek.
  • In juni bestond mijn blog alweer een jaar, wat reden gaf om er even bij stil te staan.
  • In de vroege zomer kregen wij het allerbeste nieuws van dit jaar: we hadden het ‘winnende’ bod uitgebracht op het droomhuis dat we wilden hebben, en in juli kregen we dan onze felbegeerde sleutels
  • Vanaf juli brak een tijd van verbouwen aan, waarvan ik inmiddels deel 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9 en 10 heb geschreven inclusief fotoverslagen van alle vorderingen. Ons huis is straks niet alleen een woonplek, maar ook mijn uiteindelijke werkplek.
  • In de zomer gingen we niet op vakantie, omdat we aan de bak moesten met verbouwen. Helaas kregen alle drie de kinderen de waterpokken, waarvan Fosse het extreem te pakken kreeg, waar we lang zoet mee waren.
  • Omdat we deze zomer thuisbleven, kon Meia naar de zomerschool, waar ze met veel plezier allerlei (sport)activiteiten heeft gedaan.
  • We maakten van de nood een deugd, en besloten te genieten van de mooie zomeravonden door in de zomervakantie avondwandelingen te maken. Door de stad, langs het Wantij, bramen plukken of door de Biesbosch, het was een fijn ritueel.
  • September was weer een maand vol veranderingen, waarin we afscheid namen van ons tussenhuis en definitief in ons huidige huis trokken, waar nog steeds volop geklust wordt. De kinderen begonnen weer op school, Fosse naar groep 2, Meia naar groep 4. Fosse had in het begin gróte weerstand om naar school te gaan, maar gelukkig gaat hij nu met plezier.
  • Oktober en november stond in het teken van mijn gezondheid en het tobben ermee. Veel ziekenhuisbezoeken, onderzoeken en in spanning de uitslagen afwachten. Af en aan liep ik met een katheter, en meerdere keren moest ik met spoed gekatheteriseerd worden. Een vervelende en spanningsvolle periode, tot aan de operatie eind november.
  • Het einde van het jaar stond ook in het teken van de overname: 2017 is voor mij het laatste jaar dat ik in loondienst werk, en per 2018 begin ik voor mijzelf. Dat heeft heel wat voeten in de aarde gehad en een grote aanloop waarin heel wat voorbereidingen zijn getroffen.
  • Op de valreep haalde Fosse ook zijn felbegeerde zwemdiploma, waar hij hard voor heeft geknokt en dik heeft verdiend.

2018

Op naar 2018, waar ik al die jaren naartoe heb gewerkt. Naar het ondernemerschap. Naar het afronden van de verbouwing. Naar het inrichten van mijn eigen praktijk aan huis. Naar het zoeken naar vrijheid in mijn handelen. Naar een héle fijne zomervakantie, waar we zo naar verlangen. Naar weer gezond en fit worden.

De laatste voorbereidingen als ondernemer

De laatste voorbereidingen als ondernemer

Regelzaken voor het ondernemerschap

Het was me het maandje wel. Ik mag van geluk spreken dat ik nu herstellend thuis zit en daardoor de tijd heb om zaken te regelen. Want ik had niet geweten hoe ik dat had moeten doen zonder die “vrije” dagen. Ik heb niet het idee dat ik echt vrij heb gehad, want er waren zoveel zaken die mijn aandacht vroegen. Als starter is er sowieso al een heleboel te regelen. Maar nu ik een bestaand bedrijf overneem en aankomend jaar min of meer ga samenwerken (wat betreft huur en kosten) met mijn voormalig werkgever, maakt dat de zaken extra complex.

Jeugdzorg anno 2018

Daar komt nog bij dat het beleid van de jeugdzorg bepaald niet voorspelbaar verloopt. Precies nu, met de aanloop naar 2018, gaat de hele regelgeving en het betalingsverkeer op de schop. Het is nog zeer onduidelijk hoe de zorg voor kinderen en jeugd binnen de GGZ nu gaat verlopen en de laatste informatiebijeenkomst riep meer vragen op dan dat het antwoorden gaf. Ondanks dat, wordt er wel van alle zorgaanbieder verwacht dat zij zich inschrijven op van alles, contracten ondertekenen, kwaliteitsbewijzen aanleveren en wat al niet meer.

Raar beleid

Het is soms te gek om los te lopen. Om überhaupt in aanmerking te komen voor een budget van de gemeente, moet je een contract ondertekenen waarvan alle bijlages nog geschreven moeten worden. In deze bijlages komt bijvoorbeeld de tarievenlijst, de manier van verwijzen en aanmelden. Je moet dus akkoord gaan met alle voorwaarden, terwijl je nog niet weet welke dat zijn. En graag of niet, want teken je niet, dan heb je geen inkomsten. De deadlines zijn daarnaast ook niet mals. Met ziekenhuisopnames en operaties houden ze geen rekening.

De gemeente bepaalt

Gelukkig kwam ik er snel genoeg achter, nadat de mist van de narcose amper was opgetrokken. Op de valreep leverde ik mijn documenten aan, met wat bezwaren hier en daar, want de voorwaarden tarten dikwijls de grenzen van de wet. Ik haalde half december dan ook opgelucht adem toen ik de mededeling kreeg dat ik gelukkig een contract kreeg en dus mijn werk mag voortzetten. Dat ik volgens de gemeente, die zich blijkbaar even boven de wet verheft, ineens niet meer bevoegd zou zijn om diagnostiek uit te mogen voeren, heb ik voorlopig maar even naast me neer gelegd.

