Archief van
Maand: augustus 2017

Een weekendje weg

Een weekendje weg

Even zonder kinderen

Ken je dat? Je verlangt er al maanden naar: even tijd samen doorbrengen met je man, vrouw of vrienden. Even zonder kinderen. Al bijna een jaar staat een weekendje rood omcirkeld: dan is zover. Meidenweekend. Een paar dagen weg met je liefde. Of een dagje voor jezelf, zo je wilt.

Verantwoordelijkheidsgevoel

En dan is het zo ver. Je huppelt nog net niet de deur uit van enthousiasme. Héérlijk, even niet moederen, even die druk eraf. Niet die constante druk van dat verantwoordelijkheidsgevoel: waar zijn de kinderen, wat doen ze, gaat het nog goed? In plaats daarvan slenter je door de stad, ga je als vanouds drankjes doen op een terras, bezoek je eindelijk eens op je gemak een tentoonstelling zonder steeds ‘shhhht’ te moeten sissen of achter je kroost aan te moeten rennen. Je kijkt eindelijk eens een film waar je langer dan 5 minuten achtereen je aandacht op kan vestigen. Of je gaat ein-de-lijk uit eten bij die leuke tent waar iedereen het al 3 jaar over heeft. Heaven.

Slapen en uitslapen

Ja, en dan heb ik het nog niet over de nachten. Ongegeneerd wijn drinken met vriendinnen zonder je zorgen te maken over de volgende ochtend. Want… *tromgeroffel* …je kan eindelijk uitslapen! Niet dat je dat nog kan trouwens. Je wordt gewoon om 6.00u wakker omdat je door de jaren heen zo gedrild bent om in dit medogenloze ritme van je kind mee te gaan. Maar toch! Je draait je gewoon om en er is niemand die daar tegen protesteert. Geen sneaky trippelende voetjes naar de keuken die vervolgens op zoek gaan naar de strooppot om zichzelf van een vervroegd ontbijt te voorzien. Geen gezeur aan je hoofd (“maaaaaahaaaam, mogen we tv kijken? Pleeeeeeaaaaase?”) op goddeloze tijdstippen, maar enkel je eigen gesnurk en een bed voor jezelf.

Geniet er maar van, nu het nog kan

Ik weet nog goed dat jan en alleman tegen me riep: “geniet er nog maar van, nu het nog kan!” toen ik zwanger was van de eerste. Geen idee waar ze het over hadden. Hoe kun je in vredesnaam méér van iets genieten als je niet beter weet? Nou lieve mensen (nog) zonder kinderen: dat kan ook niet. Je snapt pas waar het over gaat als het eenmaal zover is. Cliché, maar niet minder waar.

Denken aan thuis

Even terug naar het begin. Je huppelt dus uit huis en denkt: ‘ik ga hier zó van genieten!’ En dat doe je ook. Je denkt misschien zélfs: ‘echt niet dat ik thuis ga missen, het kan mij niet lang genoeg duren’. Of ben ik nu een ontaarde moeder met deze voorzichtige bekentenis? Nou goed. Eenmaal 6 uur onderweg voel je je al koning te rijk. De slappe lach met vriendinnen, lunchen tot je erbij neervalt en de eerste wijntjes kunnen al van de bucketlist worden weggestreept. En dan komt het: je denkt aan thuis. ‘Hoe zou het met de kinderen gaan? Zijn ze lief gaan slapen? Lukt het allemaal wel?’ En het eerste appje naar het thuisfront is een feit.

Ik mis de kinderen

Dan lig je ’s avonds in bed, een vreemd bed en ineens is het gevoel daar weer: je mist ze. Omdat je toch niet goed in slaap komt open je je foto’s op je telefoon en scrolt melancholisch en met een dromerige glimlach door de foto’s. Pas 12 uur van huis en het gemis is voelbaar. De volgende ochtend maakt je hart een sprongetje als de ‘goedemorgen mama’ foto’s bij het ontbijt binnenkomen. De rest van de dag maak je ontzettend veel lol, doe je alles wat je met de kinderen niet zou doen en geniet je van elk moment.

Thuiskomen

En tóch sluipt er een steeds sterker wordend gevoel in: het gemis. Het weekend gaat veel te snel voorbij, en zonder het aan je vrienden te willen toegeven, kijk je toch reikhalzend uit naar thuiskomen. Naar de knuffels en nabijheid van je kinderen. En misschien verwacht je nu dat ik ga zeggen dat de hereniging prachtig is. Dat er in slow-motion met harpmuziek en big smiles naar elkaar wordt toegerend. Maar de werkelijkheid is bij mij anders.

