Archief van
Maand: december 2016

Voornemens voor 2017

Voornemens voor 2017

Van voornemens naar actieplan

Een terugblik op het afgelopen jaar nodigt vanzelfsprekend uit tot een vooruitblik op het aankomende jaar. Of, om het bij de clichés te houden: voornemens voor 2017. Natuurlijk kan ik dan niet achterblijven. Sterker nog, ik maak ze elk jaar. En elk jaar schrijf ik ze op in een dagboekje, waar ik het jaar daarop kan terugkijken wat er van is gekomen. In sommige gevallen blijft het bij voornemens, maar andere zaken kan ik inderdaad van mijn lijstje strepen.

Concrete doelen

Of ik me er aan houd, heeft vooral te maken met hoe concreet mijn voornemens zijn: als het een duidelijk actieplan is, of een eenmalige activiteit, dan is de kans inderdaad groot dat ik dit voor elkaar boks. Tijdens het schrijven van mijn terugblik op 2016, moest ik terugdenken aan de vraag die mijn collega me stelde tijdens de laatste lunch voor de kerstvakantie. Ze vroeg: ‘welk cijfer geef je voor 2016?’. Ik moest er lang over nadenken, en ook ’s avonds wist ik niet direct het antwoord. Als ik op mijn gevoel af ging, dan merkte dat die wat dubbel was, en vooral gekleurd door de afgelopen periode, die ik als stressvol heb ervaren. Dat vertroebelde mijn algehele beeld van 2016 merkte ik.

Voornemens voor 2017

Maar het maakte me ook direct duidelijk dat ik bepaalde zaken anders wilde in 2017. En laat ik dat nou eens in een goed voornemen gieten, dan heb ik direct een actieplan voor volgend jaar! De voornemens betreffen zowel mijn blog, mijn werk, mijn gezin en mijn persoonlijke voornemens. Ik ben benieuwd naar jullie voornemens en hoeveel van de voornemens van dit jaar ook kunnen worden afgestreept!

Voornemens gezin/privé

  • Ik ben er alvast mee begonnen: puin ruimen. Laatst gingen maar liefst 5 vuilniszakken vol speelgoed (ja 5!) richting kringloop. Nog niet zo lang geleden hadden we al een kofferbak vol speelgoed uitgesorteerd en weggebracht, maar blijkbaar was dat toen niet drastisch genoeg geweest. Ook ben ik de kledingkasten doorgegaan en een opbergkist. Resultaat: 7 vuilniszakken vol ouwe zooi. Voornemen voor 2017 is dan ook alleen nog maar goed speelgoed in huis te laten komen. Dit voornemen krijgt nog een blogstaartje.
  • Voornemen: de kinderen meer inbreng geven in bijvoorbeeld wat we gaan eten, wat we gaan doen in weekenden, wat ze aan willen. Het besef kwam laatst ineens dat ze stiekem al best een leeftijd hebben waarin hun mening óók mag worden meegewogen. En ik geniet van hun ideeën, merk ik.
  • De vakantie is nog onbeslist, en dat blijft voorlopig zo. Gezien de situatie met ons huis/verhuizen is het nog onduidelijk of we op vakantie gaan en hoe. Een grote wens van mij is om weer op fietsvakantie te gaan, en ook kamperen vind ik fantastisch. Gelukkig boeken we nooit iets van tevoren, dus we zien wel hoe de zomer gaat.
  • Wat we echt stelselmatig te weinig hebben gedaan in 2016 is samen (dus zonder kinderen) weg. Een absoluut doel is dan ook om meer dagjes weg te gaan en ook een nachtje of weekend samen weg. Nu Signe wat ouder is, vind ik het ook gemakkelijker om haar eventjes weg te brengen. Een ouder die beter voor zichzelf zorgt, is tenslotte ook een betere ouder, dus dit moet echt vaker gaan gebeuren.
  • Waar ik heel veel geluk, plezier en ontspanning uit haal is het sporten. Dit wil ik blijven doen en ook uitbreiden: ik wil mijn eigen grenzen gaan opzoeken en verleggen in het sporten. Doelen die ik voor mijzelf heb, zijn o.a. een trailrun lopen, proberen 20km te gaan rennen, en in het trainen sterker en fitter te worden. Als mijn knie meewerkt wil ik weer vaker 2 uur achter elkaar trainen, vooral zomers. Ook zou ik heel graag weer mee willen op een expeditie naar het buitenland.

Voornemens zakelijk/werk

  • Zoals ik in de terugblik op 2016 al schreef, ben ik meer gaan werken. Wat ik belangrijk vind, is dat dit niet ten koste gaat van mijn gezin. Mijn voornemen voor 2017 is dan ook om op de roostervrije dagen en studiedagen van mijn kinderen zelf ook vrij te nemen. De werktijd plan ik deels in op avonden. Voor de vrije dagen wil ik meer gerichte activiteiten gaan doen, om meer te genieten van de tijd die ik vrij ben.
  • Op het werk wil ik meer en meer verantwoordelijkheid nemen, om de rol van praktijkhouder steeds meer eigen te worden. Dat betekent dat ik steeds meer het gezicht wordt namens de praktijk naar bijvoorbeeld de gemeente en andere netwerken toe.
  • Voor mijn eigen praktijk hoop ik een pand te vinden en deze helemaal naar wens te kunnen inrichten en aankleden. Ik barst ook voor de ideeën voor de invulling van mijn werk en manier van werken. Meer hierover zal volgen in de rubriek zelfstandig ondernemer.

Voornemens voor mijn blog

  • In 2016 ben ik begonnen. En het bevalt goed! Schrijven is altijd een passie van me geweest. Ik houd voor mijn kinderen alle mogelijke invuldagboeken bij en schrijf ook zelf in 3 dagboeken tegelijk. Het heeft iets nostalgisch. Ik zit vaak vol ideeën, en met schrijven schep ik helderheid, kan ik dingen verwerken of juist concreet maken. In 2017 wil ik daarom verder met mijn blog, met de onderwerpen waar ik nu ook al over schrijf. Plus nog meer. Een paar ideetjes die ik ten uitvoer wil brengen:
  • Ik wil meer inspelen op de actualiteiten en het moment van het jaar. Zoals deze blog past in deze tijd, zo wil ik meer letten op wat er nu speelt, en daar naar schrijven. Dat betekent voor mij iets meer plannen en vooruitdenken. Kan ook geen kwaad.
  • Ik heb het al even uitgeprobeerd: bloggen op verzoek. In 2017 hoop ik vaker een interactie te hebben tussen mijn lezers en mijzelf, waarin mijn lezers kunnen meedenken en meestemmen over onderwerpen. Via Facebook doe ik deze oproepjes, dus like nog even de pagina om mee te doen.
  • Bloggen doe ik voor mijzelf en voor mijn plezier, maar ik vind het zeker leuk om ook via mijn blog in contact te komen met anderen met wie ik op de een of andere manier kan samenwerken. In 2016 heb ik al regelmatig leuke contacten gehad, en ik ben benieuwd wat 2017 op dat gebied gaat brengen.
  • Het is een dooddoener, maar door tijdgebrek ben ik nog onvoldoende toegekomen aan het lezen van boeken, waar ik reviews over wil schrijven. In 2017 wil ik dit meer doen, en minimaal elke 2 maanden een review voor een boek plaatsen. Ik ga nadenken hoe ik meer structureel tijd hier aan kan besteden.
Terugblik op 2016

Terugblik op 2016

Hoogtepunten van afgelopen jaar

Het is eind december 2016. Tijd voor een terugblik op de hoogtepunten en ontwikkelingen van afgelopen jaar. Dit jaar ben ik mijn blog begonnen, om meerdere redenen. Sinds half juni ben ik begonnen met schrijven, en sindsdien ontvang ik alleen maar lieve complimenten, suggesties voor nieuwe onderwerpen, vragen of andere leuke reacties. Het is echt ontzettend leuk om te merken dat anderen mijn artikelen de moeite waard vinden om te lezen, dat ze er zelfs inspiratie uithalen voor hun eigen gezin of aan het denken zijn gezet. Dat vind ik bijzonder. Bedankt voor alle waardering!