Regelzaken

De eerste hobbel was daarmee genomen. Maar er waren er afgelopen weken nog velen te gaan. Voorlichting over verzekeringen, vervolgens het zoeken van de juiste verzekeringen. De benodigde mensen niet te pakken krijgen en daardoor vertraging oplopen. Het opstellen van een overeenkomst voor de overname, die heel wat tijd en aandacht vraagt. De kwestie personeel overnemen, de loonadministratie. De kostenverdeling voor aankomend jaar. Door wie ik de boekhouding laat doen, het uitzoeken van alle mogelijkheden hierin. Het achter de broek aan zitten om die o zo belangrijke overeenkomsten nou eens rond te krijgen. Het heen en weer ping pongen tussen ons en adviseurs hierover, en vervolgens tussen ons en mijn voormalig werkgever. Dit weer door fiscalisten onder de loep laten nemen. En ondertussen wachten, wachten, wachten…

Privacy wetgeving

Ik heb me de afgelopen tijd verdiept in de nieuwe privacywetgeving die in mei 2018 actief wordt, wat nogal wat consequenties heeft voor mijn werkuitvoering. Ik vrees bijvoorbeeld dat hiermee de website, het agenda gebruik en mailgebruik totaal op zijn kop wordt gezet en anders moet. Mijn hoofd tolt als ik alleen al denk aan alle consequenties wat dit heeft. Sowieso moest ik allerlei documenten aanpassen, een nieuwe folder ontwikkelen, formats herschrijven en de website bijwerken.

Op de valreep

Ik had zo graag alles snel op orde gehad, maar helaas kun je je bij de kvk maar een week voor tot een week na de startdatum van je onderneming inschrijven. Ik schreef me in op de vroegste datum, 27 december, direct na kerst. Daarna kon ik me inschrijven bij de bank voor een zakelijke rekening. Met die gegevens zou ik de belangrijkste zaken direct kunnen doorvoeren, vooral naar de gemeente toe. Tsja, het blijven toch ambtenaren, en ik heb zo’n angstig vermoeden dat zij minder prioriteit voelen dan ik, om alles in kannen en kruiken te hebben voor de aanvang van het nieuwe jaar.

Afhankelijk van anderen

Helaas had de beste bank een storing (of course) en werden mijn plannen ook in dat opzicht weer noodgedwongen verder uitgesteld. Dus zit ik duimen draaiend te wachten op noodzakelijke nummertjes om weer andere schakels in gang te kunnen zetten. In de tussen tijd vermaak ik me prima met het inplannen van maandelijkse of viermaandelijkse activiteiten, het nogmaals nakijken van mijn financieel plan of het toesturen van documenten naar de gemeente, die ze schijnbaar zijn kwijtgeraakt in alle commotie.

Een doener

Nee, 6 weken rust is het niet bepaald. En weet je, ik vind het niet erg. Ik ben nu eenmaal een doener, een bezig bij. Een ondernemer. Mijn hoofd staat nooit stil, en ik frustreer me als ik afhankelijk ben van de zetten van een ander, omdat ik het zo anders zou doen. Het zijn zoveel zaken die nu op me af komen, om te regelen. Noem het perfectionisme, controledwang of ambitie, maar ik wil graag mijn zaakjes op orde hebben. Ik weet dat ik mijn werk best prima doe, maar het ondernemen is nieuw voor me. Dan wil ik wel graag de zekerheid hebben dat ik niks over het hoofd zie.

Een goed team

Ik mag van geluk spreken met Steef naast me. Hoe impulsief, gemakzuchtig of wispelturig ik kan zijn, zo voorzichtig, bedachtzaam en weloverwogen is hij. En héél handig met cijfers, waar ik mijn rekenmachine nog moet pakken om uit te rekenen hoe oud ik precies ben. Een goeie match. Eentje van de inhoud, en eentje van de cijfers. Zo voelt het ook echt, dat we dit helemaal samen doen. Het is zo gaaf om dit samen, als een team aan te gaan, en ik vind het zo bijzonder dat hij dit allemaal voor mij overheeft!

De laatste loodjes

De komende dagen stort ik me op de laatste regeldingen. Ik smacht echt naar het moment dat dan EIN-DE-LIJK onze handtekeningen onder de overeenkomst van de overname komen, en ik dan écht ga beginnen. Wanneer begint dat? Ik ben al ondernemer, ik heb mijn baan al opgezegd en de eerste afspraken staan al in de agenda. Misschien als ik mijn eerste geld verdien als ondernemer? Of mijn eerste werkdag? Ik laat het jullie weten. Nu eerst nog maar eens een zakelijke mobiel regelen, en de puntjes op de i zetten. Er is genoeg te doen.

 

 

De verbouwing deel 11

De verbouwing deel 11

Nog meer gipsplaten en wandafwerking

Langzaam maar zeker worden het nu échte kamers. De wanden zijn bijna geheel bedekt met gipsplaten en de overloop is helemaal dicht. De grootte van de ruimtes wordt ook steeds beter voelbaar. Maar mijn gevoelens over de verbouwingen worden een beetje heen en weer geslingerd. In de praktijk moeten we namelijk wel dealen met de ijzige kou zonder CV in huis, vochtige ruimtes vanwege slechte (of zeg maar gewoon ontbrekende) ventilatie. De douche staat in dezelfde ruimte als onze provisorische open kledingkast, waardoor de was nooit droogt en je altijd een klam en koud shirt aantrekt.

Ongemakken tijdens het verbouwen

Ik sta duimen te draaien terwijl ik wacht tot onze elektrische tweepitter éindelijk warm genoeg is om er een pan op te zetten en kom chronisch ruimte tekort om mijn (schone of vuile) vaat neer te zetten. Ja. De ongemakken van het provisorisch ‘kamperen in eigen huis’ worden steeds beter voelbaar. Toen de douche het begaf en we dit oplosten met rubbercoating op een houten douchewand, zei Steef nog: “ach, het is maar voor een paar weken”. En die paar weken zijn nu toch langzamerhand aan het uitgroeien tot een paar maanden.

Duurt lang…

Als ik bedenk welke klussen er nog voor ons liggen, kan ik soms benauwd worden. Ik zou het liefst mensen inhuren om de gang erin te krijgen, want hoeveel werk Steef ook verzet, hij blijft toch alles zelf doen. En in je eentje, of hooguit met z’n twee, ga je nou eenmaal niet zo snel. Ik hoop maar dat alles op zijn pootjes terecht zal komen. Gelukkig hadden we nog een keer een dag hulp van twee goede vrienden: inmiddels kunnen zij volgens mij geen gipsplaten meer zien!

De binnenkant van de kinderkamer.

Dezelfde kinderkamer, met deze hoek al geheel met gipsplaten bedekt.

De hoek en de post van de kinderkamer. De muren zijn nu ook helemaal stevig.