De werkelijkheid

Natuurlijk geniet ik van het weerzien van het thuisfront, krijg ik extra veel knuffels en kusjes, en als ik mazzel heb nog wat verhalen over belevenissen. De werkelijkheid is echter dat deze romantische bubbel ongeveer 3,5 minuut duurt. Dan begint het namelijk weer van voor af aan: er wordt aan haren getrokken, bekers limonade gaan omver, er wordt geschreeuw, de stapt op een stukje lego of kan elkaar niet verstaan door het lawaai dat de kinderen maken. Welkom thuis mama.

Trainen in de turnselectie

Trainen in de turnselectie

Starten in de RTT turnselectie

Na ruim 2 jaar bij de Kweekvijver kregen we voor de zomervakantie in een eindgesprekje een advies voor Meia. Al eerder schreef ik over het turnen van Meia, waarmee ze al jong is begonnen. Ik had beloofd hier een vervolg aan te geven. Al sinds Meia 3 jaar is gaat zij met veel plezier naar gym. Was het in eerste instantie nog peutergym, inmiddels sluit zij straks aan bij het ‘echte’ turnen: ze mag meedoen met de RTT.

Einde van de kweekvijver

‘Huh!?’ Hoor ik je denken. Ja, ik heb ook maar vriendelijk geglimlacht toen dat werd uitgesproken, want ik heb geen kaas gegeten van die hele turnwereld, laat staan dat ik wist waar ze het over had. Gelukkig legt de trainster het nog eens geduldig uit: het Rayon Turn Toernooi (zei me nog niks, trouwens). In simpele taal: dit is de selectie binnen een vereniging, waarin ze een paar wedstrijdjes per jaar doen, op regionaal niveau.

Gelukkig geen topsport

Ah, dat was een opluchting. Natuurlijk had ik ook wel ingeschat dat Meia niet de nieuwe Sanne Wevers was, maar het is toch wel prettig als wordt bevestigd dat het geen toptalent is. Ja, je leest het goed, ik ben opgelucht dat ze dat niet is. Want dan kwamen we toch wel voor hele ingewikkelde keuzes te staan met ver reikende gevolgen. Hele dagen trainen, op jonge leeftijd al prestatiegericht opgevoed worden, de keuze maken voor sport in plaats van afspreken met vriendjes en vriendinnetjes… ik ben blij dat wij niet voor die keuzes staan, omdat ik niet zou weten of ik er goed aan zou doen. Of Meia me er later dankbaar voor zou zijn, of dat ze het gevoel zou hebben dingen te hebben gemist.

Sporten binnen de vereniging

Afijn, ik dwaal af. Gelukkig doet onze dochter straks ‘gewoon’ de selectie. Gezellig, met een cluppie andere meiden en bij haar oude vereniging. Daar is ze inmiddels ruim 2 jaar weg, dus ze zal wel weer even haar plekje moeten vinden. Gelukkig verhuizen er een paar andere meisjes mee naar de vereniging.

Andere weekplanning

Onze week zal er ook anders uit gaan zien. Ik ben best wel blij dat Meia nu wat minder gaat trainen. Hoewel het nog steeds 2 keer per week is, is er nu 2,5u per week, in plaats van 4 uur. Ik hoop dat daarmee wat meer tijd komt voor andere bezigheden. Gewoon, lekker afspreken of wat meer thuis aanrommelen. Wat relaxter.

Samenwerken

Het is ook leuk dat ze straks echt gaan leren hoe ze bepaalde oefeningen gaan uitvoeren. En hoewel turnen vrij individueel is (je voert de oefeningen tenslotte in je eentje uit), is het tegelijkertijd heel sociaal: je probeert als team gezamenlijk de meeste punten te halen op een wedstrijd. Dat waardeer ik aan deze sport. Het haalt de druk van het individuele presteren er een beetje af, en legt het accent op samen presteren. Kan voor Meia zeker geen kwaad.

Ouder-kind gym

Ik grapte een tijd terug al tegen de trainster van de Kweekvijver dat onze jongste telg binnenkort wel zou volgen. Om de daad bij het woord te voegen: binnenkort zal ik inderdaad starten met ouder-kind gym nu ze 2 jaar is. Ik kan niet wachten. Het lijkt me heerlijk om haar lekker te laten bewegen en energie kwijt te raken, en om dat samen te delen.

 

 

Waterpokken

Waterpokken

Wat een pokkenziekte!

Jaren gingen er voorbij en elke paar maanden was het weer zover: een golf van waterpokken in de omgeving. Je weet dat je een keer aan de beurt bent. En de wetenschap dat je ze maar beter zo snel mogelijk gehad kan hebben, omdat het op latere leeftijd alleen maar vervelender is, neem je mee in je achterhoofd. Niet voor niets worden er heuse waterpokkenparty’s georganiseerd. Echt waar! Waarin groepen kinderen bij de besmette hoofdpersoon worden gezet om de rest ook te laten besmetten. Ik snap het wel.