Naast mijn blog heb ik natuurlijk nog veel meer gedaan. Het was een vol jaar, met hoogte- en minder hoge punten. Eentje waarin ik mijzelf vaker ben tegengekomen dan ik had gedacht, en wat me tegelijk ook veel heeft geleerd. De tegenslagen zijn, zoals mijn vader dat mooi zegt, de mini trainingen. De lessen om jezelf bij te vijlen en te schaven, jezelf scherper af te stellen op wat er nog komen gaat. Ik neem je mee in een aantal van deze gebeurtenissen.

Top 10 meest gelezen artikelen van 2016

  1. Mijn eigen praktijk: het bekendmaken van mijn droom en toekomstplannen is best een beetje spannend, maar ik ben er helemaal aan toe!
  2. Kinderleed als je net 4 bent geworden: een typisch geval van leedvermaak. Het had een home video kunnen zijn. Eigenlijk super zielig natuurlijk, maar stiekem heel erg grappig.
  3. Speelgoed, wat doe je ermee? Over mijn (toenemende) weerstand tegen de grote massa’s plastic en rommel die langzaam aan ons huis overneemt.
  4. Toen ik ging zitten, voelde het al beter. Een korte schets van een eerste reactie van een van mijn cliëntjes, die met wat weerstand toch in de hulpverlening komt.
  5. Is onveilige hechting een probleem? Er wordt veel over hechting geschreven, en soms ook onnodig bang of bezorgd gemaakt. Een artikel met wat nuancering is dan wel op zijn plek.
  6. Dinsdagavondcrisis. Een kijkje in de keuken van ons gezin, als het even niet zo gesmeerd loopt. En geloof me, deze momenten zijn er plenty. “Hoe doen andere ouders dat!?” roep ik dan ook regelmatig.
  7. De haren doen van je dochter. Sommige mensen hebben er een cursus voor nodig. Ik was daar één van. Maar hé, ik kan nu dus wel opvlechten, diadeemvlechten, elsavlechten of boxer braids maken, ha!
  8. Waarom wij voor montessori kozen. De eerste blogrequest die ik deed. Over onze motivatie en afweging om voor deze onderwijsvorm te kiezen.
  9. 7 Redenen om je kind te laten sporten. Ik ben zelf helemaal om, en kan het alleen maar iedereen van harte aanbevelen: ga sporten, kom in beweging, ga naar buiten! En je wordt er ook nog slim van.
  10. 20 Alternatieven voor straf. Omdat straf simpelweg gewoon niet werkt en bovendien schadelijk is voor de relatie tussen ouders en kind.

Gebeurtenissen rondom het gezin

  • We blikken terug op een topvakantie dit jaar. Lekker 3,5 week in Slovenië rondgereisd, van camping naar camping, zo’n beetje het hele land ontdekt. Goed weer, dat is een unicum tijdens onze vakanties, maar eindelijk hadden we zon na al die jaren regen! We hebben genoten.
  • Na de zomer begon Fosse op school, weer een mijlpaal. Maar hij stroomde er in alsof hij er al weken zat. Wat een heerlijk zorgeloze toestand! Meia startte in de middenbouw, ook een spannende en nieuwe tijd die daar aanbreekt.
  • Een deel van de tijd wordt in 2016 opgeslokt door de zwemlessen van de kinderen. Meia zwom al voor haar A-diploma en mocht in oktober eindelijk afzwemmen. In november is Fosse gestart met zwemles, wat betekent dat we nu 2x per week naar het zwembad rijden voor een les. Intussen haalde Meia ook haar B-diploma en lest ze nu voor haar C-diploma.
  • Signe begint in 2016 op te groeien tot een regelrecht persoontje, compleet met goede dosis koppigheid, ondernemingsdrang, temperament en drift. Motorisch supervlot, maar praten doet ze nog steeds niet (veel). Ze regelt het wel. Het leidt tot menige frustraties over en heen, tot héél veel crisismanagement en symptoombestrijding. Het algehele gevoel over 2016 is dat ik uiteindelijk geen stap verder ben, maar wel het hele jaar bezig ben geweest, wat betreft het verzorgen van de kinderen.
  • Eind 2016 hakken we de knoop door en zetten we na heel veel wikken en wegen ons huis te koop. Er is een heel proces aan vooraf gegaan wat niet alleen met de privé situatie te maken had, maar vooral met mijn werk. Het voelt als een grote stap, en eigenlijk is het dat ook wel.

Persoonlijke gebeurtenissen 2016

  • In 2016 ben ik meer gaan werken: van 22 naar 28 uur, wat best een verschil maakt in het dagelijks leven. Ik heb het zo ingedeeld, dat ik ’s avonds werk, en soms vrijdags onder schooltijd, zodat het een minder grote belasting is voor het gezin. In de toekomst wil ik vooral onder schooltijd gaan werken.
  • In onze praktijk is er veel gaande. Er is een toenemende vraag naar hulp, terwijl de geldkraan wordt dichtgedraaid. Het feit dat we als hulpverleners zorgplicht hebben, voert de druk alleen maar op. Toen eind dit jaar een fijne collega besloot te stoppen bij ons, was dit best even slikken. Het betekende per direct een hogere werkdruk, wat de laatste maanden flink te voelen was. Nu, in de rust van de vakantie, heb ik even de gelegenheid hierop te reflecteren en plannen te scheppen voor de toekomst. Want werken onder hoge werkdruk is voor niemand goed.
  • 2016 was een jaar van voorbereidingen. Er werd steeds meer duidelijk over de overname, en er zijn vele gesprekken gevoerd met allerlei partijen, om te bekijken wat mogelijkheden zijn en hoe het allemaal in zijn werk gaat. Ik heb een ondernemingsplan geschreven, en inmiddels zelfs een beetje thuis in de terminologie van een zelfstandig ondernemer. Er ging een wereld voor me open, en ik ben heel blij dat Steef zo betrokken is en mij in alles helpt en ondersteunt. Het voelt echt als een avontuur dat we samen aangaan.
  • Mijn ontspanning haalde ik vooral uit mijn grote passie: sporten bij Natuurlijk Sportief. Een regelrecht hoogtepunt van dit jaar was de expeditie naar Schotland, dat was fantastisch. Maar ook samen met ploeggenootjes en Steef de Mud & Water Challenge doen, en genieten van alle trainingen. Vooral in de zomer, zwemmen onder de zon, dan is geluk ineens heel dichtbij.