Plafond van de kinderkamer, waar ook de vliering met bed komt. Deze loopt door over de badkamer.

Alleen de verticale muren onder de schuine wanden moeten nog beplaat worden, dan is deze kamer af qua gipsplaten.

De muur tussen de kinderkamer en badkamer, waar de muur stopt qua hoogte, komt de vliering.

En ook naast het dakraam zitten inmiddels gipsplaten nu.

Laatste stukje rondom het dakraam op de overloop beplaten.

Het dak tot de nok op de overloop ook bedekt met gipsplaten

Begin met gipsplaten tegen de muren op de overloop.

Boven het trapgat is inmiddels alles met gips bedekt.

Grote stappen, snel thuis. Met grote rechte (waterpas) vlakken, is het snel bedekt met gipsplaten op de overloop.

Foto vanaf de trap genomen.

En de andere kant op.

In de badkamer helaas nog geen verandering. Ik wacht vol spanning tot het gat voor de ventilatie door het dak heen wordt gemaakt en de wc wordt geplaatst (die toevallig vandaag is gekocht!).

De rest van de badkamer.

Deze foto’s zijn gemaakt ‘as we speak’: een start met de platen tegen de onderkanten aan.

Meten, zagen, schroeven…

Het volgende fotoverslag zal het plaatsen van de dakkapel laten zien! Deze kamer wordt afgemaakt zodat daar alle rotzooi geplaatst kan worden die nu ligt op de plek waar de dakkapel komt.

 

Hoera! Fosse heeft ook zijn A diploma!

Hoera! Fosse heeft ook zijn A diploma!

Geslaagd voor A diploma

Ja, er is weer een mijlpaal bereikt in ons huishouden, want ons middelste kind is inmiddels ook trotse bezitter van zwemdiploma A! Al eerder haalde Meia haar A-diploma, en daarna binnen 4 weken haar B en een poos later ook haar C. Meia begon op wat latere leeftijd, terwijl Fosse met 4 jaar al het water in dook. Leuk om die verschillen ook te zien in ontwikkeling.

Hard werken loont

Fosse is apetrots op zijn diploma, en terecht! Hij heeft hem dubbel en dwars verdiend, door er keihard voor te werken. In tegenstelling tot zijn oudere zus ging het hem namelijk niet zo eenvoudig af. En laten we eerlijk zijn, tegenwoordig is afzwemmen voor je A-diploma al heel wat! Voor mijn gevoel moeten de kinderen meer kunnen dan je vroeger met A en B samen moest doen. Niet zo gek dat er met gemak een jaar tot 1,5 jaar over wordt gedaan.

Verschillen in ontwikkeling

Omdat Meia toch al daar zwom, was het logistiek wel zo makkelijk om Fosse meteen te laten beginnen met zwemles, aangezien we ook voor hem een pakketprijs hadden. Het maakte dus niet zoveel uit hoe lang hij erover zou doen. Dat betekende in de praktijk wel dat hij al met 4 jaar begon, ruim een jaar vroeger dan Meia. Kinderen hebben vaak pas met 5 jaar voldoende kracht om goed mee te komen. Maar Fosse is een waterrat en had zin in de zwemles, dus er was voor ons geen reden om ermee te wachten.

Waterrat

We hadden dan ook wel voorzien dat Fosse wat langer de tijd nodig zou hebben, omdat hij aan kracht nog wat tekortschoot. In de eerste maanden bouwde hij die trouwens best goed op met al dat zwemmen, zeker toen hij ook begon met korfballen op de zaterdag. Alle beetjes beweging helpen, en uiteindelijk werpt het zijn vruchten af. Dus vorderde Fosse gestaag. Fosse was echter een ongeleid projectiel met vrij zwemmen, in tegenstelling tot de lessen.

Bang en onzeker

Wat was er aan de hand? Fosse had in het begin een vrij strenge juf. Eentje die soms bijna onredelijk fel reageerde op de kinderen, waarbij zij bijvoorbeeld kinderen in het gezicht spetterden als ze niet opletten. Gevoelig als Fosse is, schrok hij hier heel erg van. Ook al was hij zelf niet het doelwit, hij was als de dood dat hij dat wél zou zijn. Voor Fosse werd de druk om het goed te doen ineens torenhoog. De vrije waterrat die ik kende, was niet meer terug te zien.

Met tegenzin naar zwemles

Er volgden een aantal maanden waarin Fosse met tegenzin naar zwemles ging. Stilletjes zat hij dan in de auto, tot hij op een gegeven moment zei: ‘eigenlijk vind ik zwemles helemaal geen leuke sport’. Dat vond ik aandoenlijk en sneu tegelijkertijd. Blijkbaar leefde Fosse al die tijd in de veronderstelling dat hij dit deed omdat wij dachten dat hij het leuk vond, dat het een vrijwillige keuze was. Gelukkig konden we daarna goed duidelijk maken dat dit niet een kwestie van ‘leuk vinden’ was, maar noodzakelijk voor de veiligheid. Maar leuk vond hij het inderdaad niet meer.

Positieve aansporing

Toen de auto bij ons kapot gingen, hadden we een tijdlang geen vervoer, waardoor Fosse niet naar zwemles kon en weer wat terugzakte in niveau. Na deze intermezzo was er gelukkig een andere zwemjuf bijgekomen, waarmee Fosse een betere klik leek te hebben en waardoor hij ineens de smaak weer te pakken kreeg. Er was tijdens de vakantie ook een inval badmeester die instak met humor en positieve aansporing bij de kinderen, waardoor Fosses motivatie en tijdelijke en broodnodige boost kreeg. Hij ging ineens met sprongen vooruit.

Belemmerende onzekerheid

Waar Meia met een zelfdiscipline en plichtsgevoel zichzelf de lessen door sleepte, wordt Fosse helaas vaker geremd door zijn eigen onzekerheid. Onbewust vergelijkt hij zichzelf met anderen, die soms al veel ouder of verder zijn, of inderdaad sneller dan hij. Dat gooit onzichtbare barricades op de weg. ‘Ik kan het niet’ is nooit ver weg, en ‘het lukt me niet’ ligt altijd op de loer.