Geen waterpokken

Toen Meia nog enig kind was, maakten we al kennis met zo’n beetje alle varianten van vlekkenziekten. Vijfde ziekte, zesde ziekte, allerlei varianten van uitslag en eczeem… en toen Fosse en Signe zich inmiddels aan de roedel hadden toegevoegd hadden we toch al een behoorlijk pak ervaring in huis qua kinderziekten. Maar op de één of andere manier lukte het maar niet om de waterpokken te krijgen.

Besmettelijk

Briefjes gingen rond, waarschuwingen van school, andere ouders en signalen uit de vriendenkring: er heerst waterpokken. Elke keer dacht ik (hóópte ik): nu zullen ze dan wel besmet raken. “Ga maar vooral naast Gijsje zitten”, “Geef Madelief maar een extra dikke zoen” suggereerde ik mijn kinderen dan. Alle inzet ten spijt, dit superbesmettelijke virus sloeg ons keer op keer over.

Bultjes

Ik werd er een beetje nerveus van. Straks zitten ze in hun tienertijd, dan ben je helemaal mooi klaar als je de waterpokken krijgt. Ik had eens een collega van in de 20, die was weken ziek van de waterpokken. Dat wilde ik toch echt voorkomen als het lukte. Toen we een keer een dag op stap waren, met lekker weer en héél veel andere kinderen en ziekteverwekkers in lauw water, zag ik aan het einde van de dag ineens bultjes verschijnen bij Fosse. We maken een klein vreugdedansje: gelukkig! Toch nog vóór je het huis uit bent! Onze (kinderloze) vrienden keken ons met opgetrokken wenkbrauwen aan: ‘jullie zijn gek!’, zeiden ze nog.

Vlekkenziekte

Maar het bleek, wederom, een van de ontelbare en ondefinieerbare vlekkenziekten of ander raar uitslag, en ook dit moment liep met een sisser af. Wat een anti-climax weer. En nu, in vakantietijd, waarin er maar weinig andere kinderen in de buurt zijn geweest (want: geen school, sport of vriendendates), zag ik ineens vlekjes bij Signe. Hè? Het lijken wel blaasjes? En inderdaad, ze namen toe, in de loop van de dag. Al bleef ik twijfelen: het waren er zo weinig, en ze leek verder niet ziek.

Pokken

Maar toen Fosse een week later uit de douche kwam, zag ik bij hem de kenmerkende vlekjes op zijn romp. Ja, het was zover, onze kinderen hebben de waterpokken gekregen. Ook Meia kreeg de dag erna vlekjes, en zo was de cirkel rond. Maar wat heb ik mezelf voor mijn kop geslagen om te hopen op de waterpokken. Signe en Meia kwamen er goed vanaf: allebei hadden ze maar een paar pokjes, en waren verder niet ziek, hooguit wat hangeriger.

Koorts

Fosse was een heel ander verhaal. Wij waren die dag toevallig beiden werken (zul je net zien: ben ik 5 dagen vrij geweest, en precies als ik weer moet werken is mijn kind ziek), dus opa en oma vingen ons grut op. En in de loop van de dag nam het aantal pokken razendsnel toe. Waren het er eerst nog maar een paar, binnen een paar uur zat zijn hele romp, kruis, billen, hals en gezicht onder. En helaas ging dit gepaard met hoge koorts. Wat voelde ik me rot dat ik er niet voor hem was. Gelukkig was ik de komende dagen weer vrij om hem op te vangen.

Overal

En dat was nodig ook. De hoge koorts (boven de 40 graden) piekte een paar dagen door, en ik dacht meerdere keren dat het nu toch echt niet erger kon, maar ik had het keer op keer mis. Werkelijk elk plekje huid was bedekt: in de oren, tussen de vingers en tenen, in de billen, op de oogleden… zijn hele huid deed pijn en doordat het op zijn voetzolen zat, kon hij niet lopen van de pijn. Een bezoekje aan de HAP maakte duidelijk dat hij het inderdaad niet erg getroffen had: hij had een extreme variant van de pokken, maar gelukkig geen complicaties. Uitzieken dus.

Littekens

Ohja, ze had nog de mededeling dat op deze leeftijd (5 jaar) de kans op littekens wel groot is. Fijn is dat. Waarom heb ik in vredesnaam gehoopt dat mijn kinderen het snel zouden krijgen? Of zou het nóg erger zijn geweest als hij op latere leeftijd ziek was geworden? Ik baalde met hem mee. Douchen gaf verlichting, maar afdrogen was afzien. Dragen of tillen kon niet, maar zelf lopen deed zeer.