 

Een andere kijk op dromen en dagdromen

Een andere kijk op dromen en dagdromen

Wat levert (dag)dromen op?

Dromen, fantasie, de kracht van mythen en sprookjes, het onbewuste… In mijn werk als therapeut ben ik deze concepten steeds beter gaan leren kennen, begrijpen en gebruiken. Ik zie mezelf nog staan (ja, staan) op de eerste cursusdag van de opleiding Symbooldrama, nuchter als ik ben. Ik dacht niet dat ik me wijs kon laten maken met onzin en gewauwel over het onderbewuste en dergelijke.

Symbooldrama werkt

Maar tegelijkertijd was ik gefascineerd over wat ik tot dusver had gezien in de praktijk. Mijn collega heeft al jarenlange ervaring in het werken met o.a. symbooldrama en ik zág dat het werkte. Maar ik begreep er niks van. Hoe kan het, dat problemen overgaan door zoiets ‘simpels’ als dagdromen en tekenen? Daar ben ik door de jaren heen wel achter gekomen. En het is allesbehalve simpel. Het is superingewikkeld, en tot op de dag van vandaag stoei ik met de uitleg aan kinderen en hun ouders over de werking van de behandelmethode. Maar ik heb gezien dat het werkt, en nu ik er al jaren zelf mee werk, ben ik overtuigd van de kracht van de behandelmethode. Het laten ervaren is eigenlijk de enige goeie uitleg aan ouders: ze merken namelijk vanzelf dat de klachten afnemen.

Willen begrijpen

Door die opleidingsroute tot symbooldramatherapeut ben ik steeds meer gefascineerd geraakt door deze theorieën, die ook hun grondslag hebben in andere behandelmethodes. Ik wil de abstracte fenomenen zoveel mogelijk begrijpen, zoals dromen of narratieven (de verhalen die iemand heeft over zijn leven), zodat ik zo goed mogelijk kan aansluiten bij die ander. Zonder nu al te diep in te gaan op wat symbooldrama nu precies is (dat bewaar ik voor een andere keer), wil ik wel iets uitleggen over dromen en dagdromen in het algemeen.

Nachtdromen

Want er is een verschil tussen dagdromen en nachtdromen. Nachtdromen zijn een soort sensomotorische hallucinaties met een verhaal. Dat betekent dat je verschillende zintuigen gebruikt, behalve geur, en dat je op het moment van dromen de droom als echt ervaart: je kunt je bewegen, dingen aanraken, praten, etc.  Er zijn wel belangrijke verschillen, want tijdens een droom kunnen de meest bizarre dingen gebeuren, die op dat moment totaal niet als vreemd worden ervaren. Het is doodnormaal dat je ineens kan vliegen of je buurman ineens in je broer is veranderd. De meeste mensen hebben daarnaast ook geen controle over de dromen.

Onbewuste thema’s

Veel mensen zeggen niet te dromen, maar dat klopt niet: iedereen droomt. Maar omdat dromen alleen vlak nadat je wakker wordt nog herinnerd kunnen worden, vergeten de meeste mensen hun dromen. Je kunt ze blijven onthouden door het meteen te vertellen of op te schrijven. Opvallend is dat er in dromen vaak dingen naar boven komen die je in het bewuste leven allang was vergeten of bijvoorbeeld had weggestopt. In dromen kunnen vaak heftige gevoelens zitten van angst, verlies, verdriet of vreugde. Daarom wordt er door psychologen ook vanuit gegaan dat dromen iets vertellen over onbewuste angsten, wensen, behoeften en dergelijke. Het is niet voor niets dat mensen meer nachtmerries hebben na een trauma, bijvoorbeeld.

De kracht van dagdromen

Onze hersenen kennen geen pauzestand, ze maken dag en nacht associaties. ’s Nachts is er daarom een eindeloze stroom aan herinneringen, gevoelens, wensen, gedachtes of ideeën die in ons hoofd ronddolen. In dagdromen gebeurt in feite hetzelfde, maar op een meer bewust niveau en vaak met meer controle. Vaak merk je niet dat je wegdroomt, maar het is meestal op momenten van verveling of wanneer we niks beters te doen hebben. Of wanneer wat we doen heel monotoon is, zoals hardlopen of autorijden. Hoewel dagdromen door veel mensen als nutteloos wordt gezien, zijn er echt wel voordelen te noemen. Vaak komen automatische gedachtes om de hoek kijken als onze gedachtes afdwalen, waarin negatieve emoties vaak een rol spelen. Tegelijkertijd komt er ruimte om na te denken over nieuwe ideeën, het verwerken van situaties, herinneringen een plek te geven en te bedenken hoe we op situaties willen reageren. In andere woorden, we bereiden ons zo goed mogelijk voor op de eisen die de buitenwereld aan ons stelt. Daarbij gebruik je vaardigheden als creativiteit om oplossingen te bedenken, je reflecteert over jezelf (metacognitie) en verplaatst je in de ander.

Fantasie en sprookjes

Al eerder schreef ik over de voordelen van de fantasieontwikkeling bij kinderen. Misschien zijn de vaak bizarre verhalen uit onze dromen ook wel de reden dat ze zo tot de verbeelding spreken en we ze willen begrijpen (als het ons gelukt is om ze te onthouden). Want al eeuwenlang zijn kinderen geboeid door sprookjes en fantasieverhalen, die vroeger vaak van generatie op generatie werden doorverteld. Het is grappig om te zien dat wat sprookjes of soortgelijke verhalen nou aantrekkelijk maakt voor kinderen. Het blijkt dat er in zulke verhalen zogenaamde ‘minimale contra-intuïtieve concepten’ zitten. Bijvoorbeeld Peter Pan, die met wat toverstof kan vliegen, of schoentjes, die uit zichzelf kunnen dansen.

Vertaald naar symbolen

Het gaat om dingen of situaties die afwijken van wat we verwachten. Daardoor wordt je aandacht getrokken en probeer je, nieuwsgierig als we zijn, te begrijpen hoe dit kan. Daarom worden deze verhalen ook beter onthouden: daardoor zijn ze door de jaren heen wijd verspreid en behouden gebleven. Als er zulke verrassende dingen gebeuren, of dat nou in sprookjes, dromen of Bijbelverhalen is, denken we erover na en worden ze grondig verwerkt in de tijd daarna. Dat is ook de beeldende kracht uit symbooldrama, waarin ook vaak verrassende elementen in de dagdromen zitten, die cliënten aan het denken zetten. Vooral jongeren zijn er goed in om op zoek te gaan naar de betekenis die het voor hen kan hebben. Er wordt dus gebruik gemaakt van de voordelen die dromen en dagdromen oplevert, de vaardigheden die daarin worden geleerd, maar dan concreet gemaakt: er wordt, net zoals in nachtdromen, een verhaal van gemaakt, met beelden erbij (symbolen). Op die manier is er een samenhang tussen de verschillende elementen en onthoudt je bovendien beter waar het over gaat. Om dit extra te verstevigen vraag ik altijd om de dagdroom te tekenen, verven, krijten of zelfs te kleien. Zo is er een blijvend beeld en is de inhoud uit de droom ook meteen al een stukje verwerkt.

Huis te koop!

Huis te koop!