Bevestiging

Toen we, met enig aandringen, het halve diploma hadden geregeld, kreeg Fosse de bevestiging die hij nodig had: hij kan het wél. Voor de helft in ieder geval. Het afbouwen van de kurkjes was voor hem dan ook spannend. Alleen al het idee dat hij het zonder moest, was voor hem een reden om het niet te proberen. Toen ze eenmaal afgingen, zwom hij als een speer. Het duurde niet lang voor de felbegeerde woorden klonken: ‘Fosse, je mag afzwemmen’.

Zelfvertrouwen

En na die boodschap was hij terug. Ons ongeleide projectiel, ons waterratje. Met salto’s en bommetjes wierp hij zich in het water. Geen angst meer te bekennen. Hij had namelijk van buitenaf gehoord dat hij het kon, dus kon hij het. Er was nog één hobbeltje: het afzwemmen. Maar hij ging er ontspannen heen. Hij kon het immers, was hem verteld. Eenmaal daar, met al dat publiek, was het toch een beetje spannend. Maar dat mag natuurlijk.

Trots!

Bij de boodschap ‘nu mogen jullie drie rondjes op je buik zwemmen’ zag ik Fosse een diepe zucht slaken. Bij voorbaat al moe. Maar hij deed het. Het koste moeite. De stilte doorbroken door ingespannen geluidjes en kreungeluidjes van het vele zwemmen. Uiteindelijk heeft hij alles gedaan en kreeg hij dan eindelijk zijn diploma. Zo verdiend! Ik ben zo blij dat hij die in ieder geval binnen heeft. Nu verder voor B, en volgen hoe dat gaat.

Loedermoeder!? Of gewoon een ouder?

Loedermoeder!? Of gewoon een ouder?

Omdat je als opvoeder altijd wel ergens tekort schiet

Ik moet iets bekennen. Al sinds ik moeder ben, en vooral sinds de kinderen naar school gaan gaat er iets mis. Ik heb me er inmiddels maar bij neergelegd, want ik krijg het gewoon niet voor elkaar om alles te bolwerken. Met één kind was het nog redelijk overzichtelijk. Als er dan een vraag van de peuterspeelzaal kwam, dan kon ik het nog betrekkelijk rustig in mijn agenda noteren, en had ik die activiteit als enige focuspunt. Inmiddels zijn er twee kinderen en tig activiteiten bijgekomen, en is het eind zoek.

Mosterd na de maaltijd

Ja, ik ben zo’n moeder die altijd veel te laat de gymschoenen heeft gekocht voor het nieuwe schooljaar. Die als mosterd na de maaltijd inschrijfformulieren voor voorleesfeestjes na de betreffende datum uit de schooltas vist en die slechts op het nippertje de cadeautjes voor kinderfeestjes heeft gekocht. Ik krijg het gewoon niet voor elkaar.

De ‘naschoolse activiteiten’

Het is niet alleen school, het is alles wat daarbij komt kijken: koffieochtenden, knutselactiviteiten, kijkochtenden, helpen met de versiering, lege potjes inleveren, maaltijden bereiden voor de eindejaarsmaaltijd, gesprekjes over de voortgang, speelafspraakjes met kinderen, geleende sokken teruggeven, zoekgeraakte bekers weer boven water krijgen, na een half jaar te horen krijgen dat je dochter al die tijd in d’r ondergoed gymt omdat ze haar gymspullen (alweer) zo lang kwijt is, schrijven van Sinterklaasgedichten en maken van surprises, het regelen van een kerstmuts voor een kooroptreden, het aantrekken van een foute kersttrui voor de middelste op foute kersttruiendag…

Hoe doen jullie dat!?

Ik kijk altijd met grote ogen naar andere ouders die voor mijn gevoel altijd zo georganiseerd zijn. Die netjes met volle tassen – uitgespoelde! – lege potjes naar school komen voor een of andere kerstactiviteit, hun kinderen met twee dezelfde sokken (waar blijven alle sokken in vredesnaam!) aan en nette vlechten in hun haar. Ik sta al om 6u op, maar helaas kan ik toch lang niet alles afvinken van deze lijst.

De clubjes, sport, afspraakjes…

Maar het is niet alleen school. Het gaat nog veel verder. Na school zijn er de sportclubs: turnen, zwemles, korfbal… Er gaan ik weet niet hoeveel nieuwsbrieven en andere meldingen de deur uit per week. Of er geholpen kan worden met…, wie er beschikbaar is op…, welke tijd gaat de voorkeur naar uit, het is de laatste week om het wedstrijd pakje te betalen, welke maat heeft uw zoon, deze week krijgt uw kind een boekje mee voor de grote clubactie, en de week erop krijgt mijn andere kind een formulier om zoveel mogelijk speculaaspoppen te verkopen.

De dooddoener: het is druk

Komt erop neer dat dat spaarboekje bij het oud papier is beland, het geld voor het pakje pas een week later kwam, we dit jaar geen speculaaspoppen hadden en mijn dochter stelselmatig vergat om haar koorboekje mee te nemen als ze moest oefenen. We hadden het immers nogal druk met het begeleiden van het maken van de surprise, en in navolging daarvan, met het weghalen van alle bruine verf op zo mogelijk alle objecten in diezelfde ruimte. Alsof ze de verf in een centrifuge hadden gestopt.

Kiezen

Misschien is het een gebrek aan organisatorisch vermogen. Vast wel, het kan vast beter. Maar het lukt me niet. Het is gewoon niet mijn talent, en met zoveel andere zaken die ook de aandacht vragen heb ik het gevoel dat je keuzes moet maken. Je kunt immers niet overál aan denken, als er zoveel van je verwacht en gevraagd wordt. Wil niet zeggen dat ik het onbelangrijk of stom vindt, wat er allemaal wordt gedaan voor en met de kinderen. Maar het betekent voor mij simpelweg dat ik niet overal aan mee kan doen. Kiezen betekent dat je de dingen waar je niet voor kiest, tekort doet.