Beter

Ik was dan ook enorm blij dat hij eindelijk, op dag 7, koortsvrij wakker werd en glimlachend zijn kamertje uit kwam lopen. Eindelijk! Verbetering! Ik zette hem in de wandelwagen en scheurde de zon in. Want we konden beiden wel wat vitamine D en zonlicht gebruiken. Sindsdien gaat het beter. Ik hoop heel erg dat de schade meevalt en er geen (weinig) littekens overblijven. We zullen zien.

De verbouwing deel 3

De verbouwing deel 3

Het nieuwe ritme

Helaas, de klusvakantie van Steef zit er op. Dat betekent vanaf nu: terug in het werkritme met enkel ’s avonds en de weekenden mogelijkheden om te klussen. Babysteps. Maar elke stap is er eentje. Alleen is het soms frustrerend als het zo traag gaat, als je ziet dat er nog zoveel moet gebeuren.

Tegenslagen of tegenvallers

Er wordt geregeld gevraagd of we al tegenslagen hebben gehad, gekke dingen zijn tegengekomen of andere teleurstellingen moeste verwerken. Gelukkig is dat *even afkloppen* (nog) niet gebeurd. Ja, misschien wel, maar met alle zaken hebben we tot nu toe rekening gehouden. Zo moet alle elektra vervangen worden. Evenals het leidingwerk voor zowel gas als water. De grootste tegenslag is misschien wel dat alles zó goed is vastgezet door de vorige eigenaar, dat het ons bloed, zweet en tranen kost om dingen te slopen, los te krijgen of uit te breken.

Tijd…

Wat ook tijd kostte, was het afvoeren van puin. De hele tuin lag vol. Waren we eerst van plan een container neer te zetten, uiteindelijk kozen we ervoor een grote bus te huren. Maar goed ook, want de container was achteraf gezien niet groot genoeg geweest voor al het puin. Helaas kostte het afvoeren van alleen al het hout (niet eens alles) een volledige dag. Zie hieronder de vorderingen sinds de tweede week verbouwen en ons fotoverslag.

Fotoverslag deel 3

Na het afvoeren van 5 bussen hout kunnen we eindelijk weer de tuin in zonder ons nek te breken.

Helaas ligt er inmiddels alweer een nieuwe stapel puin trouwens… Nouja, blijf je fit bij.

De gekke halfronde (en vooral erg scheve) toog is eruit gesloopt. Het is nu weer een rechte toog. Maar het is de vraag of deze toog bouwkundig wel goed is uitgevoerd. Hier moet dus iemand naar kijken, voordat we de dikke plank die er nu tegenaan zit weghalen. Ja, de kinderen zijn inmiddels al best gewend aan ons huis. Een mooi compliment dat Meia laatst maakte: ‘het lijkt wel of de familie van Gijn in dit huis heeft gewoond, het lijkt er zo op!’. Nou, die ziet in ieder geval al de potentie van het pand! Terwijl Steef even uitpufte, hielpen Meia en Fosse een handje mee met behang afsteken en vuilniszakken vullen met rommel.

Waarom behang afsteken als de muur toch weggaat? Zul je wellicht denken. Dat komt omdat alle schroefgaten verstopt zitten onder dit behang en het onmogelijk is het zonder losschroeven weg te breken. Geduld is een schone zaak, is een gezegde dat absoluut opgaat bij het klussen hier.

Eindelijk zijn alle houten platen en rachels eraf. Via deze muur wil Steef voornamelijk de elektra laten lopen. Op deze plek, een verdieping lager, zit de meterkast en hier precies boven komt de badkamer en cv.

Dit is de muur tussen de achterkamer en de keuken. Deze wordt later doorgebroken, tot één grote ruimte. Het is een draagmuur, dus daar moet een andere draagconstructie voor terugkomen. Dat stuk mag de aannemer doen. Maar het sloopwerk doen we zelf.

Ook hier zitten de ellendige dikke houten platen met oneindig veel schroeven, kit, lijm en spijkers. Het kostte weer een dag om deze muur te strippen.

Dit is de inbouwkast naast de keuken. Omdat deze ook bij de keuken wordt getrokken, moet dit ook aan de zijkant en bovenkant worden weggesloopt.

Hier zat een verlaagd plafond in, wat eruit moet, want ook dit stukje wordt weer de oorspronkelijke hoogte.

Het is nu ongeveer 3.30m hoog. Dat wordt (helaas) wel lager, omdat de vloer moet worden uitgevlakt. Hier (op zolder) zit het hoogtverschil al op ruim 20cm, en dat is nog niet eens over de volledige lengte van het pand! Dat betekent dat we met opstapjes gaan werken. Bijvoorbeeld tussen de voor- en achterkamer of tussen de kinderkamers en de overloop.

