Archief van
Maand: december 2017

Kalverliefde: verliefd zijn op kleuterleeftijd

Kalverliefde: verliefd zijn op kleuterleeftijd

Verliefd zijn als jong meisje

Al een tijd lang speelt er iets bijzonders bij onze oudste dochter. Iets wat ik totaal niet herken uit mijn eigen jeugd, althans niet op deze leeftijd. Noem het kalverliefde, maar onze oudste dochter is al jarenlang verliefd op dezelfde persoon. En niets komt tussen hen in te staan. Geen andere persoon kan daar tegenop.

 

Ontwikkelen van vroege vriendschappen

Toen Meia net naar school ging, met 4 jaar, viel het me al snel op hoe vaak er wordt afgesproken. In de kleuterklassen, groep 1 en 2, is afspreken aan de orde van de dag. Vriendschappen werden daardoor voor mijn gevoel al vroeg gelegd. Zo ook de vriendschap tussen Meia en haar grote vriend. Wat uiteraard ook begon met afspreken, maar al snel werd duidelijk dat dit méér dan een gewone vriendschap was.

Een roos met Valentijn

Zoals de betreffende vriend eens noemde: ‘ik vond haar zo mooi toen ik haar voor het eerst zag’, leek het bijna om liefde op het eerste gezicht te gaan. Nu, in groep 4, is de liefde nog net zo actueel. Met haar verjaardag kreeg Meia eens een prinsessenjurk, want ‘ik vind haar zo’n mooi meisje, en ik denk dat ze er in een jurk heel mooi uitziet’. Met Valentijn had de grote vriend zich aangekleed met overhemd en stropdas, en stond hij met een roos en cadeautje in zijn handen voor de deur. Meia deed giechelend en blozend open en ineens voelde mijn aanwezigheid teveel in hun gezelschap. Ze waren toen nog geen zes jaar.

Kusjes op het schoolplein

Op school worden ze wel eens geplaagd. Meia zegt dat ze jaloers zijn. Er is wel eens een ander jongetje verliefd op haar en die lijkt haar aandacht te willen trekken door haar te plagen, maar Meia is vastberaden: ze is verliefd op háár grote vriend en daar komt niemand tussen. Ook haar grote vriend is resoluut. Toen er eens een ander meisje met hem mee op vakantie ging, legde hij van tevoren uit: ‘luister, ik ben verliefd op Meia’, om maar vast de boel duidelijk te hebben. Uiteindelijk druipen de andere aanbidders schouderophalend weer af, waarna Meia en haar liefde zich terugtrekken in een tunnelbuis op het schoolplein en heimelijk kusjes uitdelen aan elkaar.

Giechelen op de achterbank

Omdat we naar dezelfde zwemschool gingen, was het logistiek handiger om de kinderen gezamenlijk mee te nemen voor de zwemlessen. Inmiddels hebben ze beiden hun diploma’s, maar in die periode waren het soms bijna puberale taferelen die zich afspeelden op de achterbank tussen die twee. De liefde zat diep, dat is wel duidelijk. Toch hielden ze dat op school liever uit de aandacht, want ze merkten donders goed dat dit niet de gebruikelijke manier van omgaan was met elkaar.

“Ik mis hem, mama”

Zomervakanties van afgelopen jaren duurden té lang zonder elkaar. Sterker nog, soms konden ze nog geen weekend zonder elkaar. De boodschap ‘je ziet elkaar maandag weer’ was blijkbaar onverdraaglijk om het weekend te overbruggen. Dus zijn er nog met regelmaat speelafspraakjes (want gelukkig spelen ze hoofdzakelijk gewoon samen) in de weekenden. En in vakanties verzucht Meia regelmatig ‘ik mis hem zo… hoe lang duurt het nog voor we elkaar weer zien?’. Ik kan me dat verliefde gevoel nog wel herinneren, maar toen was ik 16, geen 6.

Verbondenheid

In beslagen ramen en spiegels zie ik regelmatig de sporen van hartjes en hun namen. Bij het uitzoeken van oude tekeningen en vol gekladderde notitieboekjes kom ik ontelbare liefdesverklaringen tegen. Ik vind het magisch. Met de ouders van het betreffende vriendje liggen we soms in een deuk om de uitspraken of het gedrag van deze koters, maar tegelijkertijd ben ik vol verwondering. Het is toch bijzonder dat er op zo’n jonge leeftijd al zo’n hechte, blijvende vriendschap ontwikkeld. Ongeacht of dit nu werkelijk verliefdheid is, deze twee voelen wel degelijk een verbondenheid met elkaar die hen heel hecht en onafscheidelijk maakt. Ik gun ze deze mooie vriendschap en volg de ontwikkeling op de voet. Want je kan als kind nooit teveel liefde ervaren, toch?