Niet perfect

Dat is een lastig gevoel in onze prestatiegerichte maatschappij, waarin alles maar beter, sneller en meer moet. Toch is precies dát het gevoel dat steeds in het ouderschap ook naar voren komt, en waar veel ouders moeite mee hebben. Probeer alle ‘verwachtingen’ die aan ons als ouders of als gezin worden gesteld daarom te zien als mogelijkheden, in plaats van verplichtingen. Wat vind jij belangrijk als ouder en waar denk je dat je kind zich het fijnst bij voelt? Zet dáár op in, en dan kristalliseren de andere zaken zich vanzelf meer uit.

De verbouwing deel 10

De verbouwing deel 10

Over wandafwerking en nieuwe deurposten

De operatie is gedaan en ik ben alweer eventjes thuis. De verbouwing lag daardoor de laatste weken, maanden zelfs, soms noodgedwongen even stil. Heel even leefden we in het moment en bezochten we iedere week concert of ging ik met vrienden op stap, ‘nu het nog kan’. De focus kwam daarmee op genieten van het hier en nu te liggen, en het leven vieren, vooral op die onzekere momenten toen. Gelukkig blijkt alles in orde en kunnen we onze blik weer verruimen en richten op onze oorspronkelijke dromen. Gestaag pakt Steef zijn boormachine dan weer op en zaagt hij verder aan gipsplaten.

Nieuwe muren

Nog steeds zitten we in de fase van wandafwerking. Beetje eentonig misschien, maar in een ruimte van 7x10m zonder muren, waarin 4 kamers en een overloop worden gecreeërd, zijn er behoorlijk wat meters wanden af te werken. En dat kost veel tijd. Vooral omdat het huis zo verzakt is. Niet alleen naar voren, maar ook opzij. De wanden staan waterpas, maar het dak en de vloer lopen allesbehalve waterpas. Dat brengt behoorlijk wat meet en bijschaafwerk met zich mee. Een gipsplaatje zetten is daarmee niet zo eenvoudig als je (nou goed, ik) had gehoopt.

Alles zelf bepalen

Wat het ontzettend leuke is van zo’n grote verbouwing van de grond af, is dat je álles nog kunt bepalen. Hoe de indeling wordt, wat je afwerking wordt, waar de deur komt, en wat je allemaal niet voor creatieve ideeën hebt. De badkamer is dan ook ‘one of a kind’, want we hebben hem zelf bedacht. Ik kan niet wachten om al mijn fantasieën hierover eindelijk werkelijkheid te zien worden. Dat het daarom niet zo snel gaat als menig ander zou willen, is dan ook beter te verteren. Je doet alles zélf, wat een ontzettend trots gevoel geeft (ik ben vooral heel trots op mijn vent, want hij krijgt alle credits in dit geval). Je leert elke vierkante centimeter van je huis helemaal kennen, en krijgt ook een zeker respect voor het huis (of klink ik nu sentimenteel?). Een huis van 130 jaar draagt een lange geschiedenis, en heeft zijn bewoners al zolang gediend, dat ik het daarom ook belangrijk vind om dat in ere te houden en dat zoveel mogelijk te tonen.

Hergebruik

Nog los van het feit dat het de kosten behoorlijk kan drukken, willen we daarom zoveel mogelijk hergebruiken. Alle deurposten zijn met beleid uit de muren gehaald en hergebruikt, alle deuren die daarmee vrijkwamen, worden straks weer gebruikt voor de slaapkamers. Eén van de dubbele en suite deuren hebben we aan een oude deurenhandelaar verkocht, zodat zij een tweede leven zullen krijgen. Alle hoge plinten zullen we op dezelfde manier weer terugzetten, evenals de panelen onder de vensterbank. Ook de 130-jaar oude vloerdelen krijgen een tweede leven in onze slaapkamer. De schouw of ombouw om het fornuis krijgt een nieuwe bestemming in de kinderkamers en de natuurstenen schouw in de woonkamer moet van mij blijven, ook al vindt Steef hem eigenlijk foeilelijk.

Fotoverslag VOOR en NA

Ik neem jullie mee in ons 10e fotoverslag. Een jubileumstatus 🙂 Ik ben benieuwd hoeveel verslagen er nog zullen volgen. Omdat het de 10e keer is, doe ik voor deze keer ‘voor’ en ‘na’ foto’s bij de werkzaamheden. Geniet ervan en mocht je aan je armspieren en technisch CV willen werken, dan mag je je nog altijd melden 😉

 

VOOR: de originele status van het rechtergedeelte van de zolder, zoals we het kochten. Inclusief heel veel zooi.

VOOR: de originele status van de kamer aan de rechterkant van de zolder, vóór het strippen.

VOOR: de zolder aan de rechterkant na het strippen.

VOOR: de rechterkant van de zolder na het strippen.

NA: de status nu. Nieuwe vloerdelen, isolatie eronder, metalstuds, isolatie, nieuwe balken, nieuwe muren…

NA: en ook nieuwe deurposten (helaas waren niet alle posten te redden en kwamen we tekort), elektra doorgevoerd in de nieuwe wanden. Hier kijk je vanuit de deurpost van de kinderkamer op de overloop met de CV, richting trap. Om de CV wordt nog een kast gebouwd.

NA: op de overloop met rechts de ingang naar de badkamer, waar ook alle elektra al voorbereid ligt. Links de ingang naar de kinderkamer.

NA: de ingang naar de badkamer, met een deel van de houten platen en de isolatie er tegenaan.

NA: en de tweede deurpost is geplaatst en de platen worden verder vastgezet.

NA: de muur wordt tot in de nok dichtgemaakt. De kamers en overloop krijgen nu hun definitieve vorm.

NA: de nieuwe deurpost en de wandplaten verder tegen de muur aan bevestigd. De nieuwe balken zijn ook goed te zien, waarop de vliering van de kinderkamer komt.

NA: de badkamer aan de binnenkant, met klimaatfolie tegen de isolatie, en daar tegenaan groene gipsplaten (voor vochtige ruimtes).

NA: en nog een stukje verder…

NA: …en nog een stukje…

NA: en als dan alle houten wandplaten zijn bevestigd, volgen hier ook de groene gipsplaten.

NA: de badkamer vanaf de andere kant

NA: en de laatste foto, met nog weer een stukje verder met gipsplaten.