Beneden in de oude uitbouw stond nog een douche. Hoewel de uitbouw uiteindelijk helemaal tegen de vlakte gaat, moeten we hem in eerste instantie nog gebruiken om er tijdelijk in te gaan wonen. De douche staat dan in de weg, dus moest eruit.

Het wegslopen van de houten ombouw (again!) was weer een verschrikking. Steef en ik waren die avond samen, en we hebben na heel veel grof geweld, kracht en uithoudingsvermogen ein-de-lijk  een houten wand eruit gekregen. Wat je allemaal al niet over hebt voor je tijdelijke onderkomen hè?

We kregen een weekend klushulp van één van mijn lieve broertjes. Superdankbaar en blij waren wij met zijn aanbod! Samen met Steef heeft hij de nieuwe dakbalken gehaald, versleept, op maat gezaagd en uiteindelijk bevestigd.

De balken die er nu hangen zijn, logisch natuurlijk, met het huis mee verzakt en daardoor absoluut niet recht meer. Bovendien zitten ze te laag: we stoten er nu ons hoofd tegen.

De nokhoogte is nu 3,70m. Om ruimte te besparen in de kinderkamers, maken we straks bedden in de vlieringen, zodat ze voldoende vloeroppervlak hebben om lekker te spelen.

Eindelijk: de eerste foto van een stukje opbouw, i.p.v. afbraak. De bovenste balk is de nieuwe balk. Zodra de balken om het dak extra te stutten (omdat de dakpannen te zwaar zijn en doorwegen) ertussen zitten, worden de oude balken weggehaald. Dan toch een tegenvaller: we hadden stempels gehuurd om het dak omhoog te duwen. Ze zijn echter niet geschikt voor een schuin dak, of we snappen niet hoe het moet worden gebruikt. In ieder geval konden we toen even niet verder en moeten we hier alsnog een oplossing voor vinden. Iemand tips?

Tot zover het fotoverslag van deel 3 van de verbouwing. We zijn benieuwd hoe ieder het ervaart en hoe het de mede-klussers vergaat. Alle tips en ideeën zijn trouwens welkom!

Fietsenrekje

Fietsenrekje

Melktandjes wisselen

Met 5 jaar was het zover: Meia had haar eerste wiebeltand. In eerste instantie dacht ik nog: ‘neejoh, dat heb je vast gezien bij anderen, en nu wil je het ook’. Maar na even voelen bleek het toch écht zo te zijn. Vol spanning volgden we met het gezin het proces van de steeds losser zittende tand.

Nieuwe fase

Toen het eenmaal zover was: de dag dat de tand er uit zou gaan, had ik gewoon kriebels in mijn buik! Het is toch iets fascinerends. Eerst wacht je vol spanning af tot je baby’s eerste tandje doorkomt, en een paar jaar later sta je samen te juichen als dezelfde tand er dan uiteindelijk uitgaat. Het is een hele concrete markering van een nieuwe fase, en een duidelijk afscheid van een vorige fase.

Dag baby en peutertijd!

De baby en peutertijd zijn voorgoed voorbij. Het babyspek is er inmiddels afgerend, je kind kan zich volledig verstaanbaar maken en ineens moet je nieuwe kleren aanschaffen omdat ze zijn versleten, in plaats van eruit gegroeid. Mijn kind is een schoolkind geworden en zal nooit meer zo klein zijn.

Grote mensen tand

Het was een grappig gezicht, het jonge bekkie met een gat in haar mond. Het werd nog veel gekker toen haar grote mensentand doorkwam. Een soort groteske, veels te grote tand die zich onvermurwbaar een weg zocht tussen de kleine kaboutertandjes.

Kleine meisjes worden groot

Vervolgens bleef het lange tijd stil. Deze ene tand leek een vroege aankondiging van wat komen zou, waarna de storm weer was gaan liggen. Een soort waarschuwing: ‘bereid je maar vast voor. Kleine meisjes worden groot, en het gebeurt nu’. Het duurde ongeveer een jaar, voor eindelijk de tweede tand begon te wiebelen en ook deze het veld moest ruimen voor zijn tweelingbroer, die zijn weg omhoog baande vanuit zijn verstopplek.

Fietsenrek

Inmiddels is het hek van de dam. Alsof met de tweede tand het definitieve startsein is gegeven, is Meia in een maand tijd inmiddels 4 tanden kwijt. Het is een absurd gezicht. De maaltijden vormen soms een uitdaging: dan weer met links eten, dan weer rechts kauwen. Maar iedere keer is het toch een klein feestje en worden er grote ogen opgezet als er een kleine tand uit is. Het fietsenrek en wisseltijdperk is in volle gang actief.

Wiebeltand

Ook Fosse sluit zich aan bij deze manie: zijn eerste wiebeltand is ook een feit. Met wisselend ontzag en afschuw  volgt hij de tandenwiebel-, draai- en trekpraktijken van zijn grote zus, als een voorbode van wat hem te wachten staat. We volgen de ontwikkelingen vol spanning en blijdschap met ze mee.