Verhuizen: een emotioneel proces

Ons huis staat te koop. We zijn al tijden bezig met de overname van de praktijk en daar komt veel bij kijken. Ik werk nu in loondienst in de praktijk van mijn werkgever. Dat heeft absoluut voordelen, want ik trek om 17.00u (nou vooruit, 17.20u) de deur achter me dicht en dat is ook direct de afsluiting van mijn werkdag.

Maar mijn werkgever is op leeftijd en wil op termijn stoppen. En dan zit ze natuurlijk niet te wachten op Jan en alleman die haar huis binnenwandelt om er te werken. Dan wil ze gewoon haar huis terug en genieten van haar welverdiende pensioen. En andersom wil ik ook graag een plek voor mijzelf. Als ik start als ondernemer, wil ik ook het gevoel hebben dat ik start, dat ik iets opbouw, dat het werkelijk van mijzelf is.

Knopen doorhakken

Door de afgelopen jaren en maanden hebben we een proces doorgemaakt en heb ik mijn plannen meerdere malen bijgesteld. Soms noodgedwongen, soms door veranderde inzichten. Inmiddels zijn we in de fase dat we knopen doorhakken. Ons huis te koop zetten was één van die knopen. Want, we hebben namelijk nog niks op het oog. Nouja, tenzij Gaston binnenkort aanbelt om een cheque te overhandigen, maar daar reken ik maar niet teveel op 🙂

Praktijk aan huis

“Waarom zet je dan je huis in vredesnaam te koop?” zul je je afvragen. Vooral omdat we fijn wonen, het is een superleuke buurt, een mooi huis. We hebben in 2015 net een grote uitbouw op de bovenste verdieping laten doen zodat we alle kinderen een eigen slaapkamer konden geven. Het is door de jaren heen helemaal naar onze zin gemaakt en wonen er al ruim 8 jaar met heel veel plezier. Waarom dan weg? Uiteindelijk wil ik toch mijn droom verwezenlijken: een praktijk aan huis. En dat is simpelweg niet mogelijk in ons huis.

Geschikt pand

Sterker nog, het is niet mogelijk in bijna alle huizen die op funda verschijnen. Slechts een enkel pand komt in aanmerking. En dan hebben we nog een wensenlijstje om de zoektocht ingewikkelder te maken: niet te duur, in een straal rondom de school van de kinderen, niet in de directe buurt van de concurrenten en met voldoende oppervlakte voor zowel ons eigen huis als de praktijk. Ohja, en een tuin. Het is lastig zoeken, met twee petten op: we willen een huis die past bij ons als gezin én we moeten denken vanuit de cliënt wat handig is qua locatie. We zijn tenslotte niet van plan over 3 jaar weer te verhuizen.

Impact op het gezin

Om die reden hebben we de gok gewaagd ons eigen huis te koop te zetten. Want als er een zich een mogelijkheid voordoet, willen we die niet missen. Dat brengt wel de kans met zich mee dat we tijdelijk moeten huren. En dát idee heeft wel zijn weerslag op ons gezin.

Wat betekent het in de praktijk?

Tot zover dus het stuk rationele benadering over kopen en verkopen, want ik merk dat Meia en Fosse behoorlijk onder de indruk zijn van het hele proces. Want, een huis kopen of verkopen is ook heel veel emotie. En hoezeer we ook proberen sommige dingen niet te bespreken in hun bijzijn of luchtig te reageren op bepaalde onderwerpen, ze merken toch meer op dan wij soms beseffen. Zo moesten er natuurlijk foto’s van het huis genomen worden, wat direct betekent dat we het huis van onder tot boven hebben moeten uitmesten, opruimen en schoonmaken.

Bezichtigingen

In een gezin met 3 kinderen is dit vechten tegen de bierkaai. Maar het moest, en alle troepen werden ingezet. In de praktijk komt het erop neer dat de kinderen meer dan anders moeten opruimen, dat er een zondag niet op uit wordt gegaan, maar een berging wordt uitgeruimd. En na de foto’s begonnen de bezichtigingen, die hetzelfde effect hadden. Ik baal dan onwijs van zo’n situatie: het liefst zou ik lekker met z’n allen het bos in gaan, maar nood breekt wet.

Zorgen, onzekerheid, vragen…

Toen de foto’s eenmaal gemaakt waren, kwamen de vragen: “wanneer komt er een bord op het raam? Wanneer gaan we dan verhuizen? Gaan deze mensen ons huis kopen? Nemen we dit, dit en dit wel mee? Dit gaat toch ook mee, he? Heeft het nieuwe huis wel …?”. We proberen zo goed mogelijk antwoord te geven op de vragen. We leggen uit dat we voorlopig nog niet gaan verhuizen, omdat we eerst een heel leuk huis moeten vinden waar we in willen wonen. En dat we alle spullen mee zullen nemen die los zitten, los gemaakt kunnen worden of opgetild kunnen worden. Maar na die uitleg begon Meia ineens te huilen: “maar dan kan ik mijn bedstee niet meenemen!”. En toen had ik even geen antwoord, want ze had gelijk. De bedstee, die we met liefde voor haar hebben gemaakt, blijft inderdaad achter. Maar ik beloofde haar wel dat ze haar nieuwe kamer minstens net zo fijn zou vinden als haar kamer van nu.

Piekeren

Van de week fietsten we naar huis van school en zei Meia ineens dat ze de laatste tijd ’s avonds niet goed kon slapen. Na wat doorvragen, bleek dat ze toch lag te piekeren over verhuizen, want dan zou ze haar vriendinnetje uit de straat missen en ze was verdrietig om haar kamer, die ze nog niet zo lang had. Op die momenten heb ik met haar te doen, en slaan twijfels toe of we wel het juiste doen. Ook Fosse is er veel mee bezig. Hij vraagt doorlopend om bevestiging of zijn spullen wel meegaan.

Gevoel van veiligheid

Alle drie de kinderen zijn hier geboren en opgegroeid, en ze waarderen de vertrouwde en veilige omgeving. Het voelt kwetsbaar om aan die vertrouwde omgeving te tornen. Het is alsof de stoelpoten langzaam onder hen vandaan worden gezaagd. Vooral, omdat we nog niks anders op het oog hebben: ze kunnen nog nergens naartoe leven of aan een idee wennen. Ze hebben bovendien ook geen tijdsindicatie: we hebben geen idee hoe lang het allemaal zal duren. Ik merk dat ik dat heel moeilijk vindt voor ze, want ik gun ze zo graag dat veilige gevoel. Wij als volwassene zijn daarin flexibeler, wij kunnen alles in perspectief plaatsen en bovendien is het onze beslissing, dus is het gemakkelijker je hier naar te voegen. Dat hebben de guppen niet.

Quality time

Het is dus voor iedereen bij ons op zijn eigen manier spannend. Signe is misschien wel de enige die zich er allemaal niet zoveel van aantrekt. Tot het moment zover is, wellicht. Intussen ga ik maar eens proberen wat extra gezinsuitjes en quality time in te plannen, tussen alle regeldingen door. Want die behoefte is er aan beide kanten merk ik. Ik houd jullie op de hoogte.