 

 

Kalverliefde: verliefd zijn op kleuterleeftijd

Kalverliefde: verliefd zijn op kleuterleeftijd

Verliefd zijn als jong meisje

Al een tijd lang speelt er iets bijzonders bij onze oudste dochter. Iets wat ik totaal niet herken uit mijn eigen jeugd, althans niet op deze leeftijd. Noem het kalverliefde, maar onze oudste dochter is al jarenlang verliefd op dezelfde persoon. En niets komt tussen hen in te staan. Geen andere persoon kan daar tegenop.

 

Ontwikkelen van vroege vriendschappen

Toen Meia net naar school ging, met 4 jaar, viel het me al snel op hoe vaak er wordt afgesproken. In de kleuterklassen, groep 1 en 2, is afspreken aan de orde van de dag. Vriendschappen werden daardoor voor mijn gevoel al vroeg gelegd. Zo ook de vriendschap tussen Meia en haar grote vriend. Wat uiteraard ook begon met afspreken, maar al snel werd duidelijk dat dit méér dan een gewone vriendschap was.

Een roos met Valentijn

Zoals de betreffende vriend eens noemde: ‘ik vond haar zo mooi toen ik haar voor het eerst zag’, leek het bijna om liefde op het eerste gezicht te gaan. Nu, in groep 4, is de liefde nog net zo actueel. Met haar verjaardag kreeg Meia eens een prinsessenjurk, want ‘ik vind haar zo’n mooi meisje, en ik denk dat ze er in een jurk heel mooi uitziet’. Met Valentijn had de grote vriend zich aangekleed met overhemd en stropdas, en stond hij met een roos en cadeautje in zijn handen voor de deur. Meia deed giechelend en blozend open en ineens voelde mijn aanwezigheid teveel in hun gezelschap. Ze waren toen nog geen zes jaar.

Kusjes op het schoolplein

Op school worden ze wel eens geplaagd. Meia zegt dat ze jaloers zijn. Er is wel eens een ander jongetje verliefd op haar en die lijkt haar aandacht te willen trekken door haar te plagen, maar Meia is vastberaden: ze is verliefd op háár grote vriend en daar komt niemand tussen. Ook haar grote vriend is resoluut. Toen er eens een ander meisje met hem mee op vakantie ging, legde hij van tevoren uit: ‘luister, ik ben verliefd op Meia’, om maar vast de boel duidelijk te hebben. Uiteindelijk druipen de andere aanbidders schouderophalend weer af, waarna Meia en haar liefde zich terugtrekken in een tunnelbuis op het schoolplein en heimelijk kusjes uitdelen aan elkaar.

Giechelen op de achterbank

Omdat we naar dezelfde zwemschool gingen, was het logistiek handiger om de kinderen gezamenlijk mee te nemen voor de zwemlessen. Inmiddels hebben ze beiden hun diploma’s, maar in die periode waren het soms bijna puberale taferelen die zich afspeelden op de achterbank tussen die twee. De liefde zat diep, dat is wel duidelijk. Toch hielden ze dat op school liever uit de aandacht, want ze merkten donders goed dat dit niet de gebruikelijke manier van omgaan was met elkaar.

“Ik mis hem, mama”

Zomervakanties van afgelopen jaren duurden té lang zonder elkaar. Sterker nog, soms konden ze nog geen weekend zonder elkaar. De boodschap ‘je ziet elkaar maandag weer’ was blijkbaar onverdraaglijk om het weekend te overbruggen. Dus zijn er nog met regelmaat speelafspraakjes (want gelukkig spelen ze hoofdzakelijk gewoon samen) in de weekenden. En in vakanties verzucht Meia regelmatig ‘ik mis hem zo… hoe lang duurt het nog voor we elkaar weer zien?’. Ik kan me dat verliefde gevoel nog wel herinneren, maar toen was ik 16, geen 6.

Verbondenheid

In beslagen ramen en spiegels zie ik regelmatig de sporen van hartjes en hun namen. Bij het uitzoeken van oude tekeningen en vol gekladderde notitieboekjes kom ik ontelbare liefdesverklaringen tegen. Ik vind het magisch. Met de ouders van het betreffende vriendje liggen we soms in een deuk om de uitspraken of het gedrag van deze koters, maar tegelijkertijd ben ik vol verwondering. Het is toch bijzonder dat er op zo’n jonge leeftijd al zo’n hechte, blijvende vriendschap ontwikkeld. Ongeacht of dit nu werkelijk verliefdheid is, deze twee voelen wel degelijk een verbondenheid met elkaar die hen heel hecht en onafscheidelijk maakt. Ik gun ze deze mooie vriendschap en volg de ontwikkeling op de voet. Want je kan als kind nooit teveel liefde ervaren, toch?

 

 

Top 10 meest gelezen in 2017

Top 10 meest gelezen in 2017

De 10 populairste artikelen van 2017

Mijn blog bestaat nog niet zo lang, zo’n 1,5 jaar nu. Toch is het opvallend wat een groei in bezoekers er is. In 2017 zijn er al 2 tot 2,5x zoveel bezoekers dan in 2016. Het is leuk om te zien hoe populair sommige van deze artikelen blijken te zijn. Grappig feitje: het zijn alle 10 andere artikelen dan de meest gelezen artikelen van 2016. Ik geef een overzicht van de 10 meest gelezen artikelen van afgelopen jaar.

 