Melktandjes

Maar ook een beetje met weemoed. Zodra de melktandjes plaats hebben gemaakt voor de echte tanden, hebben zij ineens een heel ander gezicht. Wijs, groot. Het melkgebit gaf ze toch een zeker onschuld, een aaibaarheidsfactor, die we zullen missen. Ik ga nog maar flink wat foto’s maken van de jongste twee, zolang zij hun melktandjes nog hebben denk ik.

Zomerschool 2017

Zomerschool 2017

Naar school in de vakantie

Meia gaat naar de zomerschool. ‘Huh? Naar school in je vakantie? Wat doe je je kind aan?’ En toch is het super populair! Sinds vorig jaar is dit initiatief gestart in Dordrecht. Ik wist toen van het bestaan niet af en de school van onze kinderen deed er ook niet aan mee, dus het was ook niet aan de orde. Maar dit jaar kregen de kinderen vanaf groep 3 een briefje mee naar huis: of ze mee wilden doen aan de zomerschool.

Gemotiveerd

De laatste 2 weken van de vakantie gaan de kinderen naar ‘school‘. Maar alléén als je echt gemotiveerd bent. Zo werd er op school een presentatie gegeven over wat de zomerschool inhield en moesten de kinderen op ‘sollicitatie’ met de organisatoren om aan te tonen dat zij echt wilden. Wat houdt het in? Kort gezegd is het 10 dagen lang een combinatie van spelen, sport en leren. ’s Ochtends worden er bijvoorbeeld spelletjes gedaan rondom taal, spelling of rekenen. Tussen de middag wordt er samen geluncht en daarna is er de hele middag tijd voor spelletjes en sporten om de stof van die ochtend te verwerken.

Lange vakantie

De kinderen komen van verschillende scholen, die samenkomen op één plek. In totaal is er in Dordrecht op 3 plekken een zomerschool dit jaar en ze hopen dit komende jaren verder uit te breiden. Zoals ik eerder schreef is deze zomervakantie weer een beetje rommelig. We gaan niet op vakantie, en dan duren 6 weken best lang. Normaal gesproken zijn zomervakanties voor ons een behoorlijke uitdaging. Andere ouders heb ik het wel eens ‘de vloek van de zomervakantie’ horen noemen. Want het is nu eenmaal zo dat de meeste kinderen behoefte hebben aan de structuur en het vanzelfsprekende dagritme, zoals ze die kennen van het naar school gaan. De 6 weken zonder deze structuur drijft menig ouder tot wanhoop met hun kind.

Bewegend leren

Dus was ik heel erg blij dat Meia zo enthousiast werd van het idee van de zomerschool. Ze houdt ontzettend van gym en sport en dat er tijdens de vakantie geen sport is, is dan ook een gemis. Dat was de grootste motivatie om hier aan mee te doen: lekker actief bezig zijn. Daarnaast kan de hersengymnastiek geen kwaad, want ook daar kan ze wat energie in kwijt. Gelukkig wordt er in samenwerking met de scholen waar de kinderen vandaan komen, gekeken hoe het lesprogramma van de zomerschool zoveel mogelijk op maat kan worden gemaakt. Zo krijgt Meia gelukkig voldoende uitdaging en haalt ze voldoening uit deze dagen.

Activiteiten voor ouders

Maandag was een feestelijke opening: de kinderen werden onthaald met muziek, een springkussen en een polo-shirt van de zomerschool. Toen Meia bekenden zag van haar eigen school, was het ijs zo gebroken. Wat een leuke toevoeging is, is dat er activiteiten worden georganiseerd waaraan ouders ook mee kunnen doen. Een tip voor de volgende keer is wel om deze eerder bekend te maken, zodat ouders hun eigen planning er beter op kunnen aanpassen.

Andere kinderen

Ik ben blij dat dit wordt georganiseerd in onze stad. Meia heeft een leuke daginvulling en zo komt er ook even wat tijd vrij voor de jongste twee. Het is namelijk voor Fosse, als middelste kind, ook wel heel erg lekker om af en toe even de oudste te kunnen zijn, en ongestoord je gang te kunnen gaan zonder bemoeienissen van je grote zus. Voor iedereen wat winst dus. En wie weet, volgend jaar weer?

 

 

De verbouwing deel 2

De verbouwing deel 2

Fulltime slopen en verbouwen

Steef heeft twee weken vrij genomen om full time te gaan klussen. Nouja klussen… Zoals een vriendin opmerkte: het is meer slopen. Inderdaad. Maar dat is wel het voorstadium van klussen. Een noodzakelijk kwaad. Of eigenlijk, als ik heel eerlijk ben, is het best heel erg lekker: raggen met een sloophamer en het hout voelen splijten onder druk van de koevoet. Ja, subtiliteit is nu eenmaal niet echt mijn ding, dus win ik tot nu toe de wedstrijdjes ‘wie het eerste de inbouwkast er uit heeft gesloopt’ met Steef.