 

 

Top 10 meest gelezen in 2017

Top 10 meest gelezen in 2017

De 10 populairste artikelen van 2017

Mijn blog bestaat nog niet zo lang, zo’n 1,5 jaar nu. Toch is het opvallend wat een groei in bezoekers er is. In 2017 zijn er al 2 tot 2,5x zoveel bezoekers dan in 2016. Het is leuk om te zien hoe populair sommige van deze artikelen blijken te zijn. Grappig feitje: het zijn alle 10 andere artikelen dan de meest gelezen artikelen van 2016. Ik geef een overzicht van de 10 meest gelezen artikelen van afgelopen jaar.

 

Meest gelezen in 2017

  1. Toename in psychische problemen. Een blog waarin ik mijn zorgen uit over de nationale en internationale trends in de geestelijke gezondheidszorg. Helaas draagt de regelgeving vanuit de overheid hier naar mijn mening aan bij, en dat moet veranderen!
  2. Het belang van fantasie voor kinderen. Van anderen kreeg ik al te horen dat zij per toeval op dit artikel stuitten. Dat is fijn, want het is zo belangrijk dat we de fantasie van onze kinderen blijven prikkelen en ontwikkelen.
  3. Top 10 opvoedingsvaardigheden. Een overzichtje van vaardigheden of eigenschappen die bijdragen aan goed ouderschap.
  4. Gevoelige periodes bij kinderen. Legt uit hoe kinderen leren en hoe je gebruik kunt maken van de gevoelige periodes en de motivatie van je kind.
  5. EMDR bij peuters. Een ervaringsverhaal van EMDR bij een peutertje. Het is een methode die ik vaak gebruik, voor bijna alle leeftijden, en vaak met succes.
  6. Waarom ik niet stofzuig doordeweeks. Dit artikel deed véél stof opwaaien en maakte maar weer eens duidelijk hoe gevoelig het onderwerp ligt bij ons als ouders.
  7. Een operatie en de gevolgen. Een recente, persoonlijke blog, die door jullie ontzettend lief werd ontvangen, waarin ik uitleg wat de impact van een operatie is voor mij en ons gezin.
  8. Low-budget kinderfeestjes. Een overzichtje van low-budget opties voor kinderfeestjes in de buurt van Dordrecht. Moet ik zelf ook weer eens even voor aan de slag trouwens.
  9. Stapjes terug doen bij een zwak werkgeheugen. Een ervaringsverhaal van één van de ouders die bij mij kwam, over het bijstellen van verwachtingen, en hoe een stap terug kan leiden tot vooruitgang.
  10. Gaat dit over hetzelfde kind!? Over hoe mijn draakje buitenshuis een engeltje is en onze kinderen soms twee verschillende gezichten kunnen hebben. Over alle streken die ze uithaalt die pas achteraf grappig zijn.

 

Wat was voor jou het fijnste artikel van 2017? En waar moet ik absoluut meer over gaan schrijven in 2018? Ik hoor het graag van je.

 

Wat is er van de goede voornemens 2017 gekomen?

Wat is er van de goede voornemens 2017 gekomen?

Voornemens of doelen?

Eind december 2016 maakte ik, zoals elk jaar, goede voornemens voor 2017. Tijd voor een kritische evaluatie van deze voornemens, want wie A zegt, moet tenslotte ook B zeggen. Ik heb een jaar de tijd gehad om er wat mee te doen. Nu maar eens checken wat er van is gekomen…

Puin ruimen

Met stip op 1 stond puin ruimen. En driemaal hoera voor mij, want ik heb dit voornemen met vlag en wimpel kunnen afstrepen dit jaar. Moest ook wel, want met de verhuizing naar 70m2 kon er niet zoveel mee. Ik heb het boek van Marie Kondo (‘opgeruimd’) gelezen en een aantal van haar (soms drastische) maatregels doorgevoerd. Met als resultaat karrenvrachten vol afval en zooi richting kringloop en de vuilstort. Een groot gedeelte van onze inboedel staat nog opgeslagen bij een goede vriendin. Met de tweede verhuizing hebben we opnieuw een ‘herevaluatie’ kunnen doen, en is onze spullenzooi al aardig uitgedund.