Meest gelezen in 2017

  1. Toename in psychische problemen. Een blog waarin ik mijn zorgen uit over de nationale en internationale trends in de geestelijke gezondheidszorg. Helaas draagt de regelgeving vanuit de overheid hier naar mijn mening aan bij, en dat moet veranderen!
  2. Het belang van fantasie voor kinderen. Van anderen kreeg ik al te horen dat zij per toeval op dit artikel stuitten. Dat is fijn, want het is zo belangrijk dat we de fantasie van onze kinderen blijven prikkelen en ontwikkelen.
  3. Top 10 opvoedingsvaardigheden. Een overzichtje van vaardigheden of eigenschappen die bijdragen aan goed ouderschap.
  4. Gevoelige periodes bij kinderen. Legt uit hoe kinderen leren en hoe je gebruik kunt maken van de gevoelige periodes en de motivatie van je kind.
  5. EMDR bij peuters. Een ervaringsverhaal van EMDR bij een peutertje. Het is een methode die ik vaak gebruik, voor bijna alle leeftijden, en vaak met succes.
  6. Waarom ik niet stofzuig doordeweeks. Dit artikel deed véél stof opwaaien en maakte maar weer eens duidelijk hoe gevoelig het onderwerp ligt bij ons als ouders.
  7. Een operatie en de gevolgen. Een recente, persoonlijke blog, die door jullie ontzettend lief werd ontvangen, waarin ik uitleg wat de impact van een operatie is voor mij en ons gezin.
  8. Low-budget kinderfeestjes. Een overzichtje van low-budget opties voor kinderfeestjes in de buurt van Dordrecht. Moet ik zelf ook weer eens even voor aan de slag trouwens.
  9. Stapjes terug doen bij een zwak werkgeheugen. Een ervaringsverhaal van één van de ouders die bij mij kwam, over het bijstellen van verwachtingen, en hoe een stap terug kan leiden tot vooruitgang.
  10. Gaat dit over hetzelfde kind!? Over hoe mijn draakje buitenshuis een engeltje is en onze kinderen soms twee verschillende gezichten kunnen hebben. Over alle streken die ze uithaalt die pas achteraf grappig zijn.

 

Wat was voor jou het fijnste artikel van 2017? En waar moet ik absoluut meer over gaan schrijven in 2018? Ik hoor het graag van je.

 

Wat is er van de goede voornemens 2017 gekomen?

Wat is er van de goede voornemens 2017 gekomen?

Voornemens of doelen?

Eind december 2016 maakte ik, zoals elk jaar, goede voornemens voor 2017. Tijd voor een kritische evaluatie van deze voornemens, want wie A zegt, moet tenslotte ook B zeggen. Ik heb een jaar de tijd gehad om er wat mee te doen. Nu maar eens checken wat er van is gekomen…

Puin ruimen

Met stip op 1 stond puin ruimen. En driemaal hoera voor mij, want ik heb dit voornemen met vlag en wimpel kunnen afstrepen dit jaar. Moest ook wel, want met de verhuizing naar 70m2 kon er niet zoveel mee. Ik heb het boek van Marie Kondo (‘opgeruimd’) gelezen en een aantal van haar (soms drastische) maatregels doorgevoerd. Met als resultaat karrenvrachten vol afval en zooi richting kringloop en de vuilstort. Een groot gedeelte van onze inboedel staat nog opgeslagen bij een goede vriendin. Met de tweede verhuizing hebben we opnieuw een ‘herevaluatie’ kunnen doen, en is onze spullenzooi al aardig uitgedund.

Goed speelgoed

Een voornemen die daaruit voortvloeide, was: alleen maar ‘goed’ speelgoed in huis laten komen. Met andere woorden, geen zooi meer. Hm. Dat laatste blijft nog lastig in de praktijk, maar het is wel gedeeltelijk gelukt te ‘ontspullen’. Op de verjaardagen en de laatste pakjesavond was al een duidelijk verschil merkbaar: minder speelgoed, en betere kwaliteit. Maar wat is ‘goed’ speelgoed? Dat vraagt nog om verder onderzoek komend jaar.

Meer inbreng

Een ander voornemen was de kinderen meer inbreng te geven. Ja, dat is min of meer vanzelf gelukt: zo kiezen de kinderen (ja ook Signe) vrijwel altijd zelf hun kleren uit, waardoor zij altijd tevreden zijn met wat ze dragen. Ik neem ze ook graag mee met winkelen en vraag dan hun mening als ze bijvoorbeeld nieuwe schoenen nodig hebben. Als er boodschappen gedaan moeten worden, vraag ik de kinderen wat zij graag willen hebben aan groentes of gerechtjes (mits gezond), en dat halen we dan ook. Dit is een makkelijke, en leuke manier om ze meer deelgenoot van deze dingen te maken.

Meer samen doen

Een belangrijk voornemen was meer tijd samen, zonder kinderen. En ook dit is gelukt! Zij het min of meer door de samenloop van omstandigheden. Omdat we graag door wilden klussen, zijn de kinderen regelmatig opgevangen door vrienden en familie, waardoor Steef en ik samen meer tijd doorbrachten. Misschien minder romantisch dan een dagje naar de kerstmarkt, maar wel net zo gezellig (ja echt) en effectief. We hadden mazzel dat de kinderen uit logeren waren toen het Big Rivers was, waardoor we toen elke avond ook nog de stad in konden duiken. Toen het even spannend was of de uitslag van de onderzoeken goed of slecht zou zijn, hebben Steef en ik in het moment geleefd, en zijn we wekelijks naar een concert gegaan. Daarna had ik door mijn operatie en mijn hersteltijd daarna ook opvang voor de kinderen geregeld, en was Steef vaker thuis voor mij, om me te helpen. Ook minder romantisch, maar wel heel fijn dat dit mogelijk was. Voornemen voor 2018 blijft wel om eens samen een nachtje weg te gaan.

Sportief gebied

Wat betreft mijn voornemens op sportief gebied: daar kan een dikke streep doorheen. 2017 was helaas geen goed jaar voor mij op dit gebied, met de langdurige knieblessure, vervolgens de onmogelijkheid om te kunnen sporten omdat Steef dan weg was en ik bij de kinderen bleef, en daarna mijn gezondheidsproblemen en operatie. Het lijkt er wel op dat alles herstelt zoals het moet, en met een beetje mazzel kan ik in januari voorzichtig beginnen met de opbouw. Maar de 20km schuif ik voorlopig nog even op de lange baan!

Zakelijk gebied

Op zakelijk gebied wilde ik meer naar buiten treden en verantwoordelijkheden nemen. Dat is gebeurd. Ook hebben we eindelijk ons droompand gevonden om er een praktijk aan huis te beginnen. Weer een vinkje dus!

Blog

Wat mijn blog betreft ben ik minder succesvol gebleken qua voornemens. Ik heb begin van dit jaar een kalender gekocht, met de intentie hierop vooruit te plannen en rekening te houden met actualiteiten. Deze kalender heb ik sinds de aanschaf niet meer teruggezien, laat staan dat dit plan van de grond kwam. Ook het schrijven van reviews is nog te weinig gebeurd en wil ik graag doorschuiven naar 2018 als voornemen.