Ervaringen uitwisselen

De economie trekt aan en onze generatie lijkt massaal te verhuizen of te gaan verbouwen. Het is leuk om deze ervaringen onderling uit te wisselen en ik merk dat ik met hele andere ogen naar bijvoorbeeld huizen, trappen of vloeren kijk. Zo betrapte ik mezelf er vanmiddag in de speeltuin op dat ik bedacht in welke volgorde het klimtoestel gedemonteerd moet worden om hem goed te slopen.

Taken verdelen

Dat Steef nu aan het klussen is, betekent automatisch dat de kinderen voor mijn rekening komen. Het is tenslotte vakantie, dus vermaak ik onszelf met zoveel mogelijk activiteiten en uitstapjes. Ik probeer waar het kan zo vaak mogelijk langs ons nieuwe huis te fietsen, om te wennen aan de omgeving en het huis zelf. Ik hoop dat ze op die manier wat meer betrokken raken bij het hele proces.

Blij met de hulp

Het is soms wel irritant, dat ik niet mee kan doen met het kluswerk. Gelukkig hebben we heel veel lieve vrienden en familie, waar ik eerder al een blogje aan wijdde, die ons grut zo nu en dan onder hun vleugels nemen. Dat is feest! De kinderen genieten van het spelen met vriendjes of logeren bij bekenden, terwijl Steef en ik letterlijk een slag kunnen slaan met slopen. In het eerste deel kon je zien en lezen wat we in die eerste week hadden bereikt. Intussen is er alweer het een en ander gebeurd. Tijd voor de 2e update dus. Veel plezier met ons tweede fotoverslag van de verbouwing!

Dit is de oorspronkelijke staat van de woning. De achterkamer op de eerste etage, met dubbele en suite deuren. Een van de eerste taken was om één van de en suite deuren eruit te halen, want de tussenruimte was net onhandig.

De en suite deuren waren originele paneeldeuren uit ergens rond 1890, dus die wilden we graag een nieuwe bestemming geven. Ze zijn ruim 2,70m hoog.

Het demonteren moest daarom met veel beleid. Zoals onze vorige eigenaar betaamt was ook tegen deze muur het een en ander aan bevestigingsmateriaal, planken en latjes getimmerd, wat behoorlijk tijdrovend is om los te maken.Voorste wandje weg, vervolgens latten en planken…De volgende laag…En de andere kant…Tot er eindelijk een geraamte overblijft. Voorzichtig losmaken zodat het ornamentenplafond zo veel mogelijk onbeschadigd blijft. Hij is eruit! Meteen een stuk luchtiger.

Vanaf de andere kant genomen.

Hier weer een foto van de originele staat zoals we het kochten. Deze vloer is verhoogd, maar niet uitgevlakt. Vraag ons niet waarom. Omdat wij de vloer gaan uitvlakken (het huis staat ontzettend scheef), moest deze vloer eruit. 

En wederom een heleboel hout verstopt onder deze plankenlaag.Hier krijg je een idee van hoe scheef de vloer loopt.

Onze vorige bewoner had ook een gezonde dosis humor. Zo vonden we tijdens het openbreken van de vloer ineens deze slippers (birckenstocks notabene!) en anekdote op een, hoe kan het ook anders, plankje.

De verhoogde vloer is eruit. Tijd voor de inbouwkasten in de achterkamer die onze timmerman er met alle waarschijnlijkheid met heel veel zorg en liefde in heeft gemaakt.

Helaas, ook deze gaan eruit. We willen de oorspronkelijke ruimte zoveel mogelijk terugkrijgen. Ook hier zit een rookkanaal die niet meer in gebruik is. Inmiddels hebben we er 3 die er nog uit moeten worden gesloopt. Een klus voor iemand die er verstand van heeft. Als iemand tips heeft, ze zijn meer dan welkom!

Weer een foto van de staat waarin we het huis kochten. Links de muur met ook hier inbouwkasten, de schouw en gaskachel in de voorkamer. Na lang twijfelen hebben we toch besloten ook deze kant weg te breken, met het uiteindelijke doel: behouden van de schouw, maar dan met houtkachel. En ruimte aan weerszijden van de kachel terugkrijgen. Met dit project mocht ik helpen, al zou je dat niet zeggen aan de foto’s 😉 Het uitbreken van die inbouwkasten was een crime, het heeft ons meer dan een dag gekost, en helaas is het bovenblad van de schouw ook gebroken, superbalen! hopelijk kunnen we dat nog goed herstellen.Eindelijk is één kant van de kast weg. Er moet na het slopen het nodige herstelwerk aan het plafond gebeuren. Tot nu toe lijkt er meer werk bij te komen sinds we bezig zijn.