Goed speelgoed

Een voornemen die daaruit voortvloeide, was: alleen maar ‘goed’ speelgoed in huis laten komen. Met andere woorden, geen zooi meer. Hm. Dat laatste blijft nog lastig in de praktijk, maar het is wel gedeeltelijk gelukt te ‘ontspullen’. Op de verjaardagen en de laatste pakjesavond was al een duidelijk verschil merkbaar: minder speelgoed, en betere kwaliteit. Maar wat is ‘goed’ speelgoed? Dat vraagt nog om verder onderzoek komend jaar.

Meer inbreng

Een ander voornemen was de kinderen meer inbreng te geven. Ja, dat is min of meer vanzelf gelukt: zo kiezen de kinderen (ja ook Signe) vrijwel altijd zelf hun kleren uit, waardoor zij altijd tevreden zijn met wat ze dragen. Ik neem ze ook graag mee met winkelen en vraag dan hun mening als ze bijvoorbeeld nieuwe schoenen nodig hebben. Als er boodschappen gedaan moeten worden, vraag ik de kinderen wat zij graag willen hebben aan groentes of gerechtjes (mits gezond), en dat halen we dan ook. Dit is een makkelijke, en leuke manier om ze meer deelgenoot van deze dingen te maken.

Meer samen doen

Een belangrijk voornemen was meer tijd samen, zonder kinderen. En ook dit is gelukt! Zij het min of meer door de samenloop van omstandigheden. Omdat we graag door wilden klussen, zijn de kinderen regelmatig opgevangen door vrienden en familie, waardoor Steef en ik samen meer tijd doorbrachten. Misschien minder romantisch dan een dagje naar de kerstmarkt, maar wel net zo gezellig (ja echt) en effectief. We hadden mazzel dat de kinderen uit logeren waren toen het Big Rivers was, waardoor we toen elke avond ook nog de stad in konden duiken. Toen het even spannend was of de uitslag van de onderzoeken goed of slecht zou zijn, hebben Steef en ik in het moment geleefd, en zijn we wekelijks naar een concert gegaan. Daarna had ik door mijn operatie en mijn hersteltijd daarna ook opvang voor de kinderen geregeld, en was Steef vaker thuis voor mij, om me te helpen. Ook minder romantisch, maar wel heel fijn dat dit mogelijk was. Voornemen voor 2018 blijft wel om eens samen een nachtje weg te gaan.

Sportief gebied

Wat betreft mijn voornemens op sportief gebied: daar kan een dikke streep doorheen. 2017 was helaas geen goed jaar voor mij op dit gebied, met de langdurige knieblessure, vervolgens de onmogelijkheid om te kunnen sporten omdat Steef dan weg was en ik bij de kinderen bleef, en daarna mijn gezondheidsproblemen en operatie. Het lijkt er wel op dat alles herstelt zoals het moet, en met een beetje mazzel kan ik in januari voorzichtig beginnen met de opbouw. Maar de 20km schuif ik voorlopig nog even op de lange baan!

Zakelijk gebied

Op zakelijk gebied wilde ik meer naar buiten treden en verantwoordelijkheden nemen. Dat is gebeurd. Ook hebben we eindelijk ons droompand gevonden om er een praktijk aan huis te beginnen. Weer een vinkje dus!

Blog

Wat mijn blog betreft ben ik minder succesvol gebleken qua voornemens. Ik heb begin van dit jaar een kalender gekocht, met de intentie hierop vooruit te plannen en rekening te houden met actualiteiten. Deze kalender heb ik sinds de aanschaf niet meer teruggezien, laat staan dat dit plan van de grond kwam. Ook het schrijven van reviews is nog te weinig gebeurd en wil ik graag doorschuiven naar 2018 als voornemen.

Al met al ben ik niet ontevreden. Een aantal voornemens schuif ik door naar 2018, waar ik later een blogje over schrijf.

Waarom ondernemen?

Waarom ondernemen?

Zelfstandig ondernemer worden

Waarom zou je gaan ondernemen? Heel soms stel ik die vraag nog wel eens aan mezelf. Ik heb de afgelopen jaren ontzettend veel moeten investeren. Qua tijd en geld vooral. Ik zat niet in de luxe positie dat er een opleidingstraject voor me werd betaald, zoals bij menig collega uit grotere instellingen. Sterker nog, ik zat er in mijn eigen tijd, wat dus betekende dat ik geen werkweken van 3 dagen, maar soms van 4 of 5 dagen maakte, waarvan vaak een zaterdag. En helaas kwamen daar nog de eeuwige studie- en reistijden bovenop.

 

Wat doe je jezelf aan?