Elk jaar een kerstbal

Elk jaar een kerstbal

Traditie: Kind kiest kerstbal

Tradities, wat zijn ze belangrijk en fijn. Het zijn vaak clichés, maar daarom niet minder leuk. Misschien denk je nu: ‘wij hebben helemaal geen tradities’, ‘dat is niks voor ons, we zijn niet zo zweverig’. Dat dacht ik eigenlijk ook over mezelf, maar stiekem ben ik er achter gekomen dat ook wij onze tradities hebben. Het zijn vaak de gewoontes, die uitgegroeid zijn tot een prettig moment, iets waar met plezier naar kan worden toegeleefd. Iets wat soms dagelijks, soms maar eens per jaar voorkomt.

Koffie drinken

Een van die tradities die ik had, toen ik nog geen tradities had, was koffie drinken met de kinderen. Koffie? Ja, zo noemden zij de opgeschuimde melk die ik voor hen maakte, als ik mijn koffie met melk dronk. Mét wat cacao of kaneel erop. Het was een standaard momentje, ’s ochtends op mijn vrije dagen. En voor ik er erg in had, zat ik de jaren daarna, tot aan de dag van vandaag met mijn kinderen naast me “koffie te drinken”: alle drie een beker warme melk met wat kaneel. Gezellig.

Goed idee

Nu ik bovenstaand stukje teruglees, druipt het natuurlijk van cliché, maarja, ik kan er ook niks anders van maken. Blijkbaar ben ik ook gewoon burgerlijk en saai. En ik jat trouwens ook graag goeie ideeën van anderen. Jaren terug hadden wij een stagiaire, een moeder van volwassen kinderen, die een leuke traditie vertelde: elk jaar liet zij haar kinderen een kerstbal uitzoeken voor de boom. Hierdoor werd de boom door de jaren heen een bonte verzameling van versieringen. Ik was direct verkocht toen ik dit hoorde: dit ga ik ook met mijn kinderen doen!

kerstboom kopen met gezin kinderen slapen auto traditie

Kerstboom uitzoeken

Eigenlijk is het hele kerstboom uitzoeken en optuigen al een traditie op zich, eentje waar de kinderen momenteel ontzettend enthousiast over zijn. Nouja, Signe uitgezonderd, die is vooral ontzettend lyrisch over het met grof geweld leegtrekken van de boom, waardoor al verschillende ballen zijn gesneuveld. Dus zaten we half december met het hele gezin in de auto, om een boom uit te zoeken. Maar na 10 minuten rijden, bleek er drie man achterin te liggen pitten! Tot zover het romantische beeld van het samen uitzoeken van de boom: manlief ging een boom halen, terwijl ik met het snurkend grut in de auto bleef wachten.

Kerstballen uitzoeken

Na dit spannende avontuur was het tijd voor kerstballen jacht. Door de leegstand van tegenwoordig schieten er rond november ineens 10 kerstwinkels als paddenstoelen uit de grond, waardoor we dus voldoende keuze hadden. Meia en Fosse liepen vol bewondering in de winkels en keken hun ogen uit. Het was nog niet gemakkelijk uit al die glitters, kleuren en glimmers een keuze te maken. En zoals het mijn onbehouwen ventje betaamd , presteerde Fosse het om maar liefst twee ballen kapot te laten vallen in zijn zoektocht. Gênant! Gelukkig heb je altijd nog baas boven baas: wachtend in de rij, liet iemand een complete vaas op de grond kletteren.

kerstballen uit de boom trekken dreumes peuter kind kerstboom kerstmis

Boom versieren

Het kostte wat tijd, maar uiteindelijk kozen mijn guppen trots hun eigenste kerst’bal’. Hoewel Signe er nog geen bal van begreep (om even de beeldspraak erin te houden), namen we voor haar ook een versierstuk mee. Eenmaal thuis was er amper een houden aan, zo enthousiast waren de kinderen om de kerstboom te versieren. Met wat overredingskracht hebben we afgesproken dat wij de lampjes en glazen ballen er in zouden hangen, en dat zij daarna hun nieuwe ballen en de plastic versiering erin mochten hangen. Misschien herkenbaar: de rechterkant (waar de doos met kerstballen stond) is tot op de vierkante centimeter volgehangen met ballen, op links is het enigszins kaal.

Kleurrijke kerst

Maar wat kan ik er van genieten: de dozen openmaken, om de kerstballen van voorgaande jaren tegen te komen die de kleintjes hebben gekozen: een kleine groene vis, een stoffen rode ster, een ijsje en een cupcake, en dit jaar een auto, doorzichtig hert en papegaai. Ooit, toen we nog samen waren en geen kinderen hadden, had ik twee kleuren voor in de boom. Nooit heb ik daarna iets anders gekocht, behalve de ballen van de kinderen dan. Gestaag groeit de verzameling uit tot een kleurrijk geheel. Steef moest er om lachen: het is tenslotte geen gezicht. Maar toch vind ik dít hoe een kerstboom hoort te zijn: een boom versieren, het is op deze manier een kerstboom van ons allemaal, en stiekem vind ik hem gewoon mooi van lelijkheid.

Uit eten met/zonder kinderen

Uit eten met/zonder kinderen

Uit eten met kids: 7 tips

“Ja, ik weet eigenlijk niet goed wat jullie verwachten van dit stuk als jullie beginnen met lezen. Waarschijnlijk loopt het op een grote deceptie uit. Toen iemand stemde voor dit artikel, werd er bovendien de opmerking ‘mét praktische tips graag!’ bij geplaatst. Afijn, dat is een leuk streven, maar misschien en helaas ver van de realiteit. Ja, ik haal jullie maar gewoon direct uit de illusie: uit eten met kinderen is heus niet net zo ontspannen en romantisch als uit eten gaan zonder kinderen. Zo. Dat kan maar vast gezegd zijn.”

Valkuilen en desillusies

Dan nu over naar de werkelijke inhoud van dit artikel. Over mijn ervaringen in het uit eten gaan, mét en zonder kinderen. Want die zijn er, zij het gering. Ik kan ze makkelijk terughalen, want ze lieten vaak namelijk een diepe indruk op me achter. Blijkbaar is er toch ook iets aantrekkelijks in het meenemen van kinderen als je uit eten gaat, want we stappen met z’n allen keer op keer in dezelfde valkuil. Dat wilde ik uitzoeken: hoe komt dat nou?

Op vakantie

Laten we bij het begin beginnen. Toen ik net moeder was geworden, was de overgang enorm. We hadden een zware babytijd en liepen regelmatig op ons tandvlees. Uit eten gaan, in wat voor vorm dan ook, kwam niet eens bij ons op. Slapen was toen de belangrijkste prioriteit. Ik denk dat de eerste keer uit eten met Meia was toen we als nieuwbakken gezinnetje voor het eerst “op vakantie” gingen. Ja, tussen aanhalingstekens, want ik geloof dat alle nieuwe gezinnen dezelfde eerste vakantie maken: ergens in een center parcs huisje via een kortingsvoucher uit één van de blije dozen.

Opgelaten

Maar dat terzijde, wij waren toen in Texel gestrand en deden voor het eerst een hapje buiten de deur mét baby. Ik voelde me heel stoer en vooral héél opgelaten, want terwijl ik mijn appeltaart probeerde te eten, werd de slagroom van mijn vork geslagen, brak het zweet me uit als ze een keel opzette en goot ik tenslotte de veel te hete chocomelk maar naar binnen: liever blaren in mijn keel dan langer dan nodig in dat café zitten met een ontzettend rusteloze baby. De ervaringen met Meia bleven van soortgelijke aard: als baby moest je met haar gewoon niet uit eten willen, want ze was meteen 2 dagen van slag, zo overprikkeld raakte ze.