Al met al ben ik niet ontevreden. Een aantal voornemens schuif ik door naar 2018, waar ik later een blogje over schrijf.

Waarom ondernemen?

Waarom ondernemen?

Zelfstandig ondernemer worden

Waarom zou je gaan ondernemen? Heel soms stel ik die vraag nog wel eens aan mezelf. Ik heb de afgelopen jaren ontzettend veel moeten investeren. Qua tijd en geld vooral. Ik zat niet in de luxe positie dat er een opleidingstraject voor me werd betaald, zoals bij menig collega uit grotere instellingen. Sterker nog, ik zat er in mijn eigen tijd, wat dus betekende dat ik geen werkweken van 3 dagen, maar soms van 4 of 5 dagen maakte, waarvan vaak een zaterdag. En helaas kwamen daar nog de eeuwige studie- en reistijden bovenop.

 

Wat doe je jezelf aan?

Niet zelden werd in die jaren door vrienden en familie gevraagd waarom ik er mee doorging. Waarom mezelf zoveel druk op leggen, als ik ook kon solliciteren bij de concurrent? Toegegeven, dat klonk soms verleidelijk. Een goed CAO, een beter salaris en betere voorwaarden rondom nascholing. Toch heb ik het nooit gedaan. Het kón ook niet, trouwens. Als ik stopte, was alles voor niets, want je moet binnen 5 jaar alle criteria behalen. Voor wie mij kennen, weten waarom ik doorging. Als ik iets in mijn kop heb, dan gebeurt het. En al sinds ik bij Praktijk Inzicht begon, wist ik: dit is wat ik wil. Een praktijk aan huis.

 

De voordelen van loondienst

Het was het daarom waard. In de wetenschap dat je ooit zult krijgen wat je verdiend. Iets met karma misschien. Dat ik, vroeg of laat, de vruchten zou plukken van mijn route, die soms behoorlijke omzwervingen maakte. Maar ik was niet helemaal direct overtuigd hoor. Ik begon naïef. Dacht: ‘superrelaxt, beetje vanuit huis werken, zelf je dag indelen’. Tot ik er zelf ging werken en besefte wat een werk het gaf, en hoeveel tijd mijn collega, de praktijkhouder, er daadwerkelijk mee kwijt was. ‘Nee dank je’, dacht ik toen een tijd. ‘Laat mij maar gewoon lekker in loondienst. Kan ik me voorlopig ook even richten op het moederschap en genieten van de zekerheden van een betaalde baan’.

 

Ondernemersbloed

Maar ondernemersbloed kruipt waar het niet gaan kan, en hoe langer ik er werkte, hoe meer ik besefte dat ik dit werk toch wilde doen. Maar vooral zoveel mogelijk op mijn eigen manier. Ik barstte van de ideeën en liep er meermaals tegenaan dat ik die niet (voldoende) tot uiting kon brengen in de praktijk binnen de bestaande situatie. Ik heb heel veel geleerd van praktijkvoering, maar zette ook mijn kanttekeningen bij sommige processen. Frustrerend genoeg wordt er vanuit de gemeente ook veel van je verwacht aan bureaucratische en administratieve handelingen, die helaas verplicht zijn gesteld.

 

Steeds meer ondernemers

Ik fantaseerde in de jaren dat ik er werkte over mijn ideale werkplek. Waar ik nu tegenaan liep, wilde ik anders doen, besloot ik. Ik praatte met collega’s, vrienden en verzamelde ideeën op lijstjes of bijvoorbeeld via pinterest. Ik praatte met collega ondernemers over hun werkwijze en wat dingen zijn om rekening mee te houden. Het is leuk om te merken hoeveel enthousiasme er is onder ondernemers. Blijkbaar is er veel herkenning wat een gevoel van saamhorigheid geeft.

 

Klaar voor de start

Het overnemen van de praktijk voelt voor mij als een unieke kans. Ik zag mijzelf altijd wel ‘ooit’ een eigen praktijk runnen, als ik een jaar of 40 was misschien. Maar hoe het zo is gelopen, voelt voor mij alsof het altijd al zo had moeten zijn. En als je dan eenmaal dat doel voor ogen hebt, leef je er ook naartoe. In 2016 voelde ik me dan ook helemaal ‘klaar voor de start’. Door het onverwachte tweede aanbod (wat uiteindelijk niet doorging), had ik me in sneltreinvaart voorbereid om in principe 2017 te starten. Uiteindelijk ging dat van de baan en werd 2018 het startjaar.

 

Veranderingen voor het gezin

In 2018 zal er voor mij en voor ons gezin een heleboel veranderen. Hoewel ik dat jaar nog  -voorlopig- op dezelfde locatie blijf werken, zal alles er omheen toch min of meer anders worden vormgegeven. Het wordt een transitiejaar, waarin ik kan wennen aan het ondernemerschap en tegelijkertijd kan werken aan een mooie overgang voor mijn cliënten en verwijzers, door ze op de hoogte te brengen van het feit dat ik uiteindelijk in Dordrecht zal vestigen. Ik zal dan ook extra moeten investeren in naamsbekendheid en het houden van goede lijntjes met de vaste en nieuwe verwijzers.

 

Ondernemen geeft vrijheid

Het ondernemen brengt ook veel vrijheid met zich mee. Ik kijk er erg naar uit om wat vaker ’s middags bij de kinderen te zijn, omdat ik zelf mijn werktijden indeel. Ik loop ‘straks’ gemakkelijker tussendoor naar boven, om aan te schuiven bij een hapje eten of mijn kinderen een knuffel te geven. Door vanuit huis te werken, win ik reistijd, waardoor ik mijn tijd efficiënter kan gebruiken. En een van de grootste eye-openers was voor mij dat ik mezelf niet hoef te beperken in wat ik nu doe. Als ondernemer kun je in principe álles doen wat je zou willen. Ik besefte ineens dat ik mijn behandelaanbod op die manier ook kan uitbreiden, dat ik méér kan bieden dan alleen consulten.

In een volgend artikel zal ik verder dromen en mijmeren over de toekomstige plannen…