Niet zelden werd in die jaren door vrienden en familie gevraagd waarom ik er mee doorging. Waarom mezelf zoveel druk op leggen, als ik ook kon solliciteren bij de concurrent? Toegegeven, dat klonk soms verleidelijk. Een goed CAO, een beter salaris en betere voorwaarden rondom nascholing. Toch heb ik het nooit gedaan. Het kón ook niet, trouwens. Als ik stopte, was alles voor niets, want je moet binnen 5 jaar alle criteria behalen. Voor wie mij kennen, weten waarom ik doorging. Als ik iets in mijn kop heb, dan gebeurt het. En al sinds ik bij Praktijk Inzicht begon, wist ik: dit is wat ik wil. Een praktijk aan huis.

 

De voordelen van loondienst

Het was het daarom waard. In de wetenschap dat je ooit zult krijgen wat je verdiend. Iets met karma misschien. Dat ik, vroeg of laat, de vruchten zou plukken van mijn route, die soms behoorlijke omzwervingen maakte. Maar ik was niet helemaal direct overtuigd hoor. Ik begon naïef. Dacht: ‘superrelaxt, beetje vanuit huis werken, zelf je dag indelen’. Tot ik er zelf ging werken en besefte wat een werk het gaf, en hoeveel tijd mijn collega, de praktijkhouder, er daadwerkelijk mee kwijt was. ‘Nee dank je’, dacht ik toen een tijd. ‘Laat mij maar gewoon lekker in loondienst. Kan ik me voorlopig ook even richten op het moederschap en genieten van de zekerheden van een betaalde baan’.

 

Ondernemersbloed

Maar ondernemersbloed kruipt waar het niet gaan kan, en hoe langer ik er werkte, hoe meer ik besefte dat ik dit werk toch wilde doen. Maar vooral zoveel mogelijk op mijn eigen manier. Ik barstte van de ideeën en liep er meermaals tegenaan dat ik die niet (voldoende) tot uiting kon brengen in de praktijk binnen de bestaande situatie. Ik heb heel veel geleerd van praktijkvoering, maar zette ook mijn kanttekeningen bij sommige processen. Frustrerend genoeg wordt er vanuit de gemeente ook veel van je verwacht aan bureaucratische en administratieve handelingen, die helaas verplicht zijn gesteld.

 

Steeds meer ondernemers

Ik fantaseerde in de jaren dat ik er werkte over mijn ideale werkplek. Waar ik nu tegenaan liep, wilde ik anders doen, besloot ik. Ik praatte met collega’s, vrienden en verzamelde ideeën op lijstjes of bijvoorbeeld via pinterest. Ik praatte met collega ondernemers over hun werkwijze en wat dingen zijn om rekening mee te houden. Het is leuk om te merken hoeveel enthousiasme er is onder ondernemers. Blijkbaar is er veel herkenning wat een gevoel van saamhorigheid geeft.

 

Klaar voor de start

Het overnemen van de praktijk voelt voor mij als een unieke kans. Ik zag mijzelf altijd wel ‘ooit’ een eigen praktijk runnen, als ik een jaar of 40 was misschien. Maar hoe het zo is gelopen, voelt voor mij alsof het altijd al zo had moeten zijn. En als je dan eenmaal dat doel voor ogen hebt, leef je er ook naartoe. In 2016 voelde ik me dan ook helemaal ‘klaar voor de start’. Door het onverwachte tweede aanbod (wat uiteindelijk niet doorging), had ik me in sneltreinvaart voorbereid om in principe 2017 te starten. Uiteindelijk ging dat van de baan en werd 2018 het startjaar.

 

Veranderingen voor het gezin

In 2018 zal er voor mij en voor ons gezin een heleboel veranderen. Hoewel ik dat jaar nog  -voorlopig- op dezelfde locatie blijf werken, zal alles er omheen toch min of meer anders worden vormgegeven. Het wordt een transitiejaar, waarin ik kan wennen aan het ondernemerschap en tegelijkertijd kan werken aan een mooie overgang voor mijn cliënten en verwijzers, door ze op de hoogte te brengen van het feit dat ik uiteindelijk in Dordrecht zal vestigen. Ik zal dan ook extra moeten investeren in naamsbekendheid en het houden van goede lijntjes met de vaste en nieuwe verwijzers.

 

Ondernemen geeft vrijheid

Het ondernemen brengt ook veel vrijheid met zich mee. Ik kijk er erg naar uit om wat vaker ’s middags bij de kinderen te zijn, omdat ik zelf mijn werktijden indeel. Ik loop ‘straks’ gemakkelijker tussendoor naar boven, om aan te schuiven bij een hapje eten of mijn kinderen een knuffel te geven. Door vanuit huis te werken, win ik reistijd, waardoor ik mijn tijd efficiënter kan gebruiken. En een van de grootste eye-openers was voor mij dat ik mezelf niet hoef te beperken in wat ik nu doe. Als ondernemer kun je in principe álles doen wat je zou willen. Ik besefte ineens dat ik mijn behandelaanbod op die manier ook kan uitbreiden, dat ik méér kan bieden dan alleen consulten.