Anonieme omgeving

Toen we Fosse kregen, hadden we een heel nieuwe ervaring. Hij sliep met zo’n 4 weken door, deed alles volgens het boekje en zat in een heel duidelijk ritme. Omdat hij zo heerlijk voorspelbaar was, durfden we met hem wat sneller de gok te wagen om hem mee uit eten te nemen. Op de een of andere manier is dat toch vooral wanneer we op vakantie zijn: misschien dat de anonieme omgeving het gemakkelijker maakt, of dat je op vakantie meer ontspannen bent en de stap eerder maakt? Hoe dan ook, zo waren we een keertje in Spanje, waar het avondeten natuurlijk pas rond 21u geserveerd wordt. En hoe makkelijk je kind ook is, het is simpelweg nooit een goed idee om rond die tijd uit eten te gaan met kinderen.

Afwisselend van tafel

Het is gewoon een feit dat je met kinderen aanpassingen moet maken en dat je rekening moet houden met de behoeftes van je kind. Wanneer je verwacht of hoopt de dingen te doen zoals je die gewend was te doen, loopt dit uit op grote frustraties en teleurstellingen, zowel bij de ouders als de kinderen. In ons geval waren we met familie uit eten en probeerden we ons zo goed en kwaad als het ging aan te passen, maar in de praktijk kwam het erop neer dat we afwisselend met een half slapend/huilend kind op de arm rondliepen, terwijl de ander wat at, om elkaar daarna af te wisselen en aan je intussen koud geworden maaltijd te schuiven. Bovendien voel ik me enorm opgelaten in zo’n situatie: je stoort andere gasten en je bent onprettig gezelschap omdat je steeds van tafel gaat.

Gedrag aan tafel

Soms doen we wel eens impulsief. Dan heb ik geen zin om te koken, zit ik in een baalmodus ergens om en denk ik: kom, we gaan uit eten. Dat was ook een keertje mét kinderen, we hadden er toen nog 2. We zijn toen sushi gaan eten, want die hebben in ieder geval een schappelijke etenstijd (vanaf 17u, ideaal met kinderen). Het idee van verschillende hapjes sloeg ook best goed aan: ze proefden hier en daar van en het was niet erg als ze iets niet lusten, want er waren nog genoeg andere dingen om te eten. Ze waren toen nog in de leeftijd dat ze voor weinig mee aten. Maar als het aan komt op de ‘gedragsregels’ rondom het uit eten gaan, was het nog steeds 3x niks: op de stoel blijven zitten was vrijwel onmogelijk, wat betekende dat we vaak achter hen aan moesten door het restaurant heen, waardoor je alsnog in je eentje aan tafel zat te eten. Zelf meenemen van wat speelgoed/kleurmaterialen werkte te kort voor de hele zit. Je doet kinderen simpelweg geen plezier met lang tafelen. In ieder geval die van ons niet, die hebben geen rust in hun kont.

Tradities

Soms hebben we er gewoon lak aan. Zoals op de laatste dag van de vakantie. Dan willen we gewoon nog een lekker hapje eten, en zijn we blijkbaar zo ‘zen’ van de vakantie, dat het ons niet meer uitmaakt dat ze van tafel lopen of wanneer er eentje begint te huilen. Toen Signe nog een baby was, waren we een weekje kamperen in Frankrijk. We hebben de traditie om dan naar Buffalo Grill te gaan, ongeacht de situatie. Dus plantten we Signe in haar maxicosi op de bank of knoopten we haar in de draagdoek. Ze was gelukkig een redelijk makkelijke baby. En ook Buffalo Grill is gericht op gezinnen: boven is een ruimte met speeltoestellen en ze krijgen kleurtjes en puzzels bij het eten.

Speciaal voor gezinnen

Er zijn dus ook ervaringen bij die best goed uitpakten, mét kinderen. En gelukkig lijkt de markt daar ook op in te spelen. Zo waren we van de zomer op vakantie in Slovenië, waar het geen zeldzaamheid is dat er op het terras een kinderhoekje is, met een speeltafel, loopauto, blokken en dat soort dingen. Ook in Nederland wordt slim op de gezinnen ingespeeld, zij het meer binnenskamers, want het weer nodigt niet zo vaak uit om buiten te gaan zitten, helaas. Hieronder volgen een aantal suggesties.

  • In Dordrecht heb je sinds jaar en dag natuurlijk het bekende Pims Poffertjeshuis, wat nog steeds een uitje is met kinderen. Verwacht dan geen culinaire hoogstandjes, want ik blijf erbij: zoek dan gewoon oppas en plan een avondje met z’n twee (of met vrienden of what ever). Nee, Pim’s is meer uit eten vóór de kinderen, waar je als ouder gewoon bij bent. Er is volop te zien en te ontdekken, zoals een trein die boven je hoofd rijdt en kleuren aan tafel.
  • Ook de keten Happy Italy heeft een slim concept, met een kleine binnenspeeltuin (en soms ook een buitenspeeltuin) waar kinderen niet lang stil hoeven zitten aan tafel, maar even hun energie kwijt kunnen met spelen. En pizza’s zijn nog altijd all time favorites bij kinderen (en bij ons ook trouwens). Ook hier geldt: ga er niet voor een culinaire weldaad. Eigenlijk geldt dat voor alle tips voor uit eten met kinderen.
  • Sinds een tijdje heb je in Dordrecht ook Lizz’ Wereldkeuken. Dit is een buffetconcept wat ideaal is voor gezinnen, want ze mogen gebruik maken van de grote binnenspeeltuin die er naast zit. En een buffet maakt het voor kinderen sowieso al eenvoudiger om aan tafel te blijven, want tussentijd mogen ze lopen om nieuw eten of drinken te pakken. Mijn kinderen vinden het echt een feestje om daar te eten, maar dat komt met name door de speeltuin.

En dan nog een 7 tips die het uit eten gaan mét kinderen misschien een stukje draaglijker maken:

  1. Neem iets te spelen/te doen mee voor je kinderen. Een puzzelboekje, tekenspullen, of desnoods een spelcomputer. Klinkt als omkopen en eigenlijk is het dat ook. Maarja, dan moet je ook niet met kinderen uit eten willen 😉
  2. Kies een restaurant dat enigszins gewend is aan kinderen/gezinnen. Dat zijn meestal niet de high class restaurants, dus kom je al gauw uit bij de goedkopere restaurants. Kies vooral plekken waar een gedeelte ingericht is voor kinderen, scheelt voor je eigen ontspanning!
  3. Kies een restaurant met een concept waarbij er gelopen kan/mag worden. Zoals een buffetrestaurant is ideaal voor kinderen, want stil zitten is vrijwel onmogelijk voor ze.
  4. Kijk wat er geserveerd wordt: lust je kind het? Doe voor hen vooral niet te moeilijk, kinderen houden het vaak liever simpel. All you can eat concepten zoals sushi restaurants of tapas restaurants werken ook goed voor de eetlust.
  5. Maak vooraf duidelijke afspraken met je kinderen. Leg uit welk gedrag je van ze verwacht en hoe je graag de avond voor je ziet. Herinner ze dan aan deze afspraken als ze deze even lijken te vergeten tijdens het diner.
  6. Ga op schappelijke tijden uit eten: gewoon op een tijd waarop ze normaal gesproken ook zouden eten. Dit voorkomt veel hongerig gezeur vooraf en vermoeid gejammer tijdens het etentje.
  7. Maar de allerbelangrijkste tip: regel oppas en ga lekker zonder kinderen uit eten. Kies een restaurant waar je echt lekker kunt eten, eentje waar je gewoon lekker op je stoel kan blijven zitten. Waar je, zoals mijn vriendin dat noemt, op grote mensen tijd reserveert (lekker om half 8 ofzo), waarin je je heerlijk laat bedienen, geniet van een goed wijnarrangement en zonder op de klok te hoeven kijken doorgaat.
Somatisch onverklaarbare lichamelijke klachten