Het is niet normaal hoeveel puin we uit het huis halen. 

Een hele dag heeft het gekost om alleen al dit hout afval weg te brengen. Vijf bussen vol gingen er weg, en we zijn voorlopig nog niet klaar met al het sloopwerk.

Tot zover ons fotoverslag van het tweede deel van de verbouwing! Met dank aan iedereen die ons helpt, met helpende handjes, uurtjes klussen, de kinderen opvangen, eten verzorgen of wat dan ook. Het is voor ons ontzettend waardevol!

Avondwandeling

Avondwandeling

Wandelen als vakantieritueel

De zomervakantie is sinds wij kinderen kregen een beetje rommelige periode geweest. We hebben, toevallig, 3 zomerkindjes, waardoor ik dus driemaal beviel vlak voor of in de zomer. Die zomers zijn we niet op vakantie geweest. De vakanties ertussen werden gekenmerkt door herfstige temperaturen en stormachtige omstandigheden. Helaas voor ons, geen zon, zee, strand dus.

Niet op vakantie

En ook deze zomer loopt weer anders, nu we de sleutel van ons nieuwe huis kregen. Nu vind ik het natuurlijk helemaal niet erg dat we niet op vakantie kunnen, maar voor de kinderen vind ik het wel een beetje sneu. Vorig jaar hadden we eigenlijk voor het eerst een waanzinnig goeie vakantie, met goed weer en zonder moddervoeten in de tent die al doorzakt van de hoeveelheid regenwater die erop valt. En dat zou ik ons als gezin, maar vooral mijn kinderen vaker gunnen. Ze hebben het er nog steeds over.

Dagelijks naar buiten

Het is op de flat een kunst om dezelfde zomerervaringen voor ze te krijgen. Zon is er helaas al weken niet echt, en inmiddels is de temperatuur ook teruggezakt tot een magere 20 graden. Toch probeer ik de kinderen dagelijks buiten te laten spelen. Het helpt de energie kwijt te raken, ze doen vitamine D op en krijgen voldoende beweging. Ze hebben die ruimte ook nodig, nu alle sporten ook een zomerstop hebben.

Dus drink ik mijn koffie in de speeltuin naast de flat, wandel ik met ze door de straatjes naar de winkel en fietsen we naar het park, de speeltuin en de geitjes. Maar wat ik het allerfijnste ritueel vindt wat we nu hebben, is de avondwandeling.

Na het eten

Stiekem ben ik best wel gaar aan het einde van een dag met het zorgen voor de kinderen die in hoog tempo apenkooien door de woonkamer en met het proberen nog iets voor elkaar te krijgen op een dag. Om tijd te winnen, zorg ik dat het eten altijd klaar staat rond 17.00u, als Steef met een berenhonger thuiskomt van het klussen. Daardoor zijn we al vroeg klaar met eten en zijn de kinderen (volgens eigen zeggen) nog echt niet moe! Dan schuif ik alle vuile vaat de keuken in en hijs ik mezelf van de stoel, want: we gaan naar buiten!

De avondwandeling

Sinds de start van de vakantie gaan we, als het weer het toelaat, na het eten een avondwandeling maken. Gek genoeg is het rond dit tijdstip, ergens rond 18-19u, vaak erg mooi weer. Het lage avondzonnetje maakt het aangenaam en geeft de wereld mooie kleuren. Ik hijs de jongste in de draagzak, zodat ik daar geen omkijken naar heb en geniet van de kinderen die voor me uit rennen en op avontuur gaan door het hoge gras of langs de slingerpaadjes.

Relativeren

Het is even een moment om te relativeren. Van de beweging ontspan je, en in de buitenlucht zijn alle kleine en grote strijdjes van de dag ineens een stuk beter te overzien. De kinderen staan stil bij muizenholletjes, slakkenhuizen of andere ‘schatten’ langs de weg, die je dwingen om de aandacht naar het kleine geluk te brengen. Ze smokkelen bergen steentjes in hun zakken mee en maken allerlei plannen voor de komende dagen.

Fijne herinnering

De zon en het lopen maakt rozig, en als we dan weer moe thuis aankomen, is het naar bed gaan gelukkig ook een strijd minder. Vaak laat ik ze van tevoren al hun pyjamaatjes aantrekken en tanden poetsen, dan kunnen ze zo in bed worden geschoven. Geen verhaaltjes, zoals ik gewend was altijd te doen, maar ik weet zeker dat dit bijdraagt aan een fijne vakantieherinnering en een moment van ontspanning in alle hectiek.