In een volgend artikel zal ik verder dromen en mijmeren over de toekomstige plannen…

Pakjesavond 2.0

Pakjesavond 2.0

Minder cadeaus, meer lol

Het lijkt wel een thema van me. Al eerder verwonderde ik me over de vermenigvuldigende eigenschappen van al dat felgekleurde plastic ruimte opslokkende materiaal en trachtte ik met de verhuizing naar een flatje korte metten te maken met deze verzameldrift. Ik merkte dat het krijgen van zakgeld een groot verschil maakte in de dankbaarheid die de kinderen voelden voor hun spullen en ook recent trok ik weer de conclusie: less is more.

We leven in overvloed

December, de maand van sinterklaas, pakjesavond, schoencadeautjes, en bergen cadeaus onder de kerstboom. En misschien als je een beetje pech hebt, is je kind ook nog eens jarig rond deze periode. Wat moet je in hemelsnaam geven!? Het is de huidige tijdsgeest, dat we in de luxe en welvaart leven wat een probleem met zich meebrengt waar we in onze eigen kindertijd zelfs maar geen voorstelling van konden maken: die van overvloed, die van tevéél. Onze kinderen worden gek gemaakt met al die spullen, en ik als ouder eerlijk gezegd ook. Maar recent, door de samenloop van omstandigheden, ontdekte ik iets moois wat ik met jullie wil delen. Iets om bij stil te staan.

Noodgedwongen aanpassingen

Zoals de meesten van jullie weten ben ik recent geopereerd. Ik wist ongeveer 3 weken van tevoren de datum, en had dus 3 weken om de reeds geplande en toekomstige afspraken en plannen om te gooien. Aangezien mijn operatie eind november was, betekende dat geen traditionele pakjesavond voor ons. In overleg hebben we toen besloten pakjesavond dit jaar anders aan te pakken en te vieren met de intocht van Sinterklaas. Er bleef namelijk weinig keus over in dat korte tijdsbestek en bovendien was er krap tijd om de nodige inkopen te doen. De jaarlijkse lootjes zijn dit keer dan ook niet getrokken.

Geef een doe-cadeau

Dit bracht ons in een positie dat we in korte tijd overlegden hoe we het deden. Nog vóór ik wist dat ik dan geopereerd zou worden, had ik de wens om geen speelgoedcadeaus te geven (want wát moet je in vredesnaam geven), maar bijvoorbeeld gezamenlijk een dagje uit te geven. Gelukkig vond de rest van de familie dit ook een goed idee, en hebben we de cadeaus verder zeer bescheiden gehouden: praktische cadeaus, zoals kleding en een nieuwe schooltas en één speelgoedcadeau van opa en oma.

Tevreden met minder

Dit jaar dus geen stapels cadeaus, geen verzadiging halverwege de avond, geen achteloze gebaren met het wegwerpen van pakjes, geen ontevreden gezichten omdat ‘die meer heeft dan die’, geen tellen van de hoeveelheden waar ik spontaan eczeem van krijg. Nee. De kinderen waren blij met wat ze kregen. Sterker nog! De rest van die middag en avond hebben zij gespeeld met het speelgoedcadeau dat ze kregen. En de dag erna ook. En de week erna nog steeds. Ze waren blij met hun cadeau, en werden niet lamgeslagen door de hoeveelheid, maar het was overzichtelijk.

Dankbaarheid stimuleren

Ik was aangenaam verrast. Er werd niet gevraagd om meer, ze waren tevreden en het was goed zo. Het maakte maar weer eens duidelijk dat minder vaak meer is. Dat kinderen gewoon prima tevreden zijn met minder, wanneer er geen vergelijk is. Het deed me denken aan mijn eigen jeugd, toen ik naast de nieuwe sloffen, chocoladeletter en warme sokken, mijn cadeau kreeg, dubbel ingepakt omdat ik hem zo verlangde: mijn potlodendoos. Nog steeds heb ik deze potloden, waar ik al die jaren zuinig op ben geweest. Laten we met z’n allen proberen deze dankbaarheid weer een beetje terug te geven aan onze kinderen. Ik weet zeker dat zij er ons dankbaar voor zullen zijn.