Somatisch onverklaarbare lichamelijke klachten

Lichamelijk onverklaarbare klachten

Soms lijkt het wel alsof er in de praktijk ineens meer van dezelfde soort problemen bij cliënten bestaan. Zo heb je ineens allerlei aanmeldingen van kinderen met concentratieproblemen of heb je toevallig veel onderzoeken naar sociaal inzicht tegelijk lopen. Zo valt het me de laatste tijd op dat er veel jongeren worden aangemeld met lichamelijk onverklaarbare klachten. Het wordt ook wel eens somatisch onverklaarbare lichamelijke klachten (solk) genoemd.

Buikpijn van de zenuwen

Iedereen heeft wel een hoofdpijn na een inspannende dag, of buikpijn ‘van de zenuwen’ voor een toets of presentatie. Er is dan ook geen medische oorzaak aan te wijzen: de lichamelijke klachten komen door stress of spanning. Zo is het ook bij cliënten met solk: zij hebben veel last van lichamelijke klachten, maar zonder duidelijke medische oorzaak. En daarbinnen heb je heel veel varianten, die bovendien ook van heel mild tot zeer ernstig kunnen gaan.

Somatiseren

Zo meldde een poosje terug een meisje zich aan met verschillende klachten: pijn in spieren, gewrichten, moe, rugpijn, gevoel dat er iets in haar keel zit, etc. Een ander meisje had klachten zoals haaruitval, pijn in armen, benen en botten. Weer een ander meisje werd ontzettend misselijk en naar als ze in spanningsvolle situaties kwam. En een jongen had aanvallen van hyperventilatie, zweten, buikkrampen en overgeven. Het zijn allemaal voorbeelden van somatiseren: het lichamelijk uiten van klachten die eigenlijk een andere oorzaak hebben.

Medische molen

Veel van deze jongeren hebben al een traject achter de rug, via huisarts, kinderarts en de hele medische molen. Er worden diagnoses gesteld zoals chronisch vermoeidheidssyndroom, ziekte van pfeiffer, prikkelbaar darm syndroom, astma… En geen van de classificaties dekt voor hun gevoel de lading van hun klachten. Sterker nog, de cliënten herkennen zich soms totaal niet in deze ziektes.

Lichaam en geest

Het is iets wonderlijks, iets fascinerends: de relatie tussen lichaam en geest. In de zorg zijn deze gebieden vaak strikt van elkaar gescheiden. Zo hebben wij geen bevoegdheid en kennis om medisch te handelen. Andersom kijken artsen niet verder dan hun eigen medische vakgebied. Maar in de praktijk is er dikwijls een overlap, een groot grijs gebied tussen deze twee ‘werelden’. En ik raak nog altijd onder de indruk van de werking van dit systeem.

Niet klagen maar dragen

Neem nou een van mijn (fictieve) cliënten. Laten we haar Denise noemen, een meisje van 14 jaar. Ze is altijd opgevoed met de waarde dat ze voor anderen klaar moest staan. Het zat in haar aard dat ze anderen hielp, opkwam voor kinderen die gepest werden, die het zwaar hadden op school. Dit liet ze ook ten koste gaan van haarzelf. Het gebeurde bijvoorbeeld regelmatig dat zij, voor de lieve vrede, haar eigen wensen aan de kant schoof en deed wat anderen graag wilden doen. Haar ouders waren allebei harde werkers, hun motto was: niet klagen, maar dragen. Ze waren nooit ziek, ze waren sterke en optimistische mensen. Denise had daar grote bewondering voor en nam deze manier van in het leven staan gemakkelijk over.

Door je hoeven zakken

Als enig kind was Denise als klein meisje al vroeg zelfstandig. Haar ouders vonden dit fijn, maar ze hadden ook niet anders verwacht. Ze vonden het belangrijk dat Denise leerde haar eigen boontjes te doppen en van niemand afhankelijk te zijn. Ze gaven haar al vroeg verantwoordelijkheden omdat ze merkten dat ze dat wel aankon en om haar zelfvertrouwen te vergroten. Zo groeide Denise op als een meisje die inderdaad stevig in haar schoenen leek te staan, nooit klaagde en altijd voor iedereen klaar stond. Tot het moment dat ze op school na een fikse meidenruzie, waar Denise probeerde de boel te sussen, ineens door haar benen zakte. Letterlijk. Ze zakte in elkaar als een pudding en kon even niet meer lopen. Door haar klasgenoten werd ze overeind geholpen, maar Denise leek vrij onbereikbaar. Ze was misselijk, duizelig, kreeg buikpijn en wilde weg daar.

Onduidelijke oorzaak?

Sindsdien is ze thuis. Ze gaat niet meer naar school, want elke confrontatie met school geeft klachten. Maar ook thuis gaat het niet lekker: ze heeft constant pijn in haar lijf, dan weer in haar nek, dan weer in haar rug of gewrichten. Ze is moe en snapt niks van de situatie. Er was totaal geen aanleiding en nu zit ik thuis? Ze verveelt zich te pletter thuis, maar ziet het echt niet zitten om naar school te gaan. Ze kan niet uitleggen waarom niet. Als mensen er over beginnen of op aandringen, wordt ze boos.

Wie niet luisteren wil, moet maar voelen

Haar lichaam heeft uiteindelijk aan de bel getrokken: Denise heeft al die jaren niet geluisterd naar haar lijf, naar de signalen, en toen besloot haar lijf zelf in actie te komen. Wil je niet luisteren? Dan moet je maar voelen! En besloot een drastische alarmbel af te laten gaan door haar in elkaar te laten zakken. In de taal zitten veel metaforen voor dit soort verschijnselen verborgen, zoals: ‘door je hoeven zakken’, ‘niet meer op je benen kunnen staan’, ‘het werd ondraaglijk’, etc. Het verwijst naar de relatie tussen lichaam en geest, hoe deze onlosmakelijk met elkaar zijn verbonden. Het lichaam vertelt je iets, het waarschuwt je, er is werk aan de winkel!

Lichamelijke klachten als symptoom

De lichamelijke klachten zijn dus slechts een symptoom van het echte probleem. In het geval van Denise is er misschien te weinig oog geweest voor het kleine meisje met haar eigen behoeftes, zorgen, onzekerheden. Misschien is ze opgegroeid tot een schijnzelfstandigheid, terwijl daaronder nog de behoefte zit aan de zorg van anderen die passen bij het kleine meisje dat ze eens was. Misschien is het alsmaar klaar staan voor anderen zo belastend geweest, dat ze zichzelf uit het oog verloren is. Dat ze niet heeft geleerd dat klaar staan voor jezelf, lief zijn voor jezelf en goed voor jezelf zorgen minstens net zo belangrijk zijn. Wie weet heeft zij onbewust nooit de aandacht op zichzelf durven richten, ook al waren er misschien al eerder signalen die wezen op spanning of stress, want klagen was niet toegestaan thuis. Wegstoppen is op de korte termijn wel handig, maar het lichaam onthoudt alles: alle ervaringen worden bewust én onbewust opgeslagen. En wanneer het niet goed is verwerkt, gezien en erkend, wanneer er geen medeleven of compassie, geen co-regulatie door een ander is geweest, dan stapelen deze herinneringen zich op tot de grens is bereikt.

Stilstaan bij je binnenwereld

Ik heb het gevoel dat dit soort klachten ook iets van onze maatschappij zijn. Het nuchtere, ‘door maar gewoon dan doe je al gek genoeg’, snelle en gejaagde leven dat de meesten van ons nu leven, zonder veel acht te slaan op hoe het nu werkelijk met je gaat. Want daar is geen tijd voor, of er is simpelweg niks aan de hand dus waarom zou je daar bij stilstaan? Het is goed te begrijpen, maar tegelijk baart het me ook zorgen. Net zoals depressie als een welzijnsziekte wordt gezien omdat het zo veel voorkomt in onze cultuur, ben ik bang dat deze lichamelijke klachten ook een veelvoorkomend symptoom gaat zijn. Ik ben heel benieuwd hoe anderen er tegenover staan, wat jullie herkennen en hoe er mee wordt omgegaan.

9 redenen om te kiezen voor de speel-o-theek

9 redenen om te kiezen voor de speel-o-theek

Blij door de speel-o-theek

Hoewel de bibliotheek toch algemeen bekend is, blijft de speel-o-theek een beetje achter in populariteit. Onterecht! Oké, het klinkt een beetje duf… ‘speel-o-theek’, maar elke keer als ik er weer ben en ik de kasten snuffel, heb ik moeite mezelf te beperken tot drie stuks speelgoed. Want telkens als ik daar ben, word ik zelf weer een beetje kind.

Stempels

Struinend tussen de rekken verkleedkleren of de stapels gezelschapsspellen (van peuterleeftijd tot de volwassen leeftijd) baan ik me een weg naar een geschikte keuze voor onze dreumes. Ik heb net de glijbaan, boodschappen kar met mini-boodschappen en een V-tech trein met dieren ingeleverd. Dat kostte me 3 stempels voor 3 weken. Een stempel is ongeveer €0,25.

Speel-o-theken in de buurt

Wij zijn al sinds dat Meia klein was, lid van Speel-o-theek de Knuffelbeer in Sliedrecht. We kozen voor deze speel-o-theek vanwege het grote aanbod speelgoed en de openingstijden, die vooral ’s avonds zijn, wat ons goed uitkomt. Maar ook dichter bij Dordrecht heb je speel-o-theken. Zo is er sinds kort speel-o-theek Pip&Zo geopend, in Stadspolders. Ook in Krispijn zit er een speel-o-theek in het buurtcentrum Koloriet. Speel-o-theken zijn vaak begonnen vanuit een stichting en draaien volledig op vrijwilligers en subsidies. Zo heeft MEE ook een speel-o-theek in Zwijndrecht, die zowel geschikt is voor mensen met een verstandelijke beperking als mensen zonder beperking. Om speel-o-theken te laten blijven bestaan, is het daarom nodig dat er voldoende leden en vrijwilligers zijn: overweeg daarom vooral eens een lidmaatschap!

Duur speelgoed

Als vrienden en familie over de vloer komen, zijn ze vaak al snel in de ban van het speelgoed dat er staat: ‘wat gaaf die houten hijskraan!’, of: ‘dat V-tech speelgoed is toch hartstikke duur?’. Als we dan uitleggen dat het van de speel-o-theek komt, reageren ze verbaasd. Ik lees hun blikken: ‘daar hebben ze toch alleen maar ouwe suffe rommel?’. Niet dus.

Nieuwe materialen

De speel-o-theek is juist zo geweldig omdat ze stikken van het nieuwste en hipste speelgoed. Speelgoed dat je met sinterklaas en kerst hard voorbij loopt omdat het gewoonweg onbetaalbaar is. Of vaak niet eens te koop in de gewone speelgoedwinkels. Dát speelgoed hebben ze. Plus nog veel meer! Bovendien kun je je wensen voor nieuw speelgoed in de ideeënbus gooien en wordt er elke zoveel maanden weer nieuw materiaal gekocht.

Categorieën en leeftijden

De kasten in de speel-o-theek zijn gerangschikt op categorie of leeftijd. Zo is er constructiemateriaal (bouwmateriaal, lego, knex), fantasiespeelgoed (bijvoorbeeld poppen, verkleedkleren of playmobil), creatieve spullen (muziekinstrumenten, stempels, knutselsets), buitenspeelgoed (van skelters tot watertafels en glijbanen), educatief speelgoed (mozaïek, kralen, alles met letters en tellen), puzzels en spellen.

9 redenen om voor de speel-o-theek te kiezen

Het is ergens vreemd dat speel-o-theken niet zo populair zijn, want er zijn zoveel voordelen te noemen! We sommen er alvast 9 voor je op:

  1. Je mag elke 3 weken nieuw speelgoed uitzoeken, zo heb je altijd gevarieerd speelgoed thuis;
  2. Je hebt de mogelijkheid om duur speelgoed heel goedkoop uit te proberen voordat je het eventueel zelf koopt, zo heb je nooit meer een miskoop;
  3. Je hebt altijd wat nieuws voor je kind, passend bij de leeftijd en de interesses, zo blijft het speelgoed leuk;
  4. Er is speelgoed voor iedereen: van baby tot puber kun je er terecht. Er zijn activity centers maar ook technisch lego en spellen van het populaire smartgames. Bovendien zijn er heel veel gezelschapsspellen die je met het hele gezin kunt doen;
  5. Je bespaart een heleboel geld, een pluspunt in de huidige economische crisis. Lidmaatschap ligt rond de €20 per jaar, per stuk speelgoed betaal je ongeveer €0,25 voor minimaal 3 weken (soms langer als er vakanties in vallen);
  6. Je hebt de kans verschillende materialen uit te proberen, ook materialen die je niet zomaar kunt kopen zoals montessorimaterialen, veel houten speelgoed of educatieve materialen;
  7. Het scheelt een heleboel ruimte in je huis: een grote glijbaan, een keuken of winkeltje breng je na een paar weken gewoon weer terug. Doordat je het speelgoed na 3 weken weer inlevert voorkom je de eerder beschreven speelgoedtroep waardoor je omkomt in de hoeveelheid speelgoed.
  8. Je leert je kind verantwoordelijkheid dragen voor de spullen, want ze moeten in goede staat en compleet weer worden teruggebracht;
  9. Doordat je zorgt voor afwisseling in speelgoed geef je je kind nieuwe prikkels en uitdagingen wat goed is voor de ontwikkeling.

Geïnteresseerd geworden? Klik op de links in het artikel om meer te lezen over de genoemde speel-o-theken.